รักเกิดที่กลางใจ

ตอนที่ 3 : คำขอโทษ(จากคนที่รักเธอ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ต.ค. 51

ตอนที่ 3

คำขอโทษ(จากคนที่รักเธอ)

          เสียงโทรศัพท์ดังเข้ามากระทบโสตประสาทของหญิงสาว ก่อนจะควานหาเจ้ามือถือเจ้าปัญหา ใครโทรฯมานักหนา ก่อนจะยืนมือไปกดรับสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "สวัสดีคะ! ไม่ทราบว่าใครคะ" กานดาถามออกไป พร้อมกลับนิ่งเงียบเมื่อได้ยินเสียงตอบออกมาจากโทรศัพท์

          พี่เองนะดา!”  ภูชิตพูดออกมาพร้อมกับน้ำเสียงที่ฟังแล้วช่างหงอยเหงาเหลือเกิน

          มีอะไรหรือคะพี่ภูถึงได้โทรฯ มาหาดาแบบนี้

          เปล่าหรอกจ๊ะ!พี่จะถามว่าเมย์เขาเป็นยังไงบ้างสบายดีไหม พี่อยากคุยกับเมย์!  อยากจะอธิบายให้เขาฟัง คือพี่อยากขอโทษเขานะ ดาช่วยบอกเมย์ให้พี่หน่อยได้ไหมครับ ว่าพี่อยากเจอเขามาก ได้ไหมครับน้องดา

          อืม!ดาไม่แน่ใจหรอกคะพี่ภูว่าเมย์เขาอยากจะคุยกับพี่หรือเปล่า อีกอย่างตอนนี้เมย์เขาก็ไม่ได้อยู่กับดานะคะ

          อ้าว ! แล้วเมย์เขาไปไหนละ ถ้าเขาไม่ได้ไปกับดานะ วันก่อนดายังบอกพี่เลยนี่น่าว่าเมย์อยู่กับดานะ ถ้าเมย์เขาไม่ได้ไปกับดาแล้วเมย์เขาจะไปที่ไหน ดาพอจะรู้บ้างไหมครับ

          เอ่อ! ดาไม่รู้หรอกคะพี่ภู เอาเป็นว่าถ้าดารู้หรือเมย์มันโทรฯมายังไง ดาจะโทรฯบอกพี่ภูละกันนะคะ อืมม์! พี่ภูคะแค่นี้ก่อนนะคะพอดีดาจะออกไปข้างนอกกับคุณพ่อคุณแม่นะคะ

          ไม่เป็นครับ ขอบคุณมากนะครับ
          ไม่เป็นไรค่ะ สวัสดีคะ พี่ภู
          สวัสดีครับน้องดาเมื่อกานดาวางสายจากภูชิตแล้วหันกลับมามองเพื่อนสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงแล้วนึกสงสารขึ้นมาทันที

          มีอะไรหรือดา! ใครโทรฯมานะ ฉันเห็นแกคุยกันตั้งนานสองนานเมธาวีถามเพื่อนรักออกไป

          ก็พี่ภูของแกไง!โทรมาถามฉันว่าแกนะอยู่กับฉันหรือเปล่าเขาอยากคุยกับแกมากนะแกจะไม่คุยกับเขาจริงๆหรือ ฉันว่าพี่ภูต้องการคุยกับแกนะหรือบางทีพี่แกอยากจะขอคืนดีกับแกก็ได้ แกจะไม่ลองคุยกับพี่ภูหน่อยหรือเมย์ !“ กานดาพูดออกไปแล้วพลางสังเกตอาการของเพื่อน แล้วก็ได้เห็นอาการที่เฉยเมย ไม่ได้สนใจ กระตือรือร้นเลยที่เธอพูดออกไปเมื่อกี้ นี่มันหมายความว่าอย่างไร หรือเพื่อนของเธอตัดใจจากผู้ชายคนนี้แล้ว

เมย์ !เมย์!

          อะไรหรือดา

          นี่ฉันเรียกแกอยู่นะเมย์ แกไม่ได้ยินที่ฉันเรียกหรอก ใจลอยไปถึงไหนแก ฉันจะถามแกว่าแกจะไม่ลองคุยกับพี่ภูสักครั้งเหรอ ฉันว่าบางที่พี่เขาอาจจะมาขอโทษ ขอคืนดีกับแกก็ได้นะ

          อย่าเลยดา ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้ว ตอนนั้นบอกเลิกฉันทำไม พอตอนนี้จะมาขอโทษ แล้วขอคืนดีอย่างนั้นเหรอ ฉันว่าอย่าเลยฉันขออยู่แบบนี้จะดีกว่า ไม่ต้องมีพันธะ จะไปไหนก็ได้

          ฉันก็แล้วแต่แกละกัน แล้วนี้เป็นอะไรบ้างหรือเปล่า อาการดีขึ้นหรือยัง ไหนมาดูสิ เอ้! ตัวก็ไม่ร้อนแล้วนี่น่า ไข้ก็ลดแล้วด้วย เดี๋ยวฉันไปบอกพี่ลีทำอะไรให้แกกินร้อนๆล่ะกันแล้วจะได้ทานยาอีกชุด รับรองพรุ่งนี้แกหายจากไข้แน่นอน เดี๋ยวฉันมานะ!”

          ขอบใจแกมากนะดาที่คอยดูแลฉันนะ เมธาวีกล่าวออกไป

          เฮ้ย! จะบ้าเหรอเมย์ แกเป็นเพื่อนฉันนะโว้ย มาขอบคุณ ขอบใจอะไรกัน แล้วอีกอย่างที่แกเป็นแบบนี้ก็เพราะเจ้าพี่ชายตัวดีของฉัน แกอย่าคิดมากสิ

          ขอบใจแกอีกครั้งนะดา เมธาวีกล่าวออกไปอย่างซาบซึ้ง ในน้ำใจของเพื่อน

 

กานดาออกเปิดประตูออกจากห้องเพื่อไปให้พี่ลีทำอาหารให้เพื่อนเธอได้ทานก่อนยาชุดต่อไป เห็นพี่ชายยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้องเพื่อนรักก็ยิ่งสงสัย

          ยัยดา! เพื่อนเราเขาเป็นยังไงบ้าง เขาตื่นหรือยังเอกราชถามน้องสาวออกไป ในใจนึกโทษตัวเองที่ทำอะไรรนแรงไปแบบนั้น ทั้งที่ความจริงเป็นเขาต่างหาก ที่เดินเข้าไปหาเรื่องหญิงสาว

ก็ดีคะ! ตื่นแล้วแต่ยังมีไข้นิดหน่อย ดากะว่าจะลงไปหาพี่ลีด้านล่าง บอกให้พี่ลีทำอะไรร้อนๆให้ไอ้เมย์มันกินเสียหน่อย จะได้ทานยา หวังว่าพรุ่งนี้คงจะหายนะคะ พี่หนึ่งจะไม่ขึ้นไปดูไอ้เมย์หน่อยหรือคะ เงยหน้าขึ้นไปจ้องพี่ชายด้วยความไม่พอใจ ทำเพื่อนเธอถึงขนาดนี้แล้วยังมาทำท่าอ่ำอึ้งแบบนี้อีก

          พี่ ๆ ไม่กล้า กลัวเพื่อนเราเขาจะโกรธที่พี่ไปแกล้งเขาแบบนั้น พี่ว่าเรานะดูแลเขาแทนพี่ละกัน ยังไงเรากับยัยทอมนั้นก็สนิทกันอยู่แล้วนี่น่าจริงไหมเอกราชแขวะน้องสาวออกไป

          พี่หนึ่งจะต้องเขาไปขอโทษเพื่อนดาด้วยเข้าใจไหมคะ! ดาว่านะพี่หนึ่งก็สมควรที่จะเข้าไปดูเพื่อนดาเสียด้วย! เพราะไอ้เมย์มันไม่สบายแบบนี้นะมันเป็นเพราะพี่หนึ่ง เข้าใจที่น้องสาวพี่พูดไหมเนี่ย เข้าไปเดี๋ยวนี้ด้วยดาเปิดทางให้ อ้อ อีกอย่างไอ้เมย์ไม่ได้เป็นทอม เข้าใจเสียใหม่ด้วยนะคุณพี่ชาย กานดาพูดแล้วก็เดินจากไป

          เฮ้ย! ดา พี่ไม่กล้านะโว้ย

          ไม่สนๆ พี่ต้องเข้าไปเดี๋ยวนี้ นี่เป็นคำสั่ง! กานดาตะโกนออกมาแล้วก็ยิ้มให้กำลังใจพี่ชาย ของเธอที่จะไปขอโทษเพื่อนรัก

           ก๊อก ก๊อก แล้วประตูก็เปิดออกมาแล้วชายหนุ่มก็เดินเข้ามายังห้องแล้วปิดประตูหันกลับมามอง คู่อริที่ตอนนี้นอนหลับสบายอยู่บนเตียง ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่ข้างเตียงแล้วนั่งลงข้างๆเตียง นั่งมองหญิงสาวที่เป็นคู่อริของตนอย่างจริงจัง จริงๆแล้วยัยทอมนี่น่าตาก็น่ารักเหมือนกันนะเนี้ย (คิดในใจนะครับไม่กล้าพูดออกมาเดี๋ยวมีเรื่องอีก) ปากนิด จมูกหน่อย ตรงจมูกที่รั้นโด่งออกมาบ่งบอกถึงนิสัยที่เอาแต่ใจตัวเอง ขี้วีน แล้วตัวก็เล็กนิดเดียว เมื่อเทียบกับเขาแล้วช่างต่างกันเหลือเกิน เวลานอนก็ดูน่ารักดี ไร้เดียงสา ไม่เหมือนตอนตื่นเลยจริงๆเมื่อคิดอย่างนั้นชายหนุ่มก็ตกใจกับความคิดของตัวเอง (เฮ้ย!นี่ฉันคิดว่ายัยทอมนี่น่ารักเหรอเนี้ย ไม่มีทาง เอกราชตกใจกับความคิดของตัวเอง) แต่เพราะหล่อนน่ารักไม่เหมือนใครไม่ใช่เหรอเขาถึงได้หลงรักจนถอนตัวไม่ขึ้น ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็ยังมีผู้หญิงคนนี้เต็มหัวใจ โดยไม่ได้สนใจเลยว่าเจ้าของร่างที่นอนหลับอยู่ตอนนี้ได้ตื่นแล้ว

คุณเอกราช คุณเข้ามาได้ไงเมธาวีถามออกไปอย่างงงๆ

          ฉันก็เปิดประตูแล้วเดินเข้ามานะสิ! เธอจะให้ฉันเหาะเข้ามาหรือไง อาการเป็นไงบ้าง ค่อยยังชั่วแล้วหรือยังชายหนุ่มถามออกไปพร้อมกับเอามือของตัวเองไปแตะหน้าผากของหญิงสาว อาการที่ชายหนุ่มแสดงออกยิ่งทำให้เมธาวีหันไปสบตาด้วยความแปลกใจ

           เอ่อเมย์!...เอ่อ... ฉันไม่เป็นอะไรแล้วละ คุณไม่ต้องเป็นห่วง พรุ่งนี้ก็หายแล้วละ หญิงสาวตอบออกไปพร้อมกับขยับตัวออกห่างมือของชายหนุ่มตรงหน้า  คุณหนึ่งมีอะไรกับฉันหรือคะ

          เปล่าหรอกแค่เข้ามาเยี่ยมนะ! เห็นยัยดาบอกว่าเธอนะไม่เป็นอะไรแล้วพรุ่งนี้ก็น่าจะหายชายหนุ่มพูดออกไปพร้อมกับเกิดอาการประหม่าที่จะเอ่ยปากขอโทษหญิงสาวตรงหน้าที่เคยเป็นอริต่อกัน และเหมือนกับว่าหญิงสาวจะเข้าใจอาการดังกล่าวของชายหนุ่มคุณหนึ่งไม่จำเป็นต้องมาขอโทษฉันหรอก!อีกอย่างพรุ่งนี้ฉันก็จะกลับแล้ว ถือว่าเราสองคนไม่มีอะไรที่ติดค้างกันแล้ว เมื่อก่อนฉันก็เคยทำไม่ดีกับคุณเหมือนกัน ถือว่าเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก คุณไม่ตั้งมาขอโทษฉันหรอก ช่างมันเถอะ! อีกอย่างฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วเห็นไหม คุณไม่ต้องคิดมากหรอกหญิงสาวพูดเสียยืดยาว

          จริงๆแล้วฉันก็ไม่ดีเองเหมือนกันที่แกล้งเธอหนักขนาดนี้ ถ้าฉันรู้ว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็น ฉันก็ไม่แกล้งหรอก !“ชายหนุ่มพูดออกมา ฉันขอโทษ ที่แกล้งเธอนะ พูดจบชายหนุ่มก็หัวเราะกลบเกลื่อนท่าทางประหม่าของตนที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าอาการประหม่านี้มันมาจากไหนแต่ที่แน่ๆ หญิงสาวตรงหน้าของเขาหัวเราะออกมาและมองชายหนุ่มตรงหน้าว่าเวลาเขาหัวเราะไม่ถือตัวแบบนี้ น่ารักกว่าเวลาทำหน้ายักษ์เป็นไหนๆ

           คุณรู้ไหมเวลาคุณยิ้มนะน่ารักกว่าตอนหน้าบึ้งอีกเมธาวีบอกด้วยรอยยิ้ม

          งั้นเหรอ! ฉันไม่เคยรู้เลยนะเนี่ยถ้าเธอไม่บอกฉัน แต่ช่างเถอะ! เอาเป็นว่าฉันก็ต้องขอโทษเธอด้วยเหมือนกันที่คอยแกล้งเธอมาตลอดเอกราชมองสบตาหญิงสาวอีกครั้ง

          โอเค! งั้นฉันก็ขอโทษเธอด้วยล่ะกันสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา งั้นต่อไปเราเป็นเพื่อนกันได้ไหม ชายหนุ่มถามออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ว่าไงล่ะต่อไปเราเป็นเพื่อนกันได้ไหมเราสองคนลืมเรื่องในอดีตให้หมดแล้วเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะชายหนุ่มถามย้ำหญิงสาวอีกครั้ง

          ได้สิค่ะ งั้นต่อไปเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน โอเคมั้ยค่ะ ! เมธาวีพูดออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ชายหนุ่มเห็นแล้วบอกว่าน่ารัก

           จริงๆ เวลาเธอยิ้มแล้วน่ารักกว่าตอนหน้าบึ้งเป็นไหนๆ

           คุณไม่เคยเห็นเองต่างหาก ฉันก็ยิ้มแบบนี้ทุกวันอยู่แล้วหญิงสาวพูดออกไปแล้วก็หัวเราะเสียงใส

          โอเค! งั้นต่อไปฉันคงต้องเห็นเธอยิ้มแบบนี้บ่อยๆจริงไหมชายหนุ่มกล่าวพร้อมยิ้มให้กับหญิงสาว

          ก๊อก ก๊อก! เข้ามาสิ ชายหญิงตะโกนออกไป

          เป็นไงบ้างเมย์ คุยกันรู้เรื่องแล้วใช่ไหมเนี่ย! หญิงสาวถามเพื่อนรักออกไปพร้อมกับหันมามองพี่ชายของตัวเองที่ตอนนี้นั่งยิ้มอยู่ข้างๆเตียงเพื่อนรัก

          ก็ไม่มีอะไรนิ! พี่ลีทำอะไรมาให้เรากินเหรอเมธาวีถามเพื่อนรักออกไป

           อืมม์! พี่ลีทำข้าวต้มกุ้งให้แกกินว่ะไอ้เมย์ ฉันเห็นแกชอบอาหารทะเล เลยให้พี่ลีทำข้าวต้มกุ้งมาให้ แกรีบทานเสียสิ เดี๋ยวจะได้กินยาแล้วพักผ่อน

           ขอบใจมากนะดา

           ไม่เป็นไรหรอกพี่หนึ่ง ออกไปได้แล้วนี่ก็ดึกแล้วมันน่าเกลียด ดาว่าพี่หนึ่งน่าจะ

ไปนอนได้แล้วนะกานดาเอ่ยไล่พี่ชาย

           แล้วแกละดาจะนอนห้องไหนชายหนุ่มสาวน้องสาวออกไป

          ก็กลับไปนอนที่ห้องสิพี่หนึ่ง! พี่หนึ่งจะให้ดานอนกับไอ้เมย์มันเหรอคะ! ที่ถามนะเป็นห่วงดาหรือเป็นห่วงเพื่อนดากันแน่ กานดาก้มลงไปกระชิบถามพี่ชาย

          จะบ้าเหรอ! ฉันก็เป็นห่วงทั้งสองคนนั้นแหละ ฉันไม่คุยกับแกแล้ว ฉันไปนอนดีกว่า ฉันไปนอนแล้วนะเมย์ ขอให้หายเร็วๆนะแล้วชายหนุ่มก็เดินออกไปจากห้องของเพื่อนน้องสาว

          ไงแก! คุยอะไรกัน แล้วเป็นไงบ้าง เคลียร์กับพี่ชายฉันแล้วละสิ เห็นพี่หนึ่งเดินยิ้มออกไปแบบนั้นนะ กานดาถามเพื่อนรักออกไป

           อืมม์

          คุยกันเรียบร้อยแล้ว แล้วตอนนี้เราก็เป็นเพื่อนกันแล้ว แกไม่ต้องเป็นห่วงหรอกว่าฉันจะทำอะไรพี่แกนะ

          จะบ้าเหรอไง!ฉันต่างหากที่เป็นห่วงแกนะ คิดว่าพี่หนึ่งจะไม่ยอมญาติดีกับแก เห็นพี่ชายเกลียดแกจะตาย! ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันเรื่องอะไรกัน แต่ตอนนี้แกกินข้าวต้มแล้วกินยาดีกว่านะ เพราะฉันก็ง่วงแล้วเหมือนกัน รีบกินชะ ฉันง่วงแล้วกานดาบอกเพื่อนรักพร้อมกับยื่นถ้วยข้าวต้มกุ้งส่งให้เพื่อนรัก รอจนเพื่อนรักกินข้าวต้มและทานยาเสร็จก็กลับไปนอนเหมือนกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

194 ความคิดเห็น