รักเกิดที่กลางใจ

ตอนที่ 5 : เหตุของความวุ่นวาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ต.ค. 51

ตอนที่ 5

เหตุของความวุ่นวาย

          เราจะทานอะไรกันดีละ!”ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินไปยังร้านอาหารข้างบริษัทฯ
           "พี่ถามว่าเมย์จะทานอะไรดี เมย์ได้ยินที่พี่พูดหรือเปล่า"
          เอ่อ! ขอโทษค่ะคุณหนึ่ง เมย์คิดอะไรเพลินไปหน่อยหญิงสาวถามออกไปอีกครั้งพร้อมเอ่ยคำขอโทษชายหนุ่มตรงหน้า
          พี่ถามเมย์ว่าเราจะทานอะไรกันดี หรือออกไปหาอะไรทานข้างนอกกันดีไหมชายหนุ่มก้มหน้ามาถามพร้อมกับจ้องมองคนข้างๆอย่างครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะถามออกมาอีกครั้ง "เมย์มีอะไรหรือเปล่า พี่ว่าเมย์ดูจะเครียดๆไปนะ"
          เปล่านิคะ! คุณหนึ่งคิดมากไปหรือเปล่า ไม่มีอะไรหรอกคะ! เมย์ว่าเราทานใกล้บริษัทฯดีกว่า เดี๋ยวคุณหนึ่งต้องทำงานอีก เรารีบไปเถอะคะ!” หญิงสาวตอบพร้อมกับเดินไปยังร้านอาหารที่ใกล้ที่สุด เอ่อ!คุณหนึ่งค่ะ แล้วเราจะไปทานร้านไหนดีเมย์ไม่รู้จักหรอก หญิงสาวหัวเราะออกมากับความซุ่มซ่ามของตัวเอง
          " พี่ว่าร้านข้างหน้านี่ดีกว่า มันเป็นร้านเล็กๆนะ พี่ไม่รู้ว่าเมย์จะนั่งได้หรือเปล่า ชายหนุ่มถามพร้อมกับก้มหน้าลงมองคนข้างๆเขาว่าปฏิกิริยาอะไรบ้างที่เขาพาหล่อนมาทานที่นี่ แต่เขาก็ไม่ได้เห็นปฏิกิริยาแปลกๆออกมาจากหญิงสาวข้างกายเลย พลางนึกไปถึงหญิงสาวหลายๆคนที่เขาเคยพาไปทานอาหารส่วนใหญ่แล้วพวกหล่อนจะไม่ค่อยชอบเข้าร้านอาหารเล็กๆแบบนี้หรอกเพราะพวกหล่อนบอกว่าไม่สะอาดและสบายเหมือนกับโรงแรมหรือภัตตาคาร
          " เมย์ไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้นหรอกคะคุณหนึ่ง! " หญิงสาวตอบอย่างกับรู้ทันความคิดของชายหนุ่มตรงหน้า เขาหัวเราะอย่างเก้อๆที่หญิงสาวตรงหน้ารู้ความคิดของเขา
           "แล้วจะทานอะไรกันดี" มองหาพนักงานในร้าน น้องครับ! น้องครับ!
           "จะสั่งอะไรดีครับพี่ "
          เมย์เอาข้าวหมูกรอบล่ะกันคะ คุณหนึ่งล่ะคะจะทานอะไรดีหญิงสาวถามออกไปพร้อมกับสั่งอาหารกับพนักงานตรงหน้า
          อืม! พี่เอาเหมือนเราล่ะกัน น้อง! น้อง! เอาข้าวหมูกรอบมาสองที่เลยละกัน แล้วเอาน้ำแป๊บชี่มาสองแก้วนะ
          “ ครับ! รอสักครู่นะครับ
          ปกติคุณหนึ่งมาทานที่นี่บ่อยหรือคะ!”หญิงสาวถามชายหนุ่มตรงหน้าออกไปพร้อมกับหยิบหนังสือพิมพ์ตรงหน้าขึ้นมาอ่าน โดยไม่ได้สนใจชายหนุ่มตรงหน้าอีกเลย
           เอกราชนั่งสังเกตอากัปกิริยาของเพื่อนรักน้องสาวอย่างพิจาณาดูๆไม่ว่ากี่ปีสาวน้อยคนนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยหล่อนก็น่ารักดี มีมนุษยสัมพันธ์ดี เวลาพูดก็สุภาพ ไม่กระด้างกระเดือก เหมือนเมื่อครั้งที่เขาเจอกับหญิงสาวเมื่อสอง-สามปีก่อนหรือเพราะเขาคิดว่าหญิงสาวเป็นทอมหรืออาจเป็นเพราะเขาหึงจนหน้ามืดหรือเปล่าเลยมองไม่เห็นข้อดีของสาวน้อยคนนี้ จากที่สังเกตสาวน้อยตรงหน้าเขาตรงนี้ไม่น่าจะเป็นทอมหรอกก็แค่ดูจะเป็นคนที่เข้มแข็งเสียมากกว่าและดูเหมือนจะเป็นคนไม่ยอมคนเสียด้วย ซึ่งดูจากหน้าตาและการแสดงออกดูจะเป็นสาวแกร่งเสียมากกว่าอ่อนแอ จากที่ผ่านมาอาจเป็นเพราะเขาไม่ค่อยได้คุยกับสาวน้อยเสียมากกว่าหรืออาจจะคุยกันแต่ไม่ค่อยจะดีเหมือนกับคนอื่น สงสัยเขาต้องมองสาวน้อยตรงหน้านี้เสียใหม่แล้ว เฮ้อ สุดท้ายเขาก็เคยรักสาวน้อยคนนี้ไม่ใช่เหรอ และที่สำคัญไม่ว่าจะกี่ปีเขาก็ยังรักและฝังใจกับหล่อนเสมอมา
          คุณหนึ่ง! คุณหนึ่งค่ะ! หญิงสาวเรียกชายหนุ่มตรงหน้า
           "เอ่อ! ครับ มีอะไรเหรอครับ " ชายหนุ่มสะดุ้งแล้วหันมามองหญิงสาวตรงหน้า
          " เมย์เรียกคุณหนึ่งตั้งหลายครั้งแล้ว คิดอะไรอยู่หรือคะ" 
          เปล่าครับ! พี่คิดอะไรเพลินไปหน่อยพร้อมกับปรับสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติ กลัวว่าสาวน้อยคนนี้จะรู้ว่าเขาคิดเรื่องอะไรอยู่ ดูเหมือนว่าสาวน้อยตรงหน้าคนนี้จะรู้ความคิดของเขาอยู่เสมอ
          เมย์จะบอกว่าข้าวมาแล้วคะ ทานกันได้แล้ว เดี๋ยวคุณหนึ่งต้องรีบกลับไปทำงานอีกไม่ใช่หรือคะหญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้าที่ตอนนี้ทำสีหน้าเขินๆเธออยู่
          แล้วนี้เมย์ไม่ทำงานเหรอ พี่เห็นเรามาพักที่บ้านหลายวันแล้วนี่น่า บริษัทฯไม่ว่าเอาเหรอหยุดมานานๆแบบนี้ชายหนุ่มสาวน้อยพร้อมกับตักข้าวเข้าปากเคี้ยวไปด้วยอย่างอร่อยเพราะรู้สึกว่าวันนี้อากาศดีเป็นพิเศษหรือเพราะเขามานั่งทานกับหญิงสาวตรงหน้านี้ด้วยหรือเปล่า
          เมย์!ลาพักร้อนนะคะคุณหนึ่งหรือบางทีอาจจะลายาวแบบไม่มีกำหนดก็ได้หญิงสาวออกมาด้วยสีหน้าหม่นหมองน้ำเสียงเศร้า จนคนนั่งใกล้ๆจับความรู้สึกเศร้านั้นได้
          กรี๊ดดดด!หนึ่ง!ทำไมทำแบบนี้ แอนนาโทรฯหาถึงไม่รับสายคะ แล้วมาทำอะไรที่นี่หญิงสาวต่อว่าชายหนุ่มอย่างโกรธแค้น จะไม่ให้หล่อนโกรธได้อย่างไร โทรฯหาเป็นสิบ ยี่สิบสายไม่เห็นชายหนุ่มรับเสียทีแล้วที่มันน่าแค้นนักหนาคือคนที่หล่อนหมายมั่นเอาไว้ดันมานั่งทานข้าวกับหญิงสาวที่หล่อนปะทะคารมกันมาตอนเช้าที่ห้องชายหนุ่ม
          แอนนาถามทำไมไม่ตอบล่ะคะหนึ่ง ทำไมไม่รับโทรศัพท์ แอนนาโทรฯหาคุณตั้งหลายสายหล่อนตอบออกไปด้วยน้ำเสียงและแววตาชวนหาเรื่อง
           "พอดีผมไม่ได้เอาโทรศัพท์มา คุณมีอะไรกับผมหรือเปล่า"
          แอนนาจะมารับคุณไปทานข้าวนะคะ แล้วนี่หนึ่งมาทานได้อย่างไรคะ ร้านอาหารแบบนี้ไม่รู้จะสะอาดเปล่าหญิงสาวตอบออกมาพร้อมกับทำน้ำเสียงไม่พอใจออกมา
          แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะหนึ่ง แอนนาเห็นเมื่อตอนเช้าก็อยู่ในห้องทำงานหนึ่งด้วยถามไปพร้อมกับหันมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่อย่างหาเรื่อง
          แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณมิทราบคะ คุณผู้หญิงเมธาวีทนไม่ไหวกับอาการก้าวร้าวไม่มีมารยาทของหญิงสาวตรงหน้า
           "ฉันถามว่าเธอเป็นใครแล้วมานั่งทานข้าวกับหนึ่งได้ยังไง! เธอไม่ได้ยินที่ฉันถามหรือไง!หูหนวกหรือไง "
          “ เปล่าคะ! แต่บังเอิญดิฉันไม่จำเป็นต้องตอบคุณไม่ใช่หรือคะ ว่าดิฉันเป็นอะไรกับพี่หนึ่งถ้าฉันตอบคุณออกไปแล้วคุณจะรับได้หรือเปล่าล่ะ พี่หนึ่งคะ เมย์ว่าเรากลับกันเถอะค่ะบรรยากาศไม่ค่อยดี!” แล้วหันไปกระชิบกับชายหนุ่มถ้าเรายังอยู่นานกว่านี่แฟนพี่หนึ่งอาจถูกเมย์ตบเอาแน่ๆเลยค่ะ
          ชายหนึ่งหันมามองหญิงสาวข้างอย่างตกใจแล้วก้มลงมากระชิบถามหญิงสาวอีกครั้ง เมย์เนี้ยนะจะตบแอนนา เอ่อ! อีกอย่างนะแอนนาไม่ใช่แฟนพี่จำไว้ อืม! ตัวแค่นี้เนี้ยนะจะไปตบเขาชายหนึ่งกระชิบถามพร้อมกับหัวเราะเบาออกมาหึหึๆๆๆ

           "จะลองดูไหมคะว่าเมย์จะตบแฟนคุณหนึ่งได้หรือเปล่า" หญิงสาวตอบพร้อมกับก้าวเท้าไปหาคู่อริตรงหน้า

          พี่ว่าอย่าเลยเมย์ร้องห้ามพร้อมกับดึงมือหญิงสาวมาหาตัวเอง เพราะดูแล้วจากที่เขาคำนวณได้ในตอนนี้สาวน้อยคนนี้ร้ายไม่ใช่เบาเหมือนกัน เขาไม่อยากให้เธอมีปาดแผลเด็ดขาดไม่อย่างนั้นเข้าต้องเจ็บมากกว่าเธออย่างแน่นอน และที่สำคัญเขาต้องมีปัญหากับแม่น้องสาวตัวดีของเขาแน่นอน พี่ว่าเรากลับกันเถอะเมย์!”
           “ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละ! หนึ่งบอกแอนนามาเดี๋ยวนี่ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ไม่งั้นแอนนาไม่ยอมจริงๆนะค่ะหนึ่ง!”
          ผมว่าเรากลับไปคุยกันที่บริษัทฯดีกว่านะ
          ไม่คะ! เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นก็ไม่ต้องไปไหนกัน
          งั้นคุณสองคนคุยกันเถอะ ฉันขอตัวนะเดินออกจากร้านอาหารโดยไม่ได้สนใจพวกเขาอีกเลย
          เมย์! เดี๋ยวก่อนรอพี่ด้วย ชายหนุ่มตะโกนตามหลังมา แต่เมธาวีก็ไม่ได้สนใจเขาอีกแล้ว
          คุณจะไปไหนคะหนึ่ง เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น
           “ทำไมมันถึงได้น่าเบื่อแบบนี้นะเอกราชสะบัดมือจากอดีตคู่ควง คิดด้วยใจที่เบื่อหน่ายก่อนจะเดินออกมาจากร้านอาหารด้วยความเซ็ง

 

          ดวงเดือนกำลังวุ่นอยู่กับเอกสารบนโต๊ะ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูพร้อมกับถามปลายสายออกไป ฮัลโหล!สวัสดีคะ!”

           “สวัสดีครับ!” ตะวันตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนุ่ม

           “คุณตะวันหรือคะ ดิฉันนึกว่าใคร คุณหนึ่งยังไม่เข้ามาเลยคะ ออกไปทานข้าวตั้งแต่เที่ยงแล้ว ไม่ทราบว่าคุณตะวันมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ!”
                   ผมกะว่าจะเข้าไปหาเจ้านายคุณที่ออฟฟิตเสียหน่อย แล้วนี่เขาจะเข้ามากี่โมงครับ
           “อืมดิฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เสียงเลขาสาวตอบกลับออกไปก่อนจะเหลือบไปเห็นเจ้านายหนุ่มเดินเข้ามา มาพอดีเลยคะคุณตะวัน เดี๋ยวนะคะแป๊บหนึ่ง บอสคะ!”
          “มีอะไรหรือครับคุณเดือน!”

          เอ่อ! คุณตะวันเธอโทรฯมานะคะ ไม่ทราบว่าบอสจะคุยกับเธอหรือเปล่าคะ !”

          งั้นคุณก็โอนสายเข้าห้องผมเลยละกันเมื่อกล่าวจบชาวหนุ่มก็เดินไปเปิดประตูห้องทำงานพร้อมกับปิดประตู  เดินไปยังโต๊ะทำงานยกโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมเอ่ยถามเพื่อนรัก
          “แกมีอะไรจะคุยกับฉัน แล้วทำไมต้องโทรฯมาวะ แวะมาหาฉันที่ออฟฟิตไม่ได้หรือไง

           “ก็ฉันโทรฯไปหาแกแล้วนี่หว่า ทำไมแกไม่รับสายฉันไปทำบ้าอะไรอยู่วะ

อืมม์! ฉันลืมไปวะ ขอโทษด้วยล่ะกัน แล้วแกจะเข้ามาหาฉันหรือเปล่าว่ะ ฉันจะได้รอ
           “อีกประมาณยี่สิบนาที ข้าก็ถึงออฟฟิตแกแล้วละ งั้นแค่นี้ก่อนนะข้าจะเลี้ยวรถแล้ว
           “โอเค แล้วเดี๋ยวเจอกัน
          คุณเดือน เห็นคุณเมย์บ้างหรือเปล่า ชายหนุ่มกดโทรศัพท์ถามเลขาฯหลังจากตัดสายกับเพื่อนรักไม่รู้ว่าเธอจะเป็นอย่างไรบ้างเมื่อกี้เขาก็ตามเธอไปไม่ทัน ไม่รู้ว่าจะโกรธเขาหรือเปล่า ชายหนุ่มนั่งคิดอย่างเครียด
          ยังเลยค่ะคุณหนึ่ง เดือนยังไม่เห็นคุณเมย์กลับมาเลยคะ มีอะไรหรือเปล่าคะเลขาฯสาวถามออกไปพร้อมกับสังเกตน้ำเสียงของเจ้านายหนุ่ม
          “ เปล่าหรอก! ถ้าคุณเมย์มาแล้วก็โทรฯบอกผมด้วยล่ะกัน
          ได้ค่ะ!” ดวงเดือนตอบรับเจ้านายหนุ่มก่อนจะวางสายหันมาสนใจเอกสารบนโต๊ะ

 

          กานดานั่งจ้องนาฬิกาอยู่หลายครั้ง ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรัก แกหายไปไหนกันแน่ยัยเมย์ ก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์โทรฯหาเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง ฮัลโหล! เมย์เหรอนี่ฉันนะ! ตอนนี้แกอยู่ไหนว่ะ เมื่อกี้ฉันเห็นพี่หนึ่งเข้าออฟฟิตมาคนเดียวฉันไม่เห็นแกเลย
         “แกไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันอยู่แถวๆนี้แหละ ฉันเดินดูในร้านหนังสือ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกเดี๋ยวฉันก็กลับแล้ว พอดีเดินมาซื้อหนังสือนิดหน่อยนะตอบเพื่อนออกไปเพราะไม่อยากให้เป็นห่วงแล้วแกล่ะทำอะไรอยู่ไม่ได้อยู่กับคุณพ่อกับคุณแม่เหรอ แล้วแกทำอะไรอยู่ล่ะ”  
         “ฉันก็เป็นห่วงแกนะสิ ตอนกลับไม่เห็นกลับมากับพี่หนึ่งฉันคิดว่าแกกับพี่หนึ่งทะเลาะกันหรือเปล่าถามเพื่อนรักออกไปพร้อมกับก้มลงดูนาฬิกาบนข้อมือแล้วแกจะกลับเข้ามาออฟฟิตกี่โมงว่ะ
           “อืม! ก็ประมาณอีกสักสองสามชั่วโมง
          แกมีอะไรกับฉันอีกไหม หญิงสาวถามเพื่อนรักออกไป

เปล่าหรอกยังไงก็ก็นั่งรถกับมาดีๆนะฉันเป็นห่วงแก

ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เดี๋ยวฉันก็กลับแล้วเดี๋ยวจะซื้อขนมไปฝากนะ โอเคนะ!
          “ จ้า!กานดาวางสายจากเพื่อนรัก ก่อนจะถอนหายใจคลายความกังวล

 

          เมธาวีเดินเรื่อยๆดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยๆก่อนจะเลี้ยวผ่านร้านกาแฟไปยังร้านหนังสือ ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับหนังสือในมือจะนวนหลายเล่ม ก่อนจะเดินชนใครบางคนด้วยความไม่ตั้งใจ “ว้ายๆ ! ขอโทษค่ะ! เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะถามชายหนุ่มตรงหน้าออกไปพร้อมกับก้มลงเก็บหนังสือ
          ไม่เป็นไรครับ! คุณล่ะครับเป็นอะไรหรือเปล่า พร้อมกับก้มลงช่วยหญิงสาวตรงหน้าเก็บหนังสือที่หล่นลงไปจากการชนกันมาครับผมช่วยเก็บ! ก็ขอโทษด้วยล่ะกันนะครับคือผมไม่ทันมองนะครับว่ามีคนเดินมา

          ไม่เป็นอะไรหรอกคะ ฉันก็ไม่ทันได้มองเหมือนกันพอดีฉันเดินใจลอยไปหน่อยนะคะ คุณไม่ต้องมาขอโทษฉันหรอก เอาเป็นว่าเราสองคนไม่ได้ดูทางล่ะกัน!”
           “เอางั้นก็ได้ครับ! อืม! ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรหรือครับ ขอโทษนะครับที่ถามคือผมอยากเลี้ยงกาแฟเป็นการขอโทษคุณ นะครับจะได้ไหม อ้อ! นี่ครับหนังสือของคุณ
          ฉันชื่อ เมธาวี อาทรศิริ! เรียกเมย์ก็ได้ แล้วคุณละคะชื่ออะไรหญิงสาวถามออกไปพร้อมกับรับหนังสือคืนจากชายหนุ่มตรงหน้า
          ผม เนวิน ศิริกร ครับหรือเรียกวินเฉยๆก็ได้ครับชายหนุ่มตอบออกไปพร้อมกับพร้อมยิ้มกว้างให้กับหญิงสาว ผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนกับน้องดาหรือเปล่านะ หน้าตาคุ้นๆ แต่ก็ไม่ได้ถามในสิ่งที่เขาสงสัยตกลงว่าไงครับคุณเมย์จะรังเกียจไหมถ้าผมจะชวนคุณทานกาแฟสักแก้ว ถือเป็นการรู้จักเพื่อนใหม่คนนี้

          เมธาวีเงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าชายหน่ามด้วยความแปลกใจ ถ้าหล่อนจำไม่ผิด ผู้ชายตรงหน้าหล่อนคนนี้เป็นเพื่อนของพี่ชายเพื่อนรักหล่อนนี่น่า และก็เป็นคนสำคัญของเพื่อนรักหล่อนด้วย เอ่อ!ได้สิคะ! แต่ต้องไม่นานนักนะค่ะเดี๋ยวฉัน เอ่อ! เมย์ต้องรีบกลับนะคะ เดี๋ยวเพื่อนเป็นห่วง
          ได้สิครับ...งั้นเชิญทางนี่ครับมาผมช่วยถือของกับหนังสือคุณเมย์ล่ะกันนาวินหันมาสบตาหญิงสาวอีกครั้ง ใช่ว่าเขาจะไม่คุ้นหน้าหญิงสาวแต่เขาก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอหญิงสาวผู้นี้ที่ไหน ชายหนุ่มพยายามคิดทบทวนความจำของตัวเองว่าเขาเคยเจอหญิงสาวที่ไหน ขอโทษที่ถามนะครับ! คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ คุณไม่ใช่คนที่นี่ใช่ไหมครับ ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่เดินตามเขามาพร้อมกับสังเกตหญิงสาวอีกครั้ง
          ใช่คะ!  เมย์มาเที่ยวนะคะ พอดีเพื่อนเมย์เป็นคนที่นี่ เมย์เลยมาเที่ยวพักผ่อนนะคะ มีอะไรหรือเปล่าคะเมธาวีถามออกไปพร้อมกับก้าวเดินไปยังร้านกาแฟเล็กๆในห้างคิดอีกทีร้านกาแฟร้านนี้ตกแต่งได้อย่างน่ารักลงตัวไปทุกส่วนเลยคิดอย่างยิ้ม
          คุณเมย์ชอบบรรยากาศของร้านนี้ไหมครับ
          ชอบสิคะ! เมย์เคยมีความฝันอยากเปิดร้านกาแฟแบบนี้นะคะ

          ผมว่านั่งตรงริมหน้าต่างดีกว่าครับ คุณเมย์จะได้เห็นทิวทัศน์ของเชียงใหม่ด้วย แล้วเพื่อนคุณเมย์ล่ะครับไปไหนถามหญิงสาวพร้อมกับนั่งลงตรงข้าม
          พอดีเพื่อนเมย์อยู่ที่บริษัทฯนะคะ มีอะไรหรือคะคุณนาวิน อืมม์ คุณเมย์เรียกผมว่าวินก็ได้นะครับ เรียกนาวินมันดูเป็นทางการอย่างไรก็ไม่รู้! ผมว่าผมรู้สึกคุ้นๆนะ เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนไหมครับ!”ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มอย่างเก้อ
          คะ! คุณวิน เมย์ว่าเราสองคนเคยเจอกันแล้ว คุณวินจำเมย์ไม่ได้จริงๆหรือคะ!”
          นาวินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความแปลกใจคุณเมธาวี!” นาวินถึงกับยิ้มด้วยความดีใจ ถ้าอย่างนั้นคนรักเขาก็ต้องอยู่ที่เชียงใหม่ด้วยสิแล้วน้องดาละครับถามถึงคนรักด้วยความดีใจ

          ยัยดาอยู่บริษัทฯเมธาวีบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหยุดคุยเมื่อพนักงานสาวเดินเข้ามา
          สวัสดีคะ! รับอะไรดีคะ พนักงานยิ้มรับอะไรดีคะที่นี่มีกาแฟหลายแบบให้เลือกนะคะ คุณจะสั่งอะไรดีคะ
          คุณเมย์ จะทานกาแฟอะไรดีครับ ชายหนุ่มหันมาถามหญิงสาวตรงหน้า เอ่อ! เมย์ขอเป็นชาร้อนดีกว่าคะ เอาแบบไม่หวานมากนะคะ
          งั้นผมเอากาแฟดำละกัน” 
          รอสักครู่นะคะ!”

          ครับไม่เป็นไร

          ขอโทษนะคะ!”ก่อนจะก้มลงมาหยิบโทรทัพท์กดหาเพื่อนรักทันที มีอะไรหรือดา หญิงสาวกรอกเสียงไปตามสายถามเพื่อนรัก

 ตอนนี้แกอยู่ไหนนี่ก็นานแล้วนะฉันเป็นห่วง

          ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ฉันอยู่ร้านกาแฟเดี๋ยวฉันทานกาแฟเสร็จฉันก็กลับแล้ว แกไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกไอ้ดา อีกอย่างฉันก็นั่งอยู่กับคุณนาวิน
           “เฮ้ย! แกไปเจอเขาได้ไงกานดาถามเพื่อนออกมาอย่างงงๆแล้วแกรู้หรือเปล่าว่านาวินนะเป็นเพื่อนกับพี่หนึ่งด้วยนะหล่อนตอบเพื่อนรักออกไป
          เหรอ! แฟนแกด้วยไม่ใช่เหรอไอ้ดา แล้วแกจะให้ฉันทำอย่างไรล่ะก้มลงกระชิบให้ได้ยินเพียงสองคน ก่อนจะเงยหน้ามายิ้มกับชายหนุ่ม

          มีอะไรหรือครับคุณเมย์ชายหนุ่มนั่งฟังการสนทนาของหญิงสาวอยู่ๆเงียบๆ

           เพื่อนเมย์นะคะยัยดาเขาบอกว่าคุณวินนะเป็นเพื่อนรักกับพี่ชายเขานะคะ
          นาวินเงยหน้ามาสบตาหญิงสาวแล้วถามขึ้นมา ไอ้หนึ่งเหรอครับชายหนุ่มถามออกไป
          ขอโทษค่ะ! กาแฟและชาร้อนที่คุณสั่งได้แล้วคะ
          ขอบคุณครับ
          ไม่เป็นไรครับ นี่ครับชาร้อน
          ขอบคุณค่ะ!หันมาสนใจเพื่อนรักอีกครั้ง ไอ้ดา! งั้นเดี๋ยวฉันทานของเสร็จฉันจะรีบกลับ แกไม่ต้องเป็นห่วงหรอก

          พี่หนึ่งโทรฯหาแกหรือยัง เมื่อกี้พี่หนึ่งมาเอาเบอร์แกไปจากฉัน

          ยังเลย! งั้นแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวเจอกันที่บริษัทฯ
          รู้แล้วน่าว่าเป็นห่วง  เดี๋ยวฉันรีบไป โอเค! แค่นี้นะ
           “ได้ รีบมาละ
          จะกลับแล้วหรือครับ ชายหนุ่มถามหญิงสาวออกมาหลังจากฟังการคุยของสองสาวอยู่นานแล้ว
          ค่ะ! พอดียัยดาเขาเป็นห่วงเมย์นะคะ แล้วที่สำคัญยัยดาเขาเป็นเพื่อนรักของเมย์ คุณวินมีอะไรหรือเปล่าคะหรือว่าคุณวินยังรักยัยดาอยู่
          เปล่านะครับ ผมไม่ได้คิดอะไร!”ชายหนุ่มตกใจที่หญิงสาวตรงหน้ารู้ความคิดของเขา

          เมย์ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยทำไมคุณวินต้องตกใจด้วยคะหญิงสาวตอบออกมาอย่างยิ้มๆกับกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้าเมย์ว่าเราเช็คบิลดีกว่าคะ ยัยดารอเมย์แย่แล้ว ขอบคุณสำหรับกาแฟนะคะ งั้นเมย์ขอตัวก่อนนะคะ ไว้โอกาสหน้าเราคงได้เจอกันอีก

          ให้ผมไปส่งไหมครับ ยังไงเดี๋ยวผมก็จะเข้าไปหาไอ้หนึ่งมันอยู่แล้ว!”ชายหนุ่มตอบกลับมาพร้อมกับชวนหญิงสาวกลับกับเขาเลย

          ไม่ดีกว่าค่ะ ! เมย์กลับเองดีกว่า วันนี้ขอบคุณมากนะคะที่เลี้ยงกาแฟเมย์ ขอบคุณนะค่ะ
          ไม่เป็นไรครับ แล้วเราคงได้เจอกันอีกนะครับคุณเมย์
          ค่ะ!คุณวินก่อนจะจะแยกจากกัน เมธาวีหันไปมองชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ ในเมื่อยังรักเพื่อนรักหล่อนอยู่แล้วทำไมถึงได้ทำหน้าแบบนั้นหรือว่าพี่ชายของเพื่อนรักยังคงกีดกันทั้งคู่อยู่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

194 ความคิดเห็น