★ Closer than the Star ★ ใกล้กว่าดาว ★

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 452,770 Views

  • 8,076 Comments

  • 24,352 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    43,773

    Overall
    452,770

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 กล้องดีไม่ได้มีไว้แค่ส่องดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3643 ครั้ง
    4 ม.ค. 62





'จะส่องอย่างตั้งมั่นและตั้งใจ'

วิทยาศาสตร์ เป็นศาสตร์แห่งการค้นพบ
วันนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่
กาลิเลโอจะต้องภูมิใจแน่นอน
เพราะผมค้นพบแล้ว ว่ากล้องดูดาวไม่ได้ใช้สำหรับส่องดาวอย่างเดียว
แต่ใช้ส่อง เขา ด้วย

 

            ที่ระเบียงบนห้องชั้นสูงสุดของคอนโดเป็นฐานทัพลับ


มือหยิบแก้วน้ำแดงเฮลบลูบอยแล้วเดินตัวลอยไปที่ระเบียง ลมพัดเย็นสบายยามค่ำคืนทำให้รู้สึกสดชื่น  พื้นที่กว้างขวางสมกับเป็นห้องชุดราคาแพงใจกลางกรุงเทพ


ผมวางแก้วลงบนโต๊ะสีขาวเข้ากันกับเก้าอี้ ทิ้งตัวนั่งก่อนจะปรับกล้องดูดาวคู่ใจให้เข้าที่


“วันนี้ก็ฝากด้วยน้า พี่ขาว”    


ท้องฟ้ามืดมิด ไม่เห็นดาวสักดวง เพราะในเมืองมีแต่แสงไฟและฝุ่นควัน ถ้าไม่มีกล้องก็คงมองไม่เห็นอะไร แต่เพราะจุดหมายของผมวันนี้ไม่ใช่ดาว ผมก็เลยไม่เครียดเท่าไร


ส่องไปได้อีกนิดก็หยิบอุปกรณ์มาเสียบต่อปรับกล้องใหม่ เปลี่ยนจากกล้องส่องดาว เป็นกล้องส่องทางไกลประสิทธิภาพสูง ส่องจากกรุงเทพเห็นไกลยันแม่คะนิ้งที่เชียงใหม่


เอนลำกล้องลงมาจนตรงพุ่งไปด้านหน้า ฝั่งตรงข้ามของสวนธรรมชาติขนาดใหญ่ยักษ์ คือคอนโดสูงอีกแห่งที่ดูหรูหราไม่แพ้กัน หรืออาจจะหรูมากกว่าด้วยซ้ำไป


“เอ..อยู่ไหนหว่า พรู่ด!!” น้ำแดงที่ผมดูดจิบไปด้วยระหว่างกำลังส่องถูกพ่นออกมาเละเทะ มือคว้ากล้องสองตามาส่อง ไม่ได้แล้วโว้ย แบบนี้มันต้องเห็นด้วยสองตา!


พอเห็นชัดๆ หัวใจก็เต้นตุบตับๆ เหมือนผีเข้า


เขาไม่ใส่เสื้อ เขาไม่ใส่เสื้อ เขาไม่ใส่เสื้อ


เพราะว่าผนังเป็นกระจก ประหนึ่งทำเอาไว้เพื่อชื่นชมทิวทัศน์และแสงสีสุดงดงามของกรุงเทพ ไม่ใช่เพื่อกลายเป็นอาหารตาของคนอื่นแบบนี้


ผู้ชายที่อยู่ในเลนส์กล้องของผมโยนเสื้อไปอีกด้านด้วยท่วงท่าไม่ยี่หระ เส้นผมสีดำตัดสั้นกับดวงตาคมเฉี่ยวสีเดียวกันติดจะเรียบเฉย แต่โคตรดูดี ที่สุดของความเซ็กซี่ กล้ามท้องเป็นมัดๆ ..หนึ่ง สอง สาม .. หก หกลูก! ขอกินสักลูกได้ไหมครับ ฮือ


ผมกลืนน้ำลายลงคอพอเห็นมือของเขาไต่ต่ำลงไปยังเข็มขัด ก่อนจะขยับมันน้อยๆ  


“อย่านะ พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้ ผมลูกมีพ่อมีแม่” ผมพึมพำแล้วถลาไปเกาะระเบียง พยายามยื่นหน้ายื่นตัวไปให้ไกลมากที่สุด ถึงจะรู้ว่าปัญญาอ่อนเพราะเราอยู่ไกลกันมากก็เถอะ


มือของเขาค่อยๆ ปลดเข็มขัดออกช้าๆ  อย่างกับรู้ว่าผมกำลังจะเป็นบ้า ทำไมลีลาจัง จะทำอะไรก็รีบๆทำได้ป่ะ!


เหมือนเสียงสแตนเลสหัวเข็มขัดดังกริ๊งอยู่ข้างหู ตอนเขาปลดมันออกแล้วกางเกงค่อยๆ ร่นลง


...จากนั้นเขาก็เดินหลบมุมหายไปจนผมมองไม่เห็นอะไรอีกเลย


ตุ่บ!


เข่าผมทรุดลงไปกับพื้น มือรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร


(ฮัลโหล มี--)


“คานี๊ด! คานี๊ดดด”


(ผมชื่อคณิต ไม่ใช่คานี๊ด โทรมาป่านนี้มีอะไรครับ)


“คานี๊ด พี่ธัน เราเห็นพี่ธันถอดเสื้อ!


(แล้วไง มันมีนมเหมือนผู้หญิงหรอ) คณิตพูดเสียงเหนื่อยหน่าย


“อย่าเรียกพี่ธันว่ามันนะ ไม่มีหนองโพ แต่มีแพ็ค มีหกลูกก คานี๊ดดด เราหิวเลย”


(ลองเรียกคานี๊ดอีกทีเดี๋ยวรู้เลย)


“คานี๊ด!! พี่ธันน่ารัก น่ารัก น่ารัก”


(ผมไม่เข้าใจคำว่าน่ารักของใกล้เลย แล้วก็ถ้าจะโทรมาบ้าผู้ชาย ทีหลังบอกก่อน จะได้ไม่รับ แค่นี้นะครับ จะทำแคลต่อ)


พูดจบคณิตก็ตัดสายผมทันที ทำไมใจร้าย ไม่เข้าใจเพื่อน รู้ไหมว่าเพื่อนจะตายแล้ว


ด้วยความอัดอั้นตันใจ ผมเลยต่อสายหาต้า เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่ม กดเปิดลำโพงแล้ววางมือถือบนโต๊ะ ผมชอบเสียงรอสายของต้าครับ เป็นเพลงที่ผมเลือกเองแหละ เสียงเปียโน


(มีไรเตี้ย)


“ต้า! พี่ธันน่ารักมากเลยยย”


(ไอ้อันธพาลนั่นอ่ะนะ)


“ต้า ห้ามว่าพี่ธัน”


(ใครๆ ก็รู้ว่าเมื่อก่อนมันเป็นอันธพาล ) ผมทำเสียงฮึ่มแฮ่ใส่เพื่อน


“แต่ตอนนี้เขาน่ารักจะตาย วิ่งออกกำลังกายทุกเช้าเลย”


(ฝืนสุดๆ ในใจอยากออกไปต่อยคนจะตายแล้ว) ต้าทำเสียงล้อเลียน ผมรู้ว่าเพื่อนไม่ได้พูดจริงจังหรอกครับ แค่อยากแหย่ผมเท่านั้น จริงๆ ต้าเป็นคนปากร้ายใจดี


“ไม่นะ เขาไม่ได้ฝืน เขามีความสุขดี”


(รู้ได้ไง)


“ก็เรามองเขาอย่างตั้งใจทุกวัน เรารู้”


(ปัญญาอ่อน พอละ มีเรื่องต้องทำ ไม่ว่างคุยเรื่องผู้ชาย) ติ๊ด


อ้าว ผมยังไม่ทันได้ระบายว่าพี่ธันน่ารักแค่ไหน ทำไมใจร้ายกับเพื่อน!


ผมวิ่งกลับเข้าไปในห้อง  หยิบสมุดโน๊ตเล่มหนึ่งจากบนชั้นที่อัดแน่น หน้าปกเป็นรูปดาวพฤหัสหน้ายิ้มมุมิ ก่อนจะนั่งคัดข้อความว่า พี่ธันน่ารัก ไปเรื่อยๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ สมุดพี่ธันน่ารักของผมเพิ่งหมดล็อตเก่าไป ยังไม่ได้ซื้อเพิ่มเลย


โอย คนอะไรก็ไม่รู้น่ารัก อยากเอ็นดู


พี่ธัน หรือชื่อจริงว่า นายพฤหัส หลายคนคงคิดว่าพี่เขาเกิดวันพฤหัสบดี เดือนธันวาคม ถึงได้ชื่อนี้ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่ครับ พฤหัสมาจากดาวพฤหัส ดวงดาวที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะจักรวาล ส่วนธันมาจากธันเดอร์ที่แปลว่าสายฟ้า อาวุธของเทพเจ้าซุสแห่งเทือกเขาโอลิมปัส เทพที่มีชื่อภาษาละตินว่าจูปิเตอร์ หรือหมายถึงดาวพฤหัสนั่นเอง


เมื่อก่อนว่ากันว่าเขาเป็นเด็กเกเรครับ เจ้าตัวเคยยอมรับเองในรายการทีวีกับนิตยสารด้วย ถึงแม้จะไม่ได้ลงรายละเอียดมากก็เถอะ แต่ไม่ว่าเมื่อก่อนพี่ธันจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้เขาวิ่งตอนตีห้าครึ่ง ชอบกินน้ำส้มแล้วก็กินนมก่อนนอน เป็นคนที่ใช้ชีวิตได้น่ารักที่สุด คิตตี้มากมาย


ตั้งแต่แรกพบสบตา ผมก็รู้แล้วว่าพี่ธันเกิดมาเพื่อให้ผมเฝ้ามอง


ร่างกายสูงโปร่ง ดวงตาขยี้หัวใจ ถึงชอบทำหน้าเฉยๆ แต่แค่นั้นใจผมก็บางไปหมดแล้ว


ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม ผมไม่ค่อยได้เห็นพี่ธันที่คอนโดบ่อยนัก เพราะพี่เขาต้องช่วยงานธุรกิจอิเล็คโทรนิคของที่บ้าน ตอนนี้เขาอยู่ปีสาม อีกปีเดียวก็จบแล้ว ผมต้องรีบกอบโกย เพราะไม่รู้ว่าหลังเรียนจบเขาจะอยู่คอนโดต่อหรือเปล่า


ถ้าหากพูดชื่อของ ZMET (ซีเม็ท) คงไม่มีใครในประเทศนี้ไม่รู้จัก ธุรกิจอิเล็คโทรนิคในเครือตระกูลเมษยะตรัยอันโด่งดัง ทรัพย์สินตระกูลมีเยอะจนถมถึงคอนโดชั้นที่ห้าสิบสองของผม  เขาทำทุกอย่างครอบจักรวาล อะไรใส่ไฟฟ้าเข้าไปแล้วทำงานได้ สามารถหาได้ที่ร้าน ZMET กว่าสี่ร้อยสาขาทั่วประเทศ


โฆษณาให้ด้วยความเอ็นดู ใครอยากได้มือถือ เครื่องซักผ้า คอมพิวเตอร์ หรือแม้แต่พัดลมมือถือ ห้ามซื้อเจ้าอื่นนะครับ ต้อง ZMET ช่วยพี่ธันหาเงิน พอพี่เขากินอิ่มจะได้เลี้ยงลูกแพ็คน้อยๆ ให้เติบโตแข็งแรง


“เมี๊ยววว”


“รู้แล้วๆ  เดี๋ยวเอาข้าวให้”


เจ้าหมีใหญ่ร้องครวญครางเสียงดัง เวลาหิวก็ชอบมามาพุงย้วยๆ มาไถกันตลอด


หมีใหญ่เป็นแมวของผมเองครับ ตั้งมาจากชื่อกลุ่มดาวหมีใหญ่ ตอนแรกจะตั้งว่าน้องลูกไก่ แต่ดูจากขนาดตัวแล้วมันหยาบคายกับลูกไก่ทั่วโลก ก็เลยเปลี่ยนเป็นหมีใหญ่แทน


ผมเทอาหารแมวรอยัลคานินอย่างดีให้หมีกิน เคยลองเปลี่ยนยี่ห้ออยู่หรอกเพราะมันแพง แต่มันไม่กิน มิหนำซ้ำยังโกรธผมจนตาเขียว ขึ้นมานอนทับหน้าตอนตีห้าทุกวัน เลยต้องเปลี่ยนกลับ


กำลังลูบขนสีเทาๆ ของนังหมีย้อนศรให้มันหงุดหงิดเล่น จู่ๆ แม่ก็โทรมา


“ครับแม่”


“น้องใกล้ หนูนอนหรือยัง ตอนนี้ที่นั่นดึกแล้วใช่ไหมลูก”


“ใกล้ยังไม่นอนครับ ให้อาหารหมีอยู่”


“หนูอย่าตามใจหมีมากสิ อ้วนจนแม่อุ้มไม่ไหวแล้ว ให้อาหารเช้าเย็นก็พอ อย่าไปให้มันกินดึก โรคเยอะนะ”


“ครับๆ  ต่อไปไม่ให้แล้ว แล้วที่นั่นเป็นไงบ้าง พ่อล่ะครับ” แมวหมีใหญ่เหมือนรู้ตัว เชิดหน้ามองค้อนผมแล้วเลียปาก แม่จ๋า ถ้าไม่ให้มันกินลูกแม่อาจจะโดนกินแทนก็ได้


“พ่อเราก็ยุ่งๆ เหมือนเดิม โปรเจ็คเก่ายังไม่ทันจบ โปรเจ็คใหม่ก็ตามเข้ามาเป็นพรวน เฮ้อ แม่เป็นห่วงหนูจัง ให้หนูมาหนูก็ไม่มา แต่แม่จะผละตรงนี้ไปก็ไม่ได้ ไม่งั้นพ่อเราเหี่ยวตายคาแลบแน่ๆ”


พ่อของผมเป็นนักวิทยาศาสตร์ ทำงานในแลบอยู่ที่อเมริกา แม่ก็เลยตามไปดูแลพ่ออีกคน ทีแรกก็ให้ผมไปด้วยนะ แต่ผมดื้อเอง


“แม่ต้องดูแลพ่อดีๆ นะครับ คราวก่อนกลับบ้านมานั่งดูทีวีแล้วก็ล้มตึงไปเลย”


“ใช่ไหมล่ะ! แม่ล่ะเบื่อ แก่แล้วแท้ๆ ไม่มีเจียม แล้วหนูเป็นยังไงบ้าง อยู่คนเดียวกินข้าวตรงเวลานะ มีปัญหาอะไรต้องรีบบอกแม่รู้ไหม”


“ใกล้ดูแลตัวเองได้ แม่ไม่ต้องห่วงครับ”


คุยกันได้อีกสองสามประโยคแม่ก็ขอวางสาย ได้ยินเสียงแหบๆ แว่วมาก่อนสายตัดไป พ่อน่าจะกลับมาแล้วด้วยสภาพใกล้ตายเพราะโหมงานแลบติดต่อกันสามวันสามคืน


ผมทำหน้าที่ทาสที่ดี เก็บจานชามหมีใหญ่ไปล้าง ก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมเข้านอน รีบนอนหน่อยเพราะต้องตื่นแต่เช้า

 

ตีห้าครึ่ง


มายัง มายัง.. มาแล้ว!


พี่ธันของผมสวมเสื้อกล้ามออกกำลังกายยี่ห้ออาดิดาสและรองเท้าเข้าชุดกันสีน้ำเงินเข้ม เขากำลังวิ่งอยู่บนถนนในสวนธรรมชาติที่คั่นกลางระหว่างเราไว้


ส่วนตัวผมหรอครับ


ไม่ได้อยู่ที่สนามหรอก อยู่บนระเบียงเหมือนเดิมพร้อมกล้องสองตาคู่ใจ ผมไม่กล้าไปที่สนาม เขิน ถ้าวิ่งสวนกันแล้วเห็นพี่ธันจากมุมข้าง เหงื่อกำลังชุ่มตัว ผมต้องคว้าเอาสมุดพี่ธันน่ารักขึ้นมากางแล้วนั่งขัดสมาธิคัดแน่ๆ เลย ที่สวนไม่มีโต๊ะอ่ะ ปวดหลัง


ในที่สุดการรอคอยของผมก็สิ้นสุดลงเสียที!


ตั้งแต่ที่ส่องเขา..เอ่อ..เขาถอดเสื้อวันก่อน นี่ก็ผ่านมาสองสัปดาห์แล้ว วันนั้นผมก็ตื่นเช้าเหมือนวันนี้ เพราะกะว่าเขาต้องมาวิ่งแน่นอน แต่กลับไม่มา แล้วเขาก็หายไปเลย จนกระทั่งเมื่อวานนี้เขากลับมาค้างที่คอนโดอีกครั้ง เวลาพี่ธันมาค้างคอนโดทีไร ก็ชอบมาวิ่งที่สวนนี้เป็นประจำทุกเช้า เป็นคนชอบออกกำลังกายครับ


โอย ไม่ได้เห็นเขานานมากๆ ปิดเทอมมาเดือนกว่า เพิ่งได้เห็นแค่สองครั้งเอง ยิ่งส่องยิ่งอัดอั้น ไม่ไหวแล้ว ผมก็เลยเอาหมีใหญ่ออกมานั่งตักมองผู้ชายด้วยกัน


“หมีใหญ่ พี่ธันน่าเอ็นดูเนาะ วิ่งตุบตับเลย”


หมีไม่หือไม่อือสักคำ ทำตาปรือๆ  หูกระดิกดุ๊กดิ๊ก แมวมีตาหามีแววไม่ ผมก็เลยเปลี่ยนใจโทรหาเพื่อนแทน


“คานี๊ด”


(พ่อตายหรอครับใกล้ ติ๊ด) อ้าปากค้างมองโทรศัพท์ แหะๆ  ลืมไปว่าเช๊าเช้า คณิตโกรธเลย เดี๋ยวต้องซื้อหนังสือโจทย์แคลไปง้อ


ว่าแต่..นั่นมันใครกัน


ผมขมวดคิ้ว


ผู้หญิงมัดผมรวบสูง ใบหน้ามีรอยยิ้มสดใส ใส่ชุดออกกำลังกายเสื้อกล้ามสีชมพูหวาน หน้าอกหน้าใจล้นทะลักแต่เอวเล็กผอมเพรียว เธอเร่งฝีเท้าไปวิ่งเหยาะๆ  ข้างพี่ธัน แล้วชวนคุยอะไรกันสักอย่าง พี่ธันทำหน้าเฉยๆ เหมือนเดิมแต่ก็ลดฝีเท้าลงให้หล่อนตามทัน


เครียดเลย


ช่วงเวลาปิดเทอมที่พี่ธันควรเป็นของผมคนเดียว ตอนนี้มีใครก็ไม่รู้เข้ามาอยู่ในวงโคจรแล้ว


ผมส่องจนทั้งคู่กลับจากสวน ไม่รู้ว่าไปไหนกันต่อหรือเปล่า นอนผึ่งแดดยามเช้าบนระเบียงเป็นปลาสลิด หัวใจห่อเหี่ยว ทำยังไงดี


(ก็เลยโทรมาถามเพราะหาทางออกไม่เจอ?)


“อืม เราคิดไม่ออก กลุ้มใจอ่ะต้า”


(คือที่โทรมาแต่เช้าเพราะเรื่องนี้หรอครับ) คณิตเสริม


ตอนนี้พวกผมกำลังประชุมสายกันอยู่ กลัวสองหัวหาทางออกไม่ได้ ต้องสามหัวแล้วครับ


(ไม่เข้าใจ ชอบพี่เขาทำไมไม่ไปทำความรู้จัก ส่องอยู่ได้ แล้วไอ้รูปดาวพฤหัสเต็มข้างฝานั่นอีก แทนที่จะเป็นรูปพี่เขาจริงๆ  ไปเอาดาวพฤหัสมาทำไม มันเหมือนตรงไหน พี่เขามีวงแหวนรอบตัวหรือไง) ต้าบ่นเป็นชุด จนผมได้แต่ครางฮือๆ ในคอ ก็มันอาย


ผมก็ลูกมีพ่อมีแม่นะ จะให้ตกอยู่ในสายตาพี่ธันตลอดเลยได้ยังไง บัดสี


“พรุ่งนี้ไปที่สวนเลย ไม่งั้นหกแพ็คจะกลายเป็นของหนองโพแน่นอน”


(แต่เราเขิน ต้ากับคณิตไปเป็นเพื่อนเราหน่อย เราไม่กล้าไปคนเดียว)


“ตีห้าครึ่งเนี่ยนะ พูดเหมือนบ้านอยู่ใกล้กันมากเลยเตี้ย” ต้าแหวเสียงดัง


“มานอนคอนโดเราก็ได้” พูดเสียงอ่อย ขอความเมตตาหน่อยได้ไหมเล่า เป็นเพื่อนกันมาตั้งหนึ่งปีสี่เดือน


(ไม่ได้ ต้องหัดไปคนเดียว โตแล้ว)


เพื่อนดุผมจนหงอ คอหดเป็นเต่าโดนไม้จิ้มกระดอง


“ก็ ก็ถ้าเป็นพี่ธันเวอร์ชั่นปกติเราโอเค แต่เวอร์ชั่นใส่เสื้อกล้ามเหงื่อชุ่มใจเรารับไม่ไหว ถ้าเราเผลอเอามือไปโดนเดี๋ยวแขนพี่เขาช้ำ เราอยากปกป้องเขา”


(ต้า กูต้องไปจ่ายตลาด ป๋าฝากซื้อน้ำเต้าหู้)


(อืม หม๊ากูก็ฝากซื้อผักชีเหมือนกัน ไว้คุยกันใหม่)


“ง่ะ”


สองคนนั้นคุยกันเสร็จสรรพไม่รวมผมเข้าไปในบทสนทนา แล้วก็วางสายเฉยเลย ใจร้ายกับเพื่อน!


ไม่ง้อแล้วก็ได้


เช้านั้นผมก็เลยไปเซเว่นแบบหมีเป็นโรคซึมเศร้า ทำอาหารเช้าไม่ลง กินข้าวกล่องแดงๆ ไม่มีประโยชน์ที่เซเว่นประทังชีวิตแล้วกัน แค่นึกว่าพี่ธันกำลังสนุกกับหนองโพ ผมก็ยิ่งซึม เข้าเซเว่นไปยังเจอนมหนองโพอีก ทำไมต้องซ้ำเติมกันด้วย ซีพี คุณมันไม่มีหัวใจ


หยิบนมเมจิรสสตอเบอร์รี่สองขวดใส่ตะกร้า คอยดูนะ ผมจะอุดหนุนเมจิจนหนองโพล้มละลายไปเลย เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับใกล้ สักวันคุณจะต้องเสียใจ


จะว่าไปซื้อทาโร่ด้วยดีกว่า เผื่อแบ่งให้หมีใหญ่สักสองเส้น มันจะได้เอ็นจอยการดูพี่ธันเป็นเพื่อนผมหน่อย


หมับ


“อ่ะ ขอโทษ...ครับ” ผมชะงักค้างกลางอากาศ


คนที่จับทาโร่สีเหลืองซองสุดท้ายพร้อมกับผมเหลือบมองลงมา


กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยเตะจมูกผมจังๆ  เหมือนกลายเป็นทีวีที่รับสัญญาณภาพไม่ทัน มันเบลอๆ แล้วก็ซ่าๆ


พี่ธัน..ทำไมตัวหอมจัง เพิ่งไปอาบน้ำมาหลังวิ่งแน่ๆ  แล้ว แล้วหนองโพอยู่กับพี่หรือเปล่า


ผมได้แต่อ้าปากพะงาบๆ  ไม่รู้จะพูดอะไรก่อนดี เราแทบไม่รู้จักกันในชีวิตจริงด้วยซ้ำ


“นี่”


“...”


“เอาไปสิ”


แล้วเจ้าทาโร่น้อยก็มาจบชีวิตตัวเองลงในมือของผม พี่ธันหยิบขนมจุกจิกสองสามอย่างแล้วเดินไปต่อคิวจ่ายเงิน ผมเพิ่งได้สติ รีบวิ่งตามหลังเขาไป ยกมือกระตุกชายเสื้อเบาๆ  


“หือ”


“ผมไม่เอาหรอกครับ พี่เอาไปเถอะ”


“ไม่เป็นไร”


“ผมทำแบบนี้ไม่ได้จริงๆ ”


พี่ธันหันมามองหน้าผมนิ่ง แต่เหมือนเห็นความแปลกใจในดวงตา


“ก็ ก็พี่อยากกินอ่ะ ผมจะแย่งพี่ได้ยังไง” ผมก้มมองพื้น ไม่กล้าสู้หน้า แต่ไม่อยากแย่งขนมเขาจริงๆนะ กลัวเขากินไม่อิ่ม เดี๋ยวไม่มีแรงไปทำงาน 


สุดท้ายพี่ธันก็ยอมหยิบทาโร่ซองนั้นไปจ่ายเงิน ผมยิ้มอย่างโล่งอก


แต่หัวใจที่เกือบจะสงบลงได้แล้วกลับต้องเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้งตอนออกจากเซเว่นแล้วเจอพี่ธันยืนอยู่ตรงนั้น ข้างๆ พลูโต หมาเซเว่นเจ้าประจำ ผมตั้งชื่อเองครับเพราะมันโตแล้วแต่ตัวเล็กกระจิ๋วหลิว เขาเอื้อมมือมาดึงถุงเซเว่นผมแล้วหย่อนทาโร่ลงไป


“ให้” เขาพูดแค่นั้น แล้วก็เดินกลับคอนโดไปเลย


ผมทิ้งมือถือไว้ที่ห้อง หมีใหญ่ก็อยู่ที่ห้อง ไม่มีหนทางแล้วก็เลยต้องนั่งใช้หมาเซเว่นเป็นเครื่องระบายอารมณ์ ลูบหัวมันไปเรื่อยๆ จนกว่าใจจะสงบลง กลับห้องไปหมีใหญ่ได้กลิ่นต้องขู่ผมหางฟูแน่ๆ  แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว


ทำไมพี่ธันต้องน่ารักขนาดนี้ด้วย



--TBC--



TALK

สวัสดีค่ะทุกคน เลย์นะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ขอบคุณมากมายที่ให้โอกาสเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ  เรื่องนี้เป็นแนวใสๆมหาลัยเรื่องแรกที่ลองแต่งดู เป็นชีวิตของน้องใกล้ เด็กหนุ่มผู้เป็นโรคจิตระดับฝึกหัดกับหมีใหญ่แมวของเขา เนื้อเรื่องมีความใสตะมุตะมิอ่านผ่อนคลายมากถึงมากที่สุด อาจจะแตกต่างจากแนวแฟนตาซีเคยแต่งก่อนหน้านี้มากอยู่ ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ  

 เลย์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.643K ครั้ง

186 ความคิดเห็น

  1. #8065 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:27
    แง่มมมม น้องใกล่น่ารักมีความอ่อนโยนมากๆๆๆ น่าจะซื่อบื้อด้วยเพื่อนดูท่าจะเอือม แต่พี่เขาก็งานดีเนอะ ยิ่งมาใจดีใกล้ๆแบบนี้ จะไปไหนรอดอ่ะเนอัะ
    #8065
    0
  2. #8057 puffyyoung (@neykhawiiz2pm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:28
    น่าติดตามมากค่า
    #8057
    0
  3. #8042 first75 (@25470914) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:43
    น่ารักกกก
    #8042
    0
  4. #8025 wanwisa-k (@wanwisa-k) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:21
    ดูจิตอ่ะ
    #8025
    0
  5. #8024 wanwisa-k (@wanwisa-k) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:21
    ดูจิตอ่ะ
    #8024
    0
  6. #8021 boabub (@boabub) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:11
    น้องใกล้น่ารักมากเลยค่ะ
    #8021
    0
  7. #7844 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:21
    หนูน่ารักน่าเอ็นดูกว่าพี่ธันร้อยเท่าเลยลูกเอ้ยยย
    #7844
    0
  8. #7840 Guitar0313 (@Guitar0313) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:33
    เป็นลูกศิษย์นังโต๊ะใช่มั้บเนี้ย 5555555
    #7840
    1
    • #7840-1 FORCYJ333 (@FORCYJ333) (จากตอนที่ 1)
      9 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:19
      เราอ่านเรื่องเดียวกันมาใช่ไหมม555
      #7840-1
  9. #7830 golfferboyy (@golfferboyy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 22:33
    เอ็นดู มาทดลองอ่าน ก่อนะจะไปสอย
    #7830
    0
  10. #7820 LadySwan (@ladyswan865) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 01:40
    ทั้งเอ็นดูทั้งเอ๊ะในความโรคจิตนาง 555555555
    #7820
    0
  11. #7801 ๋๋๋่่Janenoii (@janejomza) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 19:49
    น่าเอ็นดูมากๆ ฮืออออ
    #7801
    0
  12. #7775 MB.임지수GOT7 (@something-sewerd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 16:38
    น้องน่ารัก55555น่ารักและขำด้วย ฮื่อ แต่น้องนี่แอบจิตนะลูกมาส่องชาวบ้านเขา55555555
    #7775
    0
  13. #7760 care a bear (@pingpanther6112) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 21:45
    อ่านแล้วเขินเองอ่ะ ทำไงดี
    #7760
    0
  14. #7730 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 22:19
    ทำไมไม่ไปคุยกะพี่เค้าให้มันดีๆๆละ
    #7730
    0
  15. #7680 Raatty (@Raatty) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 10:30
    น้องใกล้น่ารักมากๆเลยค่ะ ชอบชื่อพี่ธันมากๆมีความหมายละเอียดเชียว 555555
    #7680
    0
  16. #7593 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:50
    อ่านตอนแรกก็ติดแล้วค่ะ นายเอกน่ารัก
    #7593
    0
  17. #7588 SanHo_M (@shkm_mukoasis) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 04:52

    น้องน่าเอ็นดู พี่ธันนี่แปลกเปล่าน้าาจ่ายตังค์ค่าขนมให้น้องเฉยเลยอะพี่

    #7588
    0
  18. #7576 Alnem (@nem1616) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 19:52
    พึ่งมาอ่าน คือเราพลาดเรื่องนี้ได้ไง โอ้ยยยย ชอบบบ
    #7576
    0
  19. #7575 Alnem (@nem1616) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 19:52
    พึ่งมาอ่าน คือเราพลาดเรื่องนี้ไดไง โอ้ยยยย ชอบบบ
    #7575
    0
  20. #7536 12345nong (@0932351133) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 21:36
    เอ็นดู
    #7536
    0
  21. #7294 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 02:09
    โดนน้องตกแล้วววว ฮืออออ อยากได้เล่มแฃ้วค่ะ น้องใกล้น่ารักมากก ว่าแต่คนพี่เค้าจะรู้มั้ยว่าตัวเองโดนส่องทุกวันเลย
    #7294
    0
  22. #7220 B_hundred_PCY (@Byunbaek-CUB-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 06:25
    น้องงงงงง น้องอะไรกับพี่เขาขนาดนั้นอ่ะ55555
    #7220
    0
  23. #7171 ning-za (@tanyarat14333) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 20:25
    เอ็นดูววว
    #7171
    0
  24. #7147 BangJae_ (@N-finland-bbmm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 13:37

    โง้ยยยยย หนูโคตรน่ารักเลยลูกกกกก
    #7147
    0
  25. #6636 napa22 (@napa22) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 11:52
    แค่ตินแรกก็น่ารักมากๆๆๆๆ แล้ววววว งื้อออออ
    #6636
    0