★ Closer than the Star ★ ใกล้กว่าดาว ★

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 479,834 Views

  • 8,389 Comments

  • 25,128 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,346

    Overall
    479,834

ตอนที่ 14 : บทที่ 14 ดอยเสมอดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43961
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3881 ครั้ง
    2 พ.ย. 61




“ดอยเสมอดาว แต่เราไม่เสมอกัน! ปีนี้มีแต่คำว่าชนะ! ชนะ! ชนะ!


“...”


“ไอ้สัตว์ พวกมึงรับมุกกูด้วย อย่าเทกู!


พี่แชมป์โวยวายเสียงดังหลังจากปล่อยมุกไร้สาระแต่ไม่มีใครเล่นด้วย ทุกคนยืนมองแกอ้าปากค้าง บางคนก็มีสีหน้าเหยียดหยาม อย่างเช่นพี่วินกับพี่พาย


“กูอุตส่าห์นั่งทำทั้งคืน พวกมึงไม่เห็นความตั้งใจของกูเหรอ เห็นไหม ใต้ตากู! มึงดู!” พี่แชมป์ร้องแล้วกางป้ายทำจากฟิวเจอร์บอร์ดแปะกระดาษสีบูดๆ เบี้ยวๆ ตัดเป็นตัวอักษรว่า ฉลองชัยชนะ


เพื่อเป็นการฉลองที่พวกเราได้แชมป์ในงานบาสประเพณี และเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานกีฬามหาวิทยาลัยในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ท่านประธานตัดสินใจว่าในช่วงวันหยุดยาวนี้ เราจะยกพรรคกันไปเที่ยวที่ดอยเสมอดาว จังหวัดน่าน


“จะไปดูดาวทั้งที ทำไมไม่ไปเชียงใหม่เชียงรายไปเลยวะ” พี่วินกอดอกถาม หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย


“เพราะดอยเสมอดาว แต่เราไม่เสมอกัน”


“ไอ้ประธานเหี้ย มึงจะเลือกที่เที่ยวเพราะคำคล้องจองไม่ได้!


“แต่กูจ่ายค่ารถบัสไปแล้ว”


“ไอ้หมึก มึงปล่อยให้เชี่ยแชมป์ถือเงินเหรอ!” พี่วินหันไปด่าพี่หมึก ผู้ทำหน้าที่เป็นเหรัญญิกของชมรม


“มันขโมยซองเงินกู!


“กูไม่สน พวกเราจะไปดอยเสมอดาวกันวันหยุดยาวนี้ ใครไม่ไปต้องกลับมาซ่อม!” มีเสียงร้องโวยวายดังมาไม่ขาดปาก เพราะบางคนจองตั๋วไปเที่ยวเอาไว้แล้ว ผมเองก็เกือบไปแล้วเหมือนกัน ปกติหยุดยาวจะไปหาพ่อกับแม่ครับ แต่คราวนี้คงต้องยกเลิกไปก่อน ไม่อยากซ่อม


การซ่อมของชมรมบาสน่ากลัวมาก ผมเคยเห็นคนโดดซ้อมโดนซ่อม แทบจะต้องคลานกลับบ้าน


ถึงแม้ว่าเขาคงไม่ใจร้ายกับผมหรอก แต่ก็ต้องเผื่อไว้ก่อน ถึงไม่โดนฝึกซ้อมมหาโหด แต่อาจจะโดนอ้างแกล้งอย่างอื่นก็ได้ ผมต้องป้องกันตัวเอง


“ใกล้ แขนเป็นยังไงบ้าง” เปรมถามขณะผมกำลังช่วยกุ๊กพับผ้าขนหนู ผันตัวกลับมาเป็นผู้จัดการชั่วคราวจนกว่าแผลที่แขนจะหายครับ ได้กลับมาฟังนิยายที่กุ๊กเล่าค้างไว้ทุกวัน ผมแฮปปี้มาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไปเดินตอนเช้ากับพี่ธันไม่ขาดนะ..เดินใช้ขานี่นา


“ดีขึ้นเยอะแล้ว ขอบคุณนะเปรม”


“ดีจัง อย่าฝืนล่ะ ถ้ามีอะไรให้เปรมช่วยก็บอกนะครับ”


“อื้ม ขอบคุณนะ”


“เออ จำที่คุยกันวันก่อนได้ไหม เรื่องกล้อง”


“อ่อ จำได้ๆ สรุปเลือกได้หรือยัง”


วันก่อนเปรมทักผมมาเรื่องกล้องดูดาวครับ แต่เพราะเพิ่งเริ่มต้น ผมเลยแนะนำว่าซื้อกล้องสองตาแบบถือก่อนดีกว่า ใช้ง่ายแล้วก็สะดวกกว่า ส่งลิ้งค์ให้เปรมไปเลือกเป็นสิบตัวเลย


“ยังเลย ทุกรุ่นดูดีหมดเลย เดี๋ยวต้องไปซ้อมแล้ว ไว้คุยกันใหม่นะ” เปรมทำหน้าเสียดายนิดหน่อยพอได้ยินเสียงนกหวีด


“อื้ม ไว้เจอกัน” ผมโบกมือบ๊ายบายให้เปรม พอหันกลับไปหากุ๊ก ก็เจอเธอยิ้มเหล่ตามาให้ หือ กุ๊กเป็นอะไร


“แหม่ะ เพื่อนเราเสน่ห์แรงจริงๆ”


“หา?


“ทำมาร้องหงร้องหา นั่นไง กุ๊กกิ๊กกันล่ะสิกับน้องเปรมปีหนึ่ง”


“ไม่ใช่นะกุ๊ก! เป็นเพื่อนกันเฉยๆ” ผมส่ายหน้ารวดเร็ว ไม่อยากให้เปรมเสียหาย แค่พี่ธันเสียหายคนเดียวผมก็รู้สึกผิดแล้ว


“พอพี่ธันไม่อยู่ก็ทางสะดวกน้องเปรมเลยจริงๆ..แน่ะ พอพูดชื่อคนนี้หน้าแดง มันยังไงกันน้า” กุ๊กใช้ข้อศอกสะกิดผมเบาๆ เป็นเชิงล้อ ฮึ่ย เอาจุดอ่อนคนอื่นมาเล่น สู้ไม่ได้เลยเห็นไหมเนี่ย ช่วงนี้พี่ธันไม่เข้าครับ เขาติดงานที่บ้าน พี่ธันถือเป็นสมาชิกชนชั้นอภิสิทธิ์ของชมรม ไม่เข้าซ้อมก็ไม่โดนซ่อม ใครจะกล้าซ่อมพี่แกล่ะครับ เป็นไพ่ตายขนาดนี้ ขนาดไม่ซ้อมลงสนามทียังกินเรียบ


“ใกล้..”


ผมและกุ๊กชะงักไปด้วยกันทั้งคู่


“อ้าว ว่าไงดิว” กุ๊กเป็นคนตอบ ดิวเหลือบมองมาทางผมด้วยสีหน้าอึดอัดใจ


“คือ..เราขอคุยกับใกล้แป๊บนึงได้ไหม” ผมรีบจับไหล่กุ๊กที่กำลังจะตอบ แล้วเป็นฝ่ายพูดเองว่า “ได้สิ กุ๊ก เดี๋ยวเรามานะ ไม่เป็นไรๆ” เพราะสีหน้าเธอดูเหมือนเป็นห่วง ผมก็เลยปลอบ


หลังจากเรื่องคราวนั้น ดูเหมือนกุ๊กจะเคืองๆ ดิวนิดหน่อย แม้ผมจะบอกเธอแล้วว่าผมไม่เป็นไรก็เถอะ


“ดิวมีอะไรหรือเปล่า” ผมเริ่ม ตอนนี้พวกเราอยู่ในห้องล็อกเกอร์


“ใกล้.. คือเรารู้ว่าพูดไปแล้ว แต่เราอยากบอกอีกทีว่าเราขอโทษนะ เราไม่ได้ตั้งใจให้ใกล้เป็นอะไรจริงๆ”


“ไม่ต้องขอโทษหรอกดิว เราเข้าใจดี ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก”


“แต่ดูเหมือนกุ๊กจะไม่คิดแบบนั้น” เขาก้มหน้าแล้วเหลือบตามองผม


“เดี๋ยวเราจะช่วยคุยกับกุ๊กให้เอง ไม่ต้องห่วงนะ”


“ขอบคุณมากเลยนะใกล้ เออ เราเอานี่มาให้ ยาทาแผลเป็น ทำจากสมุนไพร เป็นสูตรคุณยายเราเอง แผลที่แขนใกล้เกือบหายแล้วใช่ไหม ถ้าหายแล้วลองใช้ดูนะ” ดิวยื่นซองยาเล็กๆ ที่ข้างในมีตลับสีชมพูให้ ผมขอบคุณเขาแล้วเก็บใส่กระเป๋า เดินกลับมาหากุ๊ก


“กุ๊ก ดิวเขามาขอโทษเรา เราว่าเขาคงไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”


“ดิวพูดงั้นเหรอ.. ใกล้ ไม่ว่าจะเป็นดิวหรือจะเป็นใคร อย่าไว้ใจคนอื่นง่ายเกินไปรู้หรือเปล่า”


“กับกุ๊กก็ห้ามไว้ใจเหรอ” ผมร้องเสียงหลงจนเธอหลุดหัวเราะ


“ใช่ กับกุ๊กก็ห้าม สักวันกุ๊กอาจจะลักพาตัวใกล้ไปค้าอวัยวะก็ได้!


“นั่นมันนิยายที่กุ๊กเล่าให้เราฟังวันก่อนแล้ว!” แล้วเราทั้งคู่ก็หัวเราะร่วนพร้อมกัน


ผมไม่โกรธดิวแล้ว แต่ก็จะไม่ละเลยสิ่งที่กุ๊กเตือน ตอนนี้ผมสนิทกับกุ๊กค่อนข้างมาก เรียกว่ารองจากต้ากับคณิตเลย แต่ถ้านับเฉพาะแค่เพื่อนผู้หญิง ผมก็สนิทกับเธอที่สุดแล้ว


เช้าวันถัดมา ผมอุ้มหมีใหญ่ลงไปเดินกับพี่ธันเหมือนทุกที แต่คราวนี้เอาเป้ไปด้วยเพราะลองทำน้ำผลไม้มาให้พี่ธันกินครับ ไม่ใช่น้ำผลไม้ปั่นนะ เป็นน้ำเปล่านี่แหละ ที่ใส่ผลไม้พวกเบอร์รี่ลงไปแล้วแช่ไว้ข้ามคืน ผมว่าแบบนี้รสไม่จัดมากแล้วก็สดชื่นดี


“อะไรร่วง” พี่ธันทักตอนผมเปิดกระเป๋าหยิบน้ำให้เขา


“หือ อ๋ออ ยาทาแผลเป็นครับ ดิวให้ผมมา ขอบคุณครับ” พี่ธันหยิบขึ้นมามองนิดหน่อย ก่อนจะส่งให้ผมเก็บ ผมรอลุ้นให้เขาดื่มน้ำผลไม้ แต่พี่ธันกลับไม่ยอมดื่ม ยืนจ้องหน้าจนผมเริ่มจะเขิน


“มีนมหรือเปล่า”


“นม?


“นมจืด”


“นม..นมจืด ผมเห็นตู้กดน้ำอยู่ตรงที่เราเดินผ่านมาเมื่อกี้ เดี๋ยวกลับไปดูให้นะครับ รอแป๊บนึง” ผมรีบวิ่งกลับไปทางเดิม จนเจอตู้ขายน้ำสุดหรู หยา มีทุกอย่างเลย นมกล่องก็มี ผมหยอดเหรียญแล้วจิ้มนมจืดมาหนึ่งกล่อง รีบวิ่งเอากลับมาให้พี่ธัน


แต่..ไหนพี่บอกจะกินนม ทำไมกระดกน้ำผลไม้ผมดื่มจนจะหมดแล้ว


“กินสิ” เขาว่า


“ครับ?


“นมไง กินสิ” ผมอ้าปากค้าง


สุดท้ายผมก็เจาะนมกิน ส่วนพี่ธันก็กินน้ำผลไม้จนหมด


แปลกคนสุดๆ

 


“ใกล้ หาอะไรครับ” คณิตถามขึ้นมาตอนเรากำลังจะกลับจากมหาลัย วันนี้งดซ้อมครับ พี่แชมป์งดซ้อมสามวัน ให้สมาชิกไปเตรียมข้าวของสำหรับทริปดูดาว เวอร์มากๆ จริงๆ หยุดวันเดียวก็พอ แต่พี่แชมป์เขาอยากเล่นใหญ่ ได้ข่าวว่าลากพี่วินไปซื้อเต๊นท์ ทั้งที่มันมีให้เช่าบนดอยอยู่แล้วแท้ๆ


“ยาทาแผลเป็นอ่ะ เพื่อนที่ชมรมให้มา แต่เราทำหายไปไหนไม่รู้”


“ยาไร แวะซื้อไหมล่ะ” ต้าพูดขึ้นมา ต้าเป็นคนขับ คณิตนั่งข้างๆ ส่วนผมนั่งข้างหลังเหมือนเดิม คุ้ยกระเป๋าจนแทบจะเทออกมาแล้ว ทำไมไม่มีเนี่ย


“ไม่ได้ ยาสมุนไพร เขาน่าจะทำเอง ฮือ สงสัยต้องไปขอโทษ”


“ใครให้มานะครับ?


“ดิว”


“อ้อ” เพื่อนร้องพร้อมกันจนผมต้องเงยหน้ามองอย่างงงๆ ผมไม่เคยปิดบังสองคนนี้อยู่แล้ว ก็เลยรู้จักดิวกันดี


“หือ?


“เย็นนี้กินไร จะทำเองหรือกินที่ร้าน” ต้าหักพวงมาลัยเลี้ยวแล้วถามเรื่องอาหาร ผมเลยลืมสิ่งที่สงสัยเมื่อครู่ไปสนิทเลย


“ไปร้าน! ไอติมด้วยได้เปล่า”


“ให้ลูกเดียวครับ” คณิตพูดดัก แต่แค่ลูกเดียวก็ดีใจแล้ว เย้!


หลังจากกินอิ่ม พวกเราก็ยกพลมาที่หอผม เพื่อเตรียมข้าวของ ผมเอาหมีใหญ่มากอดชาร์จพลังที่ระเบียง เดี๋ยวคนไม่อยู่ตั้งหลายวัน

 

ไลน์!

 

ชมรมบาส

ท่านประธาน – พรุ่งนี้เจอกันสนาม ล้อหมุนเจ็ดโมง ใครมาสายกูทิ้ง

Win – มึงอะตัวดีไอ้แชมป์

ท่านประธาน – มึงก็มาเคาะห้องกูดิวะ

Win – ล้อหมุนเจ็ดโมง ใครมาสายกูทิ้ง ถ้าไอ้เชี่ยแชมป์มาสาย จะไม่มีการรอมันเด็ดขาด ถ้าคนครบก่อนมันมา เราก็จะไปกันก่อน รับทราบนะครับสมาชิก

พายอาร์ยกกำลังรัก – ทราบ

หมึกเป็นสัตว์ทะเล – ทราบ

Kookkai_S – ทราบ

MayMeme – ทราบ

Dew – ทราบ

Klai – ทราบ

ท่านประธาน – แม้แต่น้องใกล้ด้วยเราะ!!

 


“ใกล้ จัดกระเป๋าเสร็จหรือยัง” คณิตเปิดประตูระเบียงออกมาถาม ผมหัวเราะกิ๊กกั๊กใส่มือถือ นึกถึงหน้าพี่แชมป์แล้วตลกดี


“เสร็จแล้ว”


“แปรงสีฟัน?


“...แหะๆ”


“เฮ้อ เดี๋ยวผมเช็กให้” ผมยิ้มให้เพื่อน สมัยก่อนเวลาไปเข้าค่าย แม่จะเป็นคนจัดให้ครับ เพราะผมชอบลืมนั่นลืมนี่ มาตอนนี้คณิตเลยช่วยแทน ถ้าไม่ได้คณิตผมต้องแย่แน่ๆ คงต้องหากิ่งข่อยมาใช้แปรงฟันแทน


“ของไอ้แมวอ้วนมีแค่นี้ใช่ไหม” คณิตถือกระเป๋าสัมภาระแมวออกมาให้ผมเช็ค ครบ พอเป็นของแมวผมไม่ลืมสักอย่าง หมีใหญ่ต้องซาบซึ้งในความรักของผมให้มาก


“แค่นี้ ต้าอย่าปล่อยให้หมีใหญ่หิวนะ แต่ห้ามให้กินเยอะเกินไป หมีใหญ่ลดน้ำหนักอยู่”


“เออๆ แม่งเรื่องเยอะเหมือนเจ้าของไม่มีผิด”


“ต้า!” ผมร้อง อย่ามาว่าแมวผม ถ้าไม่ติดว่าบ้านคณิตไม่สะดวก ผมคงไม่ฝากไว้ที่คอนโดต้าหรอก ชอบแกล้งหมีใหญ่ เอาไปฝากไว้ทีไร พอกลับมาแมวผมหงอทุกที ฮึ่ย!


 

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น


“ทุกคนขึ้นไปนั่งบนรถได้ เราจะออกเดินทางแล้ว!” พี่วินประกาศใส่โทรโข่ง เหล่านักกีฬาวิ่งเฮโลขึ้นรถบัสเหมือนลิงถล่มกล้วย เช้าขนาดนี้ยังเรี่ยวแรงดีไม่มีตก


“วิน จะดีเหรอ แชมป์ยังไม่มาเลยนะ..” พี่แก้วยิ้มแหย ผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ถึงเวลาพี่แชมป์โวยวายจะสนุก แต่ทิ้งเขาเอาไว้แบบนี้ ต้องโมโหแน่เลย


“เจ็ดโมงแล้วนะแก้ว ไอ้แชมป์มันลั่นวาจาเองว่าใครสายไม่รอ”


“เอ๋ แต่นาฬิกาผมเพิ่งหกโมงห้าสิบ”


“นาฬิกาน้องใกล้คงพังแล้ว”


“นาฬิกาเราก็ห้าสิบนะวิน”


“นาฬิกาแก้วก็พังแล้วเหมือนกัน”


ผมกับพี่แก้วมองความทู่ซี้ของพี่วินแล้วมองหน้ากัน เราสื่อสารกันทางจิตว่าแบบนี้ไม่ได้การ ต้องหาทางถ่วงเวลา!


แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร พี่แชมป์ก็วิ่งกระหืบกระหอบมาถึงพอดี


“แฮ่ก..ทัน ทันโว้ยยยยยย ไอ้เหี้ยวิน กูบอกให้ปลุก ทำไมไม่ปลุกกู!


“ถ้ากูปลุกมึงก็ต้องช่วยขนของสิวะ ไอ้ห่า! ขนเหี้ยไรมานักเนี่ย” พี่วินตะคอก ผมหันไปดูสัมภาระที่พี่แชมป์แบกมาแล้วก็เริ่มสงสารท่านรองประธานตงิดๆ


กระเป๋าเป๋ใบใหญ่สองใบ สะพายหน้า สะพายหลัง กระเป๋าลากใบยักษ์หนึ่งใบ ย่ามอีกสองใบ ที่คอห้อยกล้องถ่ายรูป เกิดมาเพิ่งเคยเห็นคนบ้าหอบฟางเป็นครั้งแรก


พี่แก้วรีบห้ามทัพ ไล่ทั้งคู่ขึ้นไปบนรถแล้วเตรียมออกเดินทาง


ปกติผมตื่นเช้าอยู่แล้ว ก็เลยไม่ง่วงหงาวหาวนอนเหมือนหลายๆ คน แต่ก็กะว่าจะมางีบเอาแรงบนรถ ไปถึงจะได้วิ่งเล่นให้สนุก


แต่..แผนดันล่มเสียได้


ผมนั่งตัวเกร็ง กะพริบตาปริบๆ แอบมองผู้ชายที่นั่งฟังเพลงอยู่ข้างๆ


พี่ธัน..


ผมหันกลับไปมองวิวทางหน้าต่างอย่างสับสน


ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อน


ผมเดินขึ้นรถมา เก็บสัมภาระบนชั้นด้านบนก่อนจะหย่อนตัวนั่งด้านหน้ากุ๊กกับเมย์ สองสาวนั่งด้วยกันครับ พอพวกเธอเห็นผมก็เรียกให้หยิบป็อกกี้ ป็อกกี้! รสสตอเบอร์รี่ด้วย ไม่ได้กินตั้งนาน


จังหวะที่ผมปีนเอื้อมไปหยิบขนม ก็ประสานสายตากับเปรมเข้าพอดี เลยยิ้มให้ อีกฝ่ายทำหน้าดีใจแล้วลุกจากที่นั่งตัวเอง สงสัยจะเดินมาทัก


ตุ่บ


เปรมชะงัก ผมก็ชะงัก หันมองข้างๆ


เจอพี่ธัน


เขาหันมามองหน้าผมนิดหน่อยเป็นเชิงถามว่ามีอะไร แต่ตอนนี้ผมกำลังตกใจเลยพูดไม่ออก


“พี่ธัน ขอโทษนะครับ พอดีผมจะนั่งกับใกล้ เราคุยกันไว้แล้ว”


รถทั้งคันเงียบกริบ ก่อนที่ผมจะร้องห๊ะ มองหน้าเปรมอย่างมึนๆ จนเขาชูมือถือขึ้นมาพร้อมยิ้มบางๆ


“ไลน์ครับ”


ผมคว้ามือถือตัวเอง เปิดไลน์แล้วพบว่าเปรมทักมาจริงๆ ตอนเช้า เพราะผมมัวแต่รีบเลยไม่ได้เช็ค


Prem_Niti61 – ใกล้ ขาไปวันนี้เปรมขอนั่งด้วยนะครับ พอดีอยากคุยเรื่องกล้อง


“เราขอโทษ เราไม่ได้เช็คไลน์เลย..” ผมพูดได้แค่นั้นแล้วมองหน้าทั้งสองคนสลับกัน อย่ามาจ้องอย่างกดดันแบบนี้สิ


“ดังนั้น..ผมขอนั่งกับใกล้นะครับ” เปรมหันไปมองหน้าพี่ธันแทน


“ผมก็มีเรื่องจะคุยกับเขาเหมือนกัน”


“...”


ความมาคุเริ่มก่อตัว


“คุยอะไรเหรอครับ ใกล้เคยบอกผมว่าไม่สนิทกับพี่”


ผมสะดุ้งเฮือก เหมือนโดนโยนเผือกร้อนมาไว้ในมือ คราวนี้พี่ธันหันมาจ้องผมด้วยดวงตาคมกริบประหนึ่งใบมีด


“คือ..คือว่า..เปรม เราขอโทษ แต่พอดีเรามีเรื่องจะคุยกับพี่ธันจริงๆ..ไว้คราวหน้านะ” ผมพูดเสียงอ่อย ยิ่งเห็นสีหน้าผิดหวังของเปรมแล้วยิ่งรู้สึกผิด ฮือ เขายิ้มฝืนๆ แล้วบอกว่าไม่เป็นไร แต่พอไปถึงดอยต้องชดเชยให้นะ ผมรีบพยักหน้า


กลับมาที่ปัจจุบัน..พี่ธันยังนั่งนิ่ง


ตอนแรกผมไม่มีเรื่องจะคุยกับเขาหรอกครับ


แต่ตอนนี้มีแล้ว


พี่ธันไม่มองหน้าผมเลย เขากอดอก ใส่หูฟัง เหมือนมีกำแพงอิฐสามสิบเมตรฉาบเอาไว้ทั้งที่เรานั่งใกล้จนไหล่แทบชนกัน


ต้องโกรธแน่ๆ เลย


ดังนั้นผมต้องพูดอะไรสักอย่างให้เขาหายโกรธ


ว่าแต่..พี่ธันโกรธผมเพราะอะไร


ผมนั่งสมาธิคิดอยู่เป็นสิบนาทีก็ยังไม่ค่อยเคลียร์ เพราะ..เพราะผมบอกว่าเราไม่สนิทกันเหรอ


เง้อ แสดงว่าเราสนิทกันเหรอ


ผมรีบยกมือปิดแก้มตัวเอง เหล่มองเพราะกลัวว่าเขาจะเห็นสีแดงเหมือนมะเขือเทศ แต่โชคดีที่ยังไม่หันมา


นั่นสิ จริงๆ แล้วเราก็สนิทกันนิดหน่อยหรือเปล่า เราไปเดินด้วยกันทุกเช้าเลยนะ เป็นคู่หูนักกีฬา ผมต้องทำให้เขารู้สึกแย่แน่ๆ


ผมเปิดกระเป๋าเป้ใบเล็กที่ใส่พวกกระเป๋าเงิน น้ำ แล้วก็ขนมดู เสื้อผ้าข้าวของอยู่อีกใบครับ ใบนี้คณิตบอกให้เตรียมสำหรับพกพา


มีอะไรบ้างเนี่ย มีนมเมจิรสจืด บลูเบอร์รี่สดหนึ่งกล่อง แล้วก็ขนมเค้กอัลมอนไร้แป้งที่ทำเองเมื่อวานสองชิ้น


บลูเบอร์รี่แล้วกัน ดูคลีนที่สุด


ผมดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ พี่ธันเหล่มองมานิดหน่อย


“พี่ธันๆ กินบลูเบอร์รี่ไหมครับ”


ไม่ได้ผล เขาเมินอีกแล้ว ผมมุ่นคิ้ว เก็บผลไม้ลงกระเป๋า ถ้างั้นเค้กอัลมอนล่ะ เสี่ยงดูแล้วกัน


ผมดึงแขนเสื้อเขาอีกครั้ง คราวนี้พี่ธันถอดหูออกข้างหนึ่งแล้วเอี้ยวตัวมามอง


“พี่ธันๆ กินเค้กอัลมอนไหมครับ”


“เค้ก! น้องหนูตะพ๊าวววว มีเค้กมาด้วยทำไมไม่บอกพี่พายจ๊ะ” พี่พายถือขนมถุงเดินแจกทุกคนบนรถ น่าจะเป็นเคราะห์ร้ายที่เขาดันเดินตรงมานี้ตอนที่ผมยื่นขนมเค้กให้พี่ธันพอดี


พี่พายเอื้อมมือมาคว้ากล่องเค้ก แต่ด้วยความตกใจผมรีบดึงกลับแล้วโพล่งออกไปเสียงดัง


“ไม่ได้ครับ ของพี่ธัน!


พี่พายชะงัก


ผมก็ชะงัก


เสียงเฮฮาบนรถหายไป ทุกอย่างเงียบกริบอีกครั้ง


จนกระทั่งพี่ธันพูดขึ้นมา


“พาย กลับไปนั่งที่” พี่พายเหมือนฟื้นคืนสติ เขาเดินอ๊องๆ กลับไปนั่งที่ตัวเอง


ส่วนคุณไพ่ตายก็เอื้อมมือมาคว้ากล่องขนม แต่เพราะผมยังประมวลไม่ทัน เลยเผลอดึงกลับ


“เอามาสิ ของพี่ไม่ใช่หรอ”


แล้วเค้กอัลมอนของผมก็เสร็จเขาไปหนึ่งชิ้น บลูเบอร์รี่อีกครึ่งกล่องด้วย โชคดีที่ผมสำลักผลไม้ พี่ธันเลยยอมให้ผมกินนมเมจิของตัวเอง


ดีจังที่พี่ธันกินเก่ง เขาคงสนใจแต่กิน ไม่หันมาสนแก้มแดงๆ ของผมหรอก


--TBC--

TALK

กี๊ดดดดดดดดด ลูกแหม่ะรู้เรื่องรู้ราวกับเขามากขึ้นอีกนิดสเต็ปเล็กๆทิแสนยิ่งใหญ่ เป็นกำลังใจให้พี่ธันนะคะ ฮึบอีกนิดเดว นังน้องเก่งแล้ว เดี๋ยวสักวันต้องได้ต้องโดน ไม่อยากพูดไรมากตอนนี้ บอกได้แค่ว่าห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาด ถ้าใครยังไม่ได้ฟังเพลงใกล้กว่าดาวก็ไปฟังกันนะคะ จิ้มๆ <<  หรืออยากรอฟังพร้อมตอนหน้าเลยก็ไม่ว่า 

วันนี้เอาตอนใหม่มาฝากวันอาทิตย์ ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่มีวันจันทร์อันแสนเหนื่อยล้ารออยู่นะคะ 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจมากค่ะ  ♥ 

เลย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.881K ครั้ง

323 ความคิดเห็น

  1. #8376 Momokajang (@miimomo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:10
    แอบสงสารเปรมมม
    #8376
    0
  2. #8340 Dearest ❤ Deer (@pretty-angel) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:16
    หึงเก่งมากพี่ธัน เอาไปสิบกระโหลก!
    #8340
    0
  3. #8318 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 13:35

    พี่ธันนนนน โง้ยยยย น้องน้วยแน้ววว

    #8318
    0
  4. #8254 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 10:56
    เอาขนมง้ออะ เอ็นดู
    #8254
    0
  5. #8221 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:29
    ว้อยยย5555555555555 ขี้หวง!!!
    #8221
    0
  6. #8183 Lew Kobthong ja (@lewkk09022544) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 13:27
    พี่ธันอย่างอนน้องเลยน๊า น้องตัวก้ะนิดเดวว
    #8183
    0
  7. #8139 neooooo (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 09:54
    น้อนนนนนนนนนนน พี่ธันหายโกรธน้องรึยัง น้องลนไปหมดแร้ว55555
    #8139
    0
  8. #8095 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:51
    อิคนพี่มันขี้หวงไม่พอขี้หึงแล้วชอบเงียบด้วย น้องใกล้ หนูต้องรู้ตัวเร็วๆแล้วนะะะ เดี๋ยวจะเป็นปัญหานะลูกกด
    #8095
    0
  9. #8092 boabub (@boabub) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:13
    เขินนนนนน
    #8092
    0
  10. #7917 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:26
    น้อยใจเก่งนะพ่อเอ้ย นังเปรมมาสุมไฟใส่บ้านคนอื่นเขา
    #7917
    0
  11. #7859 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:56
    โง้ยยยย น้องหนูทำไมบื้อขนาดนะ พี่ธันก็ดูปากแข็งจังเลย ตอนรู้น้องบอกไม่สนิทก็คืองอนแล้ว ถถถถถถ
    #7859
    0
  12. #7816 ๋๋๋่่Janenoii (@janejomza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:50
    น้องหนู ทำไมน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ฮืออออออ
    #7816
    0
  13. #7788 MB.임지수GOT7 (@something-sewerd) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 18:05
    ดิวร้ายไม่หยุดจริง
    #7788
    0
  14. #7743 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:20
    ซึนจิงๆๆใกล้
    #7743
    0
  15. #7708 MuMu-MuMu (@peung007) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 15:50
    ไปทริปนี้น้องใกล้ต้องใช้แต้มเด็กดีไปเยอะแน่ๆ สวีตตั้งแต่บนรถเลย
    #7708
    0
  16. #7617 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 13:02
    นางดิวเอายาไรให้น้องอะสงสังจัง
    #7617
    0
  17. #7339 yunjaelife (@ploy--jae) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 09:29
    สงสารพี่ธัน5555555
    #7339
    0
  18. #7321 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 10:58
    ซงซานน้องเปรม มาโอ๋ๆ เกียมใจหนูอกหักแน่ๆลูกเอ้ย
    #7321
    0
  19. #7309 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:58
    อ้ออ เอายาทาแผลน้องไปใช่มั้ยย ว่าแต่ในนั้นมีอะไร ถึงไม่ยอมให้ใช้
    #7309
    0
  20. #7308 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:58
    ง่อววว งอนที่น้องบอกไม่สนิทเหรอออ
    #7308
    0
  21. #7249 LoliDark (@nutsume0204ndg7) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 20:07
    อร้ายยยยยยยย
    #7249
    0
  22. #7239 B_hundred_PCY (@Byunbaek-CUB-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 16:57
    รถไฟชนกันตู้มต้ามเลยยัยน้อง ดีนะที่ยังเลือกพี่ธัน ไม่งั้นโดนโกรธยาวแน่!
    #7239
    0
  23. #6617 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:36
    สงสารพี่ธันจัง อ้อยขนาดนี้ น้องยังไม่รู้เรื่องเลยอะ55555555
    #6617
    0
  24. #6577 hunninim (@hunninim) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 01:06
    จับน้องมาตีได้ไหมม หมั่นเขี่ยวววว พี่ธันก็นะเนียนเป็นรองพื้นเลย!!!
    #6577
    0
  25. #6553 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:58
    เหนน้องซื่อแบบนี้ คนขายหนมจีบเยอะน่ะ รู้ตัวบ้างมั้ย
    #6553
    0