★ Closer than the Star ★ ใกล้กว่าดาว ★

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 451,447 Views

  • 8,061 Comments

  • 24,319 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    42,450

    Overall
    451,447

ตอนที่ 17 : บทที่ 17 ตัวตนของพฤหัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3674 ครั้ง
    21 พ.ย. 61





#ใกล้กว่าดาว 


Thun’s Part


ตั้งแต่เล็กจนโต ผมถูกจับจ้องด้วยสายตาหลากหลายนับไม่ถ้วน


ตอนยังเด็ก คนที่บริษัทของพ่อมองผมด้วยสายตาเคารพและอยากรู้อยากเห็น ผมได้ยินพวกเขากระซิบกระซาบกัน


นั่นไง คุณชายน้อย ลูกชายท่านประธาน


ไม่ต่างอะไรกับแขกของพ่อที่งานเลี้ยง คนพวกนั้นมองผมด้วยดวงตาพราวระยับปนกระหาย พากันเข้ามาชื่นชม พาลูกสาวของตัวเองมาให้ผมทำความรู้จัก บอกให้เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน


พอเรียนมัธยม คนในแก๊งมองผมด้วยสายตาเคารพยำเกรง บางคนก็ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา


จนเข้ามหาลัย เพื่อนในคณะมองผมด้วยสายตาชื่นชม บ้างก็อิจฉา บ้างก็หลงไหล


ผมเคยชินกับการถูกจ้องมองแล้ว ไม่ว่าจะด้วยสายตาแบบไหนก็ตาม


ทั้งที่คิดแบบนั้น..


แต่ไม่เคยมีใครมองเหมือนกับว่าผมเป็นลูกบอลขนสีชมพูที่น่าบีบแล้วเอาแก้มไถแบบเด็กนั่นเลย

 


เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นตอนผมอยู่ปีสอง


ทุกคนเคร่งเครียดกันการเตรียมสอบปลายภาคในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า


ฟิว หนึ่งในเพื่อนสมัยมัธยมที่ยังคบกับผมอยู่เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


“ธัน เรื่องใหญ่ว่ะ มากับกู”


ตอนนั้นผมคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องใหญ่ที่มันพูดถึง จะเป็นเรื่องนี้


พี่ธันน่ารักมากเลยยย แง คานี๊ด ดูสิ พี่ธันอ่านหนังสือด้วย

วันนี้พี่ธันน่ารักอีกแล้ว กินนมตั้งสองแก้ว

ฮืออ น่ารักก

 

“นี่มัน..อะไร?


“วันก่อนกูไปค้างที่คอนโด พอดีไปเที่ยวผับแถวนั้นเลยแวะนอน แต่มันกรึ่มๆ ว่ะ เลยว่าจะออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงหน่อย พอเปิดประตูปุ๊บ เสียงแม่งเลยมาอย่างชัด พี่ธันน่ารักมากกกกก อย่างงี้ กูตกใจชิบหาย เมาก็เมา นึกว่าผี แล้วธันไหน กูเลยแอบชะโงกดู ชัดเลย”


ผมเปิดเสียงให้ดังขึ้น อาจเพราะขยับมือไปมาตอนอัดเสียงมันเลยซ่านิดหน่อย ฟังไม่ค่อยถนัด


“เด็กนี่แม่งส่องมึง คนชื่อธันที่กูรู้จักแล้วอยู่ที่คอนโดฝั่งตรงข้ามก็มีมึงคนเดียว กล้องเป็นลำเลยนะเว้ย”


“รู้ได้ยังไง อาจจะเป็นธันอื่นที่มึงไม่รู้จักแล้วบังเอิญอยู่ที่นั่นก็ได้”


“มึงอาจจะลืมว่าคอนโดมึงญาติกูเป็นเจ้าของ และกูสืบมาเรียบร้อย ไม่มีว่ะ..แล้วมึงจะทำไงต่อ เรื่องนี้กูแล้วแต่มึง เออ น้องคนนี้เรียนมหาลัยเราด้วยนะ อยู่คณะวิทย์”


ผมฟังคลิปเสียงต่อไปเรื่อยๆ แล้วได้แต่ขมวดคิ้ว


มีคำว่าน่ารักแทบทุกประโยค


อะไรของเด็กนี่


นั่นคือคำที่เหมาะสมจะใช้อธิบายผมเหรอ


ผมคืนโทรศัพท์ให้ฟิวก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา..


เพื่อต่อสายหาทนาย


ถึงแม้จะฟังดูไร้สาระ แต่ถ้าปล่อยไว้อาจจะบานปลายก็ได้


แถมยังดู..น่ารำคาญแปลกๆ มาตามติดชีวิตคนอื่นแบบนี้ ถ้าไม่เรียกว่าโรคจิตก็ไม่รู้จะเรียกอะไรได้อีก


ผมเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้ทนายประจำตัวฟัง จริงๆ แล้วอาแท้ๆ ของผมเองก็เป็นทนาย แต่ผมไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูพ่อเท่าไร เพราะผมอยากจัดการเองมากกว่า


“คุณธันอยากจะให้เอาเรื่องเลย หรือว่าไกล่เกลี่ยก่อนครับ”


ผมนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง


“โอเค เดี๋ยวผมลองจัดการดูก่อน ขอบคุณครับ”


“จัดการดูก่อน? ด้วยการข่มขู่หรือด้วยกำปั้น เออ ก็ไม่ต่างกันนี่หว่า” ฟิวหัวเราะ ส่วนผมก็ส่งเสียงหึในลำคอ


“ก็ลองคุยดูก่อน ถ้าไม่ได้ผลก็มีวิธีอื่นเยอะแยะ”


ผมตั้งใจไว้ว่าแบบนั้น เรื่องหยุมหยิมน่ารำคาญแบบนี้ ถ้าจัดการให้เสร็จได้ด้วยการพูดคุยกันคงดีกว่า ไม่เสียเวลา ผมกลับไปนอนที่บ้านหรือไม่ก็โรงแรมแทนที่จะค้างที่คอนโด รอให้อะไรๆ ลงตัวก่อนแล้วค่อยกลับไป


แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด จู่ๆ ก็มีงานเร่งเข้ามาจากบริษัทแม่ พ่อถ่ายงานบางส่วนให้ผมตั้งแต่เข้ามหาลัย และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามชั้นปี พอผมเรียนจบก็แทบจะรับตำแหน่งแทนเขาได้เลย คราวนี้มีคู่ค้าคนสำคัญติดต่อเข้ามาและพ่ออยากให้ผมรับหน้างานรวมทั้งจัดการเรื่องอื่นๆ ด้วย ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงสอบ ชีวิตผมเลยยุ่งจนแทบไม่ได้สนใจอย่างอื่น 


“ไง สรุปมึงเคลียร์เรื่องน้องคนนั้นหรือยัง”


จนกระทั่งฟิวทักถึงเรื่องนั้นขึ้นมา ผมจึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้จัดการอะไรเสียที


“ยัง มึงว่าป่านนี้จะเลิกส่องกูหรือยัง”


ผมหายมานานเป็นเดือน ตอนนี้เด็กนั่นอาจจะยอมแพ้ไปแล้วก็ได้


“เอ้า กูไม่รู้โว้ย มึงอยากรู้ไหมล่ะ เดี๋ยวกูไปดูให้”


“...อืม เอาอย่างนี้”


ผมฝากให้ฟิวเอาเครื่องดักฟังรุ่นใหม่ของบริษัทเข้าไปติดตรงระเบียงห้อง มีฟังก์ชั่นดักฟังแบบเรียลทาร์ม มีรีโมตควบคุมการปิดเปิดแบบระยะไกล


“ต้องขนาดนี้เลยเหรอวะมึง” ฟิวพูดกลั้วหัวเราะ


“อืม วันนี้กูจะเข้าไปคอนโดด้วย” ตอนนี้เข้าสู่ช่วงปิดเทอม พอหมดภาระด้านการเรียนไป งานอื่นๆ ที่บริษัทก็เพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว แต่ก็ถือว่ายังพอหาเวลาว่างได้บ้าง


“เข้าไปทำไม เข้าไปให้น้องมันดูเหรอ”


“ถ้าจะจับทั้งที ก็ต้องให้ได้แบบคาหนังคาเขา” ผมยิ้มตอนสอนวิธีติดตั้งเครื่องดักฟังให้ฟิว มันทำหน้าขยาด กอดตัวเองด้วยท่าทางหน้าหมั่นไส้


“น่ากลัวชิบหาย เก็บกดหรือเปล่าวะมึง แดกเหล้าไหม”


“อย่ากวนตีน”


“ฮ่าๆ กูแค่เป็นห่วงเพื่อน อย่าฝืนมากนะมึง นานๆ ทีสังสรรค์บ้างก็ได้ ปลดปล่อยไง ปลดปล่อย”


คืนนั้นจึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ผมกลับไปนอนค้างที่คอนโด ผมเสียบหูฟังบลูทูธก่อนจะกดเปิดเครื่องดักฟัง ตอนนี้ผมอยู่ในห้องตรงจุดที่อับที่เด็กนั่นมองไม่เห็น


ควรจะออกไปยังไงดี เพื่อให้มีหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด


คงต้องใช้..ร่างกายเข้าแลกนิดหน่อย


ผมเดินไปอยู่ตรงกำแพงกระจกจุดเสี่ยง ค่อยๆ ถอดเสื้อของตัวเองออกแล้วโยนไปพาดเก้าอี้ ได้ยินเสียงสำลักน้ำดังมาตามสาย..ตลกเป็นบ้า


ผมเลื่อนมือมายังเข็มขัด ค่อยๆ ปลดออกอย่างอ้อยอิ่งไว้ท่าที


เท่านี้คงพอ


ผมเดินหลบมุมพร้อมกับรัดเข็มขัดให้เข้าที่เข้าทาง ส่วนเสื้อค่อยออกไปเก็บทีหลัง


(คานี๊ด พี่ธัน เราเห็นพี่ธันถอดเสื้อ!)


(อย่าเรียกพี่ธันว่ามันนะ ไม่มีหนองโพ แต่มีแพ็ค มีหกลูกก คานี๊ดดด เราหิวเลย)


ผมขยับบลูทูธ เสียงชัดขนาดนี้ ดิ้นไม่หลุดแน่


คนเราเดี๋ยวนี้รู้หน้าไม่รู้ใจ


ผมเปิดตู้เย็น หยิบนมกล่องใหญ่เทใส่แก้วแล้วเอามาดื่มที่โต๊ะกินข้าว บนโต๊ะมีข้อมูลคร่าวๆ ของเด็กคนนั้นกองอยู่ ผมให้คนไปรวบรวมข้อมูลมาเรียบร้อย เผื่อว่าจะเป็นประโยชน์ตอนไปไกล่เกลี่ย


อยู่มาหลายประเทศ เรียน Home School ตั้งแต่เด็ก ฐานะทางบ้านดีมาก ภาพแอบถ่ายภาพนี้ดูเอ๋อๆ เหมือนกำลังตกใจแล้วหันหน้ามาเร็วๆ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเป็นเด็กที่หน้าตาดี  


ไม่น่าทำตัวแบบนี้เลย


ผมฟังเด็กนั่นคุยโทรศัพท์กับเพื่อนไปเรื่อยๆ ก่อนจะตัดสินใจเตรียมปิดบลูทูธ ให้เครื่องดักฟังอัดไว้ก็พอแล้ว นั่งฟังอะไรแบบนี้นานๆ แล้วรู้สึกประหลาดพิกล


(ใครๆ ก็รู้ว่าเมื่อก่อนมันเป็นอันธพาล)


(ต้า ห้ามว่าพี่ธัน)


(ฝืนสุดๆ ในใจอยากออกไปต่อยคนจะตายแล้ว)


(ไม่นะ เขาไม่ได้ฝืน เขามีความสุขดี)


(รู้ได้ไง)


(ก็เรามองเขาอย่างตั้งใจทุกวัน เรารู้)


มือที่เตรียมปลดบลูทูธยกค้างอยู่อย่างนั้น ผมค่อยๆ ลดมือลงแล้วนั่งนิ่ง


อยู่ๆ ก็..พูดไม่ออก


ความรู้สึกมันผสมปนเปกันไปหมด แต่อย่างเดียวที่บอกได้คือมันมีความ..พอใจ..ที่เด่นชัดจนเผลอกดยิ้มมุมปาก


ผมยกแก้วไปล้าง ถอดบลูทูธเมื่อทุกอย่างเงียบลง


ชีวิตของผมเรียบง่ายมาโดยตลอด


เป็นลูกเศรษฐีที่ทำตัวมีปัญหาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเพราะพ่อไม่มีเวลาให้ เรื่องราวซ้ำซากและเรียบง่ายเหมือนกับลูกคนรวยอีกหลายๆ คน


ตอนมัธยมต้น ผมเรียนรู้ที่จะต่อต้านพ่ออย่างเงียบๆ ทุกครั้งที่เขาหาโอกาสกลับมาทานมื้อเย็นกับที่บ้านได้ ผมจะขังตัวเองอยู่ในห้อง เวลาที่เขาหายไปนานหลายเดือนจนแม่ได้แต่นั่งเหม่ออยู่ที่ห้องรับแขก คอยชะเง้อมองว่าเมื่อไรเขาจะกลับ ผมจะพยายามสร้างเรื่องอะไรสักอย่างให้เขาต้องกลับมา ตั้งแต่การทำแจกันที่เป็นสมบัติประจำตระกูลแตก หรือแม้แต่แสร้งตกบันได


จนกระทั่งขึ้นม.ปลาย ผมก็พบหนทางที่สะดวกกว่านั้นมาก นั่นคือแก๊ง


ผมเข้าแก๊งเพราะต้องการเรียกร้องความสนใจจากพ่อ แรกเริ่มเดิมทีมันเป็นแบบนั้น จนกระทั่งได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา ผมพบว่าการมีเรื่องต่อยตีหรือการกินเหล้ามันก็ไม่เลว อันที่จริงก็สนุกมาก เหมือนผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และได้รับการยอมรับอย่างแท้จริง


ผมเริ่มไม่สนใจว่าแม่จะเหงาหรือเปล่า พ่อจะกลับบ้านหรือไม่กลับ


จนกระทั่งวันที่ผมไปมีเรื่องกับโรงเรียนคู่อริเพื่อแก้แค้นให้กับคนในแก๊ง หัวแตกจนต้องเย็บไปเกือบสิบเข็ม


วันนั้นพ่อมาหาผมที่โรงพยาบาล


ผมมองพ่ออย่างแปลกใจเพราะปกติจะเป็นเลขาของเขาที่มา และภายในเสี้ยววินาที แก้มข้างขวาของผมชาวาบ หัวสมองมึนงง จับต้นชนปลายไม่ถูก


นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมถูกพ่อตี พ่อดึงแขนผมโดยไม่สนใจว่าผมมีแต่แผลเต็มตัว เขาลากผมไปห้องพิเศษที่ชั้นบน


พอผมได้เห็นคนที่นอนอยู่บนเตียง ความเจ็บปวดก็เลือนหายไปหมด กลายเป็นความตกใจแทน


“แม่..”


พ่อเดินไปทรุดตัวนั่งที่ข้างเตียง ไหล่ของเขางองุ้มลง ไม่เหมือนพ่อคนเดิมที่ผมรู้จัก


แม่ไม่สบาย แม่ไม่สบายมานานมากแล้ว ร่างกายของแม่ไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เล็ก ยิ่งหลังคลอดผม สุขภาพเธอก็ไม่ดีมาตลอด เรื่องนี้ผมเองก็รู้ แต่ที่ผมไม่รู้คืออาการของแม่หนักมากขนาดนี้


ตั้งแต่เมื่อไรกัน


พ่อบอกผมว่าเขาทำทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าแม่จะมีชีวิตที่สุขสบาย ไม่ต้องลำบาก อยากได้อะไรก็ต้องได้ เขาทำงานโดยหวังแค่นั้น จนเผลอถลำลึกลงไปกับการทำงาน จนหลงลืมว่าสิ่งที่แม่ต้องการมากที่สุดไม่ใช่อะไรเลย แต่เป็นเวลาของพ่อ


“แล้วแกล่ะ ธัน แกลืมอะไรไปหรือเปล่า”


ผมเดินเข้าไปใกล้เตียงของแม่..เธอลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนแรง ดวงตาคู่นั้นหยาดเรื่อด้วยน้ำตาเมื่อมองผม เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นจับแขนของผมไว้


“ธัน..เจ็บไหมลูก”


แม่ไม่ได้ดุด่าที่ผมไปมีเรื่อง แต่แม่กำลังเจ็บปวดที่ผมเจ็บ


วันนั้นเป็นวันที่ผมตัดสินใจออกจากแก๊ง


นั่นเป็นเรื่องที่ยากที่สุดในชีวิตวัยรุ่นของผมแล้ว


แน่นอนว่าคนในแก๊งไม่ยอมง่ายๆ แต่ด้วยอิทธิพลของพ่อ ทุกอย่างก็ถูกจัดการจนลงตัวในท้ายที่สุด


ผมเปลี่ยนทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเองใหม่


ผมเลิกกินเหล้าและตัดสินใจว่าจะกินอาหารแบบที่แม่กินเท่านั้น ผมชอบรอยยิ้มของเธอตอนที่ผมไปนั่งกินข้าวด้วยแล้วเราตักกับข้าวอย่างเดียวกัน


ผมหันมาสนใจการเรียนมากกว่าเดิม ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพ่อดีขึ้นมาก เราไม่ใช่พ่อลูกที่เจอหน้ากันแล้วต้องกอด อะไรที่อบอุ่นแบบนั้นทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ แต่มันก็ดีกว่าแต่ก่อนเยอะ


“พ่อ ลงจากตำแหน่งเถอะ ยกให้ผม ไปดูแลแม่ซะ”


 พ่อเลิกคิ้วมองหน้าผม ก่อนจะพูดเสียงเย็น


“อย่างแกตอนนี้ไม่มีปัญญาหรอก”


ถึงเขาจะตอบแบบนั้น แต่วันรุ่งขึ้นก็พาผมไปแนะนำตัวที่บริษัททันที แถมยังเริ่มสอนแล้วก็ถ่ายงานให้ผมทีล่ะส่วนอย่างใจเย็น


ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น..แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่รบกวนใจผมอยู่ตลอดเวลา


“เฮ้ย ธัน! ไงวะ ไม่เจอกันนาน คืนนี้สักหน่อยไหม ไอ้ทศมันเลี้ยงฉลองเปิดผับใหม่ แดกฟรีทั้งคืน!


“ไม่ล่ะ กูเลิกเหล้าแล้ว”


“โห่ เซ็งว่ะ มึงไม่ต้องฝืนตัวเองขนาดนั้นก็ได้มั้ง”


แม้ว่าผมจะออกจากแก๊งและคนในส่วนใหญ่ก็เลิกคบกันไปแล้ว แต่ก็ยังมีบางคนที่คบกันมาจนถึงตอนนี้ ทุกครั้งที่เจอกัน พวกนั้นพูดอะไรทำนองนี้เสมอ ตอนแรกๆ ผมก็ไม่รู้สึกอะไร


แต่นานวันเข้า..มันก็เริ่มน่ารำคาญ


มันอาจจะเป็นความมั่นใจในตัวเองหรืออีโก้ที่สูงลิบลิ่ว ผมก็ไม่แน่ใจ


แต่ผมไม่เคยเกลียดตัวเอง ไม่เคยเกลียดชีวิตที่ตัวเองเลือกสักครั้ง


ผมโกรธตัวเองที่มีส่วนทำให้แม่ต้องล้มหมอนนอนเสื่อ แต่ไม่ได้เกลียดที่ตัวเองเลือกเข้าแก๊ง มันเป็นประสบการณ์ที่มีค่าที่สุดและผมไม่เคยลืม


ตอนที่เปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองช่วงแรกๆ มันยาก แต่พอปรับตัวได้แล้ว ผมก็ไม่ได้เกลียดมัน ออกจะมีความสุขดีด้วยซ้ำ


มันเหมือนกับคุณใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขาดๆ มาตลอด จนวันหนึ่งคุณเปลี่ยนไปใส่สูทผูกไท แล้วคุณก็ชอบมันมาก แต่คนรอบตัวเอาแต่บอกว่าคุณกำลังฝืน คุณเหมาะกับกางเกงยีนส์มากกว่า


น่ารำคาญเป็นบ้า


ไม่นะ เขาไม่ได้ฝืน เขามีความสุขดี


ผมจับหูฟังบลูทูธในมือขึ้นมาส่องดู ก่อนจะส่ายศีรษะช้าๆ


“ไม่น่าเป็นโรคจิตเลย”


--TBC--

TALK

ไม่มีไรจะพูดนอกจาก น้องใกล้ หนีปัยลู๊กกกกกกกกกกกกกก หนีปัยยยย หนูกำลังปลุกตัวอะไรก็ไม่รู้ขึ้นมาแล้ว

จะต้าหรือคานี๊ดก็ปกป้องหนูไม่ได้ หนีป๊ายยยยยยยยย 

จะพยายามอัพให้ไวขึ้นนะคะ อีกสามสี่วันน่าจะมาแหละ ไม่อยากให้ค้างกันนาน อยากเปิดเผยธาตุแท้นังพฤหัส ฉันหลอกด่าลูกน้อยกลอยใจของตัวเองมานาน ได้เวลากลับมาด่าพระเอกแร้ว ฮึ่ยยย นังพะรึ ฮึ่ยๆๆ อยากแดร่กลูกชั้นต้องข้ามศพชั้นไปก่อน เก็บไว้ด่าตอนหน้า เจอกันค่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจมากนะคะ  ♥ 

เลย์


#ใกล้กว่าดาว 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.674K ครั้ง

389 ความคิดเห็น

  1. #8049 FAHKRAMXTER (@UchihaSorashi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:46
    ท่าพี่เค้าไม่เอ็นดูยัยบื้อนี่ น่าจะไม่รอดแล้ว
    #8049
    0
  2. #7920 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:17
    ดีนะพี่เขาเอ็นดูยัยบื้อก่อน ไม่งั้นได้กินข้าวแดงแล้ว
    #7920
    0
  3. #7862 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:27
    คนเรามักจะตกหลุมรักกับเรื่องเล็กน้อยที่ใส่ใจเสมอนี่น่าจะตริงแหะ ฮืออออออ แต่ประเด็นคือพี่จะจับน้องติดคุกจริง 5555555555555
    #7862
    0
  4. #7791 MB.임지수GOT7 (@something-sewerd) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 18:49
    ก็คือน้องเกือบติดคุกจริงๆ555555
    #7791
    0
  5. #7746 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:42
    ก้อแค่น้องปลื้มพี่ธันเอง
    #7746
    0
  6. #7324 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 11:24
    เกือบไปแล้วนะน้องใกล้
    #7324
    0
  7. #7311 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 10:15
    โอ่ยย ลูกกก แรกๆชีวิตหนูเสี่ยงคุกมากเลยย อิพี่ก็ร้ายกาจ ว่าแล้วมันเหมาะเจาะเกินไป เหมือนรู้ตัวว่าถูกส่อง จริงๆด้วย
    #7311
    0
  8. #7257 B_hundred_PCY (@Byunbaek-CUB-) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 22:04
    น้องเกือยได้เข้าคุกจริงๆแบบไม่รู้ตัวและ55555
    #7257
    0
  9. #6620 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 17:15
    ร้ายกาจมากค่ะคุณ!!
    #6620
    0
  10. #6580 hunninim (@hunninim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 01:31
    งื้อ คุณธันเขาร้าย
    #6580
    0
  11. #6557 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:01

    ตกใจมั้ย น่องใกล้ โอ๋ๆๆ
    #6557
    0
  12. #5899 far0h (@far0h) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 21:29
    คือพี่จะจับน้อง แล้วมาเขอความน่ารักของน้องเข้าไปเป็นไงหล่ะ หึหึ
    #5899
    0
  13. #5628 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:14
    หนูแจ้งความกลับเลยลู่กแม่ เอาให้พี่เข้าคุกไปด้วยกานนนน55555
    #5628
    0
  14. #5605 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:14
    สุดท้ายก็หลงน้อง .......น้องทำบุญวัดไหน เดี๋ยวไปบ้าง หรือเราต้องเลี้ยงแมวและบริจาคให้ทุกเดือนเหมือนใกล้ถึงจะได้ หรือเราต้องมานั่งสตอร์กเกอร์เค้าแบบนี้ทุกวัน ฮือออออ อยากได้พี่ธันเป็นแฟนต้องทำไงคะ!!??
    #5605
    0
  15. #5581 FangiiLy_GC (@fang070535) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 13:41
    อ่อออ สรุปพี่รู้นานแล้ว จากตอนแรกจะจับน้อง กลายเป็นหลงน้องว่างั้นเถอะ
    #5581
    0
  16. #4865 ✰ MELT (@jaonookanoomwarn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 02:59
    เออ เนี่ย เห็นไหม เราบอกแล้วว่าถ้าเราเป็นพี่ธันเราก็มองแง่ร้ายไว้ก่อนอะ55555555 คือถ้าเราได้ยินน้องมันพู ดเรื่องที่น้องจดชื่อ คือเรากลัวจริงๆนะ มันแอบจิตๆเกิน เราก็เรียนคล้าย homeschool ค่ะ สอบเทียบเอาเหมือนน้องเนี่ยแหละ เรื่องเข้าสังคมคือเข้าใจเลยมันฝืน แต่-เรื่องนี้มันแบบ น้องเอ้ย ลดหน่อยนะลูก มันน่าขนลุกไปนิดนึง
    #4865
    0
  17. #4833 lobilo (@lobilobilo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 15:58
    ว่าน้องโรคจิต แต่ตัวเองก็เต็มใจให้เค้าส่อง สรุปแล้วพี่ธันนี่แหละร้ายสุด
    #4833
    0
  18. #4797 ntw96 (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 20:17
    อ่าาาา เป็นแบบนี้นี่เอง
    #4797
    0
  19. #4721 TigKie_18 (@TigKie_18) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 15:33
    ไปๆมาๆคือพี่ธันเต็มใจโดนส่องจ้า​ จ้าพ่อคนหล่อออ
    #4721
    0
  20. #4552 Rabbiitao (@kratao) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 17:36
    นังพะรึ ! แกมันร้ายยยย!! 5555
    #4552
    0
  21. #4140 Calene. (@karamra) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 14:33
    คุณพฤหัสร้ายนะยะ
    #4140
    0
  22. #4136 Miying.UT (@SansLOVEfrisk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 11:47
    ต่อออออ ไรท์ต่อออออออออ
    #4136
    0
  23. #4133 P-raya (@P-raya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 07:08
    โอ๊ะ เดาถูกด้วย อิอิ คุณพฤหัสนังร้ายจัง อ่อยน้องแล้วมาว่าน้องโรคจิต โถววววววว
    #4133
    0
  24. #4131 fachanikha196 (@fachanikha196) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 23:16
    น้องไม่ได้เป็นโรคจิต แงงงงงง
    #4131
    0
  25. #4126 ppp//_wnsmlt. (@starch_ch) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:10
    รอน้าค้าาาาาา😍😍😍😘😗😙😚
    #4126
    0