★ Closer than the Star ★ ใกล้กว่าดาว ★

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 452,028 Views

  • 8,066 Comments

  • 24,333 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    43,031

    Overall
    452,028

ตอนที่ 13 : บทที่ 13 พี่จะหามาให้ทุกอย่างเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4063 ครั้ง
    28 ต.ค. 61



“โอย ม่ายหวายแล้ว หมีหย่าย อย่าเพิ่งมายุ่งกับคน” ผมทิ้งตัวนอนคว่ำลงบนโซฟา หมีใหญ่ร้องเมี๊ยว กระโดดขึ้นมานอนบนหลัง คนเหนื่อยๆ ซ้ำเติมกันอยู่ได้เจ้าแมวหน้าขน!


ตัวของผมชุ่มเหงื่อ อยากหลับไปทั้งแบบนี้แต่ก็เหม็นตัวเอง


ตั้งแต่วันที่สถานะของผมเปลี่ยนไป นี่ก็ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์


ผมถูกจับซ้อมตามตารางของคุณพ่อเมย์ จริงๆ แล้วมันไม่หนักหนาอะไรหรอกครับ การฝึกของผมเบามาก เรียกว่าเป็นแค่สิบเปอร์เซ็นของนักกีฬาเท่านั้น ถ้าคนอื่นวิ่งสิบรอบ ผมวิ่งหนึ่งรอบ อะไรแบบนี้


แต่ก็สนุกมากๆ เลย ปกติผมไม่ชอบเล่นกีฬา แม่เคยบ่นให้ไปออกกำลังกาย ผมก็ดื้อไม่ไป


แต่พอมาฝึกพร้อมกับทุกคนแบบนี้ก็สนุกกว่าที่คิด แถมรู้สึกไม่เหนื่อยง่ายเหมือนเมื่อก่อนด้วย


ผมนอนพักอยู่แป๊บใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นไปเตรียมมื้อเย็น เอาอาหารแมวทำเองเทใส่จานให้หมีใหญ่ จะได้เลิกงอเมี๊ยวแงเมี๊ยว อาหารของผมเป็นอกไก่อบสมุนไพรกับข้าวกองน้อย


ไลน์

Thun – ปกติคุณใช้เวลาทำอาหารนานไหม

Klaiก็ไม่นานนะครับ เพราะผมไม่ปรุงเยอะ ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที

Thun – พรุ่งนี้เจอกันที่สวนตอนตีห้าครึ่ง

Thun – เอาแมวมาด้วย

Thun – สายจูงด้วย

Klai – ครับ?

Thun – อย่ามาสาย


ผมอ้าปากค้าง เดี๋ยวนี้ไม่ทำโทรศัพท์ตกแล้วนะครับ เริ่มจะชินกับพี่ธันขึ้นมาบ้าง แต่แค่นิดเดียว ผมยังตามเขาไม่ค่อยทัน อย่างเรื่องที่ทักมานี่ก็เหมือนกัน เล่นเอาผมไปไม่ถูก พอถามต่อว่ามีอะไรหรือเปล่า ทำไมต้องเจอกันตอนตีห้าครึ่ง เขาก็ไม่ตอบ


แต่ไม่เป็นไร..ไม่ถามเหตุผลก็ได้


เพราะผมก็อยากเจอ

 

เช้าวัดถัดมาเวลาตีห้าครึ่ง


ผมถวายขนมแมวเลียให้นังหมีสองซองถ้วนกว่าจะจับใส่สายจูงแมวได้ อุ้มอย่างทะนุถนอมลงไปที่สวน แล้วก็ยืนหันรีหันขวางอยู่ใต้ต้นไม้ที่หมีใหญ่เคยปีน จับแมวแน่นเลย ห้ามปีนอีกนะ


พี่ธันไม่ได้บอกว่าเจอกันตรงไหน แค่เจอกันที่สวน ผมเองก็ลืมถาม เลยยืนรอตรงนี้แล้วกัน แล้วก็ไม่ผิดหวัง ผมเห็นพี่เขาวิ่งมาแต่ไกล เหงื่อออกด้วย แสดงว่ามานานแล้วเหรอเนี่ย


“พี่ธัน มานานแล้วเหรอครับ”


“อืม กำลังจะคูลดาวน์แล้ว”


แสดงว่าพี่ธันต้องวิ่งมาครบชั่วโมงแล้วแน่ๆ แต่ทำไมนัดผมมาตอนตัวเองวิ่งเสร็จแล้ว


“เอาแมวลงเดิน” ผมมองหน้าเขาก่อนจะส่ายหัว พี่ธันเลิกคิ้วถามเป็นเชิงว่าทำไม


“หมีใหญ่ไม่เดินหรอกครับ ดูนะ” ผมวางแมวลงบนพื้นหญ้า หมีใหญ่นั่งลง มองซ้ายมองขวา ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน เอาเข้าไป ยิ่งฟูๆ อยู่ เปื้อนหมดแล้ว อาบน้ำแมวขนยาวเหนื่อยกว่าทำสงครามโลกอีก


“ส่งมา” เขาแบมือ ผมก็เลยวางแหมะเข้าให้ เดี๋ยวพี่ก็รู้


“หมีใหญ่ เดิน”


“เฮ้ย!!” ผมร้องลั่นเหมือนเห็นปาฏิหาริย์เกิดขึ้นตรงหน้า ปาฏิหาริย์จริงๆ ครับ พี่ธันพูดคำเดียว นังหมีลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้วเดินทันที เดินไปตามถนนแบบยินยอมพร้อมใจ ทำหน้าตาเบิกบานด้วย บ้าไปแล้ว


“ตามมาสิ ไม่ต้องวิ่ง เดินเฉยๆ ผมจะคูลดาวน์”


อากาศตอนเช้าตรู่ดีมากๆ ยิ่งเป็นในสวนที่เต็มไปด้วยต้นไม้ร่มรื่น ผมรู้สึกสดชื่น ไม่ง่วงหงาวหาวนอนเลย แต่ก็ยังสงสัยว่าพี่ธันเรียกผมมาทำไม และคงเป็นเพราะแอบมองเขาด้วยสายตามึนงงบ่อยๆ พี่ธันก็เลยหันมาพูด


“อ้วนไปแล้ว” เขาว่าแล้วก้มมองหมีใหญ่


“อ๋อ”


เขาเห็นแมวผมอ้วนมากจนทนไม่ไหวก็เลยพามาเดินออกกำลังกายสินะ ใจดี..ใจดีที่สุดเลย อยากคัดสมุดพี่ธันน่ารัก นอกจากจะใจดีกับคนแล้วยังใจดีกับแมวอีก


“แล้วก็..ตอนเช้าอากาศดีกว่า” เขาหันมามองหน้าผม ดวงตาคู่นั้นอ่อนแสงลงเล็กน้อย..เหมือนกำลังจะบอกว่าเดินตอนเช้าๆ ดีกว่าฝึกกับชมรมบาสตอนเย็นอีกนะ


แก้มร้อนอีกแล้ว แค่คำพูดธรรมดา แต่พอคนพูดเป็นพี่ธัน ผมก็เขิน เขินเข้าไป ไม่จบไม่สิ้น ฮือ


พวกเราเดินกันอยู่ประมาณสามสิบสี่สิบนาที พอหกโมงกว่าก็แยกย้ายกันกลับคอนโด นังหมีใหญ่ตัวดี พอสายจูงกลับมาอยู่ในมือผมปุ๊บ แมวก็แข้งขาอ่อน นอนตัวแบนราบหญ้าเหมือนเดิม นึกว่าจะได้จูงแมวเท่ๆ กลับเข้าคอนโดให้พี่พนักงานต้อนรับถาม น่าเบื่อ!


 ผมอุ้มแมวกลับขึ้นคอนโดแล้วทำอาหารเช้า..สำหรับตัวเองกับพี่ธัน อกไก่ยังมีอยู่ ทำเป็นอกไก่ม้วนสอดไส้ผักแล้วกัน แต่ระหว่างที่ทำ แมวหมีใหญ่ก็ไถขาไปมาจนอ่อนใจ ต้องแงะไก่ให้สองเสี้ยว ที่เดินๆ เมื่อกี้มีค่าเท่ากับศูนย์ทันที พี่ธันอุตส่าห์พาไปเดินลดอ้วน ทำไมแมวไม่เข้าใจ


ชีวิตประจำวันของผมช่วงนี้จึงผ่านไปอย่างเรียบง่าย ตื่นแต่เช้า พาแมวลงไปเดินกับพี่ธัน กินข้าวเช้ากับพี่ธัน ตอนซ้อมบาสก็แอบมองพี่ธันบ้าง แต่ไม่บ่อย เพราะโดนบังคับให้ฝึกนั่นนี่ ไม่มีเวลา แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาครับ ผมกลับมาส่องที่คอนโดต่อทุกคืน เรียกได้ว่าชีวิตผมหมุนรอบคุณพฤหัสยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย


พูดถึงชมรม หลังจากวันที่ผมกลายเป็นนักกีฬา ดิวก็เข้ามาขอโทษ เอาขนมกล่องใหญ่มาให้ด้วย ผมทำหน้าไม่ถูกเลย


ไม่รู้จะพูดยังไงดี คือผมไม่ได้โกรธดิวเลย เพราะดิวขาเจ็บ แล้วความวุ่นวายที่งานวันนั้นก็ไม่ได้มีใครอยากให้เกิดขึ้นเสียหน่อย มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้


แต่..ผมกลับรู้สึกไม่สนิทใจกับดิวเหมือนเดิม


คล้ายกับว่าเราไม่สามารถพูดคุยกันได้เหมือนเดิมอีกแล้ว ผมไม่สบายใจเลยครับที่ตัวเองคิดแบบนี้ แต่ก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้ มันเป็นเรื่องที่ประหลาดมาก


แต่ผมก็พยายามทำทุกอย่างเป็นปกติเพราะไม่อยากให้ดิวไม่สบายใจ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นว่าเราไม่ค่อยได้พูดกัน เพราะผมย้ายมาอยู่ฝั่งนักกีฬาแล้ว ถึงแม้จะแอบไปช่วยงานผู้จัดการบ่อยๆ เพราะตารางฝึกเสร็จเร็วกว่าชาวบ้าน แต่ก็ได้คุยแค่กับกุ๊กและเมย์เท่านั้น


“วันนี้ดาวสวยจัง”


(ดาวไหน ดาวจริงหรือดาวลอยแก้วฝั่งตรงข้าม)


“ดาวจริง! ต้าดูอยู่หรือเปล่า คณิตด้วย สวยมากมากมาก อยากเอามาเก็บใส่กล่อง”


(กลุ่มดาวแกะใช่ไหมครับ อย่าลืมถ่ายรูปนะ คราวหน้าผมว่าจะทำคลิปกลุ่มดาวนี้)


“ถ่ายเป็นร้อยแล้ว เดี๋ยวจะอัพอินสตาแกรมด้วย แต่เราอยากได้รูปแกะ คณิตวาดให้หน่อย เอาปุยๆ หมีใหญ่แพ้”


(รู้ไหมว่าผมรับงานกราฟฟิคทีเขาจ่ายเท่าไร)


“เดี๋ยวเราให้ยืมหมีใหญ่เล่น”


(คุ้มมาก)


(แล้วทำไมวันนี้ไม่ส่องผู้ชายลอยแก้ว) 


“ก็เขาไม่อยู่ ไปทำงาน” ผมตอบ ส่องแล้วเถอะ อย่ามาปรักปรำว่าผมบกพร่องในหน้าที่


(แล้วเป็นยังไงบ้างครับ ออกกำลังกายทุกวันเลย ไม่ฝืนไปใช่ไหม)


“ไม่ฝืนนะ ขนาดตอนเช้าไปเดินกับพี่ธัน ตอนเย็นออกกำลังกายที่ชมรม ยังไม่รู้สึกว่าเหนื่อยเท่าไรเลย เราบอกแล้วว่าเลิฟอีสพาวเวอร์”


(เออ เช้าสายบ่ายเย็นก่อนนอน..นี่รู้หรือยังไงเนี่ย) ต้าทำเสียงเหนื่อยหน่าย ชอบทำเสียงอ่อนอกอ่อนใจแล้วพูดอะไรที่ผมไม่เข้าใจอยู่เรื่อย


“รู้อะไร”


(ยัง ยังอีก)


“เอ้า ก็บอกเราสิ”


(โง่ คณิต มึงซื้อปลาให้มันแดกบ้างหรือเปล่าช่วงนี้)


“ต้าด่าเราอีกแล้ว!


ผมรีบคิดว่าจะสวนกลับว่ายังไงดี แต่ไม่ทัน เพราะแม่โทรมาซ้อนสาย


“ครับแม่”


(น้องใกล้ หนูเป็นยังไงบ้าง ไม่อัพเดทให้แม่ฟังบ้างเลย)


“ใกล้สบายดีครับ แม่ล่ะ”


(แม่ก็สบายดี เมื่อไหร่จะหยุดยาว ช่วงหยุดมาหาแม่ไหมคะ)


“ใกล้ไม่แน่ใจว่าชมรมมีงานอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวบอกแม่อีกทีนะครับ”


(ชมรมบาสที่หนูเคยเล่าใช่ไหม)


“ใช่ครับ ช่วงนี้สนุกมากเลย...”


ผมเล่าเรื่องในชมรมบาสให้แม่ฟัง ท่านดีใจใหญ่เลยที่ผมได้เป็นนักกีฬาแทนผู้จัดการ ถึงจะเป็นแค่ในนามก็เถอะ ไม่ได้ลงแข่งกับเขาหรอก ขืนให้ผมลง ก็โดนเหยียบตายอยู่ในสนามนั่นแหละ ระหว่างที่คุยผมนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เตรียมผักสำหรับมื้อเช้าพรุ่งนี้ หั่นใส่กล่องไว้ก่อน ตอนเช้าจะได้ประหยัดเวลาครับ ก็เลยทำไปด้วยคุยไปด้วย


(น้องใกล้ งั้นเดี๋ยวแม่วางแล้ว ไม่อยากกวนสมาธิหนู กลัวมีดบาดมือ)


“มือชั้นนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวหรอกครับ”


(อย่าประมาทสิคะ แม่ไปก่อนนะ รักหนูนะคะ)


“ครับ ใกล้ก็รักแม่”


ผมหั่นผักต่อจนเสร็จ พรุ่งนี้จะทำสลัดคีนัวให้พี่ธันกิน น้ำสลัดอโวคาโดสูตรแม่ผมอร่อยที่สุดในโลก


 

“พี่ธัน อรุณสวัสดิ์ครับ”


“อรุณสวัสดิ์”


ผมส่งสายจูงแมวให้เขา หมีใหญ่ลุกทันที มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วครับ ทุกครั้งที่สายจูงอยู่ในมือพี่ธัน หมีใหญ่จะกลายเป็นแมวแอคทีฟ มีความขยันขันแข็ง เดินเก่ง ไม่มีการล้มตัวนอน ไม่มีการกลิ้งคลุกฝุ่น ฮึ่ย แมวเลือกปฏิบัติ


“วันนี้คนเยอะจัง” ผมมองไปรอบๆ อ่อ เขามาดูแลความเรียบร้อยกันนี่เอง.. ผมเผลอขยับตัวเบียดพี่ธันนิดหน่อย เขาหันมามองแต่ก็ไม่ว่าอะไร


วันนี้ที่สวนคนเยอะกว่าปกติทั้งที่ยังเช้าตรู่ ทุกคนใส่ยูนิฟอร์มสีฟ้า บางคนใช้เครื่องตัดหญ้าหน้าตาดูไฮเทคสุดๆ เสียงไม่ดังมากด้วย บางคนนั่งอยู่บนบันไดที่มีที่วางอุปกรณ์ยื่นออกมาด้านข้าง พวกเขาหยิบกรรไกรตัดแต่งรูปแบบต่างๆ เล็มยอดไม้ จัดแต่งเสียสวยงาม


สมกับที่เก็บค่าเข้าแพงหูฉี่ ตั้งแต่บันไดยันเครื่องตัดหญ้า ดูเป็นของมีคุณภาพทั้งนั้น


“ปกติจะเห็นมาเดือนล่ะครั้งน่ะ” พี่ธันบอก ก่อนจะส่งสายจูงหมีใหญ่ให้ ผมรับมาแล้วก็อุ้มแมวทันที ยังไงมันก็นอน อุ้มเลยแล้วกัน ไม่เสียเวลา


ตอนที่จะแยกกัน ตาผมดันเหลือบไปเห็นกล่องอุปกรณ์ของช่างคนหนึ่งดูเหมือนเหลื่อมๆ จะตกลงมา ด้วยความตกใจ ก็เลยรีบวางหมีใหญ่แล้ววิ่งไป เตรียมรับให้เผื่อมันหล่น


“พี่ครับ กล่องร่วง!” ผมตะโกนบอก


“เฮ้ย!” พี่ช่างร้องเสียงหลง เขาหันมาคว้ากล่องที่เอียงกะทะเร่ไว้ได้ทัน แต่เครื่องมือข้างในมันดันร่วงลงมา แล้วร่วงอะไรไม่ร่วง..มีดดันร่วง!


ฉึ่บ!


“โอ๊ย!


“ใกล้!


มีดนั่นเกือบปักลงกลางหัวแล้ว ถ้าพี่ธันไม่กระฉากตัวผมออกมา แต่มันก็บาดเข้าที่แขนเป็นทางยาว ด้วยความที่เป็นมีดคุณภาพดี..คมกริบ เจ็บจี๊ดน้ำตาเล็ด


“เฮ้ย น้อง! เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” พี่ช่างรีบตะกายบันไดลงมาหา แต่พี่ธันไวกว่า เขาคว้าเอาผ้าขนหนูสะอาดในกระเป๋าออกมาพันกดแผลผมเอาไว้ โบกมือให้ช่างแล้วรีบลากผมไปขึ้นรถ หมีใหญ่กระโดดขึ้นมานั่งบนตัก เวลามีเรื่องฉุกเฉิน หมีใหญ่จะทำตัวเป็นผู้ใหญ่เสมอ


“กดเอาไว้” พี่ธันบอก ก่อนจะรีบนั่งที่คนขับแล้วสตาร์ทรถ


โชคดีที่เป็นตอนเช้ามาก ก็เลยไม่เจอรถติด ใช้เวลาไม่กี่นาที พวกเราก็มาถึงโรงพยาบาล ผมถูกพาไปทำแผลที่ห้องฉุกเฉิน


“โชคดีมากเลยนะคะที่แผลไม่ลึก เลยไม่ต้องเย็บ แต่ปากแผลยาว ต้องระวังอย่าให้โดนน้ำ แล้วก็อย่าเพิ่งขยับเยอะ” คุณพยาบาลพูด ผมมองแผลตัวเองแล้วเบ้หน้า ฮือ เจ็บก็เรื่องหนึ่ง แต่ใช้ชีวิตลำบากแน่ๆ เลย จะโยนลูกบาสยังไง


“อ่อ..แล้วก็ต้องฉีดกระตุ้นบาดทะยักด้วยนะคะ”


หัวสมองผมโล่งไปชั่วขณะ


“ฉีด..?


“ใช่ค่ะ เดี๋ยวพยาบาลไปเตรียมยา รอสักครู่นะคะ”


“แต่..แต่มีดเล่มนั้นใหม่มาก แล้วก็ไม่มีสนิมเลยนะครับ ไม่ต้องฉีดไม่ได้เหรอ”


“เราไม่รู้หรอกค่ะว่ามันสะอาดจริงหรือเปล่า ปกติถ้าเป็นกรณีมีบาดแผลแบบนี้ ยังไงก็ต้องฉีดนะคะ...คนไข้กลัวเข็มหรือคะ” พี่พยาบาลทำเสียงดุในตอนแรก ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นเสียงอ่อนพอเห็นสีหน้าของผม


“คือ..ผม ผม”


“มีญาติมาด้วยหรือเปล่าคะ” ผมพยักหน้า


“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพยาบาลออกไปฉีดให้ด้านนอก อยู่กับญาติน่าจะอุ่นใจขึ้น” เธอว่า


ผมเดินออกมาตรงจุดรอผู้ป่วยอย่างเลื่อนลอย เห็นพี่ธันนั่งกอดอกรออยู่ ส่วนหมีใหญ่อยู่กับคนของเขา ตอนที่ขับรถ เขาโทรหาใครก็ไม่รู้ แต่พอมาถึงโรงพยาบาล ก็มีชายชุดดำมารับตัวหมีใหญ่ไปดูแล เราเอาแมวเข้ามาด้วยไม่ได้


“ใกล้ เป็นอะไร” เขาเดินเข้ามาหา ผมหายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกอย่างจะร้องไห้


“เขา..เขาบอกว่าต้องฉีดยากระตุ้นบาดทะยัก” เสียงผมเบาหวิว


กลัวมากจนโวยวายไม่ออก ใจมันฝ่อไปหมดแล้ว


พี่ธันนิ่งไป เขาดึงให้ผมไปนั่งรอ จับมือที่เย็นเฉียบของผมเอาไว้


ผมพูดอะไรไม่ออกอีก กลัวจนจุก


ตอนที่หันไปเห็นคุณพยาบาลเข็นอุปกรณ์ออกมา น้ำตาผมก็คลอเบ้า


“ชู่ว.. ใกล้ หันมานี่” พี่ธันจับแก้มผมทั้งสองข้างให้หันไปมองหน้าเขา


“...”


“เดี๋ยวเสร็จแล้ว..อยากได้อะไร พี่จะหามาให้ทุกอย่างเลย ดังนั้นตอนนี้ต้องอดทน ไม่เอา ชู่ว อย่าร้องไห้” พี่ธันใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาให้ รู้เลยว่าตอนนี้หน้าของผมต้องนิ่งแล้วก็ซีดมาก กลัวจนเบะไม่ออกแล้วครับ


พอพี่พยาบาลมาถึงตัว พี่ธันก็ดึงผมเข้าไปกอด กดใบหน้าผมแนบกับไหล่ของเขา


“น้องเป็นหอบ รบกวนช่วยเบามือหน่อยนะครับ ถ้าน้องกลัวมาก ผมกลัวว่าอาการจะกำเริบ” เขาหันไปพูดกับพยาบาลเบาๆ แต่ผมไม่ได้ยิน เพราะหูอื้อ เหมือนประสาทสัมผัสทุกอย่างไปกองอยู่ตรงต้นแขน ผมเผลอสะอื้นตอนพี่พยาบาลป้ายแอลกอฮอล์..มันเป็นสัญญาณว่าใกล้แล้ว


พี่ธันลูบหัวผม จับมือให้ผมเหยียดแขนตรง ก่อนจะสะดุ้งตอนที่รู้สึกถึงความเจ็บ แต่พยายามไม่เกร็ง..กลัว กลัวเข็มหัก ฮือ


“นิดเดียวนะคะ เหมือนมดกัด..หายใจเข้าออกลึกๆ นะคะ... เสร็จแล้วค่ะ”


ผมยังคงหายใจเข้าออกลึกๆ ให้ใจสงบ ถึงแม้ว่าจะฉีดเสร็จแล้วก็ตาม แอบเห็นว่าพี่ธันโทรเรียกชายชุดดำ จากนั้นเขาก็พาผมไปขึ้นรถ ไม่ต้องไปที่เคาท์เตอร์เพื่อจ่ายเงินหรืออะไรเลย..คนของเขาคงทำให้แล้ว


“คนเก่ง” พี่ธันโยกหัวผมเบาๆ ตอนรถติดไฟแดง แต่เพราะยังอยู่ในระยะซึมเซา ผมเลยไม่โต้ตอบ


เรียกได้ว่าในโชคร้ายก็ยังมีโชคดีอยู่บ้าง วันนี้พี่ธันไม่มีเรียนเช้า ส่วนผมอาจารย์งดเซค เขาก็เลยพาผมขึ้นคอนโด พอไปถึง ผมเจอหมีใหญ่นอนอืดอยู่ในตะกร้าไม้ พอแมวเห็นผมก็ร้องแง้ว รีบเข้ามาไถขา ผมนั่งซุกโซฟา เอาหมีใหญ่มากอด เหลือบไปเห็นสำลีแปะบนต้นแขนแล้วเริ่มจะซึมขึ้นมาอีก..เดี๋ยวต้องฉีดอีกสองเข็มแน่ะ หัวใจพัง


พี่ธันเดินมาพร้อมกับจานใบเล็ก เขาวางบนพื้นแล้วหยิบหมีใหญ่จากอ้อมอกผมและปล่อยให้แมวกิน


“แบบนี้หมีใหญ่กินได้ใช่ไหม”


ผมก้มลงไปมอง อกไก่ต้ม ของโปรดแมว


“กินได้ครับ อ่ะ..” ผมร้องอย่างตกใจ เพราะจังหวะที่ผมเผลอ พี่ธันก็ดึงสำลีออกไปกำไว้ไม่ให้เห็น ก่อนจะเดินเอาไปทิ้งในถังขยะ ผมมองแขนตัวเองตรงที่โดนฉีดยา


รู้ได้ยังไงว่าผมไม่กล้าเอาออกเอง


ผมนั่งมองแมวกินไก่ไปเรื่อยๆ พออิ่มมันก็เดินสำรวจห้องไปทั่ว ดมนั่นดมนี่ เริ่มไถแล้ว อยากเป็นแมวบ้าง จะไถเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นในห้องนี้ ให้กลายเป็นของผมให้หมดเลย


เวลาผ่านไปประมาณยี่สิบนาที พี่ธันก็เรียกผมกินข้าว ข้าวต้มปลาแซลมอนหน้าตาน่ากิน มีผักลวกด้วย


พอได้อาหาร จิตใจผมก็ฟื้นฟู สติเริ่มกลับมา


“พี่ธัน.. ขอบคุณนะครับ”


ผมบอกตอนเรากำลังช่วยกันล้างจาน ตอนแรกโดนไล่ไปเล่นกับหมีใหญ่ แต่ผมดื้อเอง เขาอุตส่าห์พาไปหาหมอ แถมยังทำมื้อเช้าให้กินอีก ผมเลยอยากตอบแทนบ้าง


“คุณอยากได้อะไร”


“ครับ?


“ผมบอกแล้วไง ว่าจะหาให้”


ผมกะพริบตาปริบๆ มองมือพี่ธันที่ฟองฟูฟอด น่ารักจัง


ว่าแต่ของอะไรหว่า..จะหาให้ ผมทำอะไรหายหรอ


เดี๋ยวเสร็จแล้ว..อยากได้อะไร พี่จะหามาให้ทุกอย่างเลย


พี่ธันคว้าส้อมในมือผมไปล้าง มือผมแข็งเป็นหิน ไม่ได้ดึงกลับมา


ความร้อนพวยพุ่ง สองแก้มแดงแจ๋เหมือนมีใครเอาเตารีดมาอัง


“ถ้ายังคิดไม่ออก ไว้คิดออกแล้วค่อยบอกผมแล้วกัน..หืม?” จังหวะที่พี่ธันหมุนตัวเดินออกไป ผมก็กระตุกชายเสื้อเขาไว้


“คือ..เอ่อ..คือว่า..”


“..”


“..แทนตัวเองว่าพี่ได้ไหมครับ”


ผมเม้มปาก ช้อนตามองแบบลุ้นสุดๆ เขาคงเห็นหมดแล้วว่าแก้มผมกลายเป็นมะเขือเทศ พี่ธันทำหน้าแปลกใจไปนิดหน่อย เพราะเขานิ่งไปนานแบบนั้น ผมเลยใจแป๋ว


“ถ้า..ถ้าพี่ไม่โอ-”


“อืม”


แมวติดปีกเป็นร้อยตัวๆ บินว่อนเต็มท้องผมเลย


พี่ธันเดินไปอุ้มหมีใหญ่ก่อนจะหันมาบอกผมว่า


“นั่งเล่นไปก่อน เดี๋ยวสิบเอ็ดโมงพี่จะไปส่งที่คอนโด”


สุดท้ายผมก็นั่งจุ้มปุ๊กเล่นกับแมวไปเรื่อยๆ ทั้งที่ในหัวไม่ได้โฟกัสกับภาพตรงหน้าเลย


พี่จะไปส่ง


พี่จะหามาให้ทุกอย่างเลย


พี่อย่างนั้น พี่อย่างนี้..


ใกล้จะเป็นลมแล้ว


--TBC--

TALK

การที่น้องกลัวเข็ม ก็เป็นหนึ่งในปมเล็กๆของน้องเหมือนกัน ไว้รอติดตามช่วงคลายปมนะคะ จะเห็นได้ว่ามีดิวโผล่มากระปิบกระปอยมาก อย่างที่บอกว่าพาร์ทน้องใกล้ได้แค่นี้ค่ะ นางงงๆอ่ะ ดราม่าก็ไม่รู้ว่าดราม่า วันนึงคิดแค่ว่าตัวเองจะกินไร หมีใหญ่จะกินไร พี่ธันหิวไหม ทำไมน่ารักจัง ชีวิตนังมีแค่นี้แหละค่ะ อย่าคิดมากเลย  เอาเป็นว่าช่วยเป็นกำลังใจให้อิพี่หน่อยนะคะ อ้อยหมดไปหลายไร่แร้ว นังน้องก็แดร่กอ้อยจนจะเปนช้างแร้ว แต่ยังไม่รุ้ตัว สุ้ๆนะคะพี่ธัน

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจมากค่ะ  ♥ 

เลย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.063K ครั้ง

355 ความคิดเห็น

  1. #8045 FAHKRAMXTER (@UchihaSorashi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:41
    ใกล้เป็นคนน่าเอ็นดูอะ น่าทะนุถนอมมาก น่ารักว่ะ ส่วนเจ้าหมีใหญ่นี่ก็บ้าผุ้ชายตามเจ้าของรึปะ แหม
    #8045
    0
  2. #7915 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:09
    อห.อยากได้พี่ธนเป็นหลัวเลย น่าอิจจายัยใกล้
    #7915
    0
  3. #7858 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:36

    กรี๊ดดดดดด ในที่สุดพี่ธันก็ยอมแทนตัวเองว่าพี่กับน้องหนูแล้วววววว ฮือออออ เขินนนนนนนน เขินไปหม้ดดดดด น่าจะบ้าตายแล้ว พ่อพระเอกแสนดีพ่อคนแสนดี ใจฟู
    #7858
    0
  4. #7815 ๋๋๋่่Janenoii (@janejomza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:41
    เขิน เขินมากๆ งื้อออ
    #7815
    0
  5. #7787 MB.임지수GOT7 (@something-sewerd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 18:01
    บ้าบอ อยสกโดเนทปลาให้น้องใกล้กิน
    #7787
    0
  6. #7742 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:11
    คิดเลยว่าอยากได้ไรจากพี่
    #7742
    0
  7. #7716 สาววายโอตาคุ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:21

    กรี้ดดดดดชอบอ่ะ ตอนธันแทนตัวเองว่าพี่นี่คือเขินอ่า งื่ออออ ถึงกับนอนดิ้นเลยยฟินโว้ยยย น้องใกล้รู้สึกตัวสักที่เถอะอ่อยพี่ธันหมดไปหลายคันรถแล้ว5555

    #7716
    0
  8. #7707 MuMu-MuMu (@peung007) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 15:40
    อยากแปลงร่างเป็นหมีใหญ่ 5555
    #7707
    0
  9. #7616 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 12:41
    พี่ธันสู้ๆนะคะเดี๋ยวน้องก็รู้ค่ะ
    #7616
    0
  10. #7581 justblue (@ggggggear) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 22:54
    เราเข้าใจใกล้นะ ตอนเด็กๆกลัวเข็มมากเหมือนกัน5555555555
    #7581
    0
  11. #7561 MysteriousofGirl1221 (@kawaiichibi12) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 17:02
    หมอนจะขาดแย้ววว พี่ธั๊นนนน
    #7561
    0
  12. #7320 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 10:49
    หุ้ย พี่จะหามาให้ทุกอย่างงงง เห็นความเปย์น้องในอนาคตนั่นมั้ยคะ ไม่สิ แค่ตอนนี้เปย์แล้ว ดูแลดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
    #7320
    0
  13. #7307 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:50
    ตอนที่อิพี่บอกหมีใหญ่อ้วน เรานึกว่าอิพี่ว่าน้องว่าอ้วนแล้ว เลยต้องออกกำลังกาย เอาจริงๆมีพาร์ทหมีใหญ่ก็น่าจะดีนะคะ อยากรู้คิดอะไรอยู่ มีเจ้าของพาส่องผู้ชาย 55555
    #7307
    0
  14. #7248 LoliDark (@nutsume0204ndg7) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 19:59
    เรายิ้มจนปากจะฉีกถึงหูละ อีกนิดๆ555555555
    #7248
    0
  15. #7238 B_hundred_PCY (@Byunbaek-CUB-) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 16:41
    พี่ขาาาาาาาาาาาาา
    #7238
    0
  16. #7133 Mapranglism (@mp0621460453) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 10:37
    เขินจนดิ้นแด่วๆค่าาาา
    #7133
    0
  17. #6616 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:19
    อยากจะดึงหนูมาหอมหัว ให้ตายน่ารักกก
    #6616
    0
  18. #6601 sanookker (@jaiphak) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 03:07
    อบอุ่นยิ่งกว่าไมโคเวฟก็พี่ธันนี่ล่ะ ฮื่ออออออ
    #6601
    0
  19. #6576 hunninim (@hunninim) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 00:58
    เนียนเลยนะธัน
    #6576
    0
  20. #6551 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 12:13
    สงสานพี่ธัย ถ้าบอกว่าชอบน้องๆจะดีใจตายต่อหน้ามั้ยนี่ เฮ่อ
    #6551
    0
  21. #6519 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 16:36
    น่าเอ็นดูน้อนใกล้ ลูกแม่//หอมหัว
    #6519
    0
  22. #6462 Patcharin0423 (@Patcharin0423) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 17:49
    ตุ้แงงงง้ น้อนน่าเอ็นดูฮื้ออออ
    〒へ〒
    #6462
    0
  23. #6204 g_gunnaruk (@g_gunnaruk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 01:35
    ฮืออออเอ็นดูลูก..ใกล้หนูลูก..ทำไมน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้ใจแม่ไม่ไหว#^@%;@$(%@(%@$!
    #6204
    0
  24. #6133 yukihimena (@0865997094) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 10:23
    น้องจะเป็นลงเพราะอิพี่นี่แหละะ
    #6133
    1
    • #6133-1 yukihimena (@0865997094) (จากตอนที่ 13)
      9 ธันวาคม 2561 / 10:23
      ลมสิลงอะไร
      #6133-1
  25. #6078 paperheart1997 (@Merlynn04) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 14:36
    อบอุ่นมาก อบอุ่นเกินไป คนทางนี้ฟินมาก แงง้
    #6078
    0