★ Closer than the Star ★ ใกล้กว่าดาว ★

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 452,473 Views

  • 8,068 Comments

  • 24,347 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    43,476

    Overall
    452,473

ตอนที่ 20 : บทที่ 19 การหายตัวไปของหมีใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3905 ครั้ง
    30 พ.ย. 61




#ใกล้กว่าดาว 


 


Thun’s Part


“อ้าวพี่ธัน สวัสดีครับ มาหาขนมทานเหรอ”


ผมปิดโหลเลมอนหมักน้ำผึ้งในมือก่อนจะหันไปเจอกับใบหน้ายิ้มแย้มของดิว


“ใกล้จะไปเข้าค่ายแล้ว ตื่นเต้นจังเลยนะครับ ปกติพี่ธันชอบเที่ยวหรือเปล่า ดิวชอบมากเลย ยิ่งขึ้นดอย บรรยากาศโรแมนติกดี” เขาพูดต่อเองเมื่อเห็นผมไม่โต้ตอบ


“ที่ค่าย..”


“ครับ?


“อย่ายุ่งกับเขา”


“...”


“ถ้าเขาเป็นอะไร ผมไม่เอาคุณไว้แน่”


“พี่พูดเรื่องอะไรเหรอครับ?” อีกฝ่ายแสร้งเอียงคอ แล้วทำหน้าไม่รู้เรื่อง ผมเก็บโหลเลมอนแช่ตู้เย็น ก่อนจะเดินสวนเขาอย่างไม่ใคร่สนใจ


“รู้หรือเปล่าว่าทำไมถึงไม่มีใครชอบคุณ..เพราะคุณมันน่ารังเกียจไง”


ผมไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ก็พอจะเดาได้ว่าเขาทำสีหน้ายังไง


ตอนแรกผมกะจะระวังไว้เฉยๆ แต่พอเห็นยาที่เขาเอามาให้ใกล้ใช้ทาแผลเป็น ผมก็รู้ว่าไม่ควรอยู่เฉย


ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ ฉลากก็ไม่มี.. ผมเลยหลอกน้องไปซื้อนมแล้วโยนยานั่นทิ้งไป


ไม่รู้ว่าตอนคัดเลือกรับเข้ามาได้ยังไง..แต่ถ้าจะให้เดา เขาคงติดสินบนอะไรสักอย่างกับคนในชมรม เห็นแบบนี้ก็มีพวกมักมากแล้วก็รสนิยมแปลกๆ อยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่คนในชมรมก็ไม่ได้โง่ อย่างพาย เห็นแบบนั้นแต่ก็จมูกไว คงพอเดาได้ลางๆ ว่าดิวไม่ได้มีนิสัยน่าคบอะไรนัก ก็เลยไม่ค่อยยุ่ง คนอื่นๆ ก็เฉยๆ กับเขาไปเพราะไม่อยากมีปัญหา


ตอนเรื่องของใกล้ มีการแอบประชุมกันลับๆ มีแค่สมาชิกสำคัญๆ ไม่กี่คน


พวกเราตัดสินใจเก็บเขาเอาไว้


เพราะโทษที่สมน้ำสมเนื้อกับคนชอบเรียกร้องความสนใจก็คือการถูกเมินเฉย ถูกไม่ให้ความสำคัญ ไม่ว่าจะพยายามเท่าไร เขาก็จะเป็นได้แค่ตัวละครกลางๆ ที่ไม่ได้มีบทบาทสำคัญอะไรในสายตาคนอื่น


แต่ถ้าเขาสร้างเรื่องอีก คราวนี้ผมจะทำให้เขานึกเสียใจที่ไม่ยอมรับบทตัวประกอบ ความอดทนของผมไม่ได้มีมากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นเรื่องของใกล้


ที่ค่ายบนดอยเสมอดาว ดูเหมือนคำขู่ของผมจะได้ผล ถึงแม้จะต้องนอนเต๊นท์เดียวกัน แต่ใกล้ก็ยังปกติดี


แต่ใครจะไปคิด..ว่าตัวที่อันตรายกว่ามันแผลงฤทธิ์แล้ว


“ผม..ผมกำลังจะทำให้เพื่อนเสียใจ เขาบอกว่าชอบผม แต่ว่าผมตอบสนองต่อความรู้สึกนั้นไม่ได้ แล้ว..แล้วกุ๊กบอกว่าให้พูดตรงๆ”


ไอ้เด็กเวร กล้าดียังไงมาฉวยโอกาสที่ผมเผลอแล้วเข้าหาเขาแบบนี้


น้องควรคิดเรื่องของผมคนเดียว


ดังนั้นผมก็เลยจูบเขา


จูบเพราะว่าอยากจูบ จูบเพราะว่าอยากให้เขาคิดแต่เรื่องของผม


แม้แต่ดาวผมก็ยังอิจฉา น้องมองแต่ดาว ทั้งที่ผมอยู่ใกล้แค่นี้


จูบเพื่อให้เขารู้ตัวสักที


ว่าผมอยากได้เขาจนจะเป็นบ้าแล้ว



 

“ใกล้!!


เขาวิ่งขึ้นแท็กซี่ไป..ผมทันเห็นว่าตาเขาแดงเรื่อ..น้ำตาจะไหลอยู่รอมร่อ


นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นน้ำตาของใครแล้วรู้สึกเหมือนใจจะขาด


“แฮ่ก..ธัน เกิดไรขึ้นวะ วิ่งทำไมเนี่ย”


ฟิววิ่งตามมาติดๆ ก่อนมันจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อผมหันไป


“เอ่อ..กูทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไมต้องทำหน้าโหดขนาดนั้น” มันยกแขนกอดตัวเองแล้วผวาไปนิดหน่อย ผมถอนสายตากลับมาแล้วถอนหายใจ


“มึงไม่ผิดหรอก กูผิดเองที่ไม่ชัดเจน”


ร้องไห้แบบนั้น ป่านนี้เข้าใจผิดไปถึงไหนแล้ว ผมคิดว่าเขาคงไม่กลับห้องตัวเอง อาจจะไปค้างห้องเพื่อนสนิทเขาที่ผมไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน น้องมีเพื่อนสนิทสองคน..แล้วก็ทำตัวเหมือนกับเป็นพ่อแม่ ห่วงน้องอย่างกับอะไรดี วันที่เขาเข้าชมรมวันแรก ผมเคยเห็นเพื่อนเขาแอบมาดูโดยไม่บอก


แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ตัดสินใจไปรอที่ใต้คอนโดเขา


แต่คนที่ปรากฏตัวกลับเป็นเพื่อนคนหนึ่งของน้อง เป็นคนที่สูงโปร่ง ใส่แว่น แล้วก็ดูมีสติมากกว่าอีกคน


ทันทีที่เห็นผม เขาก็ขยับแว่นครั้งหนึ่งแล้วทำหน้าเครียดใส่


“ใกล้ล่ะ?


“พี่ต้องการอะไร”


“ผมต้องคุยกับใกล้”


“พี่โกรธมันหรือเปล่า”


“ให้ผมคุยกับเขาเอง”


“ใกล้ไม่พร้อมคุยกับพี่ตอนนี้ พี่กลับไปเถอะ มันไม่ได้อยู่ที่นี่” คณิตตัดบทแล้วหมุนตัวเดินไปที่ลิฟต์


“ผมไม่ปล่อยเขาไปหรอก”


คณิตชะงักตัวกึก แล้วหันมามองผมด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ


“งั้นก็พยายามเข้าแล้วกัน เพื่อนผมไม่ค่อยฉลาดเรื่องแบบนี้”


“ผมรู้”


เขาทำหน้าเหนื่อยหน่ายอีกครั้งก่อนจะขึ้นลิฟต์ไป ให้เดาก็คงไปเอาเจ้าแมวสีเทาตัวนั้นไปให้น้อง เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแมว ตัวติดกันอย่างกับอะไรดี


เอาล่ะ..จะทำยังไงต่อดี


คราวนี้ผมจะไม่ยอมปล่อยให้น้องไปไหน แล้วก็จะไม่ยอมให้ใครมายุ่มย่ามด้วย


เขาผิดเองที่เป็นฝ่ายมองผม จนทำให้ผมละสายตาจากเขาไม่ได้


มาถึงขั้นนี้ ผมต้องให้เขารับผิดชอบ


รับผิดชอบผมทั้งชีวิตเลย

 


Klai’s Part


ผมฝันร้ายทุกคืนเลยตั้งแต่วันที่ถูกพี่ธันจับได้ ฝันว่าตัวเองอยู่ในคุกกับหมีใหญ่ แล้วไม่มีอาหารแมวรอยัลคานิน หมีใหญ่โกรธมากเลยข่วนลูกกรงจนเป็นรอย ผมก็เลยถูกผู้คุมลงโทษให้งดข้าวเย็น หมีใหญ่ถูกพาไปขังคุกมืด ผมร้องไห้แทบตาย


ตื่นมาแทนที่ต้าจะปลอบผมดันด่ายกใหญ่ แถมทำท่าจะเอาหมีใหญ่ไปขังในห้องน้ำปิดไฟด้วย ผมโกรธจนหายเศร้า แต่พอต้องไปเรียนก็เริ่มหวาดหวั่น ไม่รู้เจอพี่ธันแล้วจะทำหน้ายังไง จะต้องหนีไปทางไหน คิดแล้วอยากเรียนวิชาขอม จะได้ดำดินหนีไปเลย


“ใกล้ เป็นอะไรหรือเปล่า เห็นมองซ้ายมองขวาตลอดเลย”


“อ่อ..เปล่าหรอก เราแค่ออกกำลังกายคอ เปรมสั่งเลย เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง” ผมหดคอมุดสมุดเมนู ขนาดเลือกร้านที่ห่างมหาลัยออกมาหน่อยแล้วยังใจไม่ดีเลย วันนี้ผมพาเปรมมาเลี้ยงตอบแทนสตาร์บัคคราวก่อนครับ


“เปรมเอาเค้กชอกโกแลต ใกล้ล่ะ”


“เอาเครปเค้กบลูเบอร์รี่ครับ อ่อ ขอน้ำสตอเบอร์รี่ปั่นด้วย เปรมเอาน้ำไหม” เปรมพยักหน้าก่อนจะหันไปสั่งชาเย็น


“ว่าแต่ใกล้เป็นไงบ้าง โอเคแล้วใช่ไหมครับ”


“อืม เราโอเค ขอบคุณมากเลยนะเปรม เอ่อ จริงๆ แล้วเรามีเรื่องอยากจะคุยกับเปรมหลายอย่างเลย”


เปรมมองหน้าผมก่อนจะยิ้มออกมาจางๆ


“ขอเรื่องดีๆ ก่อนเรื่องร้ายๆ ได้ไหม”


ผมเม้มปาก รู้สึกลำบากใจขึ้นมา ไม่ว่าเรื่องไหนก็เป็นเรื่องร้ายทั้งนั้น ไม่รู้จะเลือกยังไง แต่กุ๊กเคยบอกว่าคนอกหักจะรู้สึกเจ็บปวดเหมือนหัวใจถูกขย้ำขยี้แล้วเหยียบซ้ำจนแบกับดิน ดังนั้นผมเลยตัดสินใจเอาเรื่องนั้นไว้ท้ายสุด


“คือ.. เราก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีๆ หรือเปล่า แต่ เอ่อ เราอยากรู้ว่าเปรมอยากเป็นทนายหรือเปล่า”


“หืม ก็อยากเป็นนะ อ่ะ ขอบคุณครับ” เปรมหันไปขอบคุณสาวเสิร์ฟจนเธอเขินหน้าแดง ฮือ คนดีๆ แบบนี้มาชอบผมได้ยังไง


ผมเลียปากนิดหน่อยก่อนจะช้อนตามองเขา


“ใกล้อยากกินเค้กชอกโกแลตเหรอ?” เปรมถามกลั้วหัวเราะ


“อยาก เปล่า! คือก็อยาก แต่ ไม่ ไม่! เราไม่ได้จะพูดเรื่องนั้น อ่ะ ขอบคุณนะ” ผมขอบคุณตอนที่เขาใช้ส้อมตักแบ่งเค้กมาให้ น่ากินจัง ไม่สิ นี่ไม่ใช่เวลาตะกละ หมีใหญ่บ้า ทำผมนิสัยเสีย


“คือ..ถ้าสมมติเรามีคดีขึ้นมาแล้วต้องติดคุก เราขอให้เปรมเป็นทนายให้เราได้ไหม”


“ใกล้ไปทำอะไรไม่ดีมาเหรอครับ?” เขามองหน้าผมอย่างแปลกใจ


“เปล่า! คือ เราไม่ได้ทำอะไรไม่ดีนะ..แบบว่า สมมติไง” ผมดูดสตอเบอร์รี่ปั่นแก้เขิน จ้องมองท่าทีของเปรมแล้วรู้สึกร้อนใจ เง้อ ผมไม่เนียนอีกแล้วเหรอ


“ใกล้จ้องขนาดนี้ใจเปรมไม่ไหวนะ”


“เราขอโทษ” ผมรีบเบนสายตาไปจ้องเค้กชอกโกแลตของเปรมแทน แต่เขาดันนึกว่าผมอยากกินอีกเลยตักให้อีก เปรมเข้าใจผิดแล้ว! แต่อร่อยมากเลย


“ถ้าเป็นใกล้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรเปรมก็พร้อมช่วยเสมอแหละครับ” เขาว่ายิ้มๆ


“จริงเหรอ! ขอบคุณมากเลยนะเปรม เราเชื่อว่าเปรมต้องเป็นทนายที่ดีได้แน่ๆ” ผมรู้สึกซาบซึ้งมากที่เปรมยอมช่วย ก็เลยตักบลูเบอร์รี่ในซอสตัวเองให้เขาสองลูก มิตรภาพสร้างได้ด้วยขนม เคยอ่านมาครับ


“แล้ว..ก็ เอ่อ อีกเรื่องที่เราอยากพูด” ผมวางช้อนในมือลงเพราะเค้กหมดแล้ว ต้องการความจริงจัง ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยพร้อมทำหน้าขึงขัง เรื่องแบบนี้ไม่ควรทำเป็นเล่นๆครับ เพราะเขาคงเสียใจ


“ครับ” เปรมก็วางช้อนเหมือนกัน เขาดูเครียดขึ้นมาเลย ใจผมแป้วๆ แต่ก็ต้องพูด ไม่พูดไม่ได้เพราะเขาจะยิ่งเสียใจ


“คือ..ที่เปรมบอกว่า..ชอบเรา”


“ชอบครับ”


ผมสะดุ้ง อดเขินขึ้นมาไม่ได้ จะมองจานก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว ได้แต่ทำสายตาหลุกหลิก บอกให้ตัวเองใจเย็นๆ หายใจเข้าลึกๆ ตั้งสมาธิแล้วมองหน้าเขาอย่างตรงไปตรงมา


“เราชอบเปรมไม่ได้ เรามีคนที่ชอบแล้ว ขอโทษนะ”


“พี่ธันเหรอ”


“เปรมรู้ได้ยังไง..” ผมครางเสียงแผ่ว จากที่เขินอยู่แล้วกลายเป็นเขินหนักกว่าเก่า แถมยังมีความรู้สึกผิดเข้ามาผสมด้วย นี่ผมว่าผมเก็บอาการมิดชิดแล้วนะ


“ใกล้ดูออกง่าย...เปลี่ยนใจไม่ได้เลยเหรอครับ” เขายกมือเท้าคางแล้วพูดน้ำเสียงติดจะอ้อน แต่ผมเห็นความเศร้าแฝงอยู่


“ไม่ได้หรอก ขอโทษนะ”


“ตอบไวจัง ไม่คิดก่อนเลยนะ”


“ง่ะ ขอโทษ”


“แต่เพราะใกล้เป็นแบบนี้เปรมก็เลยชอบ”


“เปรม..”


“ไม่ต้องห่วงเปรมหรอก เปรมโอเค เดี๋ยวก็ดีขึ้น ถ้าใกล้ซื้อเค้กให้เปรมอีกชิ้นนึง ยังไม่ได้กินเลยเนี่ย” พอเปรมพูดขึ้นมาแบบนั้นผมก็เพิ่งรู้ตัวว่าเปรมได้กินแค่คำเดียว ที่เหลือผมกินหมดเลย ผมเลยรีบโบกมือเรียกพนักงานมาสั่งเค้กเหมือนเดิมให้เปรมอีกชิ้น ของตัวเองเป็นเค้กส้ม ถ้าผมไม่สั่ง ใครจะกินเป็นเพื่อนเปรม เดี๋ยวเขาเหงา


“เรา..ยังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม” ผมถามอย่างไม่แน่ใจ เปรมหัวเราะออกมาก่อนจะมองผมแล้วส่ายหัว


“ถ้าไม่ใช่ใกล้ เปรมคงคิดว่าคนอะไรใจร้ายจัง แต่เพราะเป็นใกล้..ก็ได้ เป็นเพื่อนกันได้ครับ แต่ขอเวลาหน่อยนะ”


“ขอบคุณนะ”


ใช้เวลาไม่นานพวกเราก็กินเค้กกันเสร็จ ไม่ค่อยได้คุยอะไรหรอกครับ ดูเปรมซึมไปนิดหน่อย ผมก็เลยไม่กล้าชวนคุยมาก ได้แต่ตักขนมกินไปเรื่อยๆ อ่ะ น้ำหมด สั่งใหม่ดีกว่า คราวนี้เอาโกโก้ปั่น ห้ามบอกคณิตนะครับ ก็ผมเครียด กว่าจะใช้ความกล้าออกมาพูดกับเปรมได้ ไหนจะเรื่องพี่ธันอีก


กรุ๊งกริ๊ง


เสียงกระดิ่งประตูลอยมาตามลมตอนที่ผมกำลังจ่ายเงินตรงเคาท์เตอร์ พอจ่ายเสร็จหันไปหาเปรมก็เห็นอีกฝ่ายทำหน้าเครียด ตัวแข็งเชียวหรือว่าแอร์หนาว แต่พอมองตามสายตาของเขา ผมนี่แหละครับนี่หนาวเอง


พี่ธัน


เขาทำหน้าขึงแล้วมองผมกับเปรมสลับกัน ดวงตาคู่นั้นเหมือนจะเย็นเฉียบกว่าปกติ


สมองผมตายแต่ร่างกายทำงานได้ดี ขอบคุณน้ำตาลกลูโคสที่บริโภคเข้าไปเกินพอดีในวันนี้ ผมคว้ามือเปรมแล้ววิ่งไตรกีฬาไปที่ประตูอีกด้าน แทบจะกระโดดขวางแท็กซี่ จับเปรมยัดเข้ารถแล้วเบียดตัวเองตามไปติดๆ รู้สึกเหมือนเป็นพระเอกละครพิศาลที่ฉุดนางเอกขึ้นรถเลย


ผมหันกลับไปมองผ่านกระจกรถแล้วรู้สึกหนาวไปทั้งตัว พี่ธันจ้องมองตามมาด้วยท่าทางนิ่ง..แต่เป็นการนิ่งที่เหมือนกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง และมันแฝงแววโมโหไว้อย่างชัดเจน


ในหัวผมตอนนั้นมีแต่คำว่าคุก คุก คุก ลอยขึ้นมา


พี่ธันมาจับผมใช่ไหม พี่โกรธผมมากเลยเหรอ.. แต่ แต่ว่าผมชอบพี่จะแย่แล้วนะ ต่อให้พี่จับผมเข้าคุก ผมก็เลิกชอบพี่ไม่ได้อยู่ดี ไม่โกรธผมไม่ได้เหรอ


ความรู้สึกแบบนั้นหมุนเวียนอยู่ในหัวจนผมมึนไปหมด


“แย่..แบบนี้แย่แน่เลย”


“นั่นสิครับ แย่แน่ๆ”


ผมหันไปมองเปรม เพื่อนเข้าใจผมใช่ไหม ถึงผมจะไม่ได้เล่า แต่ก็สัมผัสได้ใช่ไหม เขาหันมายิ้มเจื่อน


“รถเปรมยังอยู่ที่ร้านน่ะ”


!!

 

กว่าที่ผมจะได้พาเปรมกลับมาเอารถ เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงสองทุ่มแล้ว สาเหตุเป็นเพราะผมเองครับ ผมกลัวว่าถ้ากลับไปทันทีจะเจอพี่ธัน ก็เลยขอร้องเปรมว่าอย่าเพิ่ง อีกฝ่ายก็เลยชวนดูหนังรอบเย็น กว่าจะเสร็จก็ทุ่มกว่าพอดี เปรมมาส่งผมที่คอนโดต้าตอนสองทุ่มกว่า


“ขอบคุณนะเปรม แล้วก็ขอโทษด้วย เราทำให้เปรมเสียเวลาตั้งเยอะ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเลี้ยงตอบแทนแท้ๆ”


“เปรมชอบวันนี้นะ ถึงแม้จะได้ยินอะไรที่ไม่อยากได้ยินก็เถอะ” เขาหัวเราะพอผมทำหน้าเซื่องซึมใส่


“เปรม..”


“เปรมกลับล่ะ ฝันดีนะครับใกล้”


ผมโบกมือให้เปรมแล้วเดินหงอยขึ้นคอนโดเพื่อน รู้สึกผิดเรื่องเปรม เรื่องพี่ธันก็เครียด ปวดหัวหมดแล้ว อยากกอดหมีใหญ่


“หมีใหญ่ แมวอยู่ไหน? เมี้ยวๆๆ” ผมเปิดประตูไปก็ร้องหาแมวก่อนเป็นอันดับแรก โดนต้าตะโกนด่ามาจากในครัว อย่าเสียงดังได้ไหมเล่า เห็นไหมว่าตามหาแมวอยู่


หือ เรียกแล้วไม่หือไม่อือ ผมตามหาในห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ ห้องนอน ห้องครัว พอไม่เจอก็เริ่มอารมณ์เสีย ไปนอนอยู่ตรงไหน! ก็เลยเริ่มใหม่ที่ห้องนั่งเล่น ทุกซอก ทุกมุม ใต้หมอน ใต้ผ้าห่ม


“เฮ้ย! จะทำอะไร หยุด!!” ต้าที่จัดการอะไรในครัวอยู่เมื่อกี้ออกมาเจอผมพยายามหงายโซฟาคว่ำตามหาแมวก็ตะโกนดุแทบไม่ทัน


“ต้า เราหาหมีใหญ่ไม่เจอ” ผมหันไปพูดเสียงกังวล หรือว่าหมีใหญ่จะหลงทางในห้องต้า แบบมันไม่คุ้นที่


“หาดีแล้วนะ” อีกฝ่ายเลิกคิ้ว ก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “จะว่าไปวันนี้มันมาที่นี่ด้วย”


“มัน?


“ผู้ชายลอยแก้วไง”


“ห๊ะ! มาทำไม แล้ว แล้วต้าบอกว่าอะไร ต้าโกหกเขาว่าเราไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ ถ้าต้าซ่อนเราจะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไหม เราติดคุกพร้อมกันไม่ได้นะ ใครจะเอาข้าวมาส่ง” ผมพูดน้ำเสียงระโหยโรยแรง แผนการส่งข้าวไรซ์เบอร์รี่กับเฮลบลูบอยกำลังจะเป็นม่าย


“หยุดเพ้อเจ้อสักนาทีได้ไหม เออ มันมาตามหานั่นแหละ ก็บอกไปว่าไม่ได้อยู่ ไม่ได้โกหก ตอนนั้นไม่อยู่จริงๆ นี่”


ผมกำลังจะพูดตอบ แต่ก็ถูกขัดด้วยเสียงไลน์

 

Thun – มาหาพี่ที่คอนโด

Thun – ไม่งั้นหมีใหญ่ไม่รอดแน่

/แนบภาพแมวนอนในตะกร้าไม้สานบุด้วยเบาะหนานุ่ม ถูกมือใหญ่ขย้ำพุงอย่างหมั่นเขี้ยว

 

“หมีใหญ่!!” ผมร้องลั่น มือถือในมือสั่นไปหมด น้ำตาคลอเบ้า


“เฮ้ย!” ต้ารีบคว้าไปดูอย่างไม่อยากจะเชื่อ


“หมีใหญ่..ต้า พี่ธันขโมยหมีใหญ่ไปแล้ว ทำไงดี หมีใหญ่ตกอยู่ในอันตราย” ผมทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง


“เอ่อ..”


“ดูในภาพสิ หมีใหญ่กำลังโดนทรมาน เป็นเพราะเรา ถ้าเราไม่ส่องพี่เขา หมีใหญ่คงไม่ถูกทำร้ายแบบนี้”


“เดี๋ยว เดี๋ยวนะ อย่าเพิ่ง”


“โกรธอะไรทำไมไม่มาลงที่เรา ไปทำหมีใหญ่ทำไม”

 

ไลน์

Thun – มาคนเดียว ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน

/แนบภาพแมวโดนหนีบหูจนเหมือนกระต่าย

 

พอได้ยินเสียงไลน์ผมก็รีบกระโจนไปตะครุบเอามือถือมาดู เห็นภาพแล้วน้ำตาร่วงเผาะ ทำไมต้องทำแมวผมขนาดนี้


“หมีใหญ่!! ฮืออออออ”


“โว้ยยยยยยยย!! ร้องทำไม ทรมานเหี้ยอะไรเล่า มึงดู! มันเล่นกับแมวมึงโว้ย!! กูก็เคยทำ ไอ้หูกระต่ายเหี้ยเนี่ย อย่างเงี้ย เอานิ้วชี้กับนิ้วโป้งบีบ จากแมวกลายเป็นกระต่าย เย้ เหี้ยอะไรเล่า!


“แงงงงงงง หมีใหญ่!!


เหมือนต้าจะโวยวายอะไรสักอย่าง ได้ยินอะไรเหี้ยๆ หยาบๆ แต่ผมไม่ได้ฟังเพราะเป็นห่วงหมีใหญ่มาก จิตใจมันร้อนรนไปหมดเลยครับ ผมเป็นสาเหตุที่ทำให้หมีใหญ่ต้องมารับเคราะห์


ต่อให้ต้องติดคุกก็ตาม ผมจะไปช่วยหมีใหญ่กลับมา!


TALK

นังพะรึ!!!!!! นัังชั่ว กล้าดียังไงมาขโมยแมวรู๊กชั้นนนนนนนน นังหัวขโมยยยยยยย เอาใจน้องไปไม่พอ ยังจะเอาแมวน้องอีกเหรอ รังแกหมีใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง หูเบี้ยวหมดแล้ว!! ยัยลูกก็เหมือนกัน จะแดร่กอะไรนักหนา สงสารเปรม นกแล้วยังโดนแย่งของกินอีก เดี๋ยวให้คานี๊ดมาจัดการเลย ตอนหน้าพี่ธันจะเคลียร์กับน้องแล้วนะคะ ไม่รู้จะเป็นกำลังใจให้ใครดีเลยอ่ะ คนนึงก็ลูก คนนึงก็อนาคตผัวลูก เหนื่อย

เอ้อ ขอแปะแฟนอาร์ตเล็กน้อย จากคุณกุ้งดำ เจ้าเก่าเจ้าเดิมของเราตั้งแต่เรื่องกระรอก 

ครอบครัวหนูตะเภา ♥ น่ารักที่สุดในโลกใบนี้ (ดูเสื้ออิน้องดีๆ นังพะรึมันลามปาม!)

แล้วก็มีของคุณ Preem Rightnovel ที่เข้ากับเนื้อเรื่องตอนนี้มากๆ 55555555555555 ขอบคุณนะคะ   


ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นและกำลังใจมากเลยค่ะ ♥

เลย์

#ใกล้กว่าดาว 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.905K ครั้ง

700 ความคิดเห็น

  1. #8051 FAHKRAMXTER (@UchihaSorashi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:08
    โอ้ยยยยยยนน หัวเราะจนเจ่บท้อง
    #8051
    0
  2. #8022 myjacksonwr_ (@myjacksonwr_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:38
    เราขำมากเลยอะแง5555555555
    #8022
    0
  3. #8016 ืnenaka (@nena1439) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:13
    Fcต้าได้มั้ย 5555555555 เกรี้ยวกราดทุกตอน
    #8016
    0
  4. #8007 อิอิฮ้า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:00

    หลุดขำออกเสียง น้องงงงง

    #8007
    0
  5. #7997 Issi'da (@BaBySeason) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:22
    ขำไม่ไหวแล้ววววว โอ้ยยยต้าาาาา5555555555555555555555555555555 ขำ555555555555555555555ขำจนเหนื่อย เครียดแทนต้า 5555555555
    #7997
    0
  6. #7973 kineran (@kineran) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:40
    5555555ขำไม่ไหวแล้วว
    #7973
    0
  7. #7924 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:34
    5555เข้าใจความรู้สึกต้า นี้เพื่อนหรือลูก ยัยใกล้เอ้ย
    #7924
    0
  8. #7879 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:48
    โอ้ยยยยย พยายามจะสงสารน้องหนูแล้วนะ แต่พี่ขำอะขำมากกก พี่ธันเขาเล่นกับแมวลูกกกกกก 555555555555
    แต่สงสารเปรมง่ะ บทพระรองชัดเจนมากลูกเอ้ย สู้ๆคนดี
    #7879
    0
  9. #7828 laji_usagi (@laji_usagi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 03:45
    น้องงง 55555555 โคตรเด๋อ
    #7828
    0
  10. #7800 Kimmbb (@benz39374) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 19:07
    บ๊องจนสงสารเพื่อน5555555555
    #7800
    0
  11. #7793 MB.임지수GOT7 (@something-sewerd) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 19:03
    น้อง55555555555
    #7793
    0
  12. #7748 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 01:01
    หนูมโนเก่งจังลูกใกล้
    #7748
    0
  13. #7728 สาววายโอตาคุ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 11:56

    ไม่รู้จะขำหรือส่งสารนังน้องใกล้ดี5555โอ้ยยยดูความคิดนางอีพี่ก็ร้ายเหลือเกิน หนีดีนักจับแมวเป็นตัวประกันซะเลย555 ต้าก็สติหลุดไปแล้วโว้ยวายซะ???????? ส่งสารเปรมนกไม่พอโดนแย่งของกินอีก???????????? ถ้าคานี้ดดดอยู่ด้วยคงปวดหัวน่าดูอีกคนร้องไห้อีกคนก็โว้ยวาย

    #7728
    0
  14. #7715 JungkookTion (@Pakkad_army) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:16
    ชอบต้าอะ55555555555
    #7715
    0
  15. #7712 MuMu-MuMu (@peung007) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 16:34
    โอย!!!! ไม่รู้จะสงสารหรือขำดี 5555
    #7712
    0
  16. #7687 memeya (@memeya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 02:13
    โอ๊ยยยยขำ สงสารต้า 555 อิน๊องงงงง พี่ไม่ไหวแล้วววว 555555
    #7687
    0
  17. #7679 Settings (@nattiya-hoysang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 02:48
    โอ้ยน้อออออ เครียดแทนต้า 555555
    #7679
    0
  18. #7644 SaDaoSN (@SaDaoSN) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 22:02
    ฮา555555
    #7644
    0
  19. #7620 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 16:45
    อีพี่ร้ายมาก ใช้ตัวประกันด้วย
    #7620
    0
  20. #7618 sylynnada (@sylynnada) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 13:48

    555 สงสารลูกหรือสงสารต้าดี 5555

    #7618
    0
  21. #7569 MysteriousofGirl1221 (@kawaiichibi12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 17:59
    โอ้ย ชอบบบ 55
    #7569
    0
  22. #7464 markmuk (@YOD_aphinya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 15:34
    โอ๊ยยย ตลกกก5555
    #7464
    0
  23. #7343 yunjaelife (@ploy--jae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 14:53
    สงสารคูมพ่อคูมแม่ไม่ไหวแล้ววว5555555
    #7343
    0
  24. #7327 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 11:44
    เป็นการโดนลักพาตัวหมีใหญ่ ที่หมีใหญ่สบายใจน่าดู
    #7327
    0
  25. #7277 minixiuminseok (@minixiuminseok) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 00:18
    โอ๊ยยยน้อง555ตลก
    #7277
    0