★ Closer than the Star ★ ใกล้กว่าดาว ★

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 481,598 Views

  • 8,400 Comments

  • 25,199 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,110

    Overall
    481,598

ตอนที่ 18 : บทที่ 18 สถานการณ์เริ่มเลวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3936 ครั้ง
    21 พ.ย. 61



#ใกล้กว่าดาว 



 

Thun’s Part

หลังจากวันนั้น ผมก็ไม่ได้ไปค้างที่คอนโดอีกเลย ตอนนี้ผ่านมาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว


ทั้งที่ผมตัดสินใจทำแบบนี้ก็เพื่อให้ไม่ต้องถูกมอง...


แต่กลับรู้สึกใจไม่สงบเอาเสียเลย


เสียงของเด็กนั่นรบกวนผมอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะทำอะไร ถึงขนาดเลขานุการส่วนตัวต้องทักเพราะว่าผมเหม่อ


หรือผมจะหลอนเพราะกังวลว่ามีคนโรคจิตแอบมองตัวเอง?


ไม่...มันไม่ใช่แบบนั้น


แต่เพราะอะไรกัน


ความไม่เข้าใจยังติดค้างและลอยฟุ้งอยู่ในหัว


คืนนั้นผมจึงตัดสินใจเปิดเครื่องดักฟังอีกครั้งแม้จะไม่ได้ไปที่คอนโด ถ้าเด็กนั่นไม่เห็นผม จะพูดอะไรหรือเปล่า?


(คานี๊ด...วันนี้พี่ธันไม่มาอีกแล้ว)


(ทำงานมั้งครับ)


(คิดถึงอ่ะ)


(ทำอย่างอื่นมั่งเหอะ แม่งเพ้อหาแต่ผู้ชาย เอาไอ้อ้วนมาคุยแทนดิ๊)


(หมีใหญ่ไม่อยากคุยกับต้า)


(เมี้ยววว)


(หมีใหญ่!)


(ให้รู้ซะบ้างว่าใครซื้อมันมา)


(ไม่คุยด้วยแล้ว! คานี๊ด พี่ธันจะป่วยไหม เราเป็นห่วง)


(แข็งแรงขนาดนั้นไม่ป่วยหรอกครับ)


เด็กคนนี้เป็นเด็กแปลกๆ เวลาคุยโทรศัพท์ชอบเปิดลำโพงตลอดเวลา แถมยังคุยกับแมวเหมือนพูดกันรู้เรื่อง


กระทั่งเพื่อนเขาวางสาย ก็ยังนั่งคุยกับแมวต่อ


(หมีใหญ่ ดูสิ ดาวหมีใหญ่ ไหว้คุณแม่เร็ว เอ๊ะหรือคุณพ่อ ไม่รู้ ไหว้ก่อน เดี๋ยวให้กินไก่)


(พี่ธันจะเห็นท้องฟ้าเดียวกันอยู่หรือเปล่า สวยเนาะ อยากให้เห็นจัง)


ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมเดินไปที่ระเบียงแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า ผมมองไม่เห็นดาวแบบที่เด็กคนนั้นเห็นหรอก เพราะว่าไม่มีกล้อง


แต่ก็คิดว่าท้องฟ้าวันนี้มันสวยดี


(เฮ้ย! ดาวตกกก หมีใหญ่ ขอให้พี่ธันแข็งแรงงง! เย้ย ขอให้มาคอนโด ไม่ทันนน แมว คนขอไม่ทัน แง รู้งี้ขอเป็นข้อแรกก็ดี)


เด็กประหลาด ไม่รู้ว่าโตมายังไง


แต่ที่ประหลาดกว่าคือ...ผมนั่งฟังอยู่อย่างนั้นจนเด็กนั่นกลับเข้าห้องไป


ผมถอดบลูทูธออกจากหูด้วยความรู้สึกก้ำกึ่ง คล้ายจะกังวลและสังหรณ์ใจไม่ดีกับความคิดของตัวเอง


ความคิดที่ว่าอยากจะฟังอีก


ผมเป็นคนชอบทำอะไรตามอำเภอใจ คิดแบบไหนก็มักจะทำตามที่คิดอยู่เสมอ


ถึงแม้ว่าเรื่องที่อยากทำในตอนนี้ มันจะดูแปลกๆ หน่อยก็เถอะ


ผมเปิดเครื่องดักฟังทุกคืนเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวัน ถึงขนาดนั่งทำงานไปด้วยฟังที่เด็กคนนั้นพูดไปด้วย


(วันนี้ก็ไม่มาอีกแล้ว...คิดถึงจะแย่แล้วนะครับ)


(หมีใหญ่ อยากเจอพี่ธันจังเลย หมีใหญ่ก็อยากเจอใช่ไหม หือออ ไถทำไม หิวเหรอ ไม่ได้นะ ห้าทุ่มแล้ว ถ้าคนให้แมวกินเดี๋ยวโดนคุณแม่ว่า คิกๆ หมีใหญ่ อย่ามาไถแก้มคน)


มือที่กำลังพิมพ์งานหยุดชะงัก ผมขมวดคิ้วยามความรู้สึกขัดใจพุ่งพรวดขึ้นมาก่อนจะค่อยๆ บรรเทาลงเพราะความสับสน


เมื่อกี้ผมคิดว่าถ้าได้เห็น คงดีกว่าได้ยินแค่เสียง


เด็กนี่...ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปทุกทีแล้ว


(พี่ธันต้องทำงานหนักมากแน่เลย อยากให้พักผ่อ...)


“หืม”


ผมผละจากงานแล้วถอดหูฟังออกมาดู ไม่มีอะไรผิดปกติ นั่งนิ่งคิดไปชั่วครู่ก่อนจะนึกออก


แบตเครื่องดักฟังหมด


แต่แบบนี้อาจจะดีแล้วก็ได้ ผมควรเลิกฟังเด็กนี่พูดจาเรื่อยเจื้อย มันไม่ได้อะไรขึ้นมา แค่นี้ก็เก็บหลักฐานได้เยอะแยะ ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องฟังเสียหน่อย ที่ผ่านมาก็แค่...หาหลักฐาน


ใช่แล้ว แค่หาหลักฐานเท่านั้น


“ธัน พรุ่งนี้แกไปงานเลี้ยงแทนฉันซะ ฉันจองห้องอาหารจีนเอาไว้เพราะแม่แกอยากกิน ไม่อยากยกเลิก”


“พ่อไม่คิดจะพาผมไปด้วยเลยหรือไง กินข้าวกันสามคนพ่อแม่ลูกน่ะ”


“อย่ามาพูดจาน่าขนลุก ฉันไม่ชิน”


ผมหัวเราะเบาๆ ผมกับพ่อพูดจาแบบนี้กันเป็นปกติ มันคงเป็นการแสดงความรักในแบบของเรา


สุดท้ายผมไปงานกาล่าดินเนอร์ที่โรงแรมย่านชานเมืองแทนพ่อ ตอนแรกคิดว่าจะอยู่ตามมารยาทแค่ครู่เดียวแล้วปลีกตัวกลับ แต่เผอิญเจอคู่ค้าคนสำคัญที่มีงานติดพันกันอยู่ เลยต้องคุยลากยาวจนถึงดึก


“คุณธันจะกลับบ้านเลยหรือแวะที่ไหนก่อนครับ”


ผมมองวิวที่ค่อยๆ เคลื่อนไหวผ่านกรอบหน้าต่างรถ ก่อนจะตัดสินใจตอบออกไป


“วันนี้ค้างที่คอนโด”



เด็กคนนั้นกำลังมองผมอยู่หรือเปล่า ความสงสัยเด่นชัดในใจตอนที่นั่งบนโซฟาแถวกำแพงกระจกหลังอาบน้ำเสร็จ


ต้องมองอยู่แน่ๆ


แต่มันน่าหงุดหงิดตรงที่ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่ ผมถอนหายใจแล้วปิดหนังสือในมือยามที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะฟุ้งซ่านมากไป


เช้าวันรุ่งขึ้นผมออกไปวิ่งที่สวนเหมือนปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือผมได้เจอกับคุณรัลน์ ลูกสาวเจ้าสัวใหญ่ หนึ่งในคู่ค้าของพ่อ ถึงผมจะค่อนข้างมั่นใจว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่ถ้าทำให้เธอหมองใจจะมีเรื่องน่าปวดหัวตามมาเปล่าๆ ก็เลยได้แต่เออออตอนเธอขอวิ่งด้วย


ผมไม่ชอบวิ่งกับใครเพราะว่ามันน่ารำคาญที่ต้องรอ จังหวะของแต่ละคนไม่เท่ากัน ให้รอกันไปรอกันมาก็ไม่ถึงไหนสักที


“คุณธันมาออกกำลังกายที่นี่ทุกเช้าเลยหรือเปล่าคะ วันก่อนรัลน์ไม่เจอเลย”


“มาเวลาค้างที่คอนโดน่ะครับ”


“เอ คอนโดคุณธันอยู่ที่ไหนนะคะ”


พอผมตอบไปเธอก็ยิ้มแล้วก้มหน้าช้อนตามอง


“ดีจังเลยนะคะ รัลน์เองก็อยากมีคอนโดอยู่แถวนี้เหมือนกัน คอนโดคุณธันยังมีห้องว่างอยู่หรือเปล่าเอ่ย รัลน์ว่าจะลองเข้าไปดูสักหน่อย”


“ไม่ทราบสิครับ”

ผมยิ้มตามมารยาท แต่ในใจวางแผนไว้แล้วว่าหลังวิ่งเสร็จ จะให้เลขานุการจองห้องที่เหลือทั้งหมดของคอนโดไว้ ขืนต้องเจอหล่อนทุกวัน ผมคงต้องหาที่วิ่งใหม่


กว่าจะขอปลีกตัวมาได้ก็เล่นเอาเหนื่อย เพราะเธอตื๊อชวนผมไปกินอาหารเช้าหลายต่อหลายครั้ง จนผมต้องตัดบทโกหกไปว่าจะกลับไปกินกับที่บ้านเพราะนัดกันไว้แล้ว


เพราะไม่ได้กลับมานอนที่คอนโดนาน ผมก็เลยไม่มีของสดติดตู้เย็น เลยตัดสินใจว่าจะลงไปหาอะไรรองท้องที่เซเว่นแล้วค่อยกลับไปกินข้าวที่บ้าน


นึกดูแล้วมันก็เหมือนกับละคร อย่างกับถูกจัดฉาก


ผมกับเด็กคนนั้นจับขนมซองเดียวกัน


เขาหันมาเจอหน้าผมแล้วทำตาโตอย่างตกใจ


ผมจ้องมองดวงตาของเขาเพื่อค้นหาว่ามันมีอะไรอยู่ข้างในนั้น


ก้อน...ขน...


ผมหรี่ตาอย่างครุ่นคิด


เด็กนี่...


มองเหมือนกับว่าผมเป็นก้อนขนสีชมพูที่น่าบีบแล้วเอาแก้มไถ


นี่มันสายตาอะไรกัน


“ผมไม่เอาหรอกครับ พี่เอาไปเถอะ”


“ไม่เป็นไร”


“ผมทำแบบนี้ไม่ได้จริงๆ


เด็กนั่นยืนกรานจนผมประหลาดใจ ชักสงสัยว่าแอบใส่อะไรเอาไว้หรือเปล่า


สุดท้ายผมเลยจ่ายเงินแล้วมัดมือชกเอาขนมใส่กระเป๋าเขาไป


ก่อนจะรู้สึกตัวว่าตัวเองคิดผิด


เขาคิดว่าผมไม่ได้มอง คิดว่าผมเดินไปแล้ว


แก้มที่ดูนุ่มนิ่มนั่นแดงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ เขาเม้มปาก นั่งยองๆ ข้างหมาหน้าเซเว่น ก่อนจะลูบขนมันอย่างเอาเป็นเอาตาย จนไม่ทันสังเกตว่าผมกำลังมองเขาอยู่


ผมเผลอใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองอย่างลืมตัว แม่เคยบอกว่าทำแล้วดูร้ายกาจ


แต่ช่วยไม่ได้ เด็กนั่นทำตัวเอง


ผมหยิบมือถือขึ้นมาแล้วต่อสายหาเพื่อน


“ฮัลโหล ฟิวเหรอ กูมีเรื่องจะให้มึงช่วย”



“ถ้ามึงไม่เคยบอกกูว่ากำลังหาหลักฐาน กูคงคิดว่ามึงนั่นแหละที่เป็นโรคจิต”


“อย่าเสียงดัง”


ฟิวมองผมด้วยสายตาเหลือเชื่อ แต่เพราะกำลังใช้สมาธิกับการติดตั้ง ผมเลยไม่ค่อยสนใจเท่าไร เครื่องที่ติดตั้งคราวนี้เป็นรุ่นทดลองที่ยังไม่ออกวางขาย มีข้อจำกัดหลายอย่างแต่กับสถานการณ์นี้เหมาะสมที่สุด เพราะไม่ได้ใช้ระบบชาร์จแต่ใช้พลังงานแสงอาทิตย์


หมายความว่าผมไม่ต้องคอยเปลี่ยน แต่มันจะสามารถใช้งานได้ตราบเท่าที่โดนแสงแดดมากพอ แน่นอนว่ากักเก็บพลังงานไว้ตอนกลางคืนได้ด้วย ตัวเครื่องมีขนาดเล็กมากจนถ้าไม่สังเกตดีๆ ไม่มีทางมองเห็น


แต่เรื่องนั้นไม่น่าห่วง เด็กคนนั้นมองแต่ผมอยู่แล้ว เขาไม่สนอย่างอื่นหรอก


“ฮัลโหล ครับ ภาพชัดดี แต่ไม่รู้ว่าในระยะยาวจะเป็นยังไง เดี๋ยวผมส่งรีพอร์ทรายเดือนให้” ผมวางสายจากหัวหน้าทีมวิจัยของบริษัทที่เป็นคนสร้างเครื่องดักฟังผสมกล้องแอบถ่ายรุ่นทดสอบนี้ ก่อนจะหยิบหูฟังบลูทูธขึ้นมาเสียบที่หู


(หมีใหญ่ ทาโร่ถุงนี้เป็นของคน แมวห้ามกิน ดมก็ห้าม!)


(พี่ธันจะมาวิ่งอีกไหม อยากลงไปบังเอิญเจอที่เซเว่นอีก แต่ไม่ไหว เขิน หมีใหญ่ ช่วยคิดหน่อยทำไงดี)


เด็กอะไรออกมานอนคุยกับแมวที่ระเบียงเป็นตุเป็นตะ


ผมมองภาพของเขาที่ถ่ายจากระเบียงห้องฟิว โชคดีที่อีกฝ่ายเปิดไฟระเบียง เลยมองเห็นชัด เขาหยิบแมวมากองบนตักแล้วเอาซองทาโร่อวดเสียยกใหญ่ แล้วไม่รู้จู่ๆ เกิดมันเขี้ยวแมวหรืออะไร เอาหน้ามุดพุงเสียอย่างนั้น


ผมถอนหายใจยามที่รู้สึกตัวว่าตัวเองหลุดยิ้มออกมา


สถานการณ์เริ่มจะเลวร้ายลงไปทุกวัน


ผมจัดห้องใหม่ โดยเฉพาะตรงที่เป็นผนังกระจก ใช้ความรู้การตลาดที่เคยเรียนมาดัดแปลงตัวเองให้กลายเป็นเหมือนสินค้า ถ้านี่เป็นตู้กระจก เขาก็ควรจะมองเห็นแค่ผม เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ปรากฏให้เห็นเด่นชัดในสายตาของเขา


และนั่นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น


ผมมองเด็กที่พยายามช่วยแมวที่ติดอยู่บนต้นไม้ แต่แทนที่จะปีน ดันโถมตัวไปกอดลำต้นไว้แน่น หน้าตาดูก่งก๊ง เหมือนคิดไม่ออกว่าจะทำยังไง กอดเสียเลย


ไม่รู้ว่าโตมายังไง


รู้ตัวอีกทีผมก็ก้าวขาเข้าไปช่วยเขาแล้ว


ทำหน้าตกใจ ตาโตจนแทบล้น แต่พออุ้มแมวมาก็ทำท่าเหมือนผมกำลังแย่งของรักของหวง ก็เลยจูงมือมาด้วยกัน


ทีอย่างนี้ล่ะนิ่งเชียว


เขามองผมป้อนทาโร่แมวตัวเองหน้าตาตื่นๆ มองตามมือผมไม่กะพริบตา เหมือนแมวเวลามองตามของเล่นในมือเจ้าของ เห็นแล้วตลกดีก็เลยหยิบไปจ่อตรงปาก เด็กนั่นก็งับไปกินหน้าตาเฉย ไม่ถาม ไม่หือ ไม่อือ จับส่งให้ก็กินไม่หยุด


ทำไมรับของกินจากคนอื่นง่ายๆ แบบนี้ ถ้าผมเป็นคนไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง


พอคิดแบบนั้นก็เริ่มหงุดหงิด


“ชื่ออะไร” ผมถามทั้งที่รู้จักชื่อเขาอยู่แล้ว


“...ใกล้”


“ใกล้”


“ครับ”


“ทีหลังอย่าแย่งแมวกินอีก”


ถึงจะหงุดหงิด แต่เห็นเขาเคี้ยวตุ้ยๆ เหมือนกำลังมีความสุข ผมก็เลยให้ทาโร่ไปอีกสองซอง


เขาไม่เคยรู้ตัวว่าทุกครั้งที่เขาออกมามองผม ผมก็จะมองเขาอีกที


...และมันเริ่มไม่พอไปเรื่อยๆ พอเขากลับจากระเบียงเข้าไปในห้อง ผมก็เริ่มรู้สึกว่าอยากจะเห็นเขาที่ใช้ชีวิตอยู่ในห้องด้วย


ฟิวพูดถูก ผมอาจจะเป็นโรคจิตจริงๆ


ยิ่งเปิดเทอม เขามักจะแอบมองเวลาที่คิดว่าผมไม่เห็น แต่ผมต่างหาก ทุกครั้งที่เขาหันไปทางอื่น ผมจะมองเขาอยู่เสมอ


เขามีปัญหาเรื่องการเข้าสังคม ก็เลยถูกเพื่อนบังคับให้เข้าชมรม...และนั่นเข้าทางผมมากๆ เพราะเขาเข้าชมรมบาส แค่ตอนแนะนำตัวเขาก็ตัวสั่นหงึกๆ หน้าซีดเป็นไก่ต้ม แต่ก็พยายามเต็มที่ เพราะท่าทางแบบนั้นนั่นแหละ ทุกคนก็เลยอยากแกล้ง น่าเอ็นดูเป็นบ้า


แต่ผมก็อดหงุดหงิดไม่ได้เวลาคนอื่นแกล้งเขามากเกินไป


“ถ้าไม่ไหว วิ่งมาหาผม”


ผมบอกเขาไปแบบนั้น แต่เขาก็ไม่เคยทำเลยสักครั้ง ดูเหมือนว่าจะเขินเกินไป เขินก็น่ารักอยู่หรอก แต่...คิดจะเอาแต่มองกันไปถึงเมื่อไร?


ผมเริ่มไม่พอใจมากขึ้นทุกวันที่เขาเอาแต่มอง ชอบผมไม่ใช่เหรอ รีบเดินเข้ามาหากันได้แล้ว นี่ผมเปิดโอกาสให้เขาแค่คนเดียวชัดเจนขนาดนี้ ทำไมยังไม่รู้กันนะ


แล้วเขายังชอบทำให้ผมเป็นห่วง ออกมาร้องเพลงกล่อมผมที่ระเบียง แต่ตัวเองดันเผลอหลับไป นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกแย่ที่ไม่มีสิทธิ์เข้าไปหาเขาตรงนั้น


ผมควรเข้าไปปลุกเขา พาเขาเข้าไปนอน


ทว่าแม้แต่เบอร์โทรเขาผมก็ยังไม่มี


เขาป่วยอย่างที่คิดไว้ ให้ตายเถอะ แถมยังไม่ยอมกลับไปพัก มาดูผมแข่ง เด็กอะไรน่าตีให้ตาย ดื้อเป็นบ้า


“ห้ามทำอะไรมันเด็ดขาด ดูแต่ตา มืออย่าต้อง อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่” เพื่อนของเขาที่ชื่อต้าบอกกับผมทางโทรศัพท์ตอนที่พาใกล้ไปส่งที่ห้อง


ผมตอบรับไปเรียบๆ ตอนนี้ผมไม่มีสิทธิ์ทำอะไรก็จริง...


แต่เดี๋ยวคอยดูเถอะ


ต้ากับคณิตคอยดูแลเขาอยู่ แต่ผมรู้สึกว่าชอบตามใจเกินไปมากกว่า ทำเหมือนกับแข็งใส่ แต่จริงๆ แล้วตามใจ เขาเลยเป็นแบบนี้


ไม่ใช่แค่ไม่พอใจที่เขาเอาแต่มอง แต่ไม่พอใจที่เขาใช้ชีวิตแบบนั้นด้วย...ไม่รู้ว่าโตมายังไง ไม่รู้ว่าใครดูแลเขามาจนเป็นคนแบบนี้ ที่ผ่านมาเอาชีวิตรอดในโลกใบนี้ได้ยังไง ผมเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเอง


เขาควรมีใครสักคนดูแล


และคนคนนั้นควรเป็นผม


ดังนั้นเวลามีใครมายุ่งกับเขา ผมเลยไม่ชอบใจเท่าไรนัก อย่างไอ้เด็กนิติปีหนึ่งนั่น ดูก็รู้แล้วว่ามันชอบเขาอยู่ แล้วไหนจะเพื่อนในชมรมที่ทำตัวแปลกๆ...ดิว ถ้าผมจำไม่ผิดน่าจะชื่อนี้ เด็กนี่ไม่น่าไว้ใจ ผมไม่ค่อยอยากให้เขาอยู่ใกล้เท่าไร


แต่...ก่อนที่จะดูแลเขาได้ เขาต้องมาเป็นของผมก่อน


ผมเริ่มจากเบอร์โทร


ขอให้เขาทำอาหารมาให้กินทุกวัน


เลม่อนหมักน้ำผึ้งนั่นก็ควรเป็นของผมคนเดียว แม้จะรำคาญใจเวลาเห็นเพื่อนเขาที่ชื่อดิวทำตัวน่ารังเกียจแบบนั้น แต่ก็ขอบคุณเขาที่ทำให้ไม่มีใครรู้เรื่องเลม่อนหมักน้ำผึ้งนี่ ถึงแม้ตอนสุดท้ายจะน่าเสียดายที่พายเอาไปให้คนอื่นกินจนหมดก็เถอะ


แต่ผมคงประมาทดิวมากเกินไป...ดิวแกล้งเขาจนเป็นหอบ แต่ผมก็อยากตีเขาแรงๆ เป็นหอบแล้วฝืนตัวเอง ก็เลยอุ้มเขาไปนอนที่ห้อง แอบแวะเซเว่นซื้อเฮลส์บลูบอยมาหนึ่งขวด ตอนแอบดูเห็นเขาดื่มบ่อยๆ พอได้ดื่มน้ำหวานที่ชอบก็นอนหลับปุ๋ย ผมนั่งเล่นไอแพดเฝ้าเขาจนถึงดึกก็ตัดสินใจจะออกไปนอนที่โซฟาด้านนอก


แต่จู่ๆ เขาก็ร้องไห้ออกมา


“อึก...คุณ...แม่...น้อง...ใกล้”


ท่าทางของเขาดูทรมาน...เหงื่อซึม แถมยังกำผ้าห่มแน่น


ผมกลัวว่าเขาจะจิกมือตัวเองหรือกัดปากจนเลือดออก ก็เลยตัดสินใจลงไปนอนข้างๆ แล้วกอดเขาเอาไว้


ผมรู้สึกว่าเราพอดีกัน


ตอนที่ผมดึงเขาเข้ามากอดแล้วกดให้เขาซบลงตรงอก เราพอดีกันเลย


“ชู่ว...น้องใกล้ ไม่ร้องนะครับ”


ผมกอดแล้วก็ลูบหัวจนเขาสงบลง รู้สึกไม่ชอบที่เห็นเขาร้องไห้...แต่ก็รู้สึกเอ็นดูที่เขาเรียกตัวเองแบบนั้น


น้อง...น้องใกล้


น้องกำชายเสื้อผมแน่นจนต้องนอนด้วยกันแบบนั้น แต่พอใกล้รุ่งสางผมก็แอบลุกไปด้านนอก ไม่ให้เขารู้ตัว


ดูเหมือนว่าน้องจะจำไม่ได้เลยว่าเมื่อคืนตัวเองฝันร้าย เขาไม่ใช่เด็กที่โกหกเก่งแล้วก็ดูมีท่าทีปกติมาก


คงมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้น น่าจะเกี่ยวข้องกับการที่เขาไม่ชอบคนเยอะๆ ไม่ชอบให้เป็นเป้าสายตา ขนาดแค่ในโลกโซเชียล ตอนมีคนลงรูปผมกับเขา เขายังซึมเลย


ผมเอาน้ำแดงไปให้เพราะว่าเป็นห่วง แต่น้องก็ยังเศร้าอยู่ ก็เลยตัดสินใจให้ฝ่ายไอทีที่บริษัทช่วยเหลือนิดหน่อย จนตอนนี้ไม่มีรูปของน้องหลุดไปลงที่ไหนอีก


จริงๆ แล้วผมจะให้คนสืบมาก็ได้ว่าทำไมน้องถึงเป็นแบบนี้


แต่...เอาไว้รอให้เขาเล่าให้ฟังดีกว่า


--TBC--

TALK

แม่บอกแร้วใช่ไหมว่าให้นุหนีปัย!! แงงงงงง ยัยตะพ๊าวววววว นังพะรึ แกคิดไม่ดีกับรู๊กชั้นนนน ต้าบอกว่าดูแต่ตามืออย่าต้อง แกมากอดรู๊กชั้นได้ยังไง!! ตอนที่แล้วยังมาว่าน้องโรคจิตอยุ่เรย นังคนปลิ้นปล้อน ขอให้นกนังแอ่นทำรังบนกล้องเอ็ง!! ฮือออออออ ไม่ด่าแร้วเหลือให้คนอ่านได้แสดงโอพิเนี่ยนบ้าง 

ตอนหน้านังพะรึจะออกมานิโหน่ยแล้วตาหนูจะรีเทิร์นสู่อ้อมอกแม่ๆแล้วค่ะ กินน้ำแดงหมดไปสามขวด ต้านั่งกวาดสติกเกอร์เต็มพื้นเรย พุงหมีใหญ่จะเป็นหลุมรูปหน้าน้องอยุ่แร้ว ซุกจนแมวเอาขาถีบหัว

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจมากนะคะ  ♥  ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าจ้า

ปล. ใครโดนชื่อตอนหลอก? ก็ไม่หลอกนะคะ ดราม่าจะตาย นังพะรึเนี่ยจะตาย คิดไม่ดีกับรู๊กชั้น 5555555555+

เลย์

#ใกล้กว่าดาว 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.936K ครั้ง

474 ความคิดเห็น

  1. #8382 Momokajang (@miimomo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:54
    อิพี่มันร้ายนัก หนักกว่าน้องอีกกก
    #8382
    0
  2. #8344 Dearest ❤ Deer (@pretty-angel) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 01:24
    โว้ยยยยย สรุปคือแอบมองกันเก่ง! แต่แบบแอบอยากพี่ธันเป็นของตัวเองจังค่ะ อยากเป็นน้องใกล้บ้าง
    #8344
    0
  3. #8322 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 14:06

    กี๊ดดดดดดด ภาพพี่ธันเอาลิ้นดันแก้มคือแบ่บ อ่อกๆๆๆๆ ขาดอากาศหายจัยแร้วแม่!แรงมาก!จาตัย!! น้องใกล้หนีปัย!! หมอนี่อันตรายมาก หนีปัยยย

    #8322
    0
  4. #8301 CarpeDiemYok (@oyoko_yok) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 11:19
    อื้อหือออออ ไม่เบาๆ
    #8301
    0
  5. #8258 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 11:44
    คือเเบ่บคู่นี้ศีลเสมอกันนี่หว่า ดูเป็นstalkerทั้งคู่เลย55555555555555555555
    #8258
    0
  6. #8237 Live In The Night (@WanidaYanajit) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 16:50

    ขอให้หมีใหญ่ตะปบกล้องพัง!

    #8237
    0
  7. #8225 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 13:14
    โอ้ยย อิพี่โรคจิตหนักกว่าระดับอนุบาลแบบน้อง5555555
    #8225
    0
  8. #8187 Lew Kobthong ja (@lewkk09022544) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 14:38

    สรุปพี่ธันโรคจิตมากกว่าน้องอีกกกกกก

    #8187
    0
  9. #8144 neooooo (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 10:32
    น้องชอบ!!!!!
    #8144
    0
  10. #8143 neooooo (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 10:32
    สรุปโรคจิตซะเอง พี่ธั๊นนนน สรุปทั้งหมดนี่แผนเอาน้องมาเป็นของตัวเองสินะ หวงเก่งงงงง ดิบเถื่อนมากคุณพี่ขา!!!!
    #8143
    0
  11. #8122 25347102 (@25347102) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 23:39

    เฮ้อ โรตจิตทั้งคู่ อ่านพาร์ทพี่ธันแล้วสยองเลย และชอบน้องใกล้มากกกมุมิสุดๆ จริงๆอ่านไปก็สงสัยเหมือนพี่ธัน คุณแม่เลี้ยงน้องใกล้ยังไงให้ได้ยังงี้ ชีวิตดี๊ดี

    #8122
    0
  12. #8112 SecretSpoken (@SecretSpoken) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:28
    ขำ talk ของไรท์อ่ะ เอ็นดูน้องใกล้ ละขอเอ็นดูไรท์ด้วยอีกคน ตอนแต่งพาร์ทน้องใกล้ต้องใส่ฟิลเตอร์แม่ใช่ไหมคะ 5555555 น่ารักกกก
    #8112
    0
  13. #8099 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:13
    คู่นี้เหมาะกันมากเพราะโรึจิตชอบส่องเหมือนกัน 5555555 พอได้อ่านพาทพี่ธันแล้วเข้าใจมากขึ้น เก็บอารมณ์ละค่อยเป็นค่อยไปเก่งมากกกก ชอบที่เรียกใกล้ว่าน้อง กรี๊เดดดดดดดด จะตายยย อบอุ่นมากกกกก
    #8099
    0
  14. #8071 TN27 (@TN27) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:39
    โอย!น่ารักไปแล้ว
    #8071
    0
  15. #8050 FAHKRAMXTER (@UchihaSorashi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:53
    อหพี่ธัน!!!

    เอาคืนน้องหรอ! ส่องมาส่องกลับงี้หรอ!!!!

    แต่ประโยคที่บอกว่าน้องควรมรคนดูแลและคนนั้นควรเป็นผมก็คือ ชักดิ้นชักงอลงกับพื้นแล้วนะคะ
    #8050
    0
  16. #7921 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:29
    อิจฉายัยบื้อตัเภาแล้ว พี่ธันแสนดีมากอ่ะ ถ้าจะว่าใครโรคจิตก็คงทั้งคู่555
    #7921
    0
  17. #7874 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:11
    ฮือออออ ฉันเชื่อแล้วว่าพี่ธันรักน้องใกล้มาก เอาน้องไปเลยค่ะพี่่่่่ เอาไปปปปป แต่อย่าดุน้องมากนะคะ
    #7874
    0
  18. #7827 laji_usagi (@laji_usagi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 03:37
    สตอล์กมาสตอล์กกลับไม่โกง.. พระเอ๊กก
    #7827
    0
  19. #7792 MB.임지수GOT7 (@something-sewerd) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 18:57
    สลับกันสตอล์กเกอร์
    #7792
    0
  20. #7768 polar Co., Ltd. (@ohuii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 15:30

    เนี่ยปสตอร์กน้องเองแล้ว ใครกันแน่โรคจิตอีพี่ธันนนน

    #7768
    0
  21. #7747 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:50
    เริ่มชอบน้องแล้วสิ
    #7747
    0
  22. #7726 สาววายโอตาคุ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 10:28

    ระร้ายร้ายกาจ อีพระเอกเนี้ยแหละร้ายกาจว่าน้องโรคจิตแต่ตัวเองอ่ะน่าจะหนักกว่านะแอบติดกล้องส่องน้องแถมคิดจะรวบน้องเป็นของตัวเอก ร้ายมากกกแต่.... ก็ชอบอ่ะฮรือออออกร๊าวใจมากแถมหล่ออีกให้อภัย5555

    #7726
    0
  23. #7711 MuMu-MuMu (@peung007) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 16:25
    คุผณดิตติคะ อีพี่ธันมันร้ายค่ะ น้องใกล้ หนีไปลูก
    #7711
    0
  24. #7678 Settings (@nattiya-hoysang) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 02:35
    อันที่จริงคิดว่าอิพี่ธันคงทำอะไรไว้สักอย่างเช่นเครื่องดักฟัง แต่ไม่คิดว่าจะคิดกล้องด้วย 5555
    #7678
    0
  25. #7632 Solalanp (@Solalanp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:26
    นางธันก็ซุ่มเงียบแต่ฟาดน้องเรียบนะจ๊ะ อิอิ
    #7632
    0