ผมว่า...ผมรักคุณ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 74 Views

  • 6 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    74

ตอนที่ 5 : ครอบครัวของ(พวก)เรา #3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

“ถ้าแกไม่ช่วยแล้วก็ยังจะสร้างความรำคาญให้ฉันอีก ฉันจะเอามะเขือนี่ฟาดหน้าแก”

ฉันหันไปตะโกนใส่ไอ้ขุนอย่างรำคาญ

ตอนนี้พวกเราอยู่ในห้องครัวบ้านของขุนพล โดยมีแม่ฉันกำลังปรุงต้มยำกุ้งอยู่หน้าเตา ฉันกำลังล้างผัก และไอ้ขุนที่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยนอกจากเดินไปเดินมาจนเบื่อ ก็เลยหันมา กวนตีนฉันด้วยการเป่าลมเข้าหูซ้ายและขวาของฉันสลับกันไปมา

รำคาญโว้ย!


“แกจะเอาใช่มั้ย!”

เมื่อฉันเตือนดีๆแล้วไอ้เพื่อนดื้อดานของฉันยังไม่ยอมเลิกทำตัวน่ารำคาญ ฉันจึงตัดสินใจง้างมือขวาที่ถือมะเขือยาวหมายจะฟาดหน้าไอ้ขุนดังที่เคยลั่นวาจาไว้


“คุณป้าช่วยผมด้วยคร้าบบบบบ”


“ตายแล้วยัยนิน ทำอะไรเนี่ย โอ้ยลูกสาวฉัน”

ไอ้ขุนหลบหลีกมะเขือพิฆาตได้สำเร็จ ก่อนที่จะร้องตะโกนให้แม่ฉันช่วยและแสร้งทำตัวอ่อนแอด้วยการไปหลบหลังแม่ฉัน แม่หันมาเจอฉันที่กำลังเตรียมจะฟาดไอ้ขุนด้วยมะเขือยาวอีกรอบ


“แม่อ่ะ ก็ไอ้ขุนมันกวนนิน”


“นิน มาไอ้มาอีเดี๋ยวแม่ตีตายเลย แล้วก็เอามือลง กลับไปล้างผักเดี๋ยวนี้”


“แม่อ่ะ”

ฉันอดงอแงไม่ได้ ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่ไอ้ขุนที่กำลังทำหน้าทะเล้นหลังแม่ฉัน


หน็อย! ไอ้นี่มันวอนจริงๆ


ฉันฮึดฮัดเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปล้างผักต่อ ก็แน่ล่ะ ฉันทำจะไปทำอะไรมันได้ ต่อหน้าพ่อกับแม่ ฉันต้องสงบเสงี่ยมอยู่แล้ว


“โอ๋ๆ งอนเลยหรอ”

ไอ้ขุนที่คงแน่ใจแล้วว่าตัวเองปลอดภัย กลับมายืนอยู่ข้างฉันก่อนที่จะพยายามยื่นหน้าเข้ามาในระยะสายตาของฉัน ฉันไม่แม้แต่ปรายตามองหน้ามัน ทำเป็นล้างผักแล้วก็คิดซะว่ามันเป็นอากาศ


“อะๆ  อะ...ให้ตีทีนึง แล้วเลิกงอนเลยนะ”

ไอ้ขุนก้มตัวลงมา ยืนหัวให้ฉันตี

ให้ตายเถอะ นี่เป็นการกระทำของชายหนุ่มอายุจะ 30 จริงๆ หรือเนี่ย!

พอฉันไม่มีทีท่าว่าจะสนใจ นายขุนพลเลยเอาศรีษะของเขาถูไถไปมาที่ซอกคอฉันแทน


“ไอ้ขุน!”

ในที่สุดมันก็ทำลายขันติฉันได้จริงๆ ฉันโบกกะโหลกมันรัวๆ ด้วยมือที่เปียก แน่นอนว่าตอนนี้น้ำล้างผักได้ขึ้นไปเปียกบนหัวไอ้ขุนพลด้วย


“โอ้ยๆ พอแล้วๆ ให้แค่ทีเดียว ไม่ต้องแถมโว้ย”

ขุนพลหลบการรัวมือของฉัน แม่หันมามองด้วยสายตาระอา ก่อนหันไปหยิบใบมะกรูดใส่หม้อต้มยำ แล้วไม่สนใจพวกฉันอีกเลย


ปี้นๆ ~


ฉันหยุดทุบขุนพลทันทีหลังจากที่ได้ยินเสียงบีบแตร ขุนพลยืดตัวมองตรงไปยังทางต้นเสียง ก่อนเดินไปทางหน้าบ้านอย่างไม่มีทีท่าเจ็บปวดจากการโดนซ้อม(เว่อร์) พ่อของเขาคงมาถึงแล้ว


“นิน ยกต้มยำนี่ออกไปตั้งโต๊ะก่อน เดี๋ยวแม่ทอดผักเอาไว้กินกับน้ำพริกกะปิเสร็จแล้วเดี๋ยวจะยกตามออกไป”

ฉันรับถ้วยต้มยำกุ้งจากแม่


“นินยังล้างผักไม่เสร็จ แล้วก็ยังไม่ได้หั่นถั่ว กับมะเขือยาวนะแม่”


“จ้า เดี๋ยวแม่ทำต่อเอง แล้วก็นั่งต้อนรับแขกกับขุนพลเลยนะ ไม่ต้องกลับมาช่วยงานครัวแล้ว ไปๆ”

แม่โบกมือไล่ฉัน พร้อมกับสาระวนงานครัวที่เหลือตรงหน้า ต้อนรักแขก แขก? พวกเราต่างหากแม่ที่เป็นแขก นั่นเขาเป็นเจ้าบ้านนะแม่ แต่ก็นั่นแหละเพราะพ่อของขุนพลย้ายออกจากบ้านนี้นานแล้ว 2-3เดือนจะกลับมาเยี่ยมบ้านครั้ง





‘ไม่มีอะไรทำหรือไง’

ขุนพลถามหญิงสาวที่มานั่งคุดคู้ท่าเดียวกับเขาได้สักพัก


‘ก็จะนั่งตรงนี้ ทำไม เพราะเป็นบ้านนาย ฉันจะนั่งตรงไหนก็เลยต้องขออนุญาตก่อนหรือไง’

หญิงสาวพูดเจื้อยแจ้ว


‘รำคาญ จะไปนั่งตรงไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่ตรงนี้ไม่ได้หรือไง’


‘ทำไมถึงนั่งตรงนี้ไม่ได้’


‘ก็ฉันอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว’


‘อยู่ 2 คน อย่างเงียบๆ ก็ได้นี่’


‘นิน...’

ชายหนุ่มเรียกเสียงแผ่วเบา หันมาจ้องหน้าหญิงสาว แล้วเงียบไป เธอรู้ดีว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมา ไม่ได้มีความโกรธหรือหงุดหงิดเธอแล้ว มันฟังดูกังวลด้วยซ้ำ


‘แกมีอะไรอยากบอกฉันไหม’

หญิงสาวถามขึ้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีทีท่าจะพูดอะไรออกมา


‘ไม่รู้’


‘ไม่มีก็คือไม่มี ส่วนไม่รู้ก็คือมีสินะ’


‘…’


‘ถ้าแกไม่บอกฉัน ฉัน…’


‘พ่อฉันจะแต่งงานใหม่’


‘ห๊ะ’


‘ฉันบอกว่าพ่อฉันกำลังจะแต่งงานใหม่’


‘ก็นึกว่าเรื่องอะไร’

ขุนพลเงยหน้ามองลินินอย่างไม่เข้าใจ


‘พ่อนายคบกับคุณน้าอำไพมาสักระยะแล้วนี่ ก่อนคบเขาก็ถามนายแล้วนี่ว่านายโอเคไหม นายก็ยังบอกเลยว่าไม่มีปัญหา’

ลินินเตือนความจำ


‘มันไม่เหมือนกัน นั่นมันคบกัน แล้วนี่มันคือการแต่งงานกัน พวกเขาไม่ได้แค่คบกัน พวกเขากำลังจะสร้างครอบครัวด้วยกัน’

ขุนพลอธิบาย ลินินมองหน้าเขาก่อนถอนหายใจ


‘ขุน แกก็คือครอบครัวเขา ไม่ว่าพวกเขาจะมีสมาชิกเพิ่มอีกกี่พันคน แกก็คือคนในครอบครัว ความรักที่พ่อมีให้แก มันไม่เหมือนกับความรักที่เขามีให้ผู้หญิงคนไหน มันคนละรูปแบบกัน แกเข้าใจที่ฉันพูดไหม’

ขุนพลพยักหน้า


‘แกไม่ต้องกลัวใครจะมาแย่งความรักของแกไปหรอก เพราะมันคนละรูปแบบกัน ความรักที่ลุงพนมมีให้แก ก็ยังเป็นของแกตลอดไป’


‘…’


‘เงียบ แล้วยังไง ลุงพนมมาบอกให้ทราบหรือมาขออนุญาต’


‘ก็กึ่งๆ ไม่เชิงบอก แล้วก็ไม่เชิงขออนุญาต’


‘บ๊ะ งั้นก็ดี’

ลินินตบต้นขาตัวเอง มองหน้าขุนพลอย่างเจ้าเล่ห์ เขามองเธอกลับอย่างไม่เข้าใจ


‘ฉันจะพาแกไปอาละวาดให้บ้านพังพินาศเลย พวกเขาต้องแยกจากกัน ฉันจะทำทุกวิถีทาง!’


‘แกจะบ้าหรอ ไปแยกพวกเขาทำไม’


‘ก็แกไม่อยากให้พวกเขารักกันหนิ ไม่อยากให้พวกเขาแต่งงาน ก็ต้องทำลายล้างความรักของพวกเขา’


‘ไม่ได้หมายความแบบนั้น’

ขุนพลหลบสายตา


‘แกนี่มันยังไง นู่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ แกอายุ 18 แล้วนะ ทำตัวยั่งกับเด็กน้อยไม่ยอมหย่านม’


‘เออๆ รู้แล้วๆ เดี๋ยวฉันเขาไปบอกพ่อว่าให้แต่งกับน้าอำไพพรุ่งนี้เลย ดีไหม’


‘ก็แล้วแต่แกดิ’

ขุนพลมองหน้าลินินอย่างไม่สบอารมณ์ ต่างกับหญิงสาวที่ส่งยิ้มแป้นให้


‘โอ๋ๆ เด็กชายเขมชาติ ไม่เอา ไม่งอนพี่ลินินนะคะ’

หญิงสาวยิ้มอย่างออดอ้อนก่อนลูบหัวชายหนุ่มตรงหน้า เขาสะบัดศีรษะหลบอย่างรำคาญ


‘ไม่ว่ายังไง แกก็ยังมีฉันและก็ครอบครัวของฉันอยู่นะ แกน่ะกำไรที่สุด’

ขอเสนอยกครอบครัวให้คงใช้ไม่ได้ผลเท่าตอนที่เขาอยู่อนุบาล แต่ก็คงยังใช้ได้อยู่ หญิงสาวคิด


‘ไม่ต้องมาพูดดี’


‘ฉันจะพูดดีกว่านี้ถ้าแกเอาการบ้านฟิสิกส์มาให้ฉันลอก’


‘แกนี่มัน’















ฉันวางถ้วยต้มยำกุ้งไว้กลางโต๊ะ


หมับ~


“พี่ลินินนนนนน”


“สวัสดีครับน้องเขต”

ฉันทักทายเด็กชายที่วิ่งเข้ามากอดรอบเอวฉัน


“เอาตัวมอมแมมๆ ของนาย ออกไปจากตัวสกปรกๆ ของยัยพี่นินเลย”

ขุนพลตามมาแยกน้องชายเขาออกจากฉัน


“ไม่สกปรก พี่นินตัวห๊อมหอม”

ไม่พูดเปล่า เขตแดนหอมเสื้อผ้าฉันฟอดใหญ่ เอาจริงๆ ถึงแม้ฉันจะเชื่อว่าตัวเองไม่ได้สกปรกเหมือนที่ไอ้ขุนมันพูด แต่ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะหอมขนาดควรสูดดมเข้าไปเต็มปอดแบบนั้น


“พูดแล้วยังเกาะแกะอยู่ได้ ออกห่างๆ เลย นายน่ะ”

ขุนพลแงะหัวเขตแดนออกจากตัวฉันอย่างทุลักทุเล


“ตาเขต อย่าไปกวนพี่นินเขา ลูกคนนี้นี่”


“น้าอำไพสวัสดีค่ะ ลุงพนมสวัสดีค่ะ”

ฉันทักทายผู้ใหญ่ทั้งคู่ พ่อฉันเดินตามคนทั้งคู่เข้ามา


“แม่ครับ พี่ขุนเขาไม่ยอมให้เขตเล่นกับพี่นิน”

เขตแดนผละออกจากฉันก่อนวิ่งเข้าไปฟ้องคนเป็นแม่ แน่นอนว่าคนอย่างไอ้ขุนมันไม่สะทกสะท้านอยู่แล้วกับเรื่องการรังแกเด็กที่ชื่อว่าเขตแดน มันจึงหันไปแลปลิ้นใส่น้องต่อหน้าต่อตาทุกคน


ฉันจะบ้าตาย! ไอ้ปัญญาอ่อน


“พี่ขุนเขาแกล้งเขตเล่นเฉยๆ ครับ แล้วพี่ขุนก็พูดถูก เขตอย่าไปกวนพี่นินแบบนั้นครับ”

คุณน้าอำไพอธิบายให้เขตแดนฟัง ซึ่งโคตรจะเข้าข้างไอ้ขุน แล้วก็ไม่มีเหตุผลเลยด้วย


“ขุนพล แกก็อย่าแกล้งน้องให้มากนัก”

ลุงพนมหันมาดุขุนพล น้ำเสียงไม่ได้ตำหนิอะไร เหมือนเป็นการปรามมากกว่า


“ไม่ได้แกล้ง ผมพูดจริ…โอ้ย แกหยิกฉันทำไมเนี่ย”


“หุบ ปาก ไอ้ โง่”

ฉันพูดเสียงอู้อี้ลอดไรฟันออกมา ขณะฉีกยิ้มส่งให้พวกผู้ใหญ่ตรงหน้า โดยมีไอ้ขุนเอามือถูสีข้างบริเวณที่ฉันพึ่งบิดไป


“เขตครับ มาช่วยพี่นินยกน้ำกับแก้วน้ำมาไว้ห้องอาหารกันดีกว่า อาหารใกล้เสร็จแล้วค่ะ เหลือทำเพิ่มอีกนิดหน่อยค่ะ ไม่เกินทุ่มนึง คงไดเริ่มทานกัน”

ฉันแจ้งทุกคนก่อนเดินเข้าไปจูงมือน้องเขตแดน


“งั้นน้าขอเข้าไปช่วยคุณนาตในครัว ฝากตาเขตด้วยนะจ๊ะ”

น้าอำไพส่งยิ้มหวานให้ฉันก่อนเดินไปในครัว


“งั้นระหว่างนี้คุณพนมมาดูกล้วยไม้กับผมดีกว่า จำที่ผมเคยบอกไปคราวก่อนได้ไหมครับ ตอนนี้มันออกดอกสวยเชียว”

พ่อฉันพูดและเดินนำลุงพนมไปทางเรือนกล้วยไม้ของพ่อซึ่งอยู่ในอาณาเขตบ้านลุงพนม (งงไหม?)


“แกเลือกมันใช่ไหม”

ขุนพลพูดอย่างหาเรื่อง เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว


“เออ ฉันเลือกเขตแดน”

ฉันตอบมัน


“ก็ดี”

ขุนพลพึมพำ แล้วเดินออกไปทางห้องนั่งเล่น

เออดี เพื่อนฉัน หาเรื่องทะเลาะกับน้องชายตัวเอง แถมน้องชายที่ว่าอายุแค่ 9 ขวบ ห่างกับมันตั้ง 19 ปี แถมตอนนี้เริ่มลามมาหาเรื่องฉันแล้ว ให้ตายเถอะ!


“พี่ขุนโกรธเขตหรอครับ”


“พี่ขุนของเขตไม่ได้โกรธ เขาแค่งอนเฉยๆ”


“งอน? งอนเขตหรอครับ”


“งอนพี่นินต่างหาก พี่ขุนเขาไม่ได้โกรธ แล้วก็ไม่ได้งอนเขตหรอกครับ”


“พี่ขุนไม่ชอบเขต”

ฉันหยุดมองหน้าเขตแดนอย่างเอ็นดู ไอ้ขุนมันรักเขตแดนจะตายไปทำไมฉันจะไม่รู้ ตอนไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกัน ไม่ใช่สิ ทุกๆ ที่ ที่ไปเที่ยวด้วยกัน ของเล่นเอย ขนมเอย เสื้อผ้าเอย ไอ้ขุนมันซื้อฝากเขตแดนทั้งนั้น แม้จะอ้างชื่อว่าเป็นของฝากจากฉัน แต่คนเลือกก็คือมันและที่สำคัญคนจ่ายเงินก็มัน ยังไม่นับเรื่องที่มันเคยปรึกษาฉันว่าจะส่งเขตแดนไปเรียนเมืองนอก โดยมันนี่แหละจะเปย์เองทุกบาททุกสตางค์ 

ตอนน้าอำไพตั้งท้อง มันตื่นเต้นจะตาย เล่นเอาคนไม่มีน้องอย่างฉันต้องตื่นเต้นไปด้วย ความจริงน้องเขตจะไม่ได้ชื่อเขตแดนแล้ว ก็พี่ชายตัวดีเขาอยากให้ชื่อน้องเป็นขุนเหมือนกับตัวเอง เลยเสนอชื่อ ‘ขุนไกร’ ขึ้นมา ฉันส่ายหน้าแทบไม่ทัน ดีที่ทุกคนไม่เห็นด้วย ไม่งั้นเวลาเรียกชื่อเขตแดน ฉันต้องนึกถึงละครจักรๆ วงศ์ๆ ไม่ก็ละครพีเรียดย้อนทุกครั้งแน่ๆ


“เขตครับ น้องเขตเข้าไปรอพี่ในครัวก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ตามไปช่วยกันยกแก้วน้ำ พี่นินขอเวลาไปดูพี่ขุนแปปนึง”


“ครับ พี่นินง้อพี่ขุนให้ได้นะครับ เขตไม่อยากให้พี่ขุนงอน เขตอยากให้พี่ขุนอารมณ์ดี”

ฉันส่งยิ้มแห้งๆ ให้เขตแดน ง้อเง้ออะไรกัน แค่จะไปดูว่ามันทำตัวปัญญาอ่อนสำเร็จจะมีความสุขแค่ไหน





ฉันเดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น ขุนพลนั่งเล่นเกมส์เพลสเตชั่นอยู่หน้าโทรทัศน์ เขาปรายตามองฉันนิดนึงก่อนจะทำเป็นสนใจเกมส์ต่อ

ไอ้นี่วอนจริงๆ


“ทำไมแกชอบทำตัวแบบนี้ทุกครั้งที่พ่อ คุณน้า แล้วก็น้องแกมาหา”


“…”


“แกโตแล้วนะขุน”


“…”

ขุนพลยังคงสนใจเกมส์ตรงหน้า ฉันรู้ว่ามันทำเป็นเมิน เลยคว้าจอยสติ๊กออกจากมือมัน และแน่นอนว่ามันสนใจฉันทันที


“แกเอามานี่เลย”


“ไม่! ฉันจะคุยกับแก คุยกันก่อน แล้วฉันจะคืนให้”

ฉันตอบเสียงแข็งพรางจ้องมัน


“เออๆ จะพูดอะไรก็พูดมา”


“แกเกลียดพวกเขาหรอ”


“ไม่ได้เกลียด”


“แล้ว?”


“ก็ไม่ชอบเห็นครอบครัวของฉัน ที่ไม่ต้องมีที่ของฉัน ก็เป็นครอบครัวได้”

ขุนพลหลบตาฉัน ฉันมองหน้าเขา

ฉันพอรู้สถานะการณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ ขุนพลจะเรียกว่าสนิทใจกับคุณน้าอำไพไหม 

ก็ไม่ 

ไม่ใช่น้าอำไพไม่ดี หรือพวกเขาเกลียดกัน แต่น้าอำไพเข้ามาอยู่ในตำแหน่งคนรักของพ่อเขา ตำแหน่งที่แม่ของเขาเคยอยู่ ขุนอาจจะรู้สึกผิดกับแม่ของเขาที่เสียไป และฉันเดาว่านี่คงเป็นสาเหตุให้เขาไม่เรียกน้าอำไพว่าแม่ 

สถานะการณ์ครอบครัวดำเนินไปอย่างตะขิดตะขวงใจ แต่น่าจะแย่ลงไปอีกตอนที่คุณยาย ฉันหมายถึงแม่ของน้าอำไพป่วย น้าอำไพขอคุณลุงพนมเพื่อกลับไปดูแลแม่ที่ต่างจังหวัด แต่ตอนนั้นน้าอำไพกำลังตั้งท้องเขตแดน แน่นอนว่าลุงพนมห้ามภรรยาไม่ได้ ก็เลยตัดสินใจตามไปดูน้าอำไพที่ต่างจังหวัดด้วยอีกคน ถึงขนาดเปลี่ยนรูปแบบงานจากแนวหน้าทางวิศวกรรมไปอยู่เบื้องหลังคอยตรวจงานแทน เพื่อที่จะทำงานข้ามจังหวัดได้ ตอนนั้นขุนพึ่งจะเข้าปี1 มั้ง หลังจากนั้นก็อยู่ต่างจังหวัดกันเรื่อยมา จนพ่อกับแม่น้าอำไพท่านเสียแล้ว ก็ไม่ได้ย้ายกลับมา ฉันคิดว่าขุนจะน้อยใจก็คงไม่แปลก ก็มันเติบโตแบบที่มีพ่ออยู่ด้วยเดือนเว้นเดือน ขนาดแม่เสียไป พ่อยังไม่สามารถกลับมาอยู่ด้วยกันได้ แต่ฉันในอีกมุมมองนึง มันเกี่ยวข้องกับจังหวะเวลาด้วย แต่ฉันเชื่อว่ายังไงพ่ออย่างลุงพนมก็รักลูกชายอย่างขุนพลไม่น้อยหน้าพ่อคนไหน


“ไม่ว่าจะมีที่หรือไม่มีที่ของแก นั่นก็คือครอบครัวแก ครอบครัวในแบบฉบับของบ้านแก”

ฉันย้ำให้มันฟังความจริงของโลก เผื่อมันจะลืม


“ก็รู้ไง ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”

ขุนพลตอบ


“แล้วน้องล่ะ เขตแดนน่ะ น้องแกนะ น้องชายคนเดียวของแกนะ”


“ก็รู้ไง ไม่ได้หาเรื่องมันเพราะเกลียดมันซะหน่อย แล้วก็ไม่ได้ชอบแกล้งมันเหมือนที่ทุกคนว่าด้วย”


“เชื่อมาก แล้วที่ทำเมื่อกี้ล่ะ ไปหาเรื่องเด็กทำไม”


“ก็ไม่ชอบ…”


“อะไรนะ”

ขุนพลตอบเสียงอ้อมแอ้ม ฉันไม่ได้ยินเลยถามมันไปอีกรอบ


“ก็ไม่ชอบให้มันมาเล่นกับแก ฉันแบ่งทุกคนบนโลกกับใครก็ได้นะ แต่แบ่งแกกับใครไม่ได้”


“ห๊ะ”


“ก็ตามนั้นแหละ”


“นี่แกกลัวฉันจะรักเขตแดนมากกว่าแกหรอ ไอ้ขุน ไอ้ปัญญาอ่อน”


“อะไรเล่า”


“แกฟังฉันนะ”

ฉันถอนหายใจ แล้วพูดต่อ


“ความรักที่ฉันให้แก แล้วก็ความรักที่ให้เขตแดน มันคนละรูปแบบกัน ต่อให้ฉันรักเขตแดนมากแค่ไหน ความรักในฝั่งของแกก็ไม่ได้ลดลงจำไว้ ไอ้โง่”


“นี่แกบอกรักฉันหรอ”


“ก็ตามนั้นแหละ”


“แล้ว…”

ขุนพลมองหน้าฉัน ชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะถามต่อ


“แล้วรูปแบบความรักที่แกให้ไอ้เขต มันมากกว่ารูปแบบความรักที่แกให้ฉันป่ะ”

ฉันกลอกตามองบน ก่อนลุกเดินหนีมันไปในครัวดีกว่า

คือมันจะต้องเอาชนะเด็กน้อยให้ได้เลยสินะ พับผ่าสิ!

—————————————————————————————————

สวัสดีนักอ่านทุกคนนะคะ

ตอนนี้อาจมาช้าหน่อย และตอนอื่นๆ หลังจากนี้ก็คงออกช้าพอๆ กัน งานหลักไรด์ยุ่งมากเลยค่ะช่วงนี้ และเหมือนที่เคยแจ้งไว้ ว่านิยายเรื่องนี้แต่งเสร็จอัพเลย ไม่มีการแต่ดองไว้แต่อย่างใดแต่ถ้าทุกคนอยากอ่านเร็วขึ้น ไรด์คงต้องขอกำลังใจหน่อย จะเม้นพูดคุย หรือกดให้กำลังใจก็ได้ค่ะ ไรด์จะได้มีแรงปั่นมาอัพให้ทุกคนอ่านกัน

ตอนหน้าไรด์วางแผนว่า คุณพบรัก ของไรด์จะได้ออกมาเจิดจรัสบ้างแล้วค่ะ หลังจากที่ทุกคนรู้จักขุนพล ลินินและครอบครัวพวกเขาไปพอสมควร


ปล.1 ไรด์ยังคงมีปัญหากับตัวหนังสือและขนาดอยู่ แต่ละบทใช้ฟร้อนท์และขนาดไม่เหมือนกันเอาไว้ไรด์ว่างจะเข้ามาพรูปให้นะคะทนๆ อ่าน กันไปก่อน


ปล.2 ไรด์แต่งนิยายผ่านทางไอแพดค่ะ และตอนนี้สงสัยว่ามันอาจติดไวรัสเวลาไรด์พิมพ์ตัวหนังสือจะดีเลย์แสดงอักษรและเหมือนจะอืดๆ ด้วย ทำให้จากแต่งนิยายช้า เป็นพิมพ์ล่าช้าเข้าไปอีก ใครมีวิธีแก้รบกวนบอกไรด์ทีค่ะ


ยังไงกก็ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ


ด้วยรัก❤️

Lady-k

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #5 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:14
    มีคำผิดนะคะ เช่นระอา ปรายตา ตรงจ่อหน้าแรก ๆ ของเรื่องค่ะ
    แล้วความรักของลินินที่มอบให้ขุนเป็นรูปแบบไหนน้าา
    #5
    2
    • #5-1 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 5)
      27 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:15
      พิมพ์ผิดค่ะ ย่อหน้าแรก ๆ
      #5-1
    • #5-2 Lady-k (@Lady-k) (จากตอนที่ 5)
      1 มีนาคม 2562 / 23:05
      ขอบคุณมากค่าาา แก้ไขเรียบร้อยแล้ว🙏🏻
      #5-2