รอยแค้นซ่อนรอยรัก

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62

บทนำ

 


          ประมาณเกือบเที่ยงคืน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินโซเซเข้ามาในบริเวณเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของโรงแรมแมนดารินด้วยความมึนเมา เขาชะงักเท้า เงยหน้าขึ้นมองพนักงานประจำเคาน์เตอร์

ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวหน้าหวาน...ดวงตาคมฉายแววดูแคลน ก่อนที่สมองจะคิดไปถึงหญิงสาวอีกคนที่ปฏิเสธความรักของเขา เขาสบตาคู่สวยนั้นด้วยความเย็นชา ทั้งที่ภายในใจเจ็บปวดอย่างสาหัส

ไม่เคยคิดเลยว่า ผู้ชายอย่างเขาจะถูกหญิงสาวที่หมายปองปฏิเสธรักอย่างเลือดเย็น จะว่าไปแล้ว ทั้งฐานะ การศึกษา หน้าที่การงาน เขาก็มีพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่ทำไมหญิงสาวถึงได้กล้าปฏิเสธคำขอแต่งงานจากเขา

คุณคะ ไม่ทราบว่าเปิดห้องไว้หรือยังคะ

เจ้าของเสียงหวานเอ่ยถามขึ้น หลังจากที่เธอเห็นลูกค้าคนสำคัญของโรงแรมยืนจ้องเธอนานจนเกินไปแล้ว

พอสบตาคมคู่นั้น หญิงสาวก็ยิ่งไม่พอใจ เมื่อแววตาที่เขาใช้จ้องมองเธอมีแต่ความดูถูกและเหยียดหยาม ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ว่า ผู้ชายที่ดูเพอร์เฟ็กต์จะทำตัวเสียมารยาทแบบนี้กับเธอ

เพื่อนผมเขาเปิดห้องไว้แล้ว ห้องหกศูนย์เจ็ด ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะยื่นมือไปรับคีย์การ์ดจากมือของหญิงสาว ขอบคุณ

คนพูดเดินตรงไปยังลิฟต์ด้วยอาการมึนเมาจนแทบจะเดินไม่ไหว

แต่คนอย่างเขาน่ะหรือจะเป็นอะไรกับเรื่องแค่นี้...อกหักไม่ตายหรอก แต่มันก็ทำให้เขาเสียความมั่นใจไปเยอะ

ใบหน้าคมสันดูเศร้าหมอง ไม่มีชีวิตชีวา พยายามพยุงตัวเองเดินออกจากลิฟต์

จากสภาพร่างกายในตอนนี้ ขืนขับรถกลับบ้าน มีหวังเขาคงกลับไม่ถึงบ้านอย่างแน่นอน และที่สำคัญ เขาไม่อยากกลับไปเจอคำถามจากมารดาและน้องสาวตัวแสบ

 

ชายหนุ่มร่างสูงปิดประตูห้อง แล้วเดินตรงไปยังตู้เย็นขนาดจิ๋วที่อยู่ในห้องนอนอย่างทุลักทุเล เขาเปิดตู้เย็นพลางมองเข้าไปด้านในอย่างหัวเสีย เพราะในนั้นไม่มีเบียร์ต่างจากที่เขาคาดคิดไว้

...สงสัยเจ้าเพื่อนตัวดีสั่งให้พนักงานเข้ามาเก็บออกไปอย่างแน่นอน

บ้าเอ๊ย

ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย พลางปิดตู้เย็นอย่างรุนแรง หันหลังสาวเท้าเดินตรงไปยังหัวเตียง เขาก้มลงยกหูโทรศัพท์ แล้วกดปุ่มต่อไปยังเคาน์เตอร์ด้านล่าง

ผมขอเบียร์สามขวดกับน้ำแข็งด้วยนะ คุณบอกให้พนักงานรีบๆ นะ ผมต้องการด่วน

เอ่ยจบแล้วจึงตัดสาย ก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนล้า

ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยต้องเจ็บปวดแบบนี้เลย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาโดนผู้หญิงปฏิเสธความรัก อุตส่าห์เตรียมคำสารภาพรักและคำขอแต่งงานมาเสียดิบดี แต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว

 

“แต่งงานกับผมนะพราว”

“ไม่ได้หรอกค่ะ เอ่อ...จะให้พราวพูดยังไงดี จริงๆ พราวก็ชอบคุณกฤษนะคะ แต่พราวมีคนที่พราวรักอยู่แล้ว และที่สำคัญตอนนี้พราวก็ยังรักเขาอยู่”

“หมายความว่ายังไงครับพราว งั้นที่คุณยอมคบกับผม บอกว่าชอบผม ทั้งหมดมันก็แค่คำโกหกอย่างนั้นหรือครับ”

“พราวขอโทษค่ะคุณกฤษ พราวแต่งงานกับคุณกฤษไม่ได้จริงๆ พราวขอโทษ”

 

โธ่โว้ย

ชายหนุ่มตะโกนขึ้นมาอย่างหัวเสีย เมื่อนึกถึงคำพูดของผู้หญิงที่เขารักจนหมดหัวใจ สาวสวยอย่างพราวพรรณราย ใครๆ ต่างก็หมายปอง

ผมอยากรู้จริงๆ ว่าผู้ชายที่พราวรัก มันเป็นใคร”

 

เสียงเคาะประตูที่ดังรัว ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงหลุดจากภวังค์ เขายันกายลุกขึ้นจากเตียงนุ่ม แล้วเดินตรงไปยังประตูห้องด้วยความทุลักทุเล เพราะฤทธิ์น้ำเมาที่เขาดื่มมาอย่างหนักตั้งแต่ช่วงค่ำ

ทันทีที่เปิดประตูห้อง เขาก็ได้เห็นเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ดูหวานน่ารัก ในเครื่องแบบพนักงานโรงแรมสีขาวยืนอยู่หน้าห้อง พร้อมกับเบียร์และน้ำแข็งที่เขาโทรศัพท์ลงไปสั่งเมื่อครู่ ชายหนุ่มขยับตัวนิดหนึ่งเพื่อเปิดทางให้อีกฝ่ายเดินเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดประตูลงแล้วโซซัดโซเซเดินตามเข้ามา

จะให้วางตรงไหนคะ

เด็กสาวเอ่ยถามหลังจากเดินเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว เธอหันไปมองชายหนุ่มด้วยความสงสัยและประหลาดใจ แต่พอสบตาคมคู่นั้น เธอก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นทันที

ผู้ชายอะไรไม่มีมารยาท จ้องอยู่ได้ แล้วยังแววตาดูแคลนนั้นอีก ดูไปก็หล่อเหลาดี แต่ทำไมนิสัยถึงได้แย่แบบนี้

ตกลงจะให้ดิฉันวางเบียร์กับน้ำแข็งไว้ตรงไหนคะ วางตรงนี้หรือว่าในห้องนอน

แล้วเธอคิดว่ามันควรวางไว้ตรงไหนดีล่ะ สาวน้อย

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ พยายามระงับอารมณ์อย่างสุดความสามารถ จะว่าไปลูกค้าอย่างผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้มีบ่อยนัก นานๆ ถึงจะเจอสักครั้ง ถ้าไม่อกหักก็คงเป็นพวกประเภทรักสนุก

มองฉันแบบนี้หมายความว่าไง

กฤษดาถามอย่างไม่พอใจ ยิ่งสบตาหวานซึ้งคู่นั้นแล้วยิ่งเกิดโทสะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน มีสิทธิ์อะไรมามองเขาด้วยแววตาเหยียดหยามแบบนี้ แววตาที่จ้องมองเขานั้น มันชวนให้เจ็บลึกเข้าไปในหัวใจ มันเหยียดหยามดูถูกพฤติกรรมของเขา

เอาเป็นว่า ดิฉันวางเบียร์กับน้ำแข็งตรงนี้ก็แล้วกันนะคะ ส่วนนี่บิลค่าเบียร์กับน้ำแข็ง

ส่อแววแล้วว่าหากเธอไม่รีบออกไปจากห้องนี้ มีหวังเธอได้เปลี่ยนงานอีกอย่างแน่นอน...เด็กสาวเงยหน้าและสบตากับดวงตาคมอีกครั้งเพื่อจะส่งบิลให้ ก่อนที่เจ้าของดวงตาคู่สวยจะผงะเมื่อเห็นแววตาเคียดแค้นของชายหนุ่ม

ซวยแล้วไงยัยผึ้ง วันนี้มันวันซวยอะไร ดันมาเจอลูกค้าขี้เหล้า ขี้โมโห แถมยังดูถูกคนแบบนี้

งั้นดิฉันวางบิลเอาไว้ตรงนี้นะคะ ขอตัวก่อนค่ะ ขืนอยู่นานกว่านี้ เธอได้ทำร้ายลูกค้าขี้เมาอย่างแน่นอน...ผู้ชายอะไรไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย

เด็กสาวเบี่ยงตัวหลบแล้วเดินออกจากห้องด้วยความรีบร้อน จนไม่ทันสนใจกิริยาอาการของลูกค้าหนุ่มที่ตอนนี้เริ่มหน้าแดงจัดด้วยความโกรธ

ฉันยังพูดไม่จบ เธอไม่มีสิทธิ์เดินหนีฉันแบบนี้ ฉันเป็นลูกค้า เธอเป็นพนักงานของโรงแรม เพิ่งรู้ว่าเพื่อนฉันมันรับเด็กไม่มีมารยาทเข้ามาทำงาน

กฤษดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้ขนลุก หวาดระแวง เจ้าของร่างสูงเดินเพียงสองสามก้าวก็ถึงตัวเด็กสาวที่กำลังสาวเท้าเดินตรงไปยังประตู

พนักงานสาวชะงัก เมื่อได้ยินประโยคที่ชวนให้หัวเสียของลูกค้าหนุ่ม เด็กสาวรวบรวมความกล้าอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองลูกค้าจอมเรื่องมากด้วยความไม่พอใจ

ขอตัวนะคะ ดิฉันขึ้นมานานแล้ว มันจะไม่เหมาะ

นั่นมันเรื่องของเธอ ไม่ใช่ธุระอะไรของฉัน

กฤษดาสาวเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กสาว ก้มลงมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า พลางคิดด้วยความสงสัย...

ยัยเด็กนี่ตัวเล็กนิดเดียวเอง เพื่อนเขารับเข้ามาทำไม งานบริการแบบนี้ต้องเลือกพนักงานที่ดูแข็งแรง บึกบึน สมส่วน แต่ยัยเด็กคนนี้ดูไม่ออกเลยว่าจะทำงานได้อย่างไร

ด้วยความที่ยืนใกล้ชิดกัน กลิ่นเหล้าก็โชยเข้ามาเตะจมูกของเด็กสาว เธอขยับตัวออกห่าง

ดิฉันว่าคุณคงเมาแล้วล่ะ ไปนอนเถอะค่ะ

เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน แส่ไม่เข้าเรื่อง

กฤษดาต่อว่าคนตรงหน้าอย่างหัวเสีย ก้มลงมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เริ่มแดงด้วยความโกรธอย่างสนใจ จะว่าไป ยัยเด็กนี่ก็หน้าตาน่ารักไม่ใช่เล่น เสียอย่างเดียว ไม่มีมารยาทสักเท่าไร ชายหนุ่มก้มลงกระซิบข้างซอกหูของอีกฝ่าย

ฉันอยากนอนกับเธอ ฉันต้องจ่ายเท่าไร เธอถึงจะนอนกับฉัน

เพียงได้ยินถ้อยคำที่อีกฝ่ายเอ่ย ก็ทำเอาเด็กสาวถึงกับโกรธจนตัวสั่น กำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจ

ฉาด!”

ใบหน้าคมสันสะบัดไปตามแรงตบ อารมณ์โกรธพลันปรากฏชัดบนใบหน้าคมสัน ชายหนุ่มหันกลับมามองเจ้าของฝ่ามืออย่างโกรธแค้น พลางลูบแก้มข้างที่ถูกตบ

เธอกล้าดียังไงมาตบฉัน

ดิฉันทำได้มากกว่าที่คุณคิด คุณมันผู้ชายเฮงซวย สมควรแล้วที่...

 เด็กสาวหยุดชะงักเมื่อเห็นแววตาแววโรจน์ของชายหนุ่ม นึกโทษตัวเองที่อาสาขึ้นมาส่งเครื่องดื่มให้ลูกค้าหนุ่มผู้นี้

สมควรอะไรของเธอ เธอไปรู้อะไรมา...หา

กฤษดาเขย่าตัวคนตรงหน้า หรือยัยนี่จะรู้ว่าเขาโดนคนรักปฏิเสธคำขอแต่งงาน มือหนาเขย่าตัวอีกฝ่าย ปากก็ยังคงต่อว่าอย่างเสียๆ หายๆ จนคนโดนเขย่าถึงกับโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

ปล่อยนะ ฉะ...ฉันบอกให้ปล่อยเด็กสาวยกมือทั้งสองข้างขึ้น พยายามสะบัดมือหนาที่เขย่าเธออยู่ให้หลุด เมาก็ไปนอนสิ อย่ามาสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นแบบนี้

คนอื่นงั้นเหรอ

ใช่

เจ้าของเสียงหวานตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า ทำไมฉันจะต้องไว้หน้าหรือให้เกียรติผู้ชายสิ้นคิดคนนี้ นายมีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้

ทันทีที่สะบัดหลุด เด็กสาวก็ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าคมสันอีกสองทีด้วยความสะใจ

ฉาด!ฉาด!

เธอ...

เด็กสาวยังไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อเจ้าของร่างสูงโน้มตัวลงมาและอุ้มเธอขึ้นพาดบ่า แล้วหันหลังกลับเดินตรงไปยังห้องนอนด้วยความโกรธแค้นและความอยากเอาชนะ

อาการมึนเมาเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง เวลานี้ชายหนุ่มหลงเหลือแต่อารมณ์โกรธและแววตาเกรี้ยวกราด กฤษดารู้สึกโกรธไม่น้อยที่โดนเด็กสาวผู้นี้ตบเอาถึงสามครั้ง

ตุ้บ!”

กรี๊ดดดดด!”

เด็กสาวกรีดร้องด้วยความตกใจ พลางดิ้นรนเมื่อชายหนุ่มทิ้งตัวลงทาบทับตัวเธอบนเตียงกว้าง เขาจับมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้เหนือศีรษะ

ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ...ปล่อย

ปล่อยให้โง่เหรอ เธอตบฉันถึงสามครั้งเชียวนะ ถึงคราวฉันเอาคืนจากเธอบ้างแล้วล่ะสาวน้อย จากวันนี้เธอจะจำฉันไปจนวันตาย

พูดจบ กฤษดาก็ก้มหน้าลงต่ำจนชิดใบหน้าหวานซึ้ง ที่ตอนนี้มีแต่ความตระหนกตกใจกับสถานการณ์ที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นกับเธอ

เด็กสาวใช้เรี่ยวแรงอันน้อยนิดพยายามต่อสู้ผู้ชายร้ายกาจที่ทาบทับตัวเธออยู่ด้วยความชิงชังและโกรธแค้น เขามีสิทธิ์อะไรมาทำกับเธอแบบนี้

ช่วยด้วย!...อุ๊บ

เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือถูกกลืนหายเข้าไปในริมฝีปากหนา ที่ก้มลงมาปิดริมฝีปากบางอย่างโหยหา ความต้องการแล่นเข้าสู่หัวใจที่แสนบอบช้ำ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กลอยเข้ามาปะทะจมูก ก่อนที่ชายหนุ่มจะปล่อยให้เรียวปากบางเป็นอิสระ

กฤษดาละสายตาจากใบหน้าหวานซึ้งและริมฝีปากบางอันเย้ายวนนั้น เขาสบตาเด็กสาวที่นอนนิ่งเหมือนกับถูกสาป

ฉันต้องการเธอ...

ชายหนุ่มเอ่ยพลางสบตาหวานซึ้งนั้นอย่างหลงใหล เป็นเพราะเขาดื่มเหล้ามาด้วยหรือเปล่าหนอ จึงเห็นว่าแววตาของเด็กสาวเย้ายวนแบบนี้

ไอ้ผู้ชายเฮงซวย สารเลว ฉันจะแจ้งความจับคุณ

ฮ่าๆๆ เธอจะแจ้งความจับฉันเหรอสาวน้อย เธอจะกล้าแจ้งความจับผัวตัวเองอย่างนั้นเหรอ

ชายหนุ่มหัวเราะ ก่อนจะกระชากเสื้อผ้าออกจากร่างบาง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าที่เขาทำอยู่นี้มันถูกต้องหรือไม่

ผู้หญิงก็เหมือนกันหมด ไม่รักใครจริง ใจโลเล เขาจะสนใจทำไมว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาคนนี้จะเป็นใคร ให้เงินสักก้อน ทุกอย่างก็จะจบลงเพียงเท่านั้น

กรี๊ดดดดด!”

ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอกสาวน้อย

ชายหนุ่มตะโกนดังลั่นห้อง ไม่สนใจอาการดิ้นรนหรือขัดขืนของคนที่อยู่ใต้เรือนกายแข็งแกร่ง เขารุกรานอย่างเอาแต่ใจ กฤษดาเริ่มบรรเลงเพลงรักอันแสนหวานและนุ่มนวลนั้นอย่างเชื่องช้า และเอาแต่ใจตัวเองในคราวเดียวกัน ขยับตัวเองเพียงนิดเดียวก็แทรกกายลงมาจนเด็กสาวขยับตัวหนีด้วยความเจ็บปวด

แต่อาการดังกล่าวหาทำให้ชายหนุ่มหยุดไม่ เขายังคงรุกรานอย่างหนักหน่วง จังหวะช้าบ้างเร็วบ้าง ไม่สนใจอาการดิ้นรนขัดขืนและอ้อนวอนขอร้องจากอีกฝ่ายเลย

อ๊าก!”

กฤษดาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และหยุดการกระทำอันแสนรัญจวนลงอย่างฉับพลัน ก้มลงมองใบหน้าหวานซึ้งที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและแววตาเกลียดชัง

ชอบความรุนแรงงั้นเหรอ ฉันจะสนองให้

ไม่! กรี๊ดดดดด!”

ชายหนุ่มก้มลงกัดบริเวณเนินอกคู่งามอย่างไม่รั้งรอ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรกับฉัน เธอก็จะได้รับมันกลับไปเหมือนกัน

เด็กสาวขัดขืนดิ้นรนอย่างเจ็บปวด น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม พยายามผลักไสเจ้าของร่างสูงใหญ่ แต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงของเธอเริ่มลดหายลงไปเรื่อยๆ จนไม่มีแรงแม้แต่จะขยับหนี

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป อารมณ์วาบหวามและความเจ็บปวดตีกันจนเด็กสาวแยกแยะไม่ออก ไม่นานเธอก็หมดเรี่ยวแรงขัดขืน เมื่ออีกฝ่ายก้มลงจุมพิตเรียวปากบางของเธออย่างหลงใหล ความสวยงามที่สวรรค์ได้สรรค์สร้างก็บรรเลงขึ้นอีกครั้งอย่างอ่อนหวานและนุ่มนวลกว่าครั้งแรก

 

เจ้าของร่างสูงขยับกายลุกขึ้นด้วยความเมื่อยล้า ยกมือขึ้นนวดต้นคอ เมื่อคืนเขาคงดื่มหนักไปหน่อย วันนี้ถึงได้ปวดหัวแบบนี้

กฤษดาตลบผ้าห่มออก แล้วสายตาจึงสะดุดกับรอยแดงบนเตียงกว้าง ดวงตาคมจ้องมองรอยเปื้อนนั้นด้วยความตกใจ

เมื่อคือมันเกิดอะไรขึ้น”

ชายหนุ่มกวาดตาไปรอบๆ ห้องก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ แต่ทำไมความรู้สึกที่เขาได้รับมันช่างอบอุ่น อ่อนหวาน...ตรึงใจแบบนั้น

เมื่อขยับกายลุกขึ้น ชายหนุ่มก็หน้าซีดด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า เจ้าของร่างสูงทรุดลงนั่งด้วยความสับสน ...เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น แล้วเขาพาใครมานอนด้วย

ถ้าจำไม่ผิด เมื่อคืนเขาดื่มเหล้าอยู่กับเพื่อนๆ แถวรัชดา ก่อนที่เพื่อนๆ จะพาเขามาส่งที่นี่โดยให้เหตุผลกับเขาว่า

ขืนแกกลับบ้านในสภาพนี้ มีหวังยัยริสาได้โวยแกเป็นการใหญ่ แถมอาจจะนั่งซักฟอกแกด้วยนะเว้ย ฉันว่ารอให้แกสร่างเมาก่อนดีไหม แล้วพรุ่งนี้แกค่อยกลับ

อัครพลบอกอย่างเป็นห่วง

นั่นสิ ยัยริสายิ่งหวงแกอยู่ด้วย เกิดแกกลับบ้านแล้วไปเจอยัยริสา มีหวังคืนนี้แกไม่ต้องนอนแน่ๆ

ภาวินนึกไปถึงแม่น้องสาวตัวแสบ จอมเรื่องมากของเพื่อนแล้วก็สยอง หากหญิงสาวรู้ว่าเขาและอัครพลเป็นคนพากฤษดาไปเที่ยว ดื่มเหล้าแบบนี้มีหวังพวกเขาคงโดนพายุอารมณ์ของเธอถล่มแน่ๆ

กฤษดาสะบัดศีรษะด้วยความสับสน กวาดตามองไปรอบๆ เตียงกว้าง แล้วเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แต่ที่เขาสงสัยคือ เขาพาผู้หญิงที่ไหนมานอนร่วมเตียงต่างหาก

โธ่เว้ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้น คิดสิไอ้กฤษ คิด

ชายหนุ่มกุมขมับด้วยความอ่อนล้า และนึกชังตัวเองที่ก่อเรื่องเลวร้ายแบบนี้ขึ้น ผู้หญิงคนนั้นคือใคร แล้วเขาพาเธอมาได้อย่างไร หลายสิบคำถามดังก้องอยู่หัวสมอง แต่ก็ไม่สามารถสรุปได้เลยสักคำถามว่า เขาเจอผู้หญิงที่ร่วมหลับนอนเมื่อคืนนี้ได้อย่างไร

ร่างสูงใหญ่ขยับกายลุกขึ้นยืนหันซ้ายหันขวา สาวเท้าเดินไปเก็บเสื้อผ้าที่ตกหล่นอยู่บนพรม แล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำ นึกโทษตัวเองว่า ถ้าเขาไม่เมามายจนไม่ได้สติ เหตุการณ์แบบนี้คงไม่เกิดขึ้น

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

389 ความคิดเห็น

  1. #388 Mini-fish (@Tooktick6) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 17:36
    โอ้ยยยจะกลับมาต่อหรอค่ะ ยังติดตา อยู่น่าา
    #388
    0
  2. #305 Suguszaa (@Suguszaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2552 / 09:50
    น่าสนุกดีค่ะ ><
    #305
    0
  3. #304 ญ.หญิงโสภา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2551 / 12:16
    พึ่งเข้ามาอ่านเลย ยังไม่เม้นท์นะ ดู ๆ ก่อนแล้วกัน สู้ ๆ นะ
    #304
    0