★ Closer than the Star ★ ใกล้กว่าดาว ★

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 448,409 Views

  • 8,023 Comments

  • 24,173 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    39,412

    Overall
    448,409

ตอนที่ 11 : บทที่ 11 งานบาสประเพณี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3270 ครั้ง
    24 ต.ค. 61




“สุดท้ายเลมอนเราก็หมดในวันเดียว ไม่รู้หิวโหยกันมาจากไหน ตั้งสิบลูกเลยนะ! ห้าโหล! วันเดียวหมด เพราะฉะนั้น..คณิตซื้อมาให้เราใหม่ด้วย คราวนี้ขอสิบห้า”


(ที่โวยวายคือจะอ้อนให้ซื้อ?)


“อือออ”


(เฮ้อ แล้วอย่างอื่นล่ะครับ)


“ข้าวไรซ์เบอร์รี่ ปลาแซลม่อน แล้วก็อกไก่ครึ่งโล”


(โอเค)


“หนมเค้กด้วยได้ไหม อยากกินเค้กมะพร้าว”


(ชิ้นเดียวนะ)


“จ้า”


 (เดี๋ยวเจอกัน) ติ๊ด


หลังจากวางสาย ผมหยิบกล้องส่องพี่ธัน ทั้งที่เป็นวันหยุดแต่พี่ธันแต่งตัวดูดีมาก ใส่สูทด้วย สงสัยจะไปทำงาน นั่นไง นั่งส่องไอแพทอยู่แป๊บเดียวก็ลุกไปปิดไฟแล้ว


“ตั้งใจทำงานนะครับ” ผมวางกล้อง อุ้มหมีใหญ่เข้าห้อง เปิดทีวีดูช่องเก้าการ์ตูนจนกระทั่งต้ากับคณิตมาถึง


วันนี้เราทำคลิปแนะนำกลุ่มดาวนายพรานครับ เรื่องย่อๆ คือคุณนายพรานเขาตกหลุมรักกับเทพีอาทีมีส แต่สุดท้ายกลับถูกแมงป่องกัดตาย เทพซุสเห็นลูกสาวร้องไห้เสียใจ เลยส่งคุณนายพรานไปเป็นดาวบนท้องฟ้า ซึ่งอยู่ไกลกับกลุ่มดาวแมงป่องมากที่สุด น่ารักนะครับ เป็นห่วงความปลอดภัยของคนที่ตายไปแล้วด้วย


“ช่วงนี้ชมรมบาสจะแข่งแล้วนี่ เรียกอะไรนะ งานประจำปี” ต้าถามขึ้นมาตอนผมเขียนสคริป


“งานบาสประเพณี! แข่งกับอีกสี่มหาลัย ปีที่แล้วเราพลาดท่าได้ที่สอง แต่ปีนี้พี่แชมป์เอาจริง ทุบหม้อข้าวหม้อแกง ถ้าไม่ได้ที่หนึ่งไม่กลับบ้าน” ผมยังจำบทดราม่าของพี่แชมป์ได้ดี ติดตาไม่มีวันลืม


เขาเอาถังมาจากไหนไม่รู้ ขึ้นไปยืนทำหน้าขึงขัง ตะโกนเรียกทุกคนมารวมตัวกัน ข้างๆ ตัวมีหม้อดินเผาห้าหกใบ เสร็จแล้วก็เริ่มพูดจาปลุกใจ เอาหม้อมาทุบ! มาขว้าง แตกกระจุยกระจาย ดราม่ามากเลยครับ แต่เพราะเสียงของแตกดังมาก พี่รปภ. เลยไปตามอาจารย์อยู่เวรมาดู พวกเราหน้าซีด ยกมือไหว้แล้วรีบเก็บกวาดแทบไม่ทัน


“แล้วงานที่ชมรมหนักหรือเปล่าครับ”


“ไม่หนักนะ เราไม่ได้ทำอะไรเยอะ พวกนักกีฬาอ่ะหนัก”


“ยังไงก็อย่าฝืนนะครับ”


“คับผม!” ผมกระแซะไปซบคณิตที่กำลังตัดต่อคลิป ฮือ รักคานี๊ดที่สุด เป็นแม่จ๋าคนที่สองของผม


“แล้ววันแข่ง คนนอกเข้าไปดูได้ป่ะ” ต้าถามขึ้นมาบ้าง


“เข้าได้ๆ ทีมเชียร์จากโรงเรียนอื่นๆ ก็จะมา”


“ไหว?” ต้าเลิกคิ้ว


“อืม ก็น่าจะไหวนะ เขาไม่ได้สนใจเราหรอก มาดูแข่งนี่นา”


“เดี๋ยวไปดูด้วย”


“เย้!


แต่เหมือนผมดีใจเก้อ..


เพราะพอถึงวันแข่งจริง แค่รอบแรก ยิมก็แตกแล้วครับ ทั้งแฟนคลับ ทั้งกองเชียร์ หลั่งไหลกันเข้ามาไม่ขาดสาย จนต้องปิดประตูในที่สุด คณิตกับต้ายังไม่สามารถเบียดเข้ามาได้เลย พลังสาวๆ ช่างน่ากลัว บางคนมีป้ายไฟอันยักษ์ใหญ่ ผมเห็นป้ายไฟชื่อพี่ธันด้วย


เพราะชมรมบาสมหาลัยเราเป็นเจ้าภาพ พวกผมก็เลยวุ่นวายกันยกใหญ่


ผมมองบรรยากาศโดยรอบแล้วเหงื่อซึม คนเยอะมากเลย รู้สึกตัวลีบๆ อยากจะหายไป รีบมองหาเพื่อน อย่างน้อยถ้ามีเพื่อนอยู่ ผมจะไม่เป็นไร


“ดิว! ขาไปโดนอะไรมา” ดิวเดินเขยกๆ เข้ามาในห้องพัก ตอนนี้ทีมเชียร์กำลังแสดงอยู่ด้านนอก นักกีฬากำลังเตรียมตัว


“เราหกล้ม ขาก็เลยแพลง.. วันนี้เราคงช่วยได้ไม่เยอะ ขอโทษจริงๆ นะใกล้ เราเป็นภาระอีกแล้ว” ดิวพูดเสียงเหมือนจะร้องไห้ เขาแทบจะยกมือไหว้ผม อธิบายว่ารีบร้อนเดินทางมาจนสะดุดล้ม


“ดิวไปหาหมอแล้วใช่ไหม ไหวหรือเปล่า ให้เราพาไปไหม” ผมบอก เขาเดินไม่ถนัดขนาดนี้ ต้องเจ็บมากแน่ๆ


“เราใส่ยามาแล้ว ถ้าพอมีอะไรที่เราช่วยได้ ใกล้รีบบอกนะ เราพร้อม”  


“ไม่เป็นไร อย่าเดินนะ มานั่งๆ เดี๋ยวที่เหลือเราทำเอง” ผมรีบเข้าไปพยุงให้ดิวนั่ง เขาขอโทษผมซ้ำอีกหลายรอบ ไม่เป็นไรหรอก เพราะเมื่อวานพี่แก้วสั่งให้เตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว ไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาด


ผมโผล่หน้าไปดูกองเชียร์ด้านนอก ไม่ค่อยอยากออกไปฉากหน้าเพราะคนเยอะ


เสียงกรี๊ดดังสนั่นตอนนักกีฬาจับมือกัน ไม่ใช่แค่มหาลัยผม ชมรมบาสทุกที่มีแต่คนหน้าตาดี


ก่อนจะเริ่มการแข่ง เชียร์ลีดเดอร์สาวสวยประจำมหาลัยสี่แห่งออกมายืนเรียงหน้าอัฒจันทร์ ผมชอบตีมชุดของเราที่สุดเลย เป็นผู้หญิงสวมชุดสีส้มแดง โฉบเฉี่ยวเหมือนกับเปลวไฟ ส่วนผู้ชายเป็นสีม่วงฟ้า เหมือนกันสายน้ำที่คอยดับไฟ เวลาเต้นประสานกันแล้วจะได้ภาพที่สวยงามมาก


ในไม่ช้าการแข่งก็เริ่มต้นขึ้น


ผมพยุงดิวออกไปนั่งด้านนอก เขาจะได้ดูเพลินๆ ตอนนี้ทุกคนสนใจแต่การแข่งขันดุเดือดในสนาม ผมก็เลยตั้งใจว่าจะเดินไปหาพี่แก้วกับกุ๊ก เผื่อมีอะไรขาดเหลือ แต่ยังไม่ทันได้ไป ดิวก็กระตุกเสื้อผมไว้ก่อน


“ใกล้.. เราขอโทษ เมื่อวานที่พี่แก้วบอกให้ซื้อน้ำเตรียมให้นักกีฬาต่างมหาลัย เราซื้อมาไม่พอ ขาดสองแพค เดี๋ยวเราเรียกแท็กซี่แล้วไปซื้อให้นะ” ดิวก้มหน้าพูดเสียงหม่น


ปกติถ้าเป็นนักกีฬาของชมรมเรา จะไม่ใช้ขวดพลาสติกใช้แล้วทิ้งครับ จะใช้แบบรีไซเคิล ล้างแล้วใช้ได้หลายๆ ครั้ง แต่พอมีนักกีฬามหาลัยอื่นมาอีกหลายสิบคน พี่แก้วตัดสินใจว่าใช้แบบพลาสติก เพราะประหยัดแล้วก็สะดวกกว่าด้วย  


“เย้ย! ดิวไม่ต้อง เราไปเอง” ผมดันตัวดิวให้นั่ง ก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้แน่นแล้ววิ่งไปด้านนอกยิม ให้ตายเถอะ ไม่มีมอเตอร์ไซค์หรือแท็กซี่เลย ปกติแถวนี้ก็ไม่ค่อยมีอยู่แล้ว จะเรียก Grab ก็กลัวไม่ทันการ วันนี้รถเข้าออกเยอะมาก กลัวจะไปติดอยู่กลางถนน ผมเลยตัดสินใจวิ่งไปโรงอาหาร สั่งน้ำสองแพคแล้วหอบกลับมาคนเดียว


“แฮ่ก..กลับมาแล้วครับ”


“อ้าวใกล้! พี่กำลังจะถามเลยว่ามีน้ำเหลือไหม นักกีฬากินกันไม่พอ” พี่แก้วร้อง ในมือเธอมีตะกร้าใส่กระดานจดคะแนนสองสามอัน ผมเธอยุ่งไปหมด เหงื่อออกเยอะด้วย แย่จริง ผมน่าจะอยู่ช่วยมากกว่านี้  


“นี่ครับ สองแพค”


“ยังไม่พออยู่ดี พี่อยากได้อีกสักห้า ดิว เราได้ซื้อมาตามลิสเมื่อวานหรือเปล่า”


“ครับ..ผมซื้อมาแล้วนะ สงสัยนักกีฬากินเยอะกว่าที่เราคาดหรือเปล่าครับ” ดิวตอบ วันนี้อากาศร้อน นักกีฬาคงดื่มน้ำกันเยอะจริงๆ


“แต่พี่ว่าพี่เผื่อแล้วนะ..ตายล่ะ เดี๋ยวพี่ต้องออกไปนับคะแนนที่คอร์ทสองแล้ว”


มองท่าทางว้าวุ่นใจของพี่แก้วได้สามวินาที ผมก็ตัดสินใจได้ทันที


“พี่แก้ว เดี๋ยวใกล้ไปซื้อให้ ห้าแพคนะครับ”


“ขอบคุณมากนะใกล้”


ผมวิ่งออกจากยิมอีกรอบ และเพราะหิ้วได้มากสุดแค่รอบล่ะสองแพค และโชคร้ายที่รถเข็นน้ำถูกชมรมอื่นยืมไปใช้ ผมเลยต้องวิ่งไปกลับอยู่สามรอบ สองแพคสองรอบ หนึ่งแพคหนึ่งรอบ


และในรอบสุดท้าย ผมแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น


“แฮ่ก..แฮ่ก”


“ใกล้ ไหวหรือเปล่า เราขอโทษนะ” ดิวส่งทิชชู่ให้ผมเช็ดเหงื่อ ผมตอบเบาๆว่าไม่เป็นไร แค่นี้สบายมาก


ผมตะกายตัวไปนั่งข้างๆ ดิว ได้ยินเสียงคนเชียร์กันลั่นยิมไปหมด หัวใจเต้นถี่รัวด้วยความเหนื่อย ผมกดหน้าอกตัวเอง ดันๆ ให้คลายความตึง


โอย..เสียดจัง


แต่นั่งได้แป๊บเดียวก็ต้องลุกไปช่วยแจกน้ำ แจกผ้าขนหนูให้กับนักกีฬา


ไม่พอ นักกีฬาตัวจริงจากอีกทีมบาดเจ็บ แต่พอค้นกล่องปฐมพยาบาล กลับเจอแต่ยาที่หมดอายุแล้ว พี่แก้วแทบจะร้องไห้ ผมเห็นแบบนั้นก็สงสาร เลยวิ่งไปซื้อยาใส่แผลจากร้านขายยาหน้ามอ


เหมือนทุกอย่างวุ่นวายไม่เป็นไปตามแผนการที่วางไว้ กุ๊กกับพี่แก้ววิ่งกันหัวปั่นในยิม ส่วนผมก็วิ่งไปวิ่งมาระหว่างยิมกับข้างนอก เดี๋ยวเซเว่น เดี๋ยวโรงอาหาร เดี๋ยวร้านขายยา เรื่องวุ่นวายโผล่มาทีล่ะนิดทีล่ะหน่อยจนต้องออกไปหลายรอบ


“ไอ้ธันมาหรือยัง! รอบชิงแล้ว คราวนี้อยากให้ลงตั้งแต่ต้นเกมส์” พี่แชมป์ตะโกนถาม พี่ธันติดงาน เขาบอกจะตามมาตอนรอบชิง แต่ตอนนี้ยังไม่มีใครเห็นตัว


“ใครมีเบอร์โทรตามหน่อย!


พวกนักกีฬาทิ้งกระเป๋ากันไว้ในล็อกเกอร์ ของส่วนตัวก็คงอยู่ในนั้น ผมก็เลยหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาต่อสายหาพี่ธัน


(ฮัลโหล)


“พี่ธัน..ถึงไหนแล้วครับ”


(อยู่หน้ามอแล้ว ทำไมเสียงคุณเป็นแบบนั้น?)


“ผม..ผมเหนื่อยนิดหน่อย แต่ตอนนี้พักแล้ว ไม่เป็นไรครับ พี่รีบมานะ จะแข่งแล้ว” ผมกดวางสาย ไม่อยากพูดยาว เพราะยิ่งพูดเยอะ เขาจะเห็นว่าลมหายใจผมขาดห้วง


เอามือกดหน้าอกซ้ำๆ สูดหายใจเข้าออกลึกๆ ฮึบบ ฮ่า..


ผมคิดว่าตัวเองน่าจะไม่เป็นไร


ไม่ถึงห้านาที พี่ธันก็มาถึง เขาเห็นผมแล้วทำท่าเหมือนจะเดินเข้ามาหา แต่พี่แชมป์ก็ลากไปเปลี่ยนเสื้อ เขาเลยไลน์มาแทน


Thun – นั่งอยู่ตรงนั้น อย่าไปไหน


Klai – /สติกเกอร์แมวโอเค


ผมตอบแค่นั้นเพราะมือมันสั่นๆ พิมพ์ไม่ไหว


สงสัยจะเหนื่อยเกินไปจริงๆ


พี่ธันลงสนามแล้ว ผมเห็นเขาเหลือบตามาทางนี้บ่อยๆ ก็เลยยิ้มแล้วโบกมือให้


แยกไม่ออกเลยว่าตอนนี้ใจเต้นแรงเพราะพี่ธันหรือเพราะเหนื่อย


“ไอ้ธันแม่งรุนแรงจังวะ จะรีบไปไหน ไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้”


“ดูดิ ชู๊ตทีแทบจะเสยหน้าฝั่งตรงข้ามแล้ว น่ากลัวชิบหาย ตาอย่างดุ”


นักกีฬาตัวสำรองคุยกันเบาๆ แต่ผมได้ยิน เห็นด้วยนะครับ วันนี้พี่ธันดูเล่นแรงกว่าปกติ เหมือนอยากจะให้จบเร็วๆ บอกไม่ถูก


“ฮึก..ฮึก”


ผมกำลังนั่งพักแล้วก็ดูพี่ธันแข่งเพลินๆ แต่กลับได้ยินเสียงสะอื้นดังมาจากข้างตัว พอหันไปก็เจอดิวกำลังร้องไห้!


“ดิว..ดิวเป็นอะไร เจ็บขาเหรอ ให้เราโทรเรียกรถพยาบาลไหม” ผมลูบไหล่ดิวปลอบ แต่ไม่หยุดร้อง ก็เลยคุกเข่าลงไปดูขาให้ พันผ้าไว้เลยไม่รู้ว่าเจ็บหนักขนาดไหน หรือผมควรเรียกรถพยาบาลจริงๆ


“ใกล้..เรา เราแย่มาก เราทำพลาดทุกเรื่อง”


“ดิว ทำไมพูดแบบนั้น เกิดอะไรขึ้น”


“เรา..ฮึก เมื่อวาน พี่แก้วให้เราไปรับเหรียญรางวัลนักกีฬา..พอดีพนักงานเขาไม่รู้ทางในมอ เราเลยไปเอาที่หน้ามอ แต่ขากลับ เพื่อนเราที่อยู่วิศวะโทรเรียกให้ไปหาเพราะเขาไม่สบาย เราเลยรีบพาเพื่อนไปโรงพยาบาล แต่..แต่เราลืมเหรียญไว้ที่วิศวะอ่ะใกล้ ฮือ!


“ตรงไหนของวิศวะ ดิวจำได้ไหม”


“ตรงโต๊ะม้าหินอ่อน เราวางไว้ใต้โต๊ะเพราะถุงมันใหญ่อ่ะ ฮึก”


“โอเค ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปเอาให้ ดิวไม่ต้องห่วงนะ”  ผมบอก หันไปมองพี่ธันที่กำลังเอาจริงเอาจังอยู่ในสนาม เหลืออีกสองควอเตอร์ รวมเวลาพักก็น่าจะได้สักครึ่งชั่วโมง ถึงแม้คณะวิศวะจะอยู่คนล่ะทิศกับยิม แต่น่าจะทันอยู่


ผมกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่คณะวิศวะ กว่าจะมาถึงก็รู้สึกจุกหน้าอกจนเกือบเป็นลม แต่โชคดีที่พี่ยามเฝ้าคณะมาเห็นเข้า


“พี่..เห็นถุงไหม ใส่เหรียญ..ครับ”


“เออ พี่เก็บไว้อยู่ ก็ว่าใครมาลืมไว้ ว่าแต่น้องไหวแน่นะ หน้าซีดมากเลย”


“ครับ..แฮ่ก พี่ ขอถุงให้ผมหน่อย”


พี่ยามเห็นท่าทางผมแบบนั้น แกเลยวอเรียกให้เพื่อนมาช่วยเฝ้าคณะ แล้วขับมอเตอร์ไซค์มาส่งผมที่ยิมแทน ผมขอบคุณแกไปหลายที ไม่งั้นต้องกลับมาไม่ถึงแน่ๆ


ผมแทบจะคลานเข้ายิม เข้าไปถึงก็ได้ยินเสียงเฮลั่น เป็นเสียงพี่แชมป์กับพี่วิน เราชนะแล้วใช่ไหม ดีจัง ผมส่งถุงเหรียญให้พี่ๆ พวกเขาเอาไปจัดการมอบรางวัลกันเอง


ส่วนผมขอนั่งก่อน ไม่ไหวแล้วครับ


พิธีมอบรางวัลกินเวลาไม่นาน ไม่ได้เป็นทางการมากมายอะไร แต่ล่ะทีมกอดกันเป็นพิธี ได้ยินเสียงวี๊ดว้ายของกุ๊กกับพี่แก้วด้วย เสร็จแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันกลับ เหลือแค่ทีมของพวกผมที่ยังคึกคักเพราะเราชนะ


“แฮ่ก..แฮ่ก”


“วันนี้ฉลองโว้ยย ไม่เมาไม่กลับ!


“เฮ!!


ภาพตรงหน้ามันมืดลงไปทุกที ควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลย


ตุ่บ


แต่แทนที่จะร่วงลงไปบนพื้น..ผมกลับร่วงลงไปในอ้อมกอดของเขา


“ใกล้!


“แฮ่ก..แฮ่ก แฮ่ก อึก” น้ำตาผมซึมเมื่อไม่สามารควบคุมลมหายใจของตัวเองได้อีกต่อไป ผมหายใจไม่ออกจนต้องใช้ปากช่วย จังหวะกระชั้นมากขึ้นทุกที แต่ก็ยังหายใจไม่ออก..เจ็บ


“เฮ้ย! น้องเป็นอะไร! น้องหนูตะเภา!


“น้องใกล้!


“แฮ่ก..ยา..กระเป๋า” พูดอย่างยากลำบาก ตาผมพร่าเลือนจนมองไม่เห็นอะไร รู้แต่มีคนมุงเข้ามาเยอะแยะ


คนเยอะเกินไป เยอะไปแล้ว


อย่าเข้ามาได้ไหม


“อย่ามุง! ใครก็ได้ไปหยิบกระเป๋าน้องมา!” พี่ธันตะคอก ผมไม่เคยเห็นเขาตะคอกแบบนี้มาก่อน


ผมอยากเห็นหน้าเขาจัง แต่ตอนนี้เจ็บหน้าอกมากเลย


หายใจไม่ทัน..มันเจ็บไปหมด


“ฮึก.. แฮ่ก แฮ่ก”  


“ใกล้ อ้าปาก”


ฟู่ว..


ผมสูดยาพ่นเข้าไปในคอ ก่อนที่อาการหอบจะค่อยๆทุเลาลง มือที่กำชายเสื้อของเขาก็ค่อยๆคลายออก แต่พี่ธันพยุงให้ผมซบไหล่เอาไว้


“ใกล้! ฮึก..เราขอโทษ เราไม่รู้ว่าใกล้เป็นหอบ ใกล้ไม่เป็นไรใช่ไหม” ดิวขยับเข้ามานั่งข้างๆ เขาจับมือผมแล้วเขย่าเบาๆ


“ใกล้อาการหนักขนาดนี้..เป็นเพราะเราเอง จริงๆ แล้วใกล้ไม่ควรมาทำอะไรแบบนี้เลย จริงสิ..พี่แชมป์ ดิวว่าให้ใกล้ออกจากชมรมดีกว่าไหมครับ ถ้าอาการกำเริบขึ้นมาอีกจะลำบาก” ดิวหันไปหาพี่แชมป์แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ


ผมเกร็งตัว จิกมือกับเสื้อพี่ธันแน่น หันไปมองดิวอย่างตื่นตระหนก


ลาออก?..


พี่แชมป์ทำหน้าลำบากใจ เขาหันไปมองหน้าคนอื่นๆ ในทีม ดิวรีบพูดเสริม


“ใกล้เองก็ไม่ชอบคนเยอะๆ อยู่แล้วนี่ ใกล้เคยเล่าให้ดิวฟังว่าเวลาอยู่กับคนเยอะๆ แล้วอึดอัด” พี่แชมป์นิ่งไป ความลังเลปรากฏขึ้นในดวงตา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เอ่ยปาก


“ถ้าแบบนั้นมันดีกับน้องมากกว่า..”


“ใช่ไหมล่ะครับ มันน่าจะปลอดภัยกับใกล้มากกว่า ดิวไม่อยากเห็นเพื่อนล้มลงไปแบบนี้แล้ว” ดิวพูดแล้วหันกลับมาหาผมพร้อมรอยยิ้ม


เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมหนาวไปจนถึงขั้วหัวใจ


ผมไม่รู้ว่ารอยยิ้มนั้นหมายความว่ายังไง


แต่..ลาออกเหรอ


ถ้าหากเป็นวันแรกๆ ผมคงดีใจ แต่ตอนนี้ไม่ใช่


มันเป็นความรู้สึกจุกที่จู่โจมมาจากทุกทิศทาง


ทั้งที่ดิวหวังดี ดิวรู้ว่าผมไม่ชอบคนเยอะ แต่ผมมองรอยยิ้มของดิวแล้วอยากจะร้องไห้


ผมนึกถึงวันที่ตัวเองจะไม่ได้มาเหยียบยิมหลังนี้อีกแล้ว..


เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย มันเคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วและทำให้ผมทรมานแทบตาย


ความสูญเสีย


“ใกล้.. ใกล้ไม่ต้องฝืนแล้วนะดิวคว้ามือผมขึ้นมาจับ ทั้งๆ ที่ดิวเป็นเพื่อน แต่ผมกลับอยากสะบัดมือของเขาออก ความคิดแบบนั้นทำให้ผมเกลียดตัวเอง “ดิวรู้ว่าใกล้ทรมาน ต่อไปใกล้ก็ไม่ต้องมา-”


“จะหุบปากได้หรือยัง”


ดิวชะงัก หน้าซีดเผือด อ้าปากพะงาบๆ เหมือนพูดไม่ออก


“ดิว..ดิวแค่เป็นห่วงใกล้..คือ-”


“ผมถามว่าจะหุบปากได้หรือยัง!” เขาตะคอกจนทุกคนสะดุ้ง บรรยากาศหนักอึ้ง ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาสักคำ แม้แต่พี่แชมป์เองก็ตาม


พี่ธันก้มลงมามองผมที่นอนพิงอกเขาอยู่ คำถามของเขาทำให้ผมอยากร้องไห้ ได้แต่เม้มปากแน่นเพื่อกลั้นสะอื้น


“คุณอยากลาออกหรือเปล่า”


“ฮึก”


“ใกล้.. อยากลาออกหรือเปล่า” เขาถามซ้ำ ดวงตาคู่นั้นมองผม..เหมือนกับกลายเป็นโลกทั้งใบ เหมือนกับกำลังจะปลอมประโลมว่าไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไร เขาอยู่ตรงนี้ และผมสามารถตอบสิ่งที่ตัวเองคิดได้..เขาจะไม่ไปไหน


“ไม่..ไม่ออกครับ” ผมพูดเสียงแผ่ว ซบหน้ากับไหล่เขาเพื่อซ่อนรอยน้ำตา


ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อน หรือตอนนี้


เขาก็เป็นความกล้าหาญของผมเสมอ


“อืม”


ตัวผมลอยขึ้นในอากาศ..อยู่ในอ้อมแขนของเขา


เผลอรั้งตัวเขาเอาไว้ตอนที่พี่ธันวางผมลงบนเบาะรถ เขาก็เลยถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาคลุมผมไว้ พูดกระซิบเบาๆ ข้างหู


“เป็นเด็กดี”


และเพราะน้ำเสียงนั้นอ่อนโยนมาก ผมเลยยอมปล่อยมือและกระชับกอดเสื้อคลุมของเขาไว้แทน


พี่ธันพาผมมาโรงพยาบาลเอกชนใกล้ๆ คอนโด ผมเดินไม่ไหว ถูกจับอุ้มไปอุ้มมาเหมือนตุ๊กตา มีบุรุษพยาบาลเอารถเข็นมาให้ แต่เขาก็เมินไปเฉยๆ ตรวจอาการเสร็จก็อุ้มมานั่งรอ จ่ายเงินเสร็จก็อุ้มขึ้นรถ


ตอนขากลับ เขาแวะเซเว่นแล้วซื้ออะไรมาก็ไม่รู้เยอะแยะเลย โยนไว้ที่เบาะหลัง ผมได้ยินเสียงเหมือนแก้วกระทบกัน


“พี่ธัน..นี่ไม่ใช่ห้องผม”


เพราะมัวแต่เคลิ้ม ซบเขาตลอดเวลา พอได้ยินเสียงคีย์การ์ด ผมเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบว่านี่ไม่ใช่ห้องผม ไม่สิ..นี่มันไม่ใช่คอนโดผมด้วยซ้ำไป


“อืม ผมรู้”

 

--TBC--


TALK

 ตอนนี้เหมือนจะเปิดปมนิดๆ หน่อยๆ เรื่องน้องใกล้ แต่คิดว่าไม่ดราม่ามากนะคะ ไม่มีอะไรดราม่าหนักเท่ากับน้องลืมกินข้าวกับขนมแมวเลียหมีใหญ่หมดแล้วค่ะเรื่องนี้ แต่ตอนนี้น้องไม่สบาย โดนรังแกก็ส่วนนึง แต่ก็ดื้อเองด้วยส่วนนึง พี่ธันจะทำยังไงกับน้องต้องรอติดตามชมในตอนต่อไป

อัพอาทิตย์ล่ะสองตอนเนาะ รับรองไม่ต้องรอกันนาน ♥ 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจมากค่ะ

เลย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.27K ครั้ง

351 ความคิดเห็น

  1. #7927 ปอปา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:35

    นางมารร้าย

    #7927
    0
  2. #7912 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:38
    อิดิวววววว ต้องไม่ตายดีนะอีนี้ เล่นเอาความเป็นความตายของน้องตะเภาเลย พี่ธันเอาบาสทุ้มหัวมันเลย อินาโร้กกกกก
    #7912
    0
  3. #7856 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:45
    แงงงงเขินนนนน ก็หวังพึ่งพี่ธันแหละค่ะตอนนี้ ดูแลน้องดีๆนะ ส่วนดิวคือร้ายอะ
    #7856
    0
  4. #7837 KNOWHERE (@KHOWHERE) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:20
    ดิวแม่ง ตอแหล
    #7837
    0
  5. #7835 famty (@famty) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:54
    รางวัลตอเเหลเเห่งมาลัยต้องให้-ดิวค่าาาาา
    #7835
    0
  6. #7812 ๋๋๋่่Janenoii (@janejomza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:29
    น้องหนูของช้านนน
    #7812
    0
  7. #7785 MB.임지수GOT7 (@something-sewerd) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 17:51
    ดิวโคตรเห้อะ เอาเรื่องโรคมาล้อเล่นได้เหรอวะ ถ้าให้ยาไม่ทันแล้วใกล้ช็อคจะทำไง ชีวิตคนนึงแกจะรับผิดชอบไหวไหม อ่อ ลืมไปว่ารวยนี่เนอะ แต่ใกล้ก็รวย จัม!
    #7785
    0
  8. #7770 beam.mu (@2312004) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 20:30
    โอ๊ยเกลียดอีดิวมากกกก แผนสูงนะเธออ่ะ เดี๋ยวเฮอะจะบอกพี่ธันจัดการเลย กล้ามาแกล้งน้องหรอ หึยย.!!
    #7770
    0
  9. #7765 polar Co., Ltd. (@ohuii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 14:22

    นังดิว หล่อนมันร้าย อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้ว่าหล่อนหวังอะไร ฝัน!

    #7765
    0
  10. #7755 berry:D sweet milk (@sulinkimkimilk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 23:20
    พี่ธันคนดี ดูแลน้องดีๆน้า
    #7755
    0
  11. #7740 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:53
    ดิวเธอทำให้คนอื่นมองใกล้ไม่ดีเลยนะ
    #7740
    0
  12. #7721 Llta_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:40

    หนูดิว โดนพี่ธันแค่นั้นยังไม่พอนะ อยากให้โดนพี่ธันหนักๆ และจะดีกว่าถ้า ต้าคานี๊ดตามมาย้ำด้วย น้องกุ๊กต้องช่วยลูกใกล้คนซื่อ(บื้อ)ด้วยนะคะ

    #7721
    0
  13. #7705 MuMu-MuMu (@peung007) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 15:22
    นังดิววววววววว คนนิสัยไม่ดี ชิส์
    #7705
    0
  14. #7698 Sri1994 (@Chonansirintha) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 15:12
    ดิว นังตัวดี!!!
    #7698
    0
  15. #7647 forfaye (@forfaye) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 17:46
    นังดิว!!!
    #7647
    0
  16. #7611 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 10:59
    ต้องจัดการดิวนะอย่าให้คนผิดลอยนวล
    #7611
    0
  17. #7565 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 17:23

    โอยยยยย ใครก้อได้ เอาดิวไปเก็บที แง้งๆๆๆๆๆๆ มันร้ายยยยยยมากกกกกก

    #7565
    0
  18. #7559 MysteriousofGirl1221 (@kawaiichibi12) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 16:48
    งือออ ดราม่าเรื่องดิวจริงด้วยอ่ะงื้อออ
    #7559
    0
  19. #7554 fahdragon (@fahdragon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 15:53
    เห็นไม่เซนต์เรายังดีอยู่ว่าแล้วตั้งแต่แม่ป่วยละตอแหล ชีวิต-ดูมีปัญหาบ่อยเนาะ-อ่ะออกเห็นอยู่มีแต่สร้างภาระงานให้คนอื่น
    #7554
    0
  20. #7305 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:38
    ดิววว เราไม่คิดว่าเธอจะร้ายขนาดนี้ ถ้าเพื่อนเป็นอะไรหนักๆขึ้นมาจะทำยังไงงง ใช่แล้วค่ะ รักพี่ธัน อยากให้คณิตกับต้ารู้เรื่องจังเล้ยย ลูกโดนรังแกต้องทำอะไรสักอย่างนะ โกรธอ่ะ น้องยังไม่ได้ไปทำอะไรให้เลย ช่วยทุกอย่าง
    #7305
    0
  21. #7272 minixiuminseok (@minixiuminseok) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 21:47
    ดิวนี่ร้ายนะ ร้ายเงียบ
    #7272
    0
  22. #7250 คนบ้าอ่ะจ่ะ (@yugge) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 20:28
    ก็นึกว่าดิวนิสัยดี แหม่..
    #7250
    0
  23. #7246 LoliDark (@nutsume0204ndg7) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 18:08
    อะไรว้า นึกว่าดิวจะเป็นคู่รอง จบละ
    #7246
    0
  24. #7236 B_hundred_PCY (@Byunbaek-CUB-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 16:16
    นังดิวนี่ร้ายนัก แต่หลอกพี่ธันไม่ได้หรอกโว้ยยยยย น้องหนูหายเร็วๆนะ
    #7236
    0
  25. #7099 Thitima Udchachon (@primprimzzt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:46
    รำคาญมากกก นังดิวนังเด๋อ ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่
    #7099
    0