★ Closer than the Star ★ ใกล้กว่าดาว ★

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 480,917 Views

  • 8,394 Comments

  • 25,182 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    5,429

    Overall
    480,917

ตอนที่ 15 : บทที่ 15 ใกล้กว่าดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46008
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4509 ครั้ง
    4 พ.ย. 61




พวกเรามาถึงดอยเสมอดาวตอนประมาณหกโมงเย็น สาเหตุที่เลทเพราะแวะกินข้าวกลางวันกันเพลินไปหน่อย แถมยังมีสาวๆ เข้ามาขอถ่ายรูปอีก ทุกคนฮอตมากเลยครับ ถ้าไม่บอกว่าเป็นชมรมบาสก็นึกว่าเป็นค่ายดาวเดือน


มื้อค่ำในวันนี้เป็นปิ้งย่างสุดอลังการ อภินันทนาการจากงบชมรม ผมว่าต้องเป็นเงินจากการเอาภาพพวกนักกีฬาไปขายแน่ๆ เลย


 แน่นอนว่าไม่ใช่เตาเช่า แต่เป็นเตาพกพาที่พี่แชมป์แบกมา ครับ ผู้ชายคนนี้เขาแบกเตามา หลายคนรุมประณามแต่ผมชื่นชมนะ เขาทำเพื่อปากท้องของคนในชมรม ไม่แปลกใจที่ถูกเลือกให้เป็นประธาน


แต่จริงๆ พี่แก้วเคยแอบกระซิบ ว่าผลโหวตออกมาเป็นพี่วิน แล้วพี่แชมป์ลงไปดิ้นงอแงบนพื้นเป็นชั่วโมง พี่วินรำคาญเลยให้เป็นแทน


“เปรม เราให้” ผมวางหมูบาบีคิวสองไม้ลงในจานของเปรม ใช้ความตัวเตี้ยให้เป็นประโยชน์ แหวกฝูงลิงเข้าไปหยิบเนียนๆ เลยนะครับ


เปรมยิ้มให้ สีหน้าดูดีขึ้นเยอะ ผมก็พลอยใจชื้น เพื่อนไม่งอนแล้ว


“อากาศดีเนาะ ฟ้าก็โปร่ง พอดึกแล้วต้องเห็นดาวเยอะแน่ๆ ใกล้คงแฮปปี้น่าดู”


“เราเตรียมกล้องถ่ายรูปมาด้วย จะถ่ายกลับไปเยอะๆ เลย”


“ใกล้ จะว่าไปเปรมอยากลองวิชาที่เรียนมาจากดาราหนึ่งหน่อย คืนนี้ใกล้มาช่วยได้ไหม เผื่อเปรมจำผิด” พอเขาว่าแบบนั้นผมก็นึกขึ้นได้ว่าเปรมลงดาราศาสตร์เบื้องต้นเป็นวิชาเลือก ก็เลยพยักหน้ารับ เพราะกะว่าจะไปถ่ายรูปอยู่แล้ว


พวกเรามาถึงกันมืด แพลนวันนี้มีเพียงกินมื้อค่ำ เดินเล่นตามสบาย ดูดาวแล้วเข้านอน การเที่ยวชมอุทยานส่วนอื่นๆ จะเป็นพรุ่งนี้แทน


“ใกล้! เราเอาบาบีคิวมาให้เพิ่ม” ดิวเดินมาพร้อมบาบีคิวพูนจาน


“ขอบคุณมากนะดิว เยอะจัง” ผมตอบ โห มีตั้งเกือบสิบไม้ ดิวเก่งจัง


“พวกนักกีฬาอิ่มกันแล้วก็เลยเข้าไปเอาสะดวก เปรมก็กินด้วยกันสิ คุยอะไรกันอยู่ ขอเราร่วมวงด้วยได้หรือเปล่า”


พอดิวเข้ามาคุยด้วย ไม่นานกุ๊กกับเมย์แล้วคนอื่นๆ ก็เข้ามาสมทบ แต่พี่วินก็มาไล่ให้พวกเราไปเตรียมกางเต๊นท์ เพราะถ้ามืดกว่านี้จะยิ่งไม่สะดวก


“โห พี่แชมป์ครับ เต๊นท์สวยจัง”


“ใช่ไหมล่ะ! มีแต่น้องใกล้นี่แหละที่เข้าใจพี่” พี่แชมป์ลูบจมูกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เต๊นท์ของเขาใหญ่มาก เป็นสีม่วงสวย ในขณะที่คนอื่นๆ เป็นเต๊นท์เช่าลายพรางธรรมดา


ส่วนผมนอนเต๊นท์เดียวกับดิวครับ เต๊นท์นึงนอนได้สองสามคน แต่ส่วนใหญ่นอนแค่สองคน เพราะพวกนักกีฬาตัวใหญ่ๆ สูงๆ กันทั้งนั้น เขาเลยเช่าเต๊นท์สำหรับนอนสองคนไว้พอดีจำนวน พอผมเก็บข้าวของเสร็จ ออกมาเจอเปรมโบกมือเรียก ก็เลยรีบเข้าไปหยิบกล้องกับเสบียงนิดหน่อย


ทว่ายังไม่ทันจะได้ไปดูดาว พี่แชมป์ก็ประกาศเสียงดัง


“ทุกคนรวมตัว!


ผั้วะ!


“เชี่ยวิน! ตบหัวกูทำไม”


“อย่าเสียงดัง พื้นที่สาธารณะ” พี่วินดุ พี่แชมป์หงอไปนิดหน่อยก่อนจะกระแอมแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเล็กน้อย


“อะแฮ่ม เพื่อกระชับความสัมพันธ์ฉันพี่น้องของพวกเราชาวชมรมบาส ในฐานะประธานชมรมที่ดี กูก็เลยคิดเกมส์มาให้ทุกคนเล่นกันครับ!


“โห่ ไม่อยากเล่นโว้ย พวกกูจะไปตั้งวงแดกเหล้า!


“พวกผมอยากไปเดินเล่น”


“พวกหนูว่าจะไปตั้งวงร้องเพลงกันนะคะ”


“ใครไม่เล่นโดนซ่อม”


“โห่ย!!


เปรมหันมามองหน้าผม ผมเลยต้องกระซิบบอกเขาไปว่าไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก็ได้ ยังไงเราก็ค้างสามวันสองคืน


พี่แชมป์เอี้ยวตัวไปหยิบลูกบาสออกมาจากกระเป๋า ทุกคนอ้าปากค้าง เอาลูกบาสมาด้วย!


“เกมส์นี้กูใช้เวลาคิดสามวัน พวกมึงต้องเอ็นจอย ใครไม่สนุกกูซ่อม”


“ไอ้เผด็จการ!


เกมส์ที่พี่แชมป์บอกคือการให้พวกเรานั่งล้อมวง โดยจะกำหนดตีมขึ้นมาหนึ่งตีม ยกตัวอย่างเช่น อาหาร จากนั้นก็จะโยนลูกบอลให้ใครก็ได้ในวงรับ คนที่รับต้องพูดชื่ออาหาร โดยมีเวลาแค่ห้าวินาที ตามกฎของบาสเกตบอล จากนั้นก็โยนให้คนต่อไป ถ้าใครที่คิดไม่ทัน ถือบอลเกินห้าวิ หรือโยนบอลก่อนพูด จะถูกลงโทษโดยการให้คนที่โยนมาให้ตัวเองถามอะไรก็ได้ และต้องตอบตามความจริง


“ใครแพ้แล้วตอบไม่จริงนะมึง กูจะบนให้พวกมึงติดเอฟ เกรดไม่ออก เรียนไม่ทัน เมียทิ้ง! กูเริ่มก่อน ยา! พารา ไอ้วิน!” พี่แชมป์เปิดหัวข้อมาก็เล่นเอาอยากกุมขมับ พวกผมไม่ได้เรียนหมอนะครับ พี่วินทำท่าจะด่า แต่น่าจะรู้ตัวว่าเดี๋ยวจะเกินห้าวิ ก็เลยเล่นต่อ


“ยาหม่อง”


“กระต่ายบิน”


“ยาคูลท์”


“ไอ้เหี้ยพาย! ยาคูลท์บ้านพ่อมึงเป็นยาเหรอ!


“ถ้าไม่เป็นยาแล้วมันจะชื่อยาคูลท์ไหม! ไม่สนโว้ย” ฟึ่บ! เขาโยนต่อมาให้เปรม แต่เหมือนเปรมยังอึ้งกับยาคูลท์อยู่ ก็เลยเผลอถือไว้เกินห้าวิ ใครเจอมุกแบบนั้นเข้าไป ไม่สมองตายก็แย่แล้วครับ


“เสร็จกู ไอ้เปรม มึงบอกมาตามตรง มึงกำลังตามจีบคนในชมรมอยู่ใช่ไหม!


มีเสียงผิวปากแซวทันทีแต่เปรมไม่สะทกสะท้าน เขายิ้มบางๆ ส่วนผมก็ตื่นเต้น เปรมมีคนที่ชอบแล้วเหรอ ถ้าเราสนิทกันมากกว่านี้เขาจะเล่าให้ผมฟังไหม


“ใช่ครับ.. ผมเล่นต่อนะ ดาว ดาวเหนือ” ฟึ่บ


ผมเบิกตากว้าง เพราะเปรมโยนลูกบาสมาให้ แถมยังเลือกหัวข้อที่ผมถนัดด้วย นี่คือมิตรภาพใช่ไหม ได้ยินเสียงโอดครวญว่าหัวข้อยาก แต่ผมไม่ได้สนใจ เพราะมัวแต่มองหาคนที่ต้องการ


อ่ะ..นั่งหน้านิ่งอยู่ตรงนั้น เขาดูไม่สบอารมณ์ น่าจะเป็นเพราะบาบีคิวตอนเย็นไม่ค่อยคลีน แถมยังโดนพี่พายลากไปช่วยกางเต๊นท์ พอจะเสร็จแล้วพี่พายก็ทำพังหลายรอบ น่าสงสารมากเลยครับ


ผมยิ้มนิดหน่อย..ก่อนจะโยนลูกบาสไปหาเขา


“ดาวพฤหัส”


พี่ธันทำหน้าแปลกใจ เขามองผมด้วยดวงตาที่คล้ายจะอารมณ์ดีขึ้นนิดหน่อย เห็นไหม พอได้เล่นเกมส์แล้วก็อารมณ์ดี น่ารักจะตาย


“กลุ่มดาวหมีใหญ่” เขาพูดเรียบๆ แล้วโยนให้คนอื่นต่อ ผมอดหัวเราะไม่ได้ คิดถึงหมีใหญ่


สุดท้ายก็เหมือนกรรมตามสนองพี่พาย หลังจากที่ทุกคนท่องชื่อดาวเคราะห์ในระบบสุริยะไปหมดแล้ว เขาก็มาถึงความตัน และต้องโดนลงโทษจนได้


“จริงๆ แล้วมึงเป็นรับใช่ไหม” พี่แชมป์ถาม เสียงโห่ฮาดังลั่น


“ไม่ใช่โว้ย!! ไอ้เชี่ยพี่แชมป์ ได้!! ท่าเซ็กส์! มิชชันนารี!


เสียงเฮลั่นจากบรรดานักกีฬา เมย์ตะโกนด่าทันทีแต่ไม่มีใครสนใจ ผมหน้าแดง หันไปมองกุ๊กหวังจะมีเพื่อน แต่ไม่เลยครับ กุ๊กยิ้มมุมปากประหนึ่งว่าเป็นเรื่องง่ายๆ สำหรับเธอ กุ๊ก!


“ด็อกกี้!” ฟึ่บ


นั่นไง มีคนโยนมาทางกุ๊ก คงหวังจะแกล้ง..


“ออนท็อป!!” เธอพูดเสียงดังฟังชัด ทุกคนเหวอไปชั่วขณะก่อนจะเฮลั่น


และหลังจากนั้นก็มีชื่อท่าที่ออกอากาศไม่ได้ถูกประกาศออกมามากมาย พูดชื่อทีก็เฮกันที ผมยกมืออังแก้มตัวเองสองข้าง แง ทนไม่ไหวแล้ว แม่ครับ ช่วยใกล้ด้วย แต่แล้วผมก็ต้องสะดุ้งเมื่อลูกบาสกลับไปอยู่ในมือพี่ธันอีกครั้ง


ใจเต้นตุบๆ โดยไม่มีเหตุผล เขาเหลือบตามามองผม..ก่อนจะยิ้มร้ายแบบที่ไม่เคยเห็น


“ท่ายืน...ที่ระเบียง”


“ไอ้ชิบหาย!! ไอ้ธันนน มึ๊งงงงงงง มีสถานที่ด้วย กูไม่ยอมโว้ย!!!” พี่พายร้องลั่น โหวกเหวกโวยวาย โบกมือเป็นเชิงให้ส่งลูกให้เขา


ส่วนผมก็เหมือนจะเป็นลม


พี่ธันชอบท่ายืนที่ระเบียง ใกล้.. ใกล้หยุดจินตนาการเดี๋ยวนี้! ผมปิดตาสองข้างของตัวเอง แต่กลายเป็นว่าจินตนาการยิ่งแจ่มชัด แล้วทำไมผมต้องจินตนาการถึงระเบียงห้องตัวเอง มีหมีใหญ่นั่งมองอยู่บนโต๊ะด้วย โว้ย!


และแล้วเกมส์ก็ดำเนินต่อไป ผมภาวนาให้รีบเปลี่ยนหัวข้อ อย่าเพิ่งโยนมาทางนี้


แต่เหมือนพระเจ้าจะไม่ได้ยิน


ตุ่บ


ลูกบาสมาอยู่ในมือผมแล้ว ผมหันไปมองหน้าคนโยน.. พี่พาย! เขายิ้มแสยะเหมือนสาแก่ใจนักที่ได้แกล้งผม แน่นอนว่าผมก็แพ้ ฮือ!


“น้องหนูตะเภากำลังแอบชอบใครบางคนในชมรมอยู่ใช่ไหมครับ” พี่พาย!


“เง้อ!” ผมอ้าปากพะงาบๆ


“ฮันแน่ ตอบเร็วๆ ไม่อย่างนั้นพี่พายจะถามชื่อ...”


“ใช่ครับ!” ผมตอบดังลั่น หน้าแดงคล้ายลาวาปะทุ คนอื่นๆ เริ่มตะโกนถามทันทีว่าคนๆ นั้นเป็นใคร ส่วนผมเผลอมองไปทางพี่ธัน.. เขากำลังยิ้ม ไม่ต้องมายิ้ม เพราะพี่นั่นแหละ เพราะพี่คนเดียว!


ผมรีบตั้งหัวข้อใหม่แล้วเริ่มเกมส์ เดี๋ยวโดนซัก แค่นี้เลือดก็ไม่ไปเลี้ยงส่วนอื่นแล้ว มากระจุกกันอยู่ตรงแก้ม


คราวนี้เป็นอีกครั้งที่เปรมแพ้ และแน่นอนว่าคนกระทำคือพี่พาย ทำไมใจร้ายขนาดนั้น จ้องจะแกล้งทั้งผมแล้วก็เพื่อนของผม


“คนที่มึงชอบ คือคนที่แพ้รอบเมื่อกี้ใช่ไหม”


คนที่แพ้รอบเมื่อกี้..


คือผมนี่?


ผมหันไปมองพี่พายด้วยสายตาดุร้าย ทำไมถึงแกล้งเพื่อนผมแบบนี้! เดี๋ยวเปรมก็เสียหายหรอก


จังหวะที่เปรมกำลังจะตอบ ก็มีเจ้าหน้าที่เข้ามาหยุดพวกเราเอาไว้ เขาบอกว่ากลุ่มของพวกเราเสียงดังเกินไป มีคนไปร้องเรียน พี่วินรีบเป็นธุระรีบขอโทษเป็นการใหญ่ ส่วนพี่แชมป์ก็ยืนหงอยเอานิ้วจิ้มกันจึกๆ


ผมถอนหายใจโล่งอก ดีใจที่เพื่อนไม่ถูกรังแก


ในตอนที่ทุกคนแยกย้ายกันกลับเต๊นท์ เปรมก็ตามมาดึงแขนผมเอาไว้ ผมมองหน้าเขาอย่างงงๆ


“เปรม?


“ใช่”


“หา?


“คำตอบของคำถามเมื่อกี้ไงครับ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”


ผมยืนอึ้ง


คำตอบของคำถามเมื่อกี้


คนที่มึงชอบคือคนที่แพ้รอบเมื่อกี้ใช่ไหม


ใช่..


ผมเหรอ


เปรมชอบผมเหรอ?

 

“ใกล้! เหม่ออะไร มาถ่ายรูปเร็ว”


“ห๊ะ อ่อๆ มาแล้ว”


ผมรีบเข้าไปอยู่ในเฟรมกล้องเซลฟ์ฟี่ของกุ๊ก


ตอนนี้พวกเราอยู่ที่อุทยานแห่งชาติขุนสถาน ที่อยู่ไกลออกมาจากตัวดอย พี่แชมป์โดนด่าไปอีกหลายดอกเรื่องการแพลนทริป เพราะให้ไปๆ กลับๆ พี่วินว่ามันเสียเวลาครับ


“เอาล่ะ โพสเรียบร้อย!.. จะว่าไปช่วงนี้หลายเพจเงียบๆ เนาะ แปลกจัง ยิ่งใกล้เนี่ย โมเม้นเยอะมาก แต่แทบไม่เห็นภาพเลย ตั้งแต่คราวนั้นก็แทบไม่มีอีก”  กุ๊กว่า


“ไม่แปลกหรอกกุ๊ก ไม่มีใครสนใจเราหรอก เขาสนใจแต่นักกีฬากันมากกว่า” ผมตอบ ตั้งแต่คราวโน้นที่มีภาพผมกับพี่ธัน มาจนวันนี้ ก็ไม่มีภาพหลุดออกมาอีกเลยครับ ผมว่าพวกเขาคงเลิกสนใจแล้ว ซึ่งดีแล้วครับ


ผมรีบเดินตามสาวๆ ผมมาเดินกับกุ๊ก เมย์ แล้วก็พี่แก้ว ถึงแม้จะเบลอๆ จนต้องให้พวกเธอตามบ่อยครั้งก็เถอะ


จะไม่ให้เบลอได้ยังไง เมื่อคืนผมนอนไม่หลับเลย จะพลิกตัวไปมาก็เกรงใจดิว กลัวเขารำคาญ


ได้แต่นอนเกร็งตาค้างอยู่ในเต๊นท์


เปรมชอบผม..ชอบแบบไหน ชอบเหมือนที่ผมชอบพี่ธันหรือเปล่า


เกิดมายังไม่เคยมีใครบอกว่าชอบผมเลย


ยิ่งไปกว่านั้นคือผมมีคนที่ชอบแล้ว


“กุ๊ก..อกหักนี่เจ็บไหม” ผมถามตอนพวกเรากำลังสำรวจหมู่บ้านม้ง กุ๊กละสายตาจากภาพตรงหน้าแล้วหันมาหรี่ตามองผม


“ใกล้ถามแปลกๆ อกหักก็ต้องเจ็บสิ เจ็บปวดรวดร้าวเจียนตายประหนึ่งหัวใจถูกขย้ำขยี้” กุ๊กว่าสีหน้าจริงจัง


ผมหน้าซีด เพื่อนพูดจนผมต้องยกมือทาบอก แต่ก็อดเห็นด้วยไม่ได้ ถ้าวันใดวันหนึ่งพี่ธันมีแฟนขึ้นมา ต่อให้ทำใจไว้แล้ว แต่ผมก็คงจะเจ็บมากจริงๆ


“แบบนี้เราก็ไม่ควรหักอกใครใช่ไหม”


กุ๊กหรี่ตามองผม ก่อนจะถอนหายใจ


“ตอบไม่ได้หรอกนะใกล้ ว่าควรหรือไม่ควร แต่ถ้าไม่ได้ชอบเขา ก็บอกไปตรงๆ อย่าให้ความหวัง ถึงจะไม่อยากหักอก แต่ถ้าไม่ทำแล้วจะทำยังไงต่อ พอคิดดีๆ สุดท้ายใกล้จะรู้เองว่าไม่มีทางอื่น” กุ๊กลูบหัวผมแปะๆ สองสามที ผมถามกว้างๆ แต่ทำไมเธอถึงพูดเหมือนกับรู้สถานการณ์ดีเลย


ผมถอนหายใจ


กุ๊กพูดถูก ถ้าผมไม่บอกเปรมไปตรงๆ ผมก็หาทางอื่นไม่เจอแล้วเหมือนกัน


แต่จะบอกยังไง ที่ไหน และเมื่อไร


ผมว่าผมต้องการเวลาสามวันในการร่างคำพูด เพื่อให้เพื่อนเจ็บช้ำน้ำใจน้อยที่สุด


หลังจากเราเที่ยวอุทยานกันเสร็จก็กลับไปที่ดอยเสมอดาวอีกครั้ง ผมเห็นเปรมทำท่าอยากเข้ามาคุยด้วย แต่ผมรีบหลบเข้าเต๊นท์เพราะยังนึกคำพูดดีๆ ไม่ออก


คืนนี้ผมก็นอนไม่หลับเหมือนเคย เลยหิ้วเสื่อกับกล้องลุกออกมาตอนดึก ยังมีคนดูดาวอยู่ประปราย


ผมเลือกบริเวณที่ไม่มีใคร ปูเสื่อแล้วนอนเหยียดกาย รู้สึกตัวเล็กนิดเดียวเวลามองท้องฟ้าสีดำสนิท แต่งแต้มด้วยดวงดาวนับล้าน ราวกับถูกล้อมรอบไปด้วยแสงสว่างระยิบระยับเหล่านั้น


สมกับชื่อดอยเสมอดาว


ผมจ้องมองพวกมันอย่างหลงใหล ทั้งสว่างสดใสและมีเพื่อนดาวอยู่มากมาย


ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร


จนกระทั่งมีคนๆ หนึ่งทรุดตัวลงนอนข้างๆ ผมหันไปมองอย่างประหลาดใจ


“พี่ธัน


เขานิ่งเงียบและจดจ้องท้องฟ้า


“พี่เคยทำให้เพื่อนเสียใจไหมครับ” ผมเอ่ยปากก่อน


“เคยสิ”


“มันยากไหม”


“อืม..ยาก”


ผมเงียบ แต่เป็นความเงียบที่ไม่เดียวดาย ผมรู้สึกขอบคุณที่เขาพูดตรงๆ


“ผม..ผมกำลังจะทำให้เพื่อนเสียใจ เขาบอกว่าชอบผม แต่ว่าผมตอบสนองต่อความรู้สึกนั้นไม่ได้ แล้ว..แล้วกุ๊กบอกว่าให้พูดตรงๆ” ผมพูดออกมาอย่างหมดเปลือก ทั้งที่เขาเป็นคนที่ผมชอบ เรื่องนี้ไม่ควรบอกเขา


แต่ก็เพราะว่าเป็นเขานั่นแหละ เป็นเขาที่ทำให้ผมรู้สึกว่าอยากเล่าให้ฟังทุกอย่างเลย


“นั่นเป็นเหตุผลที่นอนไม่หลับจนต้องออกมาอยู่ตรงนี้หรือเปล่า”


“ครับ”


“คุณจะไม่เป็นอะไร ถ้าเป็นคุณ เดี๋ยวมันก็จะผ่านไปด้วยดี”


น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชา แต่เรียบเรื่อยเหมือนกับสายน้ำ ทั้งที่เป็นคำพูดง่ายๆ แต่ทำให้ผมโล่งใจขึ้นมาก


เห็นแบบนี้ผมกลัวมากๆ เลยนะ


เพื่อนก็ไม่ค่อยมี จู่ๆ ก็ต้องทำให้เขาเสียใจ หลังจากนั้นเราจะยังเป็นเพื่อนกันอยู่อีกไหม


แต่..


เดี๋ยวมันก็จะผ่านไปด้วยดี


ผมยิ้ม


“ขอบคุณนะครับ พี่ทำให้ผมรู้สึกกล้าหาญเสมอเลย”


ความเงียบโรยตัวลงอีกครั้ง ผมหันไปจดจ้องดวงดาวเบื้องหน้าอีกครั้งด้วยความรู้สึกผ่อนคลายขึ้น


คืนนี้ต้องหลับฝันดีแน่ๆ


“ทำไมถึงชอบดูดาว” เขาถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย


“ก็.. สวยครับ มันสว่างอยู่ในความมืด ทำให้ผมรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ไม่ต้องมีอุปกรณ์อะไรก็ดูได้นะ ใช้ร่างกายของเราเอง ถ้ากางนิ้วก้อยแบบนี้ ใช้วัดหนึ่งองศาครับ” ผมชูนิ้วก้อยให้เป็นแนวราบขนานกับเส้นขอบฟ้า ความกว้างของนิ้วก้อยมีค่าเท่ากับหนึ่งองศา


“อันนั้นกลุ่มดาวอะไร” ผมมองตามที่เขาชี้แล้วหัวเราะออกมา


“พี่ลองทายดูสิ”


“..หมีใหญ่”


“ใช่ครับ พี่ดูตรงนั้น ช่วงนี้เรามองเห็นกลุ่มดาวคนแบกหม้อน้ำ เป็นกลุ่มดาวประจำราศีกุมภ์”


“หมายความว่าต้องรอเวลา ถึงจะได้เห็นราศีอื่นๆ?


“ครับ จริงๆ ก็เห็นกลุ่มดาวราศีอื่นอยู่บ้างนะ ที่เป็นราศีใกล้กัน แต่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเห็นครบทุกกลุ่มดาวในวันเดียว ถึงแม้ว่าจะอยู่ในที่ที่เห็นดาวชัดสุดๆ แบบนี้ แต่สุดท้ายเราก็ต้องเฝ้ารอเวลาที่โลกจะหมุนไปเจอพวกมันอยู่ดี หลายๆ คนก็เลยบอกว่าการดูดาวน่าเบื่อ เพราะมีแต่การรอคอย”


เขาครางในลำคอเบาๆ


พอทุกอย่างเริ่มเงียบ ผมเลยชวนคุยต่อ


“แล้วพี่ว่าน่าเบื่อหรือเปล่า”


“อืม น่าเบื่อ”


“ง่ะ” ใจผมเสียไปชั่วขณะ เขาตอบแบบไม่เสียเวลาคิดเลยสักนิด


“น่าเบื่อโคตรๆ ไม่รู้จะอายอะไรนักหนา”


“ห..ห๊ะ”


“คิดว่าพี่ทำแบบนี้เพราะอะไร อยากกินปลาดอลลี่? อยากกินสลัดอกไก่? ตลกแล้ว”


ผมมองเขาตาค้าง


“พี่ก็สงสัยมาตั้งแต่แรก สงสัยมาตลอด ว่าเราโตมายังไง แค่นี้ดูไม่ออก”


ผมสะดุ้งเมื่อจู่ๆ พี่ธันผุดลุกขึ้นนั่งแล้วเอี้ยวใบหน้ามามองผมจากมุมบน


“พี่ทำให้เรากล้าหาญ แล้วทำไมไม่กล้ากับพี่บ้าง”


ผมแข็งค้าง..อ้าปากแต่ไม่มีเสียงเร้นรอดออกมา รู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงคล้ายไปวิ่งลงเขามาสักสิบรอบ ได้แต่หลบสายตาเขาไปมองดวงดาวบนท้องฟ้าแทน


“เข้าใจไหมใกล้ พี่รอจนเบื่อแล้ว”


“...”


“มองอะไรนักหนา ดาวน่ะ พี่อยู่นี่ ใกล้กว่าดาว”


ทิวทัศน์เบื้องหน้าของผมเปลี่ยนไป


จากท้องฟ้าสีน้ำหมึกที่เต็มไปแสงสว่างนับล้านจุด..กลายเป็นใบหน้าที่ผมเฝ้ามองอยู่ทุกวัน


ดวงดาวกลับมาอีกครั้ง แต่เป็นดวงดาวในนัยน์ตาของเขา


และมัน..มองเห็นได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ


สัมผัมนุ่มอุ่นร้อนทาบทับลงบนริมฝีปากของผม มันหยอกเย้าเคล้าเคลียคล้ายกับหมั่นเขี้ยวและอยากกลั่นแกล้ง


เขาทำซ้ำอยู่อย่างนั้น ไม่ได้รุกล้ำ..แต่หัวใจผมเหมือนโดนบุกรุกจนแตกพ่าย


จนกระทั่งเขาผละจาก และมองผมด้วยดวงตาระยิบระยับ รอยยิ้มแต่งแต้มบางเบาที่มุมปาก


“แล้วถ้าจะนอนไม่หลับ ก็ต้องนอนไม่หลับเพราะเรื่องของพี่ ไม่ใช่คนอื่น จำไว้”


เขาทำสำเร็จ


คืนนั้น


ผมนอนไม่หลับเลย


เพราะเขาคนเดียว



--TBC--

TALK

ใครยังไม่ได้ฟังเพลง ใกล้กว่าดาว ที่เป็นเพลงประจำเรื่องนี้ ไปฟังเดี๋ยวนี้! ตรงท่อนฮุคน่ะค่ะ..

'อาจจะมีดวงดาวตั้งมากมาย ที่ช่างมีความหมายให้เธอมอง แต่จะมีดวงไหน ที่ลอยล่องมาประคองข้างกาย อย่างเช่นฉันคนนี้ ที่รักเธอ แค่ลองมองสักครั้ง จะได้ไหม อาจไม่ดูดีเท่าดาวดวงใด แต่ฉันอยู่ใกล้กว่าดาว..'

หลายคนฟังครั้งแรก อาจจะคิดว่าพี่ธันเป็นดาว แล้วน้องใกล้คือคนที่เฝ้ามอง แต่อ่านตอนนี้จบ คงรู้แล้วว่ากลับกัน 

ดาวในเพลงอาจจะหมายถึงคนที่ดูดีกว่า สวยหล่อกว่า แต่ดาวในนิยายเรื่องนี้ คือดาวของจริง ดาวบนท้องฟ้า ที่น้องใกล้ชอบมอง 

ทุกคนดีจัยกันไหมคะ นังใกล้จะหายโง่แร้ว โดนพี่ธันฟากปากไปหนึ่งยก ฮือออออออออ ลูกนุเจอชุดใหญ่ตัวเกร็งเรย ตัวเล็กของแม่ โอ๋ๆๆ ไม่เกร็งนะคะ เด๋วนุจะมีผัวแร้ว จะไม่เป็นโลนลี่นุตะพาวอีกต่อไป 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจมากค่ะ  ♥ 

เลย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.509K ครั้ง

579 ความคิดเห็น

  1. #8392 PP_FARTOY (@PPPM_Bear) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 10:20
    หมีใหญ่นี่ความจริงคือแมวพี่ธัญปลอมตัวมาช่ะ แงง ไอพี่ ยัยน้องเอ้ยย อิจฉาหนู
    #8392
    0
  2. #8380 Momokajang (@miimomo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:17
    วี้ดดดดดดดด
    #8380
    0
  3. #8370 kosssy (@kosssy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 16:29
    คนเราอ่ะ แหม๊๊๊๊๊
    #8370
    0
  4. #8355 ssukbyh (@bhbyun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 23:39
    คือมันแบ่บ แบ่บเขิงงงงงงง อยากได้พี่ธันนน มันช่างอบอุ่นเหลือเกินนน ฮื่อออออ
    #8355
    0
  5. #8341 Dearest ❤ Deer (@pretty-angel) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:55
    โอ้ยยยยยยยยย พี่ธันจู่โจมแบบน้องรู้ตัวแล้ว
    #8341
    0
  6. #8319 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 13:43

    กี๊ดดดดดด พี่ธันหลุดแล้ว หลุดรัวๆเลยพี่ น้องตั้งรับไม่ทัน ใจเย็นนน ใจนุก็รับไม่ทัน กี๊ดดดดดด รุนแรงมากแม่!!

    ปล.พี่วิน มีเพื่อนหรือมีลูก 55555

    #8319
    0
  7. #8300 CarpeDiemYok (@oyoko_yok) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 10:57
    โง้ยยยย เขินนนนนน รุนแรงต่อจายยย
    #8300
    0
  8. #8291 61_9201 (@61_9201) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 02:17
    อหหหหห ตอนนี้เป็นเวลา2.16 คือนอนไม่หลับแล้วววว จะได้นอนตอนกี่โมงถามจริง คือเขินจนเหนื่อยอ่ะ ไม่ไหวกับคำว่าอะไรหนักหนา พี่แม่งจะอบอุ่นเกินไปแล้วนะ
    #8291
    0
  9. #8288 Unchayanee (@Unchayanee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 21:59
    โห้ยยย พี่ธันนนน><
    #8288
    0
  10. #8284 mjharuharu (@mjharuharu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 13:44
    โห ทับจัยมากก ชั้นอยู่ใกล้กว่าดาวให้เทอมองอยู่ตรงนี้นะ กรี๊ดมากค่ะ แงงงง
    #8284
    0
  11. #8255 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 11:14
    อยากทุบพี่ธันอะ! ฮึ่ย
    #8255
    0
  12. #8236 Live In The Night (@WanidaYanajit) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 16:03

    ก้านมะยมอยู่ไหน!? ไม่ได้เอามาตีใกล้นะ เอามาตีพี่ธัน!

    #8236
    0
  13. #8235 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 03:20
    ไรท์ทำเราไม่ได้นอนนนน หยุดอ่านไท่ได้จีๆ
    #8235
    0
  14. #8233 Vivian_Linda (@Vivian_Linda) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:02
    (ขออนุญาตหยาบคายนะคะ)น่ารักฉิบหายเลยโว้ยยยยยย
    #8233
    0
  15. #8222 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:41
    กี้ดดดดดด อิพี่ทำไมล้ายยยยยย!! ./////.
    #8222
    0
  16. #8184 Lew Kobthong ja (@lewkk09022544) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 13:57

    พี่ธันคือรุกแรงไปแล้วววว น้องตามพี่ไม่ท๊านนนนน

    #8184
    0
  17. #8170 สีน้ำ (@re-turn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 00:09
    พี่มันร้ายยยยย นี่เตรียมก้านมะยมแล้วนะรู้กกกก หนูจะอยู่เฉยๆให้พี่มันมั่ยด้าย!!!
    #8170
    0
  18. #8156 NETWORKKK (@NETWORKKK) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 23:45
    รุกแรงงงงงงงงงง
    #8156
    0
  19. #8154 Marudew Phayunghom (@marudew) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 17:16
    อ๋อยยยย ดีดดิ้นอยู่บนที่นอน
    #8154
    0
  20. #8140 neooooo (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 10:05
    งืด้ดีดรพาพ่นพคะตถจถถทเวบพจภตถรถืดืเีพ พี่ธันไม่ได้เมาอะไรใช่มั้ยคะ พรวดเลย แง โอ้ยจิบ้าตัย ดสสดดา่พพรพคพตตพภต ;-;
    #8140
    0
  21. #8124 Meaw_Ong (@Meaw_Ong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 13:00
    อร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ใจนุๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆกลับมาก่อนๆๆๆ
    #8124
    0
  22. #8123 Meaw_Ong (@Meaw_Ong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 12:59
    อร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ใจนุๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆกลับมาก่อนๆๆๆ
    #8123
    0
  23. #8117 schoollunchiscoldsausages (@markksung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 21:17
    โอ้ยยยย รุนแรงกับหัวใจ!!!!
    #8117
    0
  24. #8096 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:18
    จ้าาาาา จ้าาาาพี่ธันนนน แหมมมมม ความอดทนต่ำ โดนกระตุ้นหน่อยสารภาพออกมาเลยนะ เอาล่ะใกล้ เลิกซื้อได้ล่ะพี่ธันเขาพูดขนาดนี้คือเขาไม่รอละ เอาเลยสารภาพมาซะว่าชอบเขามากแค่ไหน กับเปรมอย่าไปคิดมากบอกไปตรงๆว่าไม่ชอบ ไม่งั้นก็จะยิ่งเป็นการทำร้ายเปรมนะ
    #8096
    0
  25. #8093 boabub (@boabub) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:31
    เขิน พี่ธันเกินไปอ่ะบอกเลย
    #8093
    0