ผมว่า...ผมรักคุณ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 74 Views

  • 6 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    74

ตอนที่ 1 : วันที่ได้รู้จักและวันที่ได้รู้จักขึ้นอีก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    17 ก.พ. 62

แรกพบสบตา (อนุบาล 2)

 



ลูกชาย ลูกสาวค่ะ คนโตชื่อไนล่อน ส่วนคนเล็กชื่อลินินค่ะ ไหว้คุณลุงคุณป้าสิลูก

นาตญา หญิงสาวอายุสามสิบสอง แทบจะกดหัวเด็กทั้งสองลงเก้าสิบองศา เพื่อเป็นการแสดงมารยาทอันอ่อนช้อยงดงาม ซึ่งมองจากภายนอกนั้น ดูตลกมากกว่าเพราะความเงอะงะและอาการกบฏเล็กๆจากลูกๆ

 

น่ารักน่าเอ็นดูทั้งสองคนเลยนะคะ ส่วนบ้านนี้ลูกโทนค่ะ น้องขุนพล

เด็กชายพนมมือไหว้ตามแบบฉบับตำรามารยาทฉบับปรับปรุงและแก้ไขปีล่าสุด ได้อย่างไม่มีที่ติ 

 

ไหว้พระเถอะลูก พ่อคุณเอ้ย รูปก็หล่อ นามก็เพราะ มารยาทก็งาม คุณพนมกับคุณประนอมคงชื่นใจ นี่เอาลูกดิฉันสองคงมัดรวมกัน ยังไม่ได้เท่านี้เลยนะคะ

นาตญาอดชื่นชมตามประสาวิสัยของตนไม่ได้ เธอทราบข่าวเรื่อง เพื่อนบ้านที่จะย้ายเข้ามาแทนบ้านหลังใหญ่ซึ่งติดกับบ้านเธอได้สักประมาณอาทิตย์กว่าๆแล้ว โดยปกติแล้วเธอไม่ได้คาดหวังที่เพื่อนบ้านจะต้องแวะมาหาสู่ทักทาย ต้องยอมรับว่าในสภาพสังคมใจกลางมหานคร นี่ยังไม่รวมกับฐานะที่คาดการคร่าวๆจากราคาบ้าน ข้าวของเครื่องใช้ ที่ทยอยขนมาล่วงหน้าสักพัก ถ้าเพื่อนบ้านครอบครัวใหม่จะไม่มาทักทาย บ้านตึกแถวเล็กๆของเธอและครอบครัว เธอก็ไม่ได้ติดใจ แต่นี่เพื่อนบ้านครอบครัวใหม่กลับสร้างความแปลกใจให้เสียอีก

 

เสียดายนะคะที่สามีดิฉันไม่อยู่ เลยไม่ได้ทำความรู้จักกันเลย

 

ไม่เป็นไรหรอกครับ บ้านใกล้เรือนเคียงกันแค่นี้เอง ไม่รู้จักวันนี้ ก็รู้จักวันหน้า

นายพนมยิ้มให้

 

แม่ นินไปได้ยัง นินจะดูการ์ตูน

บุคคลร่างน้อยในวงสนทนาเอ่ยขึ้น นี่มันเวลาการ์ตูนตอนเช้าวันหยุดของเด็กๆนะ แม่ไม่เข้าใจเล๊ย

 

ยัยนินลูกคนนี้นี่

 

งั้นไนล์ไปกับน้องนะ

 

ตาไนล์นี่ก็อีกคน

นาตญาส่งสายตาระอาให้ลูกทั้งสอง 

 

ปล่อยเด็กๆ เขาไปดูการ์ตูนเถอะค่ะ น้องขุนพลก็ตามพี่ไนล่อน กับน้องลินินไปก็ได้นะ ม๊าอนุญาต เดี๋ยวดิฉัน คงต้องขอรบกวนปรึกษาคุณพี่นาตด้วยนะคะ เกี่ยวกับค่าส่วนกลาง การประชุมชุมชน และก็เรื่องจิปาถะอีกหลายเรื่องเชียวค่ะ

เด็กชายชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง พึ่งรู้จักกัน ไม่ได้สนิท แล้วก็ไม่อยากเล่นด้วย จะไปดีไหม

 

นี่จะไปไม่ไป ชักช้าอยู่ได้

เด็กหญิงตรงหน้าชักสีหน้าหงุดหงิดใส่ เด็กชายที่โตกว่าก็หายไปไหนแล้วไม่รู้ ครั้นจะหันไปขอความช่วยเหลือการตัดสินใจจากพ่อแม่ ผู้ปกครองทั้งสามคนก็แยกออกไปยังส่วนของม้านั่งหินอ่อนหน้าบ้านแล้ว

 

นี่นาย

เด็กหญิงดึงมือเขาพร้อมกระตุก เด็กชายหันหน้ามาสบตากับสายตาที่หงุดหงิด แฝงด้วยความรำคาญใจ ช่างขัดกับอายุและใบหน้าเยาว์วัย

 

รู้มั้ย แม่มดน้อยโดเรมีตอนนี้สำคัญขนาดไหน!’ 

เด็กหญิงไม่พูดเปล่า เดินจูงมือเด็กชายให้ตามไป...

 

 

 


 

 

 

 

 

ารเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ (ประถมศึกษาปีที่2)

  


 ศาลา8


บางทีก็ต้องยอมรับว่าบนฟ้าอาจจะสบายกว่าก็ได้

เด็กหญิงวัยแปดขวบ ย่อตัวลงนั่งคุดคู้ พยายามที่จะมองหน้าเพื่อนวัยเดียวกัน ที่ฟุบหน้าลงเข่าพร้อมทั้งใช้มือกำบังไว้สำหรับสะอื้นไห้

 

นินรู้ได้ไง ฮึกๆ.. ว่าจะ..ฮึก..ว่าจะสบาย

เสียงลอดมาจากเด็กชายที่ยังฟุบหน้าร้องไห้

 

คนที่อยู่บนท้องฟ้า ก็เป็นนางฟ้า บินก็ได้ ไม่ต้องหิว ไม่ต้องไปโรงเรียน ยังไงก็สบาย

 

จริงหรอ ฮึกๆ.. สบาย ฮึกๆ.. สบายแน่นะ

เด็กชายเงยหน้ามองเด็กหญิงที่จ้องมองหน้าเขาด้วยตาใสแจ๋ว ใบหน้าเด็กชายอาบด้วยน้ำมูกและน้ำตา เลอะเทอะจนแยกไม่ออก

 

มานี่มา

เด็กหญิงประคองหน้าเด็กชายเข้ามาใกล้ พร้อมกับใช้ชายเสื้ออชุดกระโปรงสีดำของเธอเช็ดบนใบหน้าเขา

 

นิน..ฮึกๆ.. แต่ขุนไม่มี..ฮึก..ไม่มีแม่แล้วนะ

เด็กหญิงลอบถอนหายใจ

 

งั้นเอาแม่นินไป นินแบ่งให้คนละครึ่ง

 

ได้.. ได้หรอ

 

ได้สิ ทำไมจะไม่ได้หล่ะ งั้นเอาพ่อนินไปอีกครึ่งหนึ่ง นินจะแบ่งให้ขุนอีก เห็นมั้ย ขุนมีแม่ครึ่งหนึ่ง มีพ่อหนึ่งครึ่ง มีเยอะกว่านินอีก ไม่ร้องแล้วนะ

เด็กชายลังเลก่อนถามต่อ

 

แล้ว..ฮึกๆ..แล้วพี่ไนล์ไม่ว่าหรอ

 

พี่ไนล์ไม่ว่าหรอก เขาอายุสิบขวบแล้ว โตแล้ว

 

แล้ว..ฮึก..’

 

ขุน ไม่ร้องแล้วนะ ถ้าขุนร้อง นินก็จะร้อง

 

ถ้าพ่อไปทำงาน ขุน..ฮึก..ขุนจะอยู่กับใคร ขุน..ฮึก..ขุนจะกินข้าวกับอะไร แล้วขุนทำงานไม่เป็น ขุน..ฮึก..ขุนคิดถึงแม่ ขุนอยากกอดแม่ แม่ไปเป็นนางฟ้าแล้ว ฮึกๆ..’

เด็กชายจ้องมองหญิงสาวที่ตอนนี้หน้ายับยู่ยี่เพื่อพยายามกลั้นน้ำตา

 

ฮึกๆ...’

 

นิน..ฮึก..ขุนไม่ร้องแล้ว นินอย่าร้องนะ

 

ฮืออออ..นินไม่อยากให้ขุนร้อง อย่าร้องไห้เลยนะ น้านอมเป็นคนใจดีมากๆ น้านอมต้องเป็นนางฟ้า ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เด็กหญิงปล่อยโฮลั่น

 

นิน ขุนไม่ร้องแล้ว อย่าร้องเลย..น้า

เด็กชายตกใจ กลั้นเสียงสะอื้น

 

ฮือๆๆๆ...ใครจะทำกับข้าวให้ขุนกิน ใครจะนอนกับขุน นินก็ซักผ้าไม่เป็น นิน..นินทำงานไม่เป็นเหมือนกัน ฮือๆๆๆๆๆๆ แต่..แต่นิดกอดขุนได้นะ นินไม่ทิ้งขุนหรอก นิน...ฮือๆ..นินจะไม่อยากเป็นนางฟ้าอีกแล้ว ฮือๆๆๆๆๆ

 

พอแล้วนิน พอแล้ว..ฮึก..

โอ๋ๆ ไม่ร้องแล้วนะ

เด็กชายพยามกลั้นเสียงสะอื้น พร้อมกอดร่างเด็กหญิงไว้

สักพักเด็กชายก็เดินจูงมือเด็กหญิงที่ส่งเสียงสะอื้นเบาๆ ไปตามทาง เพื่อไปศาลาบริเวณที่ตั้งพักศพของแม่ที่เขารัก...

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

สวัสดียามเย็นค่ะทุกโค้นนนนน~


หลังจากเริ่มอัพนิดๆหน่อยๆ ไรท์ก็พบปัญาหาว่า ตัวเองแม่งไม่ได้มีปัญหากับการแต่งนิยาย แต่มีปัญหากับการหารูป อัพรูป จัดตัวอักษร และเข้าๆออกๆเว็ป/แอป แทน 555555555 

สุขสันต์วันแห่งความรักค่ะ ขอให้มีความรักที่ดีอยู่รอบตัว และที่สำคัญ

ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ 


ด้วยรัก❤️

Lady-k

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:49
    น่ารักดีค่ะ แต่แอบงงว่าศาลา 6 หรือ ศาลา 8
    ปล. การใช้ไม้ยมก ควรวรรคหน้าวรรคหลัง หรือเว้นวรรคหลังก็ได้ค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 Lady-k (@Lady-k) (จากตอนที่ 1)
      17 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:58
      เหมือนตั้งศพไว้ที่ศาลา6 ค่ะ แต่นาง2 คนอินดี้ เดินหลบผู้ใหญ่มาเศร้ากันที่ศาลา8
      ขอโทษที่ทำให้งงน้า
      ปล. ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ จะเอาไปปรับใช้ในบทต่อๆไป ถ้ามีอะไรก็แนะนำเพิ่มได้นะคะ ยินดีรับฟังค่ะ
      #1-1