ไตรชีวัน || มินเจ,แบคเร็น,คุปส์ฮัน

ตอนที่ 15 : รัตนกรกันต์ : ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 มี.ค. 63

            เด็กชายยืดแขนขึ้นบิดขี้เกียจทันทีที่ลงจากรถ เป็นเวลากว่าหลายชั่วโมงที่ต้องนั่งรถข้ามจังหวัดหลังจากลงรถไฟที่สถานีพุนพิน (สถานีสุราษฎร์ธานีในปัจจุบัน) จึงทำให้ไม่แปลกเลยที่จะเกิดอาการปวดเมื่อยไปทั่วร่างกายขนาดนี้ แม้ในตอนแรกรัตนกรกันต์จะรู้สึกตื่นเต้นกับการเดินทางในครั้งนี้ แต่เมื่อต้องนั่งรถนานๆเข้าทำเอาคุณชายคนเล็กเบื่ออยู่ไม่น้อย นอนหลับแล้วหลับอีกก็ยังไม่ถึงสักที ความตื่นเต้นที่มีต่อทะเลที่ตัวเองคิดว่าจะได้เห็นก็เริ่มหมดไป เขาขอแค่ให้ถึงจุดหมายปลายทางไวๆเพื่อที่จะได้อาบน้ำล้างร่างกายสักที เพราะอากาศที่นี่นั้นร้อนกว่าพระนครอยู่มากนัก


            ที่นี่ที่ไหนหรือครับคุณลุงเด่นชัย คุณลุงแดเนียล เอ่ยถามทันทีหลังจากที่มองไปรอบๆ เพราะไม่เห็นทะเลที่ต้องการเลยแม้แต่น้อย แถมยังเหม็นกลิ่นอะไรบางอย่างที่ไม่คุ้นจมูกเสียอีกด้วย


            เหมืองของลุงเอง นายหัวเด่นชัยว่า ตามมานี่สิ จะพาเข้าไปที่ห้องสำนักงาน แล้วอย่าอยู่ห่างลุงนะ เข้าใจไหม?


            รัตนกรกันต์พยักหน้า ก่อนที่จะเดินตามชายทั้งสองไป


            อยู่ๆเด็กชายรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นตัวประหลาดขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะตั้งแต่เดินเข้ามาใครต่อใครก็ต่างพากันจับจ้องมาที่เขาอย่างสนอกสนใจ เสียงพูดคุยดังก้องไปทั่ว นั่นทำให้รัตนกรกันต์เริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาบ้างจากการตกเป็นเป้าสายตา สองเท้ารีบก้าวเดินให้เร็วขึ้นเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องทิ้งห่างจากผู้ใหญ่ทั้งสอง เพราะรู้สึกได้ว่าหากเดินช้าขึ้นมาอาจจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับตัวอย่างแน่นอน


            เด่นชัยและแดเนียลพาเขามายังห้องๆหนึ่ง ด้านในเต็มไปด้วยเอกสารและเครื่องไม้เครื่องมือมากมาย เด็กน้อยมองซ้ายทีขวาทีอย่างสนอกสนใจ ทุกสิ่งทุกอย่างช่างแปลกตาสำหรับเขาเหลือเกิน ไหนจะแร่มากมายที่วางอยู่บนโต๊ะด้านข้างอีก แม้ใจจะอยากลองสัมผัสและหยิบมันขึ้นมาดูมากแค่ไหน แต่ด้วยความที่ถูกสอนมารยาทมาอย่างดีจึงทำให้รัตนกรกันต์เลือกที่จะสำรวจมันด้วยสายตาแทน


            ดนัย Are you here? แดเนียลร้องถาม ก่อนที่จะได้ยินขานรับกลับมาจากห้องที่อยู่ติดกันอีกห้องหนึ่ง เจ้าของเสียงเดินออกมาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ


            กลับมาแล้วหรือครับคุณพ่อ คุณแดเนียล อีกฝ่ายเอ่ยขึ้น


            ชายตรงหน้าสูงกว่ารัตนกรกันต์ตัวน้อยหลายเท่านัก เขามีร่างกายกำยำสมส่วนชวนน่ามองแม้จะอยู่ภายใต้ร่มผ้า เส้นผมสีดำตัดสั้นรับกับใบหน้าคมทำให้เจ้าตัวดูเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก


            พลันนั้น รัตนกรกันต์ได้กลิ่นหอมอ่อนๆราวกับต้นไผ่โชยมาจากกายของอีกฝ่าย


            แม้จะยังเด็ก แต่ก็สามารถเข้าใจได้ทันที ชายคนนี้เป็น อาภาส ไม่ผิดแน่


            นี่ใคร? ชายหนุ่มถามขณะที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกำลังจับจ้องมาที่เขา


            กำลังจะแนะนำนี่ไง นายหัวเด่นชัยว่า นี่คุณชายรัตนกรกันต์


            แล้ว? อีกฝ่ายขมวดคิ้ว


            นับตั้งแต่วันนี้ไปเขาจะมาอยู่กับเรา


            อ้อ ดนัยพยักหน้า ก่อนที่จะหันมาถามเขา อายุเท่าไหร่?


            สิบห้าขวบ รัตนกรกันต์ตอบอย่างใสซื่อ


            ทำอะไรเป็นบ้าง?


            เด็กชายนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ เล่นเปียโนครับ


            แต่ที่นี่ไม่มีเปียโนให้เธอเล่นหรอกนะ อีกฝ่ายหัวเราะอย่างขบขัน อ่านหนังสืออกไหม? คิดเลขเป็นหรือเปล่า?


            รัตนกรกันต์พยักหน้า แม้ว่าจะยังเด็ก แต่ก็ได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานตามวัย แถมยังได้เรียนพิเศษมาบ้าง การอ่านออกเขียนได้ของเด็กชายจึงจัดอยู่ในระดับดีเลิศมากกว่าเด็กทั่วไปอยู่ไม่น้อย


            ดี ดนัยพยักหน้าตอบ ถ้าอย่างนั้น นับตั้งแต่นี้เธอไม่ใช่คุณชายอีกต่อไปแล้ว ถ้าอยากอยู่ที่นี่ก็ต้องทำงาน


            ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ก่อนจะเอ่ยถาม


            แล้วถ้าผมไม่ทำงานจะเป็นอย่างไร


            ก็จะไม่มีข้าวกิน เจ้าตัวเอ่ยเสียงเรียบ อยากมีกินก็ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์ ถ้าไม่มีประโยชน์ก็ไปอยู่ที่อื่น ที่นี่ไม่ต้อนรับ


            แล้วผมจะได้เห็นทะเลไหม? ไหนท่านพ่อบอกว่าผมจะได้มาเที่ยวทะเล


            เป็นอีกครั้งที่ดนัยหัวเราะ เราทำงานกันทั้งวัน ไม่มีเวลาไปเที่ยวเล่นหรอกนะเด็กน้อย


            แต่แกพาเขาไปได้นี่ นายหัวเด่นชัยว่า เขายังเด็ก จะให้เขามาทำงานได้อย่างไรกันล่ะ


            เราไปเที่ยวเล่นในขณะที่คนของเราไปทำงานไม่ได้หรอกนะครับคุณพ่อ เราเป็นเจ้านายเขา เราก็ต้องทำงานให้หนักกว่าเขา ไม่งั้นเขาจะมาว่าเราได้ว่าวันๆเอาแต่นั่งในสำนักงานไม่ยอมกระดิกเท้าทำอะไร


            ซีเรียสเกินไปแล้วดนัย แดเนียลเอ่ย


            ผมก็เป็นของผมแบบนี้ ดนัยยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะวางแก้วกาแฟลง เดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้คนพาไปที่เรือขุด ให้เริ่มงานวันแรกเลย


            ไม่ได้หรอก ผู้เป็นพ่อยกมือห้าม ให้คุณชายรัตนกรกันต์ไปทำงานที่เรือขุดไม่ได้


            ทำไมจะไม่ได้?


            เพราะเขาเป็นอนธการ


            ว่าอย่างไรนะ!อีกฝ่ายร้องเสียงดัง คุณพ่อคิดอะไรอยู่ถึงรับอนธการมาอยู่ในที่แบบนี้!?


            เป็นอีกครั้งที่รัตนกรกันต์เกิดความสงสัยขึ้นในใจ เพราะเหตุใดทำไมอีกฝ่ายถึงได้กล่าวเช่นนั้นออกมาราวกับว่าการที่เขาเป็นอนธการนั้นจะก่อร่างสร้างปัญหาให้กับที่นี่ แถมสายตาที่มองมายังแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงอีกต่างหาก กลายเป็นสายตาที่มองเขาอย่างนึกระแวงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ แดเนียลลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยขึ้น


            รัตนกรกันต์คงจะเหนื่อยจากการเดินทางแล้ว เราพาเขาไปพักผ่อนก่อนดีกว่าไหมเด่นชัย


            อีกฝ่ายพยักหน้า อืม พาไปก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวฉันจะคุยกับดนัยให้เข้าใจเอง


            แดเนียลพารัตนกรกันต์ออกไปแล้ว ภายในห้องเหลือเพียงสองพ่อลูก ดนัยยังคงขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เขายกมือขึ้นกอดอกก่อนจะเอนกายพิงกับโต๊ะทำงาน


            ทีนี้คุณพ่อจะตอบผมได้หรือยังว่ารับเด็กนั่นมาทำไม


            จริงๆแล้วพ่อจะให้เขามาอยู่ที่นี่ในฐานะเจ้าสาวของแก


            เจ้าสาว? ดนัยทวนคำ คุณพ่ออย่ามาล้อเล่นกันหน่อยเลย ใครที่ไหนจะมาแต่งงานกับเด็กที่อายุห่างกันตั้งสิบปีแถมยังไม่บรรลุนิติภาวะอีก


            พ่อไม่ได้ล้อเล่น เด่นชัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง และเอาจริงเรื่องที่จะให้เขาแต่งกับแก


            ผมขอปฏิเสธ มีเมียก็เหมือนมีปัญหา ผมไม่อยากเอาปัญหามาไว้กับตัว


            ไม่รู้ล่ะ ถ้าไม่แต่งแกก็เตรียมตัวออกไปหางานใหม่ทำได้เลย ผู้เป็นพ่อยื่นคำขาด ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ดนัยถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับ ให้ตายสิ นี่มันช่างเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายเสียเหลือเกิน อันที่จริงเขาก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมอยู่ๆถึงได้กลิ่นหอมของดอกมะลิทั้งที่ที่นี่ไม่มีต้นของมันปลูกอยู่เลยสักนิด


            พอได้ทราบแล้วก็เข้าใจในทันที กลิ่นมาจากกายของเด็กคนนั้นเองสินะ


            พ่อของเขาเป็นคนหัวแข็งที่คิดจะทำอะไรก็ต้องทำให้ได้ ข้อนั้นเขารู้ดี แต่ต่อหน้านั้นเขาจะทำอย่างไรต่อไปดีล่ะ ?


                        แค่คิดถึงปัญหาที่จะตามมาในภายภาคหน้าก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว


            เธอนั่งรอฉันตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา


            แดเนียลเอ่ยกับเขาหลังจากที่มีคนงานคนหนึ่งเดินมาบอกถึงปัญหาบางอย่างที่เกิดขึ้นกับเรือขุด ซึ่งรัตนกรกันต์ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่พวกผู้ใหญ่พูดกันสักเท่าไหร่ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายบอกให้เขารอ เขาก็ควรที่จะทำตาม ร่างเล็กทิ้งตัวนั่งลงในทันทีบนเก้าอี้ ก่อนที่แดเนียลจะเดินตามชายคนนั้นไป


            เป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกอึดอัดเพราะสายตาที่ไม่ว่าใครเดินผ่านไปผ่านมาต่างพากันจ้องมองเขาแทบจะทุกคน บางครั้งที่เผลอไปสบตาบางคนเข้าทำเอารัตนกรกันต์รู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก พอโดนมากๆเขาก็กลายเป็นความกลัวขึ้นมาในทันทีแม้ว่าจะยังไม่มีใครเข้ามาทำอะไร ในใจนึกถึงหน้าบิดาและพี่ชายที่อยู่แสนไกลขึ้นมาในทันที ถ้ายังเป็นอย่างนี้เขาไม่ต้องการที่จะเห็นทะเลอีกต่อไปแล้ว เป็นไปได้ก็อยากกลับบ้านไปให้เร็วที่สุด


            นั่นคือสิ่งที่คุณชายตัวน้อยคิดและรู้สึก แม้จะไม่รู้เลยว่าความจริงตัวเองได้ถูกขายขาดให้กับนายหัวที่นี่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว


            รัตนกรกันต์รู้สึกได้ว่าคนกลุ่มหนึ่งกำลังจับกลุ่มกระซิบกันแล้วจ้องมองมาที่เขา นั่นยิ่งทำให้รู้สึกแปลกๆมากยิ่งขึ้นไปอีก ความหวาดกลัวเริ่มก่อขึ้นในจิตใจเพราะรู้สึกได้ถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับตัว ก่อนที่จะภาวนาว่าขอให้แดเนียลกลับมาเร็วๆสักที เขาอยากออกไปตรงนี้จะแย่ และไม่ได้รู้สึกไปเองด้วยว่าคนกลุ่มนั้นกำลังเดินตรงมาที่เขา


            อยู่ๆก็เกิดสั่นกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ สัญชาตญาณบอกให้เขาลุกหนี แต่แย่ตรงที่เขารู้สึกไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน


            นี่ๆ เธอน่ะ หนึ่งในชายกลุ่มนั้นเอ่ยขึ้น เธอเป็นอนธการใช่ไหม?


            รัตนกรกันต์เม้มปากไม่ตอบ ก่อนเลือกที่จะส่ายหัวเป็นคำตอบ บิดาของเขาเคยสอนว่าการที่เกิดมาเป็นอนธการนั้นต้องระวังเป็นอย่างมาก ถ้าเลี่ยงที่จะบอกได้ก็เลี่ยง เพราะมันอาจจะเป็นภัยกับตัว แต่เพราะยังเด็กนัก คุณชายตัวน้อยเลยยังไม่เข้าใจ ต่อให้บอกว่าไม่ใช่ แต่กลิ่นกายที่ปล่อยมานั้นมันเป็นสิ่งที่ยืนยันตัวตนในสิ่งที่เขาเป็นได้เป็นอย่างดี ทุกคนต่างรุมล้อมเขาและวิจารณ์ไปต่างๆนานา


            สุดยอด เพิ่งเคยเห็นอนธการเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย


            ตัวเล็กนิดเดียวเหมือนตุ๊กตาเลย อนธการเป็นอย่างนี้ทุกคนเลยหรือเปล่านะ?


            เห็นว่าอนธการจะมีกลิ่นเฉพาะตัว ทำไมข้าไม่ได้กลิ่นเลยวะ


            ก็เอ็งเป็นบริรักษ์ เอ็งจะได้กลิ่นได้ไงล่ะโว้ย!


            “แต่ข้าได้กลิ่นนะเว้ย! หอมเหมือนดอกมะลิเลย ไหนขอดมใกล้ๆหน่อยสิ


            รัตนกรกันต์หลับตาสนิทเมื่อเห็นว่าหนึ่งในกลุ่มนั้นกำลังโน้มตัวเข้ามาใกล้ เขาไม่เคยหวาดกลัวอะไรมากเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต พยายามที่จะขยับร่างกายเพื่อหนีกลิ่นสาบจากชายเหล่านั้นที่ทำให้เขานึกรังเกียจขึ้นมาเสียดื้อๆ แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะถูกล้อมเอาไว้หมดแล้ว


            โอ๊ย! ใครวะ!


รัตนกรกันต์ลืมตาขึ้นมอง จึงได้เห็นว่าคนที่พยายามจะสูดกลิ่นกายของเขาถูกชายอีกคนหนึ่งเอามืกจิกหัวให้ออกห่างก่อนที่จะถูกเหวี่ยงออกให้ล้มลงไปอีกฝ่าย กลุ่มคนที่ล้อมเขาอยู่แตกฮือขึ้นมาในทันทีพร้อมมองชายคนนั้นด้วยความหวาดกลัว


ทำอะไรของมึงวะไอ้มิ่ง! ผู้ที่ถูกเหวี่ยงร้องพร้อมยกมือกุมหัว


แล้วพวกมึงล่ะ คิดจะทำอะไรกับแขกของนายหัว เจ้าตัวเอ่ย


เหอะ! กูแค่อยากดูใกล้ๆ ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย


กูเห็นนะว่าพวกมึงจะทำอะไร ชายที่ถูกเรียกว่ามิ่งหรี่ตา ถ้านายหัวกับนายฝรั่งรู้เข้าพวกมึงไม่ตายนี่แน่


คิดว่ากูกลัวที่มึงขู่นักหรือ!


หรือพวกมึงอยากลอง? ก็อยากจะรู้อยู่พอดีกว่าหัวพวกมึงกับกำปั้นกูอะไรจะแข็งกว่ากัน


เมื่อเห็นท่าไม่ดี ชายกลุ่มนั้นจึงรีบลุกและวิ่งหนีกันไปอีกทางหนึ่ง รัตนกรกันต์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อภัยได้พ้นตัวไปแล้ว ก่อนที่จะสะดุ้งอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายหันมามองเขา สายตานั้นเต็มไปด้วยความเรียบเฉยและว่างเปล่าเสียจนเขารู้สึกเกร็งเมื่อได้สบตา


ไม่เป็นอะไรแล้ว พวกมันไปแล้ว เขาเอ่ย


คะ.. ครับ รัตนกรกันต์ตอบกลับไปอย่างกล้าๆกลัวๆ พอจะสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้าก็เป็นอาภาสเหมือนกัน


เป็นอนธการสินะ? ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ? นายหัวกับนายฝรั่งไปไหน?


คุณลุงแดเนียลบอกว่าให้ผมรอตรงนี้ครับ


อีกฝ่ายถอนหายใจ ที่นี่อันตรายสำหรับอนธการแบบเธอ ถ้าฉันมาไม่ทันเธอจะโดนทำอะไรบ้างก็ไม่รู้นะ ระวังตัวหน่อย อาภาสที่คิดไม่ได้แถวนี้มันเยอะ ถ้าหนีก็ให้รีบหนี พยายามอย่าอยู่คนเดียวจะดีที่สุด


แต่คุณเองก็เป็นอาภาส... เด็กชายเอ่ย


ไม่ใช่อาภาสทุกคนที่จะมีบทเรียนและคิดได้แบบฉัน


อ่า...


เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ? เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงเอะอะมาจากตรงนี้ แดเนียลที่เพิ่งเดินกลับมาถึงกล่าวอย่างสงสัย


แล้วทำไมมิ่งมาอยู่ตรงนี้ล่ะ?


มิ่งจัดการเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้กับแดเนียลฟัง อีกฝ่ายดูมีท่าทีตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนที่จะรีบลูบหัวเด็กชายเป็นการปลอบด้วยความรู้สึกผิด ทำเอาเด็กชายยน้ำตารื้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น


I’m so sorry นะคุณชายรัตนกรกันต์ คงทำให้กลัวมากเลยใช่ไหม ต่อไปนี้จะไม่ปล่อยเอาไว้คนเดียวอีกแล้วนะ


รัตนกรกันต์พยักหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ทำเอานายฝรั่งตกใจยกใหญ่จนต้องรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อส่งให้ในทันที รัตนกรกันต์คิดว่าตัวเองนั้นโชคดีเหลือเกินที่รอดจากเหตุการณ์นั้นมาได้ แต่เขาจะโชคดีแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน เด็กชายเริ่มรู้สึกได้แล้วว่านี่ไม่ใช่การมาเที่ยวทะเลอย่างที่ผู้เป็นบิดาว่าไว้ เขากำลังจะถูกทอดทิ้งเอาไว้ที่นี่ ที่ๆเขาไม่เคยรู้จักมาก่อนและอาจจะสร้างภัยให้กับเขาได้หากไม่ทันระวังตัว


ขอบใจเธอมากนะมิ่ง ถ้าไม่ได้เธอช่วยไว้คงแย่แน่ๆ แดเนียลว่า


ไม่เป็นไรครับ มิ่งตอบกลับ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไอ้พวกนั้นเดี๋ยวผมจะไปสั่งสอนเอง

ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันกับเด่นชัยจะจัดการทีหลังเอง


มิ่งพยักหน้าเพื่อบ่งบอกว่าเข้าใจ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ หมดเวลาพักของผมแล้ว


พะ.. พี่มิ่งครับ รัตนกรกันต์เอ่ยทั้งที่ยังสะอื้น อีกฝ่ายหันมามองเขาอย่างสงสัย


ขอบคุณนะครับที่ช่วยผมไว้


ไม่เป็นไรครับ เจ้าตัวตอบ แค่หลังจากนี้ระวังตัวเอาไว้ให้มากๆก็พอ


            มิ่งเดินจากไปแล้ว เด็กชายของอีกฝ่ายจนลับสายตา


            ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะพาไปที่ตัวบ้านนะ แดเนียลเอ่ยกับเขา รัตนกรกันต์พยักหน้าก่อนจะจับมืออีกฝ่ายแน่นแล้วเดินตามไปแบบไม่ยอมห่างตัว


            เขาต้องระวังตัวเอาไว้ให้มากที่สุด มากเท่าที่จะสามารถทำได้ เพราะพอที่จะรู้ชะตากรรมของตัวต่อจากนี้ซึ่งเกินกว่าที่เด็กอายุสิบห้าอย่างเขาจะรับรู้ได้ แต่ที่แน่ๆคือที่นี่ไม่มีบิดาหรือว่าคนรับใช้ที่ไหนปกป้องเขาได้อีกต่อไปแล้ว


            หากเอาตัวรอดไม่ได้ก็เหมือนตายทั้งเป็น ...


            เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองเป็นแบบนั้นอย่างนั้นแน่นอน

สัพเพเหระ

ตอนแรกของคุณชายรัตน์มาแล้วค่า มาก่อนกำหนดหนึ่งวันเพราะพรุ่งนี้เราไม่ว่างค่ะ แหะๆ
แล้วก็เปิดตัวคุณดนัย พระเอกของพวกเราด้วยค่ะ
มาวันแรกน้องก็เกิดเรื่องซะแล้ว ฮื้ออ ลูกกกกกกกก

ส่วนใครที่เคยอ่านเรื่องชมจันทร์ มีใครจำ มิ่ง ไม่ไหมคะ ? XD
หากใครไม่เคยอ่านไม่เป็นไรค่ะ เรามาทำความรู้จักพี่มิ่งกันใหม่ไปพร้อมๆกันนะคะ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจกันนะคะ
ขอบคุณรอคอยและอยู่ด้วยกันด้วยค่ะ เจอกันวันอาทิตย์หน้านะคะ
^ ^
ขอฝากแท็ก
#ไตรชีวัน ด้วยนะคะ มีอะไรคุยกันในแท็กได้เช่นกันค่ะ



 

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #47 Applecolajelly (@kkaem) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 19:35
    น้องเอ้ย ลำบากซะแล้วลูก โอ๋เอ๋นะลูกนะ
    #47
    0
  2. #31 bikelovely (@bikelovely) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 23:33
    งื้ออออ ตื่นเต้น น้องมีกลิ่นมะลิ น่ารักจังเลย
    #31
    0