ไตรชีวัน || มินเจ,แบคเร็น,คุปส์ฮัน

ตอนที่ 14 : รัตนกรกันต์ : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 มี.ค. 63

            พ.ศ. ๒๕๑๔


งั้นวันนี้พอแค่นี้นะครับคุณชาย


            ครูหนุ่มกล่าวพลางเก็บแผ่นกระดาษที่เต็มไปด้วยโน้ตเพลงมากมายให้เป็นระเบียบ ก่อนจะทำการส่งให้กับมือของเด็กทั้งสองที่นั่งอยู่ด้วยกันบนเก้าอี้หน้าแกรนด์เปียโนหลังใหญ่ คนเป็นพี่รับมันมาพร้อมพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่คนเป็นน้องที่นั่งอยู่ข้างกันชะเง้อมองในกระดาษอย่างสนอกสนใจ


            ขอบคุณครับคุณครูจินต์จุฑา คุณชายผู้พี่ว่า พวกเราจะตั้งใจฝึกอย่างดีเลย


            ดีครับ คราวหน้าเรามาเรียนเพลงอื่นกัน จินต์จุฑากล่าวพร้อมลูบหัวทั้งสองคน


            วันนี้พวกเราเล่นเป็นอย่างไรบ้างครับคุณครู คุณชายคนน้องเอ่ยถาม แก้วตาใสส่องประกายแวววับอย่างเต็มไปด้วยความคาดหวังในคำตอบ


            คุณชายเจษฎาพิพัฒน์ยังมีเล่นคร่อมจังหวะอยู่บ้างครับ แต่ไม่เป็นไร ค่อยๆฝึกไปเดี๋ยวก็จะดีขึ้น ส่วนคุณชายรัตนกรกันต์.. คุณครูเอ่ยด้วยรอยยิ้ม


            ไม่มีที่ติเลยครับ ยอดเยี่ยมมากๆ


            น้องชายรัตน์เก่งที่สุดเลย ! เจษฎาพิพัฒน์ว่าพลางกอดน้องชายที่นั่งอยู่ข้างๆ รัตนกรกันต์ยิ้มกว้าง


            ขอบคุณครับคุณครู แล้วอย่างนี้ผมจะเป็นนักเปียโนที่เก่งเหมือนครูได้ไหมครับ? เด็กชายถามต่อ


            ได้อย่างแน่นอนครับ จินต์จุฑาว่าพลางหัวเราะเบาๆ เผลอๆอาจจะเก่งกว่าผมเสียด้วยซ้ำ


            ไม่จริงหรอกครับ คุณครูจินต์จุฑาน่ะ เก่งที่สุดในโลกแล้ว รัตนกรกันต์แย้ง เจษฎาพิพัฒน์พยักหน้าอย่างเห็นด้วย


ครูหนุ่มไม่ได้ว่าอะไรต่อ หากแต่ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา เดี๋ยวผมต้องไปแล้ว อย่าลืมฝึกซ้อมกันนะครับคุณชาย


ครับ !เด็กทั้งสองรับคำ


อ้าว คุณครู จะกลับแล้วงั้นหรือ? ชายชราผู้ที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาในห้องเอ่ยขึ้น จินต์จุฑายกมือไหว้ทำความเคารพตามมารยาทก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม


ครับ บทเรียนวันนี้จบแล้ว คุณชายทั้งสองยังยอดเยี่ยมเหมือนเคยครับ ถ้าอย่างไรเดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับท่านชาย


อืม ไปเถอะ เขาว่า ก่อนจะเดินมาหาลูกชายของตนเองทั้งสองคน เป็นอย่างไรบ้างลูก?


สนุกมากๆเหมือนเดิมเลยครับท่านพ่อ คนน้องว่าในขณะที่พี่ชายพยักหน้าอย่างเห็นด้วย วันนี้พวกเราได้เรียนเพลงใหม่ตั้งหลายเพลง ท่านพ่ออยากจะลองฟังลูกเล่นไหมครับ?


เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ผู้เป็นบิดาว่า พ่อมีแขกที่อยากจะให้ลูกพบสักหน่อย


เด็กชายทั้งสองมองหน้าอย่างนึกสงสัย .. แขกคนที่ว่าที่จะมาพบพวกเขาคือใครกันนะ?

 

เจษฎาพิพัฒน์และรัตนกรกันต์นั่งจับมือกันแน่นบนโซฟาของห้องรับแขกในวังโดยมีบิดานั่งอยู่ข้างๆ เบื้องหน้าของพวกเขาคือชายวัยกลางคนสองคน คนหนึ่งดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วน่าจะเป็นคนไทยไม่ต่างจากพวกเขา ในขณะที่อีกคนหนึ่งดูออกในทันทีว่าเป็นชาวต่างชาติ ทั้งสองคนจ้องมายังพวกเขาจนรู้สึกประหม่าไปหมด ไม่บ่อยนักที่จะมีแขกเข้ามาเยี่ยมเยียนในวัง สร้างความแปลกใจให้กับทั้งคู่เป็นอย่างมาก


แฝดงั้นหรือ? หนึ่งในสองคนนั้นเอ่ยถามขึ้น เพราะเป็นชาวต่างชาติสำเนียงภาษาไทยจึงออกที่จะแปลกหูเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะฟังออก


เปล่าครับ บิดาของพวกเขาตอบ อายุเท่ากันก็จริง แต่แค่เป็นพี่น้องต่างแม่กันเฉยๆ


ไม่นึกว่าท่านชายจะมีบุตรหน้าตาน่าเอ็นดูเช่นนี้ อีกคนว่า แล้วคนไหนล่ะที่จะยกให้?


แล้วแต่นายหัวจะเลือกเลยครับ


ชายคนนั้นพยักหน้า ก่อนจะหันกลับมามองพวกเขา ชื่ออะไรกันบ้างล่ะ?


เจษฎาพิพัฒน์ ครับ


รัตนกรกันต์ ครับ


ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะอะไรอย่างนี้ ชายต่างชาติว่า น่าเสียดายที่จะยกให้แค่คนเดียว


เจษฎาพิพัฒน์เอียงคอเล็กน้อย ในขณะรัตนกรกันต์ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย ด้วยความที่ยังเด็กนักจึงทำให้ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นสักเท่าไหร่นัก สองมือน้อยๆของทั้งคู่จับกันแน่นยิ่งกว่าเดิม คุณชายคนน้องนึกสังหรณ์ใจถึงอะไรบางอย่างที่ดูแล้วไม่น่าจะใช่เรื่องดี จึงเลือกที่จะเอ่ยถามออกไปอย่างไร้เดียงสา


คุณลุงทั้งสองเป็นใครหรือครับท่านพ่อ?


ลืมแนะนำไปเลย ท่านชายจิรภาดาว่า นี่นายหัวเด่นชัย กับคุณแดเนียล เดินทางมาจากพังงา


            เด็กทั้งพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ก็ยังไม่ทราบเหตุผลใดที่จะมาพบพวกเขาเลยแม้แต่น้อย


            โอเมก้า อ่า คนที่นี่เขาเรียกว่าอะไรนะ? อนธการใช่ไหม? เป็นทั้งคู่เลยหรือเปล่า? ชายฝรั่งนามว่า แดเนียล เอ่ยถามบิดาของพวกเขา เจ้าตัวหยักหน้า


            ใช่ครับ


            ดี ชายอีกคนกล่าว เผื่อว่าจะทำให้พ่อดนัยสนใจได้บ้าง


นายหัวกับคุณแดเนียลสนใจเป็นคนไหนดีครับ?


ท่านพ่อจะให้ลูกกับพี่ชายเจษไปที่ไหนหรือครับ? เพราะไม่สามารถเก็บความสงสัยเอาไว้ได้อีกต่อไป รัตนกรกันต์จึงเลือกที่จะเอ่ยถามขึ้น


เหมือนว่าท่าทีของหม่อมเจ้าจิรภาดาจะมีออกอาการกระวนกระวายเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของลูกชายคนเล็ก เพราะสถานการณ์ของครอบครัวที่เต็มไปด้วยหนี้สินในตอนนี้ทำให้ไม่รู้ว่าควรจะต้องอธิบายอย่างไรให้ลูกทั้งสองฟังแล้วเข้าใจได้ ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากจะใช้วิธีที่กำลังทำอยู่สักเท่าไหร่นัก แต่ในเมื่อไม่เหลือทางเลือกใดๆแล้วนี่คงจะเป็นหนทางสุดท้ายที่จะทำให้ตระกูลสามารถไปต่อได้ ลูกตัวเองก็รักอยู่หรอก แต่ปากท้องก็สำคัญไม่แพ้กัน สุดท้ายจึงต้องยอมที่จะเลือกวิธีนี้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง


นายหัวเด่นชัยหัวเราะ คุณชายรัตนกรกันต์เป็นเด็กที่ฉลาดน่าดูเชียว


อ่า ครับ พวกเขาเรียนหนังสือเก่งกันทั้งคู่เลยครับ


ไม่จริงหรอกครับท่านพ่อ น้องชายรัตน์เก่งกว่าลูกตั้งเยอะ ทั้งเรื่องเรียนแล้วก็เรื่องเปียโนเลย เจษฎาพิพัฒน์เอ่ยก่อนจะยิ้มกว้าง


งั้นหรือ? ชายทั้งสองพยักหน้าก่อนจะหันไปกระซิบกระซาบอะไรกันสองคน ก่อนที่นายหัวจะเอ่ยขึ้น


ถ้าอย่างนั้นทางเราขอรับคุณชายรัตนกรกันต์ไปแล้วกัน


ได้ครับ ท่านชายจิรภาดาพยักหน้าแทบจะในทันที ก่อนจะเอ่ยเรียกหญิงรับใช้ สม ไปเก็บของให้คุณชายรัตนกรกันต์เดี๋ยวนี้


เด็กทั้งสองยังคงไม่เข้าใจในบทสนทนาของผู้ใหญ่ทั้งสาม รัตนกรกันต์จับมือพี่ชายแน่นกว่าเดิม


ทำไมลูกต้องเก็บของหรือครับท่านพ่อ?


ผู้เป็นบิดามีท่าทีเป็นกังวลอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ย ไปเที่ยวทะเลไงลูก


จริงหรือครับ!เด็กชายร้อง ลูกจะได้ไปเที่ยวทะเลจริงๆหรือครับ?


อืม


แล้วทำไมพี่ชายเจษไม่ไปกับลูกด้วยล่ะครับ? รัตนกรกันต์ถามต่อด้วยความสงสัย


ไปได้แค่คนเดียว ท่านชายจิรภาดาพยายามที่จะเอ่ยเสียงเรียบ สร้างความขบขันให้กับชายทั้งสองเป็นอย่างมาก


แต่ลูกก็อยากไปเหมือนกันนะครับท่านพ่อ เจษฎาพิพัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความน้อยใจเล็กน้อย


เป็นพี่ต้องเสียสละให้น้อง เดี๋ยวน้องก็กลับมาแล้ว


ถ้าอย่างนั้นลูกยอมให้น้องไปก่อนก็ได้ครับ เอาไว้มีโอกาสลูกค่อยไปบ้าง แม้จะอยากไปแค่ไหน แต่คุณชายคนพี่ก็ยอมรับในสิ่งที่ผู้เป็นบิดาว่าไว้แต่โดยดี ก่อนจะที่จะหันไปหาน้องชายตนเอง


เที่ยวให้สนุกเผื่อพี่ด้วยนะน้องชายรัตน์


รัตนกรกันต์พยักหน้าก่อนจะยิ้มกว้าง โดยไม่รู้ชะตากรรมเลยว่าในภายภาคหน้าจะมีหนทางใดกำลังรอเขาอยู่กันแน่


ในขณะที่ชายทั้งสองมองไปที่เด็กชายอย่างนึกสงสารอยู่ในใจ ถึงแม้จะดูทีท่าทีฉลาดและพอจะสงสัยในสถานการณ์ที่กำลังเป็นอยู่อยู่บ้าง แต่เด็กอย่างไรก็ยังเป็นเด็ก พอได้ยินว่ากำลังจะได้ไปเที่ยวความสงสัยทั้งหลายก็หายวับไปในทันที ไม่รู้เลยว่ากำลังจะถูกพ่อของตัวเองขายให้กับผู้อื่นไปเสียแล้ว

 

สัพเพเหระ

สวัสดีค่ะ
ยินดีต้อนรับเข้าสู่บทนำของเรื่องที่สอง แบคเร็น
รัตนกรกันต์ ค่ะ
สำหรับเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของคุณชายคนน้องที่ถูกส่งมอบไปก่อนที่เจษฎาพิพัฒน์จะไปอยู่กับมนตรีค่ะ
หลายคนอาจจะติดใจกับการฟาดฝีปากของคุณชายรัตน์ไปบ้างแล้ว
ทีนี้เราจะรอดูกันนะคะว่าเพราะอะไรทำไมคุณคนเล็กถึงกลายเป็นคนเช่นนั้นไปได้

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจกันนะคะ
ขอฝากแท็ก
#ไตรชีวัน ด้วยค่ะ

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #46 Applecolajelly (@kkaem) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 19:25
    แววฟาดน้องก็มีนิดๆตั้งแต่เด็กแล้วนะคะ นายหัวเด่นชัยดูแลน้องดีๆนะคะ
    #46
    0
  2. #30 LilyPotter (@a-little-elf) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 16:24
    อย่าใจร้ายกับน้องมากล่ะนายหัว
    #30
    0
  3. #29 LilyPotter (@a-little-elf) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 16:24
    อย่าใจร้ายกับน้องมากล่ะนายหัว
    #29
    0
  4. #28 LilyPotter (@a-little-elf) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 16:24
    อย่าใจร้ายกับน้องมากล่ะนายหัว
    #28
    0