★ Closer than the Star ★ ใกล้กว่าดาว ★

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 479,904 Views

  • 8,389 Comments

  • 25,128 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,416

    Overall
    479,904

ตอนที่ 12 : บทที่ 12 ความกล้าหาญของผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4191 ครั้ง
    17 ต.ค. 61

 


ตุบ


พี่ธันปล่อยตัวผมลงบนโซฟา เลยได้แต่หยิบกระเป๋าที่เขาวางให้ข้างๆขึ้นมากอด ผมมองบรรยากาศในห้องด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม


ตอนนี้ไม่ประหม่าแล้ว..แต่อุ่นๆ


มันอุ่นมากจนผมเผลอเคลิ้มหลับไป รู้สึกเหมือนตัวลอยอยู่บนอากาศ..จากนั้นก็ร่อนลงบนก้อนเมฆ ผมซุกเมฆก้อนหนานุ่มเหมือนสายไหม กลิ่นหอมชวนให้หัวใจสงบ


นุ่มจังเลย..งือ หมีใหญ่หรือเปล่า


หมีใหญ่


หมีใหญ่!


พรวด!


“เป็นอะไร?


ภายในห้องมีเพียงแสงสลัวของโคมไฟสีส้มข้างหัวเตียง หัวผมชี้โด่ชี้เด่เหมือนรังนก นอนน้ำลายไหลหรือเปล่าก็ไม่รู้ ผมกะพริบตาปริบๆ มองหน้าพี่ธัน เขาสวมแว่นกันแสงสีฟ้า นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ในมือมีไอแพทที่ผมส่องเห็นเป็นประจำ


“กี่โมงแล้วครับ?


“สี่ทุ่มครึ่ง”


“มือถือ..” ผมพูดเสียงอ่อย


“นอนแล้วห้ามเล่นมือถือ” พี่ธันว่า เห็นเขาจ้องแบบนั้นแล้วรู้สึกไม่มั่นใจ ลูบผมตัวเองก็ไม่ช่วย มันฟูไปหมดเลย


“แต่..แต่ผมต้องให้อาหารหมีใหญ่”


“ให้อาหาร?


ผมพยักหน้าก่อนจะอธิบายให้เขาฟังว่าผมมีเครื่องให้อาหารแมวอัจฉริยะ แบบเชื่อมกับโทรศัพท์ ถ้ากดโทรเข้าเครื่อง อาหารจะไหลออกมาอัติโนมัติ ซื้อไว้เผื่อๆ ครับ บางทีไปเที่ยวเล่นกับต้าคณิตแล้วกลับช้า ถ้าให้อาหารสาย หมีใหญ่จะงอนผมมาก ขี้เกียจง้อแมว


พี่ธันก้มตัวหยิบมือถือในกระเป๋าผม อ้าว เพิ่งเห็นว่าวางอยู่ข้างเตียง


“รหัสอะไร?..ไม่ต้องแล้ว”


ผมอ้าปากค้าง มองพี่ธันจิ้มมือถือผมแล้วเข้ารหัสถูกตั้งแต่ครั้งแรก ความง่วงเริ่มจางหาย กลับกลายเป็นความเขินจนอยู่ไม่สุข


“พี่..พี่รู้ได้ยังไง”


“เดา” เขาตอบแล้วยิ้มมุมปาก


ผมดึงผ้าห่มก่อนจะมุดเข้าไปสุดแรง


รหัสล็อกไอโฟนผมคือวันเกิดของเขา โอกาสจะเดาถูกมีหนึ่งในล้าน แต่ผมจะขอเชื่อว่าเขาเดาถูกแล้วกัน..ขอเชื่อพร้อมกับขอเขินนี่แหละ! สุดท้ายผมก็ไม่ได้แตะมือถือตัวเองเลย พี่ธันจิ้มๆ กดโทรสั่งเครื่องเทอาหารให้หมีใหญ่ ขนาดไม่ได้สอนอะไรมาก เก่งสมกับที่ที่บ้านทำด้านเทคโนโลยี


 “หิวหรือเปล่า” ผมแอบโผล่ออกมาดู พี่ธันเก็บมือถือผมลงกระเป๋าไปแล้ว ฮือ..หน้าจอเป็นรูปดาวพฤหัสด้วย โชคดีที่ไม่ใช่รูปพี่เขา


“ไม่หิวครับ” พอได้นอนแล้วผมก็ไม่อยากกินเท่าไร กระเพาะหยุดทำงาน


“กินน้ำหวานไหม?


“น้ำหวาน น้ำอะไร กินครับ”


“เฮลบลูบอย”


ผมอ้าปากค้าง น้ำลายสอ


“สีแดง” เขาพูดต่อ


“ไม่..ไม่ใส่น้ำแข็งนะครับ”


“อืม”


ใช้เวลาไม่นาน พี่ธันยกแก้วเฮลบลูบอยอุ่นๆ มาให้ผมถึงเตียง เกือบจะเอื้อมมือไปรับแล้วแต่ลังเลนิดหน่อย


“กินบนเตียงได้ไหมครับ”


“ได้”


แก้วใบนี้เป็นแก้วที่เขาใช้กินนม..ฮือ ผมจิบไปหน้าก็แดงไป อร่อยจัง ถึงแม้จะจางไปหน่อย เขาใส่น้ำหวานน้อยมาก สงสัยกลัวผมน้ำตาลขึ้น


พอดื่มเสร็จท้องผมก็อุ่น รู้สึกง่วงอีกรอบ แต่โดนพี่ธันบังคับให้ไปแปรงฟัน น้ำไม่ต้องอาบก็ได้ เพราะเขาเช็ดตัวให้แล้ว


ใช่ครับ เขาเช็ดตัวให้แล้ว


และตอนนี้ผมก็ใส่ชุดนอนของเขาอยู่


ก็ว่าหลวมๆ..


“แปรงสีฟันอันใหม่อยู่ในลิ้นชัก”


พอเขาปิดประตู ผมก็ลงไปนั่งขดเป็นก้อนบนพื้นห้องน้ำ อยากจะลงไปกลิ้ง แต่เดี๋ยวเสื้อเขาเลอะ ฮือ รีบพยุงตัวแปรงฟันให้เสร็จ วิ่งปรู๊ดออกมามุดผ้าห่มเหมือนเดิม จะอยู่อย่างนี้จนกว่าจะหลับเลย


“ใกล้”


จังหวะที่ผมกำลังเคลิ้มอีกรอบ จู่ๆพี่ธันก็เรียก


“ครับ?


“คุณรู้อยู่แล้วใช่ว่าตัวเองเป็นหอบ”


“ครับ..”


“แล้วทำไมฝืน”


“ก็..ทุกคนจะลำบาก ถ้าผมไม่ทำ” ผมหันตัวนอนตะแคง


ทำไมรู้สึกเหมือนกำลังโดนดุเลย


“อย่าให้มีอีก”


“งือ..”


“ผมบอกแล้วใช่ไหม ถ้าไม่ไหว ให้วิ่งมาหาผม”


ทำไมพี่ถึงเป็นคนแบบนี้ ถ้า..ถ้าผ้าปูเตียงพี่ขาด ก็เป็นความผิดของพี่นั่นแหละ!


ทำให้เขินอยู่ได้ วันนี้ไม่มีแรงต่อกรแล้วนะ ล้าทั้งขาทั้งมือ คัดว่าพี่น่ารักไม่ไหวแล้วด้วย


แต่ประโยคถัดมาของเขาทำให้หัวใจผมตกไปอยู่ตาตุ่ม


“คุณดื้อเกินไป ต่อไปไม่ต้องวิ่งมาหาผมแล้ว”


ผมรีบโผล่ออกมาเงยหน้ามองเขา รู้สึกสั่นไหว ร้อนรนใจจนแทบเป็นบ้า


อย่าบอกนะว่าโกรธ?


แต่วินาทีถัดมา เขาก็ทำให้หัวใจของผมเต้นถี่จนเหมือนจะหลุดออกจากอก


“เพราะผมจะวิ่งไปหาคุณเอง”


แล้วแบบนี้จะให้ผมหลับได้ยังไง ชงเฮลบลูบอยอุ่นให้ผมกินอีกสิบแก้ว ผมก็หลับไม่ลงหรอก


แม้จะคิดแบบนั้น แต่พอถูกเขาลูบหัวเบาๆ เป็นจังหวะ รับรู้ว่าเขายังไม่ไปไหน ยังนั่งอยู่ข้างๆ เตียง ทั้งที่ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้.. สุดท้ายผมก็ถูกความอบอุ่นนั้นกลืนกินจนหลับไหลไปในที่สุด

 


“ไปนอนกับผู้ชายมา!


“ใกล้!!


ผม นายการัณ คุณพ่อน้องหมีใหญ่ อายุหนึ่งขวบเศษ ตอนนี้ตกเป็นผู้ต้องหาคดีไปนอนกับผู้ชายมา ผมนั่งตัวลีบฝั่งตรงข้ามเป็นผู้ไต่สวนสุดโหดสองคน ทำหน้าทำตาเอาเรื่องเป็นอย่างยิ่ง


คณิตขยับแว่นตัวเองเหมือนเวลาทำโจทย์แคลที่ยากสุดๆ ต้าเลิกคิ้วซ้ายมองผมแบบไม่อยากจะเชื่อ


“ก็..ก็เราเหนื่อย แขนไม่มีแรง ขาล้าไปหมด..”


“ก็เลยยอมให้มันอุ้มเข้าห้อง?” ต้าสวน ผมได้แต่อ้าปากค้าง


“ผมว่ามันไม่ใช่แล้วนะครับใกล้”


เถียงไม่ทันแล้ว “ก็ฉุกเฉินนี่นา อย่าดุได้ไหมเล่า..อีกอย่างพี่ธันนอนโซฟา” เขายอมเสียสละเตียงนอนให้ผมขนาดนี้ ทำไมยังไปว่าเขาอีก ใจร้าย


“แล้วมันทำไรบ้าง ไอ้ผู้ชายลอยแก้วนั่น”


“หือ ก็..เมื่อคืนเขาชงเฮลบลูบอยให้เรา ตอนเช้าทำข้าวต้มปลา โอ๊ย! ต้าผลักหัวเราทำไม!


“ใกล้ รู้หรือเปล่าว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น” อยู่ๆ คณิตก็เปลี่ยนมาทำสีหน้าจริงจัง ต้าเองก็เหมือนกัน


“เพราะเขาใจดี”


“ใช่เหรอ”


“เขาชอบกับข้าวของเรา”


“ใช่เหรอ”


“ถ้าไม่ใช่แล้วจะอะไรอีก ไม่มีแล้วนะ” ผมส่ายหัว คิดจนสมองแทบแตก เครียด ทำไมเพื่อนต้องกดดันผม ผมจะไม่รักเพื่อนแล้ว กวักมือเรียกหมีใหญ่เข้ามาหา อุ้มแมวมากอด แมวจ๋า คนโดนรังแก


“เฮ้อ”


“ถอนหายใจพร้อมกันอีกละ”


ทั้งสองคนโคลงศีรษะอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะขยี้หัวผมจนฟู ไอ้บ้า! หมีใหญ่ กัดมันเลย!


“แล้วเป็นไงบ้าง อาการดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ มียากินไหม” ขยี้จนพอใจแล้วทำมาเป็นห่วง ใช่ซี้


“พ่นยาตามอาการเหมือนเดิม”



“แล้ว..เมื่อคืนหลับสบายดีหรือเปล่า” ต้าถาม ผมบีบอุ้งมือหมีใหญ่ เอาเล็บแมวไปจิกอีกฝ่าย หนังหนาจังโว้ย


“ก็สบายดีนะ ทำไมเหรอ ถามเหมือนพี่ธันเลย” ตอนมาส่งผมที่คอนโด พี่ธันก็ถามเหมือนต้าเปี๊ยบเลย ตอนแรกเขาดูลังเลนิดหน่อย แต่พอผมบอกว่าสบายดี เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ


“เปล่า สบายดีก็ดี แล้วพรุ่งนี้จะไปมหาลัยไหวไหม”


“ไหวๆ ไม่อยากขาดเรียน เดี๋ยวตามไม่ทัน”


“แล้วชมรมล่ะ เอายังไงต่อ”


ผมชะงัก หมีใหญ่รำคาญ บิดตัวหลุนๆ วิ่งหนีไปซุกคณิต บางทีผมก็สงสัยว่าหมีใหญ่รักคณิตมากกว่าผมอีก มันคงรู้ว่าใครเป็นคนซื้ออกไก่


นั่นสิ เรื่องชมรมจะเอายังไงดี


ผมพูดออกไปแล้วว่าไม่อยากออกก็จริง แต่ตอนนั้นพี่แชมป์ก็มีทีท่าเหมือนเห็นด้วยกับดิว คนอื่นๆ ในชมรมก็เช่นกัน จากเรื่องราวที่เกิดขึ้น บางทีทุกอย่างอาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ผมไม่รู้จะทำยังไงตอนเจอหน้าดิว ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ


พอคิดแบบนั้นแล้วก็เกิดกลัวขึ้นมา


วันรุ่งขึ้น หลังจากเรียนเสร็จ ผมได้แต่เกาะต้นไม้ต้นใหญ่หน้ายิม แอบชะโงกดู มองไม่เห็น แต่ได้ยินเสียงลูกบาสกระทบพื้น ได้ยินเสียงโช้งเช้งโวยวาย เป็นความเหมือนเดิมที่น่ากลัว ถ้าผมเดินเข้าไปแล้วเงียบกันหมดล่ะ...


หมับ


เฮือก!


ฝ่ามือที่คว้าหมับเข้าตรงหัวไหล่ทำให้ผมสะดุ้งเฮือก


“ทำอะไร”


“พี่ธัน..คือ ผม..”


“ไม่เข้าไปเหรอ”


ผมก้มหน้า มองพื้น นับเศษดินไปเรื่อยๆ ความคิดในหัวฟุ้งกระจาย ผมไม่เห็นว่าพี่ธันมีปฏิกริยายังไง แต่พอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นเขาเดินจากไปแล้ว


รู้สึกใจโหวงๆ บอกไม่ถูก


แต่อยู่ๆ พี่ธันก็หยุดเดินอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผมเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ


“ใกล้” เขาพูดโดยไม่ได้หันหน้ากลับมา


“...”


“รีบมาได้แล้ว ทุกคนเขารออยู่”


ผมมองแผ่นหลังของเขานิ่งงัน ผ่านไปหลายนาทีหลังจากที่พี่ธันพูด แต่เขาก็ไม่ไปไหน ยืนอยู่อย่างนั้น ไม่หันกลับมา แค่ยืนอยู่เฉยๆ


ผมกัดริมฝีปาก ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาเดินไปอยู่ข้างๆ เขา


พี่ธันเหลือบตามองแล้วเริ่มเดิน


ผมเดินตาม ไม่สิ..เดินไปพร้อมกับเขา


ผมเดินช้าอย่างจงใจ เพราะไม่อยากรีบไปถึง แต่เขาก็ชะลอฝีเท้าเพื่อรอโดยไม่บ่นอะไร


ทันทีที่ทุกคนในยิมหันมาเจอผม เหมือนกับเครื่องเล่นซีดีที่สะดุดกึก ลูกบาสหล่นตุ๊บจากห่วง กลิ้งออกไปนอกสนาม โดยที่ไม่มีใครสนใจวิ่งไปเก็บ


ทุกอย่างเงียบมาก..จนกระทั่งมีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมา ผมสะดุ้ง กระเด้งตัวไปหลบหลังพี่ธัน


“น้อง-หนู-ตะ-พ๊าววววววววววววว!!


แต่เปล่าประโยชน์ ผมถูกพี่พายควักออกจากหลังพี่ธันแล้วจับอุ้มพาดบ่าวิ่งไปกลางยิม!


“น้องใกล้!!


“น้องหนูตะเภา!!


“ใกล้!!


เสียงคนเป็นสิบประเดประดัง ทุกคนเริ่มเข้ามารุมทั้งที่ผมถูกหิ้วอยู่บนหลังพี่พาย จนกระทั่งพี่แชปม์แชมป์เป่านกหวีดปรี๊ด และเดินแหวกทางเข้ามาเหมือนกับเจ้าพ่อมาเฟียแก๊งลิง


“พาย ปลดน้องลงจากหลัง”


“ครับผม!


ผมถูกจับวางยืนบนพื้น มองไปรอบตัว เห็นทุกคนยืมล้อมแล้วจะเป็นลม


“น้องใกล้ ถอดเสื้อคลุมผู้จัดการออกมาครับ” พี่แชมป์พูดเสียงจริงจัง ไม่มีวี่แววของการล้อเล่น ผมใจตกไปอยู่ตาตุ่ม


แต่ว่า..ถ้าหากนี่เป็นการตัดสินใจของทุกคน


ผมค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมออก ไม่กล้ามองหน้าใครเพราะกลัวว่าจะร้องไห้ วินาทีที่พี่แชมป์หยิบมันไป เหมือนกับโดนฉีดยาชาทั้งตัว


ผมกุมมือตัวเองแล้วก้มหน้านิ่ง..ไม่สิ ผมต้องออกไปจากที่นี่ เพราะว่าไม่มีที่ของผมแล้ว


“ไอ้เหี้ยแชมป์ ลีลาชิบหาย!


“เชี่ยพี่แชมป์ ถ้าน้องหนูตะเภากูร้องไห้นะมึง!


“เร็วๆ โว้ย!


“เออๆ พวกมึงนี่ใจร้อน กูขอบิ้วก่อนไม่ได้หรือไงวะ อะแฮ่ม น้องใกล้ อ่ะ เอาไปครับ” ซองพลาสติกใหม่เอี่ยมอ่องถูกยื่นมาตรงหน้า ผมรับมาอย่างงงๆ พอแกะออกมาดูก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่


เสื้อคลุมนักกีฬา..


ปัง!! ปัง! ปัง!


พลุกระดาษหลายสิบตัวถูกจุด กระดาษสีรุ้งปลิวว่อน มีการส่งเสียงร้องเชียร์ประเดประดัง


“ตั้งแต่วันนี้ไป น้องใกล้ถูกปลดออกจากตำแหน่งผู้จัดการ แต่จะมาเป็นนักกีฬานะคร๊าบ!!” พี่แชมป์ประกาศลั่นยิม ส่วนผมก็นิ่งเป็นประติมากรรมหิน


อะไรนะ ขออีกที นักกีฬา?


“และนี่ก็คือตารางฝึกพิเศษของน้องใกล้! สร้างสรรค์โดยคุณพ่อของน้องเมย์ ผู้เป็นโค้ชมือฉมัง! นับจากวันนี้ไป น้องใกล้ต้องออกกำลังกายทุกวันเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงและเติบโตไปเป็นเยาวชนที่มีคุณภาพ!


“ยิ่งพูดยิ่งเหมือนลุงเฒ่าหื่นๆ ว่ะ พอเหอะแชมป์ ขอแบบธรรมดา” พี่วินบ่น


“เรื่องมากจริงโว้ย! ก็กูอยากให้ตื่นเต้น เอาล่ะ ใกล้! ไปวิ่งรอบสนามหนึ่งรอบถ้วนห้ามเกินเดี๋ยวนี้ ห้ามวิ่งเร็วด้วยนะ วิ่งเหยาะๆ! ไปครับ ไป! ยังจะมายืนงง มา พี่ไปเป็นเพื่อน”


ข้าวของผมถูกกุ๊กดึงไปช่วยถือ ส่วนตัวผมก็โดนพี่แชมป์ลากแถ่ดๆ ไปวิ่ง..หันไปมองข้างหลังก็เจอหลายๆ คนวิ่งตามกันมาเป็นขบวน


“มา น้องใกล้! วิ่งเพื่ออนาคต วิ่งเพื่อวันพรุ่งนี้ เฮ้ย! น้องร้องไห้ทำไม ไอ้เหี้ยวิน!! กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าหนึ่งรอบมันเยอะไป ครึ่งรอบก็พอ ไอ้เหี้ย!


“พี่แชมป์มีปัญหาอะไรกับตารางฝึกของพ่อหนู!” เมย์ร้องลั่น ทำหน้าตาเอาเรื่อง ถลกแขนเสื้อเหมือนพร้อมต่อย พี่แชมป์สะดุ้งยกมือไหว้อย่างลืมตัว


“ขอโทษคร๊าบบ”


ผมหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา


ก่อนจะหันไปยังอีกมุมของสนาม ดวงตาของผมประสานกับดวงตาของพี่ธัน


เขายิ้มบางๆ เหมือนกับจะเป็นการพูดกลายๆว่า..


บอกแล้ว..ทุกคนเขารออยู่


ขอบคุณนะครับ


ความกล้าหาญของผม


--TBC--


TALK

ดิวไม่สามารถถูกจัดการได้ในพาร์ทของน้องใกล้นะคะ เนื่องจากโลกของน้องเป็นสีพาสเทลและน้องโง่พอประมาณเลยเทเดียว 

ขอให้รอพาร์ทพี่ธัน ทนกับนางไปก่อนนะคะ.. นางคงจะน่าตบไปอีกสักพัก ทุกคนสงสัยว่ากุ๊กไปไหนตอนที่แล้ว กุ๊กก็วิ่งหัวปั่นเหมือนกันเลยไม่มีเวลาดูน้อง แต่น้องใกล้ก็ควรดูแลตัวเองเนาะ จะให้เพื่อนมาคอยดูตลอดก็ไม่ได้ ต้าคณิตให้มาเข้าชมรมก็เพื่อแบบนี้ ให้เป็นบทเรียนของน้องค่ะ 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจมากค่ะ คอมเมนต์ตอนที่แล้วสนุกมากเลย  ♥ 

เลย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.191K ครั้ง

434 ความคิดเห็น

  1. #8374 Momokajang (@miimomo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:23
    เอ็นดูน้องงงงง
    #8374
    0
  2. #8350 MBaek. (@nalineee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 09:09
    ชมรมนี้น่ารักจัง ฮือออ
    #8350
    0
  3. #8338 Dearest ❤ Deer (@pretty-angel) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:42
    น้องเหมือนตุ๊กตาให้คนชมรมนี้หยอกเล่น 5555555
    #8338
    0
  4. #8316 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 13:21

    ถูกควัก ปลดลงจากหลัง นี่น้องกลายเป็นอะไรไปแล้ว 555555555555 คนในชมรมน่ารักกก

    #8316
    0
  5. #8299 CarpeDiemYok (@oyoko_yok) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 10:30
    น่าร้ากกก
    #8299
    0
  6. #8252 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 19:47
    ลูกเเม่ พี่ๆเขาน่ารักจังเนอะ ฮือ
    #8252
    0
  7. #8219 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 11:28
    รู้กกกกกกก
    #8219
    0
  8. #8181 Lew Kobthong ja (@lewkk09022544) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 12:30
    หนูลูกกกกก อย่ากลัวพวกพี่ๆในชมรมเลยยย พี่ๆเขาน่ารักน๊าาา สู้ๆครับบบบ
    #8181
    0
  9. #8168 สีน้ำ (@re-turn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 23:54
    สู้ๆนะรู้กกกก
    #8168
    0
  10. #8137 neooooo (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 09:33
    แงงงงงงน่ารักกกกก สู้ๆนะรู้กกกกก รอวันที่ดิวจะโดนเก็บ!
    #8137
    0
  11. #8090 boabub (@boabub) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:45
    อัพเลเวลแล้วน้องตะเภา
    #8090
    0
  12. #8081 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:42
    แงงงงงงงง ทุกคนเอ็นดูน้อง กำลังช่วยให้น้องแข็งแรงขึ้น แงงงงง
    #8081
    0
  13. #7914 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:49
    มีแต่คนรักน้อง เพราะน้องหนูตะเภาน่ารักที่สุดแล้ว ว่าแต่พี่ธันก็เนียนดีนะพาน้องไปนอนห้องตัวเอง หล่อมากพ่อ
    #7914
    0
  14. #7857 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:04
    เป็นชมรมที่อบอุ่นหัวใจจังเลยค่ะ พี่ๆเพื่อนๆน่ารักกันทุกคนเลยนะะะะ ส่วนพี่ธันก็คือพ่อไมโครเวฟขอน้องงงงงงงง
    #7857
    0
  15. #7843 Smuffy (@armymnn01) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:35
    ทุกคนก็รักน้องงงงง
    #7843
    0
  16. #7825 laji_usagi (@laji_usagi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 03:02
    ทุกคนน่ารักมากก
    #7825
    0
  17. #7813 ๋๋๋่่Janenoii (@janejomza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:34
    ทุกคนในชมรมน่ารักกับน้องหนูมากๆเลย งื้อออออ
    #7813
    0
  18. #7786 MB.임지수GOT7 (@something-sewerd) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 17:56
    น่ารักอะ
    #7786
    0
  19. #7741 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:01
    กลายเป็นนักกีฬาซะงั้น
    #7741
    0
  20. #7722 Llta_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:58

    พี่ธันแอบทำอะไรน้องชั่ยมั่ยชั่ย?!

    #7722
    0
  21. #7706 MuMu-MuMu (@peung007) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 15:30
    ชมรมนี้น่ารักอ่า
    #7706
    0
  22. #7659 ARMMOMII |♡ (@armmomii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 16:27
    ชอบทีมบาสทุกคนเลยค่ะ ในจินตนาการเราเหมือนกำลังดูซีรีส์เรื่องนึงอยู่เลย ชอบที่ทุกคนอยู่กันแบบครอบครัว รักและเอ็นดูใกล้ อบอุ่นมากๆเลยค่ะ
    #7659
    0
  23. #7648 forfaye (@forfaye) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 19:01
    เเงงงงงง้น่ารัก
    #7648
    0
  24. #7635 เชนท์บาร์ค. (@chanbloey) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 00:52
    ตอนนี้น่ารักมากเลยค่ะ อบอุ่นไปหมดเลย รักน้องใกล้มาก สะสมแต้มความดีเอาไว้เยอะๆเลยนะลูก!
    #7635
    0
  25. #7614 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 12:06
    ตอนนี้ดีมากค่ะ รักทุกคนเลย^^
    #7614
    0