★ Closer than the Star ★ ใกล้กว่าดาว ★

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 448,417 Views

  • 8,023 Comments

  • 24,173 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    39,420

    Overall
    448,417

ตอนที่ 6 : บทที่ 6 คูลฟีเวอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2954 ครั้ง
    20 ก.ย. 61



“เพื่อน แง!!


“เอ้า งอแง พามากินไอติมแล้วงอแงไรอีก”


ผมโถมตัวไปกอดคณิตกับต้าแน่น เพื่อนจ๋า


“เหนื่อยมากเหรอครับ งานชมรมน่ะ” คณิตถาม


“หึ ก็พอทำได้ แต่คนเยอะมากๆ พูดกันเก่งด้วย เราพูดไม่ทันเลย”


“ตลกแล้วเตี้ย มีหรอจะพูดไม่ทัน คุยกันทีไรแย่งกูพูดทุกที”


“ก็มันไม่เหมือนกันนี่”


“แล้วมีเพื่อนยัง คุยกันใครไปบ้าง”


“อือ..ไม่รู้อ่ะ ก็คุยบ้าง”


“กี่คำ”


“สาม”


“ไม่ต้องแดกละ คณิต มึงอุ้มมันกลับเลย”


“ล้อเล่น! หลายคำ หลายคน! แต่..ไม่รู้ว่าเรียกเพื่อนได้หรือยัง”


“เป็นเพื่อนกันไม่จำเป็นต้องเหมือนต้ากับคณิตก็ได้ครับ เพื่อนกันก็มีหลายระดับ”


“หรอ งั้นประมาณไหนล่ะ”


“ก็..คุยแล้วไม่รู้สึกแย่ ไม่จำเป็นต้องถึงกับเล่นหัว แต่ก็คุยกันสนุกๆ ได้บ้าง”


ผมคิดตาม


จริงๆ พวกพี่ๆ ในชมรมก็เข้ามาคุยกับผมบ่อย ทุกคนดูเป็นกันเองแล้วก็ดิบเถื่อนต่างจากภาพลักษณ์นิดหน่อย เห็นเขาบอกว่าเพราะไม่มีแฟนคลับคอยดู ก็เลยจะทำตัวยังไงก็ได้ แม้ว่าจะบ้าๆ บอๆ แต่เพราะไม่รู้สึกว่าเป็นคนไม่ดีอะไร พออยู่ๆ ไป ผมก็ประหม่าน้อยลงเยอะ


แต่ที่คุยบ่อยสุดน่าจะเป็นเพื่อนผู้จัดการ กุ๊ก เมย์ แล้วก็ดิว


กุ๊กเป็นคนคุยเก่ง เธอชอบอ่านนิยาย ชอบดูการ์ตูน ผมไม่ค่อยดูแต่เวลาฟังที่เธอเล่าก็สนุกดี พอเห็นผมฟังเธอก็เล่าใหญ่เลย เมื่อวานเล่าถึงเล่มสาม วันนี้จะไปฟังเธอเล่าเล่มสี่ต่อ ส่วนเมย์ก็เป็นผู้หญิงที่แมนๆ คุยกันมาก


บางทีเห็นผมโดนแกล้งก็เมย์นี่แหละเข้ามาช่วย ทุกคนเกรงบารมีเธอไปหมดแล้ว ขนาดรุ่นพี่เวลาแอบเล่นกันยังโดนเมย์มองแรงจนแทบไหว้ รุ่นเดียวกันไม่ต้องพูดถึง


ส่วนดิวเรียบร้อยมาก เป็นผู้ชายที่เรียบร้อยที่สุดที่ผมเคยเจอเลย เขายิ้มหวานๆ แล้วก็คอยช่วยเหลือพวกนักกีฬาตลอด


“แล้วไอ้นั่นอ่ะ”


“ไอ้ไหน”


“ผู้ชายลอยแก้ว”


“อย่าว่าพี่ธัน”


“แตะต้องไม่ได้เลย”


“ต้า!” ผมฟาดแขนต้าด้วยความหมั่นไส้..และกลบความเขินของตัวเอง


ผมยังไม่เคยวิ่งไปหาพี่ธันสักครั้งหรอกครับ โหย โตป่านนี้จะให้วิ่งหลบหลังคนที่ชอบ มันไม่ได้ ผมต้องแสดงออกให้พี่ธันเห็นว่าดูแลตัวเองได้ พี่เขาจะได้คิดว่าผมดูแลเขาได้เหมือนกัน


ถึงจะคุยกันครั้งสุดท้ายแค่ตอนนั้น แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองพัฒนาไปเยอะ ผมหักห้ามใจไม่ให้เอาสมุดพี่ธันน่ารักมาคัดกลางยิมได้แล้ว แต่กลับไปคัดที่บ้านแทน หน้าหมดไวมากเพราะเจอกันแทบทุกวัน


ยิ่งช่วงนี้ใกล้ฤดูแข่ง เขายิ่งซ้อมกันหนัก


ผมกลับคอนโดมาคอยส่องพี่ธันตลอด ตัวชุ่มเหงื่อกลับมา อาบน้ำเสร็จก็ใส่แว่นนั่งอ่านไอแพด หน้าเครียดเชียว เรียนก็ดี กิจกรรมก็เด่น งานการก็ไม่เคยทิ้ง เด็กดีของใกล้


“ห้าทุ่มกว่าแล้ว..พี่ธันยังไม่ยอมนอนเลยหมีใหญ่ ทำไงดี” ผมลูบแผงคอหมีใหญ่ มันหาวหวอด หลับคามือผมแน่


ผมอยากให้พี่ธันพักผ่อนเยอะๆ ก็เลยเซิร์ทเน็ตหาเพลงกล่อมเด็ก เปิดแล้วร้องคลอไปด้วย


ผลที่ได้คือผมหลับคาระเบียงยันตีสี่ โชคดีใส่เสื้อแขนยาวขายาวกับมีผ้าห่มผืนเล็กๆคลุมตัวไว้ ไม่งั้นยุงกัดตายไปแล้ว แต่รอดจากไข้เลือดออกไปก็หนีไม่พ้นหวัด เดินโซซัดโซเซเอาข้าวให้แมวกับตัวเอง ตบยาเข้าปากแล้วนอนซุกเตียงถึงแปดโมงครึ่ง ตัดสินใจว่าจะหิ้วร่างไปเรียน


ก็วันนี้มีโภชนา.. ผมไม่อยู่ใครจะช่วยพี่ธันทำงาน


แต่ดูท่าผมจะกลายเป็นภาระมากกว่าตัวช่วย มาถึงก็นอนฟุบโต๊ะ โดนคณิตสวดไปสามสี่รอบ แต่เพื่อนก็หยิบหมอนผ้าห่มในกระเป๋ามาคลี่ห่มให้อยู่ดี

“อืมมม ไม่เป็นไร เราหวาย”


ผมบอกยามที่เพื่อนเอามือมาวัดอุณหภูมิตรงหน้าผาก แต่ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า มือคณิตใหญ่ขึ้นนิดหน่อย


“ตัวร้อน”


ผมสะดุ้งเฮือก..ลืมตาขึ้นมาดู


พี่ธัน


“เป็นไข้ครับ เมื่อวานมันนอนดึกน่ะพี่” คณิตตอบให้แทน บอกคณิตแค่ว่านอนดึก ถ้ารู้ว่าไปนอนตากน้ำค้างบนระเบียง ผมต้องโดนจับโยนลงมาจากชั้นห้าสิบสองแน่


“กินยาหรือยัง”


ผมพยักหน้า แต่พี่ธันกลับมองเหมือนกำลังหงุดหงิด หรือผมจะตาฝาดเพราะพิษไข้ เขาถอนหายใจ ตาดุจัง..


ฟึ่บ


เขาก้มลงไปหาอะไรบางอย่างในกระเป๋า ก่อนจะหยิบแผ่นคูลฟีเวอร์ขึ้นมาแกะแล้วแปะหน้าผากให้


อยากถอดเก็บในกระเป๋า เดี๋ยวให้คณิตวิ่งไปซื้อแผ่นใหม่ก็ได้..


ทำไมพี่ธันใจดีแบบนี้ ขนาดเราไม่สนิทกัน เขายังยอมให้คูลฟีเวอร์ที่ตกแล้วแผ่นล่ะสี่สิบกว่าบาทกับผมเลย


ทั้งเป็นไข้ ทั้งใจเต้น เรียนไม่รู้เรื่องเลย พอมีช่วงต้องคุยกันในกลุ่ม พี่ธันก็ไม่ให้ผมทำ ยื่นมือไปขอชีทก็โดนมองเหมือนเป็นนักโทษคดีร้ายแรง ไม่เอาก็ได้...


“นอน” เขาบอกเบาๆ แต่สายตาบีบบังคับ


ครับ นอนแล้ว อย่าดุสิ


ผมหลับฟี้ๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราวจนเกือบจบคาบ ฟื้นมาอีกทีตอนอาจารย์สั่งโปรเจค


“ให้ทำพรีเซนต์ตามหัวข้อที่จับฉลากไปนะคะ จะมีพร็อพประกอบด้วยก็ไม่ว่า งานส่วนนี้คะแนนเยอะพอสมควร ขอให้นักศึกษาทุกคนตั้งใจทำ วันนี้เลิกคลาสเร็วหน่อย ถ้าอยากคุยงานกันต่อก็ได้ค่ะ”


งานอะไรหว่า ผมแอบขโมยชีทมาดู พี่ธันเหลือบมองนิดหน่อย แหะๆ ไม่โกรธน้า


โปรเจคในคราวนี้คือแต่ล่ะกลุ่มจะได้หัวข้อเกี่ยวกับโภชนาการของมนุษย์ตามช่วงวัยแตกต่างกันไป แล้วให้นำเสนอแนวทางในการรับประทานอาหารของช่วงวัยนั้นๆให้ครบถ้วนสมบูรณ์


โห คะแนนพรีเซนต์เป็นครึ่งหนึ่งของคะแนนเต็ม


ทุกคนช่วยกันคิดใหญ่เลยว่าจะนำเสนอยังไงให้ได้ใจอาจารย์ พี่พายแนะนำว่าต้องเล่นละครเวที กลุ่มเราได้โภชนาการอาหารที่เหมาะสมหรับวัยรุ่น เล่นละครรักไปเลย รับรองเฮทั้งห้อง


“แต่เรา..เอ่อ กลุ่มเรามีแต่ผู้ชายนะครับ” คณิตแย้ง


“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ปัญหา”


ทุกคนทำหน้าแปลกๆ มีแต่พี่พายที่ยิ้มระรื่น


พี่พายประหลาดมากเลยครับ ยิ่งรู้จักกันในชมรมก็ยิ่งรู้สึก พวกหน้าตาดีทำไมบ้าๆ บวมๆ ยกเว้นพี่ธันของผม


สุดท้ายความคิดนี้ก็โดนพี่ธันปัดตกไป เนื่องจากมันใช้เวลาเยอะเกินแล้วก็อาจทำให้พรีเซนต์ได้ไม่ครบหัวข้อ


“ทำพร็อพง่ายๆ ไหมครับ อย่างพวกฟิวเจอร์บอร์ด ทำเป็นภาพอาหารจำลอง” คณิตเสนอ ผมคิดตาม ฟิวเจอร์บอร์ดเหรอ ทำไมต้องจำลอง


“ทำอาหารจริงๆ ใส่กล่องมาเลยได้ไหม” ทุกคนหันมามองผมเป็นตาเดียว แอบมุดลงผ้าห่มนิดหนึ่งเลย อย่ามาจ้องสิ


“ดีนะ เออ เก๋ๆ” พี่พายว่า


“อืม ผมว่าก็ดี ดูแตกต่างแน่ๆ” 


“งั้นเอาตามนั้นนะครับ ที่ไหนดี” พี่ธันสรุป


“จริงๆ ห้องกูก็มีครัวนะ แต่แทบไม่ได้ใช้” พี่พายตอบ รู้สึกว่าคอนโดพี่เขาอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไร


“ผมไม่ค่อยสะดวกเพราะว่าอยู่บ้านแล้วคนค่อนข้างเยอะครับ”


“ถ้างั้นคอนโดผ--” ผมอ้าปากเสนอตัว แต่พอหันไปมองพี่ธันก็หุบปากแทบไม่ทัน


โอ้โห ทั้งกล้องดูดาวที่เซ็ทไว้ส่องเขา ทั้งรูปดาวพฤหัสที่แปะอยู่เต็มห้อง ทั้งสมุดคัดลายมือที่เอาไว้เขียนว่าเขาน่ารัก ไหนจะสมุดรวมภาพข่าวจากนิตยสารและหนังสือพิมพ์ บังเอิญเจอนี่คุกเลยนะครับ


พี่ธันหรี่ตามองผมแล้วถอนหายใจ


“ห้องผมแล้วกัน”


ผมตาโต


ห้องพี่ธัน ห้องพี่ธั๊น!! ไข้เกือบสร่าง ห้องที่ผมได้แต่มอง จะได้เข้าไปเหยียบย่างแล้วเหรอครับ ฮือออ รีบหยิบมือถือกดบริจาคให้มูลนิธิแมวจร เพิ่มแต้มเด็กดี อย่าเพิ่งหมด มีไปเรื่อยๆ หนุนนำนะ


ได้กำลังใจจากการที่จะไปทำงานห้องพี่ธัน ผมเลยสู้เรียนต่อยันบ่าย ก่อนจะพบว่าเป็นความคิดที่แย่สิ้นดี


“เป็นไงล่ะ เก่งนัก” ต้าพูดเสียงเขียว เอามือมาจับคอวัดอุณหภูมิ แต่ไปๆมาๆทำท่าเหมือนจะบีบ รังแกคนไม่มีทางสู้ “กูล่ะเบื่อ ไม่เคยเจียมสังขาร”


“ฮือ..กี่โมงแล้ว..” ถามเสียงแหบ เริ่มเจ็บคอมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้พวกผมนั่งกันอยู่ตรงลานโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าคณะ อาศัยตักคณิตหนุน เอาขาไปฝั่งต้า ชอบว่าผมดีนัก


“สี่โมงแล้ว กลับครับ เดี๋ยวไปส่ง”


“ไม่เอา..”


“ใกล้” ประสานเสียงอีกละ แค่เสียงเดียวก็กลัวตัวสั่นแล้วโว้ย แต่ตอนนี้สั่นสู้เถอะ


“วันนี้มีซ้อม..”


“ไม่ใช่นักกีฬา ไม่ต้องซ้อม”


“เป็นผู้จัดการนะ..ต้องไปจดคะแนน”


“แล้วจะกลับยังไง เย็นนี้ผมไม่ว่างนะ มีนัดกับที่บ้าน ต้า มึงว่างไหม”


“กูก็ไม่ว่าง พ่อนัดแขกมากินข้าว เขาอยากให้กูไปเจอ”


แต่พี่ธันมีซ้อมวันออนวัน..ผมหน้าบึน


วันออนวันก็คือการแข่งบาสแบบตัวต่อตัวครับ ปกติแข่งเป็นทีมห้าคน แต่วันออนวันมีไว้สำหรับวัดทักษะเฉพาะตัวของผู้เล่นโดยเฉพาะ ใครเจ๋งกว่าใครก็เห็นกันชัดๆ เลย


ที่สำคัญคือผมไม่ต้องเพ่งเอาจากกลุ่มคนเป็นสิบในสนามเพื่อมองหาพี่ธัน เพราะดวลกันแค่สองคน


“เดี๋ยวขอนอนนิดนึงก็ดีขึ้น ห้าโมงครึ่งไปยิม หกโมงกลับเลย เรียก Grab เอาก็ได้ ถึงห้องแล้วจะไลน์บอก สัญญาว่าไม่เกินหกโมงครึ่ง ถ้าเกินให้งดไอติมได้เลย นะ นะ”


“เสียงแหบขนาดนี้ยังจะเถียง เถียงเก่งเกิน แล้วมาบอกไม่กล้าพูด” คณิตถอนหายใจ ต้าก็อีกคน ด่าผมใหญ่เลย ด่าไปดิ ไม่เอา ไม่ยอม จะดูพี่ธัน


สุดท้ายทั้งสองคนก็ต้องยอมผม แต่จะโทรมาเช็คตอนหกโมงครึ่ง ให้รับด้วย ถ้าไม่ไหวจริงๆต้องรีบบอก


รีบรับคำ เดี๋ยวเพื่อนเปลี่ยนใจ


ผมมาที่ยิมตอนห้าโมงครึ่ง พาร่างเหลวเป๋วของตัวเองไปหย่อนบนม้านั่ง นอนแล้วไม่ดีขึ้นเลย..แต่ต้องแอ็คว่าดีขึ้นแล้วให้ต้ากับคณิตสบายใจ พอหลุดจากสายตาสองคนนั้นผมก็เปื่อยเป็นแมวตุ๋น


“ใกล้! ทำไมหน้าแดงขนาดนี้ ไม่สบายหรอ ทำไมไม่พักล่ะ มาทำไมเนี่ย!” กุ๊กถือกระดานบันทึกคะแนนเข้ามา เธอเห็นสภาพผมแล้วก็ร้องตกใจ เอามือมาจับหน้าผากจับคอ ตอนนี้ชินกับกุ๊กแล้วเลยไม่ค่อยตกใจครับ


“อือออ เราไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเริ่มซ้อมแล้ว เราช่วยบันทึกนะ”


“ไม่ต้องเลย นั่งพักไป หรือจะไปนอนไหม เราไขห้องพักให้”


“ไม่ต้องๆ เราไหวอยู่ กุ๊กเอากระดานให้เรานะ”


“เห็นอย่างนี้ดื้อนะ เราบอกว่าไม่ต้อง ถ้าจะอยู่ นั่งดูเฉยๆเลย” กุ๊กพูดเสียงเฉียบ ผมเลยไม่กล้าเถียง นั่งเจี๋ยมเจี้ยมเรียบร้อยข้างสนาม


 คู่เปิดสนามคือพี่แชมป์กับพี่วิน ประธานกับรองฟาดฟันกันอย่างสมศักดิ์ศรี พี่วินตั้งรับเก่งมาก สมาธิดีสุดๆ แต่พี่แชมป์แรงเยอะ แล้วก็คล่องตัว สุดท้ายพี่แชมป์ตวัดลูกหลอกซ้ายขวา โยกตัวชู๊ตเข้าไปอย่างสวยงาม


วันออนวันคราวนี้ตัดสินกันแต้มเดียวครับ แม้พี่วินจะฮึ่มแฮ่ขออีกที แต่ไม่ได้ คิวยังรออีกเยอะ อดแก้ตัวไปตามระเบียบ


นักกีฬาคนอื่นๆเห็นการเปิดตัวอย่างร้อนแรงแบบนั้นก็คึกคักตามกันใหญ่


“กลายเป็นลิงคลั่งกันหมดแล้ว” เมย์ว่า เธอแวะเอาน้ำอุ่นมาให้ผม สงสัยกุ๊กไปบอก


กว่าพี่ธันจะลงเล่นก็เป็นคู่ที่สี่แล้ว ผมมองนาฬิกา หวา.. เลทแน่นอน แต่ไม่เป็นไร เพื่อพี่ธัน อดไอติมสามวันก็ได้


ผมเคยดูพี่ธันในสนามแข่งขันจริงๆ แค่ครั้งเดียวตอนปีหนึ่ง แถมพี่ธันลงแค่ไม่กี่นาทีด้วย


ถึงอย่างนั้นก็เป็นไม่กี่นาทีที่ลืมไม่ลง จากคะแนนที่ตามอยู่ กลายเป็นพลิกชนะเหนือความคาดหมายไปเลย


คู่แข่งของพี่ธันเป็นเด็กปีสาม คณะวิศวะ หน้าตาดูเถื่อนๆ มีแผลเป็นตรงหางคิ้ว ถ้าจำไม่ผิดเขาชื่อพี่เจ


ทันทีที่เสียงนกหวีดดัง เหมือนทุกอย่างรอบๆ หายไปหมดเลย


ผมเห็นแค่เขาคนเดียว


พี่ธันเป็นฝ่ายได้ลูก เขาไม่ได้มีท่าทางพยายามอะไรมากมาย แต่ตาคมกริบ การเคลื่อนไหวไม่มีช่องโหว่ พี่เจเป็นสายบุกหนัก เขาโถมตัวเข้าไปทีถ้าเป็นผมคือตายไปแล้ว แต่เพราะเป็นพี่ธัน เขาหลบแบบสบายๆ เลี้ยงลูกประหนึ่งเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของตัวเอง เขาว่าเมื่อก่อนพี่ธันเคยเล่นสตรีทบาส ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง


ชั่วแวบหนึ่งที่เราสบตากัน


ผมเห็นเขาขมวดคิ้ว


ฟึ่บ!


“เฮ้ย!!!


“เชี่ยยย เกมส์พลิกกก”


พี่เจสบโอกาสแย่งลูกมาได้ ผมตกใจจนลุกขึ้นยืน แล้วก็ขาอ่อนกลับลงไปนั่งแปะที่เดิม


พี่เจได้สัมผัสลูกแค่สามวิ ก่อนที่พี่ธันจะหมุนตัวโฉบเอาลูกบาสกลับมาไว้ในมือ เข้าเลี้ยงผ่านพี่เจไปแบบมองแทบไม่ทัน ก่อนจะกระโดดดั๊งค์ลูกเข้าห่วงไป เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังปัง บ่งบอกให้รู้ว่าเมื่อกี้เอาจริง


และดูท่าจะเป็นการเอาจริงที่แฝงอารมณ์หงุดหงิดไม่น้อย


ทั้งสนามเงียบกริบไปหลายวินาที ก่อนที่บรรดาลิงทั้งหลายจะกู่ร้องเสียงดัง


NBA ก็ NBA เถอะโว้ยย!!


“เทพชิบหายเลยยย!!


“ถ่ายรูปไว้แล้วว ต้องอัพ ต้องอัพ!” นั่นเสียงพี่แก้ว ผู้จัดการรุ่นใหญ่ของเรา.. แสดงว่าภาพหลุดชมรมบาสตามเน็ตนี่ฝีมือพี่ใช่ไหมครับ


แข้งขาผมอ่อนแรงไปหมด ไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เพราะตอนที่ดั๊งค์ลูกเมื่อกี้ พี่ธันจ้องผมเขม็งเลย


ยิ่งตอนตบลูกเข้าไปในห่วง ผมจินตนาการว่านั่นเป็นหัวตัวเองเลยนะ ฮือออ ท..ทำไมดุ ไม่เห็นใจดีเหมือนตอนแปะคูลฟีเวอร์เลย


ตึก..ตึก


ปกติผมชอบเวลาพี่ธันออกกำลังกายเหงื่อชุ่มตัวมาก แต่พอเห็นเขาค่อยๆ ก้าวขาเข้ามาหาอย่างช้าๆ ด้วยดวงตาดุเหมือนเสือแบบนั้น สารภาพว่าใจไม่ดี เหมือนตัวเองทำผิดแต่ไม่รู้ว่าผิดอะไร


ตึก


ผมมองเห็นแต่รองเท้าของเขา งือ อาดิดาสสีน้ำเงิน สวยจังเลย หูย เชือกรองเท้าร้อยเองแน่เลย สีขาวสลับดำ เท่ๆ


ปัง!


ความพยายามจูงใจตัวเองให้ก้มหน้ามองแต่รองเท้าไม่เป็นผล ผมสะดุ้งเฮือกเพราะพี่ธันเอามือตบกำแพงด้านหลังดังปัง


คนอื่นๆคงมัวแต่สนใจวันออนวันของพี่พาย.. ฮือ ปล่อยผมให้เผชิญชะตากรรมอยู่คนเดียว


เขาก้มลงมาจนใกล้กับตัวผมที่นั่งอยู่


“มาทำอะไร”


“...”


“ผมถามว่ามาทำอะไร”


“ม..มาดูครับ”


ผมแอบช้อนตามอง ก่อนจะก้มหลบแทบไม่ทัน ดุ ดุ!! เกิดมาไม่เคยเจอใครดุอย่างนี้ เวลาน่ารักก็น่ารัก เวลาดุก็ยิ่งกว่าเสือ ยิ่งกว่าต้า คณิต แล้วก็แม่ผมปั่นรวมกันอีก


“คุณไม่สบาย”


“หายแล้ว..แหะๆ ครับ ไม่สบายครับ” ผมแก้ตัวแล้วดริฟกลับแทบไม่ทัน ก็พี่เขามองแรงมาก เหมือนจะด่าว่าถ้าจะโกหก ก็ทำให้เนียนกว่านี้หน่อย


“กลับยังไง”


“แท็กซี่ครับ เดี๋ยวเรียก Grab


“อืม”


อืมสำหรับคนอื่นคงแปลว่าอ๋อ เข้าใจแล้ว แต่สำหรับพี่ธัน แปลว่าอะไร? แปลว่าเดินเข้าไปในห้องล็อกเกอร์ หยิบข้าวของตัวเองใส่กระเป๋าก่อนจะกลับมาจูงมือผมลากแถ่ดๆ จับยัดใส่รถเมอเซเดสเบนซ์ S560 ที่ราคาแพงกว่าชีวิตผมสามเท่า


พูดกันตรงๆ ว่าบ้านผมไม่จนนะครับ ไม่งั้นอยู่ไม่ได้หรอก คอนโดชั้นที่ห้าสิบสอง ค่าอาหารนังหมีใหญ่อีก เดือนเป็นหมื่น


แต่พ่อผมก็ไม่เคยขับรถราคาเหยียบยี่สิบล้านแบบนี้..นั่งเกร็งกลัวทำเบาะเขาเปื้อน


ผมกอดกระเป๋าตัวเองแน่น ก่อนจะจามเบาๆ เพราะหนาวนิดหน่อย ฮือ เอาเชื้อโรคเข้ามาในรถพี่ธันแล้ว! อยากออกไป

ผมเหลือบตามองตอนพี่ธันยื่นมือมาปรับแอร์ฝั่งผมให้หันไปทางอื่น



เมี๊ยวว เมี๊ยววว


ผมหน้าร้อน รีบหยิบโทรศัพท์มากดรับ ไม่น่าตั้งเสียงเรียกเข้าเป็นเสียงนังหมีใหญ่ตอนหิวเลย!


“ฮัลโหล”


(อยู่ไหน)


ผมผงะ เอาหน้าจอมือถือมาดู พอเห็นชื่อก็ได้แต่เบ้หน้า พลาดแล้ว


(ใกล้ อยู่ไหน) ต้าถามซ้ำเสียงดังลั่นออกมาจากโทรศัพท์ ผมรีบเอากลับมาแนบหู


“แหะๆ”


(ถ้าให้ถามอีกทีนะ..)


“จะถึงคอนโดแล้ว”


(กี่โมงแล้ว)


“ก็..หกโมงครึ่งกว่าๆ”


(กี่โมงแล้ว)


“หกโมงห้าสิบจ้า”


ผมหลับตาปี๋ ต้าเริ่มเทศนาทันที ไม่พอ คณิตโทรมาซ้อนสาย พอรู้ว่ายังไม่ถึงคอนโด ก็ร่วมด้วยช่วยกันเฉ่ง หูชาเลย


(แล้วนี่อยู่บนแท็กซี่หรอ ถ่ายเลขทะเบียนส่งมาให้ด้วยครับ) คณิตพูด ในที่สุดก็บ่นเสร็จ นี่ถ้าด่าอีกคำจะร้องไห้จริงๆ แล้วนะ


“เปล่า..พี่ธันมาส่ง” ผมตอบแล้วแอบมองหน้าเขานิดหน่อย ง่ะ มองผมอยู่เหมือนกัน คุยเสียงดังไปหรอ ขอโทษครับ


(เอามันมาคุย)


“ต้า.. คุยอะไร คุยกับเรานี่”


(บอกให้เอามันมาคุย)


“ต้า...” เสียงผมหายไปเพราะมือคนขับที่ยื่นมาตรงหน้า เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แต่จับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว ผมก็เลย..จำใจวางมือถือตัวเองลงบนมือของเขา


“ฮัลโหล”


ผมไม่รู้ว่าต้ากับคณิตพูดอะไรกับพี่ธันบ้าง แต่พี่เขาไม่ตอบโต้อะไรเลย


“อืม”


เขาตอบแค่นั้นก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาคืนผม


“ต้า..คณิต”


(รีบๆ กลับไปนอน อย่าลืมกินยา ถึงหอแล้วไลน์บอกด้วย)


แล้วก็วางไป ผมถอนหายใจโล่งอก นึกว่าจะมียกสอง


ในไม่ช้าพี่ธันก็เลี้ยวเข้ามาจอดตรงหน้าคอนโดผม


ผมรีบหันไปไหว้เขา เตรียมเปิดประตู


“ใกล้”


“ครับ!” สะดุ้งเหมือนทหารเวลาโดนนายหมู่เรียก เกือบหันไปทำวันทยาหัตถ์แล้ว


ฟึ่บ


ผมกะพริบตาปริบๆ รู้สึกเย็นสบายบนหน้าผาก แต่แก้มมันร้อนอีกแล้ว


คูลฟีเวอร์แผ่นที่สอง


ผมลูบแผ่นเจลบนหน้าผากเบาๆ ไม่รู้จะเอามือไปวางตรงไหนดี


“อากาศตอนกลางคืนมันหนาว ทางที่ดีก็อย่าออกมาข้างนอก” พี่ธันพูด ผมรับคำ เดินลงมาจากรถแล้วมองส่งพี่เขาขับออกไป มือยังลูบคูลฟีเวอร์ไม่หยุด


ว่าแต่..พี่ธันรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่ไหน


ผมเอียงคอ


สงสัยต้ากับคณิตบอกตอนที่คุยกันเมื่อกี้แน่เลย


--TBC--


TALK

ใกล้ดื้อ คนทั่วๆไปเวลาดื้อแล้วไม่มีไรดีนะคะ ชีวิตแย่ โดนแม่ด่า โดนพ่อฟาด แต่น้องใกล้จะเป็นตัวอย่างของสิ่งมีชีวิตที่ดื้อจนได้ผัว ขอเป็นกำลังใจให้คนดื้อทุกคนค่ะ 

สถานการณ์ของเรื่องราวตอนนี้มีความตลกคือทุกคน ต้า คณิต พี่ธัน คนอ่าน คนเขียน รู้หมดแล้ว มีนังคนเดียวที่ยังไม่รู้คือนังน้องใกล้ เป็นกำลังใจให้น้องถึงบางอ้อด้วยนะคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ♥ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์และกำลังใจนะคะ

เลย์


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.954K ครั้ง

169 ความคิดเห็น

  1. #8000 Raweepisuit (@Raweepisuit) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:04
    ระหว่างพี่ธันกับยัยหนูตะเภาใครน่ากลัวกว่ากันวะเนี่ยยยย555
    #8000
    0
  2. #7907 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:05
    พี่ธันแกรู้หมดละ แถมเป็นห่วงขนาดนี้ มีแต่ยัยบื้อแถวนี้ละทำเป็นเก่ง
    #7907
    0
  3. #7849 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:07

    พี่ธันรู้แล้วแหละหนูเอ้ยยยย แอบส่องพี่เขาทุกวันน่ะ ส่วนพี่ธันนี่คิดอะไรกับน้องหรือเปล่า คูลฟีเวอร์2แผ่นละนะ ไหนจะสายตาตอนแข่งบาสอีก
    #7849
    0
  4. #7805 ๋๋๋่่Janenoii (@janejomza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:43
    ทำไมใกล้น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้อ่ะ
    #7805
    0
  5. #7799 นนนน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 17:38

    อ่านไปในใจมีแต่คำว่าน่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆแง้

    #7799
    0
  6. #7780 MB.임지수GOT7 (@something-sewerd) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 17:17
    พี่ธันรู้แน่ๆว่าน้องส่องพี่ทุกวัน55555
    #7780
    0
  7. #7762 MissNamkhang (@MissNamkhang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 01:17
    ไรท์เขียนสนุกมาก นี่ฮาจ๊นนน..น้ำลายยืด555
    #7762
    0
  8. #7758 VSEEA (@whoisav) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 12:28
    เรารักคณิตตตตต คานี้ดดด
    #7758
    0
  9. #7735 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:06
    ไม่สบายจนได้
    #7735
    0
  10. #7717 Llta__ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 18:50

    ไม่ไหวแล้ววว น้องน่ารักเกินไปปปปป โง้ยยย ชอบทุกตัวละครเลยย ชอบเวลาน้องโดนรุม ฮ่าๆๆๆๆ

    #7717
    0
  11. #7688 ็HHMBYY (@yayeefriendly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 03:20
    ทุกคนน่ารักในแบบของตัวเองอ่ะ น่าร้ากกก5555555
    #7688
    0
  12. #7628 Solalanp (@Solalanp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 20:36
    น้องดื้อมาก แต่น้องก้น่ารักมากเช่นกัน อยากดูแลน้องงง
    #7628
    0
  13. #7336 yunjaelife (@ploy--jae) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 21:28
    น้องเว้ยยย555555
    #7336
    0
  14. #7299 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:01
    พี่ธันนนนนน แอบส่องน้องป่ะอ่ะ แบบที่ออกมาข้างนอก ที่ไปวิ่งนี่จริงๆจะอ้อยน้องใช่มั้ยย
    #7299
    0
  15. #7242 LoliDark (@nutsume0204ndg7) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 17:26
    ดื้อไงให้ได้ผัว?5555555
    #7242
    0
  16. #7229 B_hundred_PCY (@Byunbaek-CUB-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 11:55
    คือรู้ใช่ป่ะว่ามีคนแอบส่อง แล้วก็รู้ใช่ป่ะว่านอนข้างนอกกลัวเป็นหวัดเลยมีคูลฟีเว่อมาให้ รู้ใช่ะป่ะจ๊ะะะะะะะะะะ
    #7229
    0
  17. #7181 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 23:28
    น่อวววว พี่ธันฮีรู้นี่หน่าาา
    #7181
    0
  18. #6608 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 12:26
    ดื้อจนได้ผัว555555555555555 ต้องดื้อยังไงวะ
    #6608
    0
  19. #6567 hunninim (@hunninim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 23:57
    น้องว้อยยยยยยย
    #6567
    0
  20. #6543 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 07:17

    ตาย ลูกสาวฉัน ทำมั้ยบื้อแบบนี้
    #6543
    0
  21. #6533 PhuttaraksaAB (@PhuttaraksaAB) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:12
    งื้อออออ นว้องงงงงงงงงงง
    #6533
    0
  22. #6508 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 14:30
    โง้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #6508
    0
  23. #6468 tarn_teuky (@tarn_teuky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 18:31

    โอ๊ยย พี่ธันรู้อยู่แล้วแน่เลย

    #6468
    0
  24. #6466 unloveable_m (@unloveable_m) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 18:19
    สรุปคืออีพี่ก็ส่องน้องเหมือนกัน
    #6466
    0
  25. #6192 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 20:41
    สรุปคือพี่ธันก็แอบส่องน้อง !!!???
    #6192
    0