Used to love รักเอย

ตอนที่ 2 : วันที่ดี?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 พ.ค. 63

 

รักเอยอย่าใจร้ายนัก

 

 

เสียงผู้คนมากมายทั้งพูดคุยและเดินสวนกันไปมาผมกลับมาแล้วครับผมจะกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในช่วงวัยใหม่สังคมใหม่และผมคนใหม่ ตอนนี้ผมกำลังยืนรอพ่อมารับอยู่ที่หน้าสนามบิน ใช่ครับผมกลับมาประเทศไทยแล้วหลังจากหนีปัญหาชีวิตไปเรียนต่อที่ต่างประเทศอยู่นาน ตอนนี้ผมเข้มแข็งและโตขึ้นพร้อมที่จะเผชิญกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตผมแล้ว

มาเลยอะไรก็ตามเข้ามาเลยอาโปคนนี้พร้อมแล้ว!!!!!

ไหมนะแฮ่ๆ อะนั้นพ่อผมมาแล้ววันข้างหน้าจะเป็นยังไงนะผมนึกไม่ออกเลยจะดีหรือร้ายก็คงต้องให้โชคชะตา

 

“สวัสดีครับพ่อ คิดถึงจังเลย” ผมขึ้นมาบนรถแล้วกล่าวทักทายพ่อทันทีแถมกอดให้ด้วยเบาๆ

“เอ้ากอดพ่อเป็นเด็กๆเลยไอ้ลูกคนนี้พ่อก็คิดถึงแกเหมือนกัน” พ่อผมพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ

“ใช่ชี้ตอนนี้ผมโตเป็นหนุ่มแล้วครับ” ผมโตเป็นหนุ่มแล้วจริงๆนะ

“ฉันเชื่อแกดูสิโตกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ กลับมาคราวนี้คงไม่มีใครจำแกได้แน่ๆ”

ที่พ่อพูดมาก็ไม่ผิดตอนนี้ผมสูงขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แถมหุ่นก็เปลี่ยนไปมากไม่ผอมแห้งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว มาพร้อม ความสูงตั้ง174เซนติเมตร สูงไหมละ อิอิ

“แต่ผมก็น่ารักเหมือนเดิมใช่ไหมครับพ่อ แต่ตอนนี้ผมคิดถึงแม่มากเรารีบกลับกันเถอะครับ”

“เออๆ รัดเข็มขัดด้วยไอ้ลูกชายพ่อจะพาซิ่งไปหาคุณนายให้เร็วที่สูด

“รับทราบครับเจ้านาย555”

 

เราขับรถกันไม่นานก็มาถึงบ้านของผม บ้านผมอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรค์ที่ค่อนข้างใหญ่ เป็นบ้านสองชั้นที่ใหญ่พอสมควร ครอบครัวผมก็ถือว่าพอมีฐานะนิดหน่อยพ่อผมเป็นหมอ ส่วนแม่มีธุรกิจร้านเพชรพลอยอยู่หลายแห่ง ไม่รู้ไปพบรักกันได้ยังไง ฮ่าๆ

ผมลงจากรถมีพ่อช่วยถือของเข้าบ้าน คิดถึงจังไม่ได้กลับมานานแล้วผมไม่ยอมกลับบ้านเลยตลอดที่เรียนอยู่ที่นู้น พ่อกับแม่ก็มีบินไปหาบ้างแต่พวกท่านงานยุ่งเลยบินบ่อยไม่ได้ปีละครั้งสองครั้งเท่านั้นเอง ส่วนพวกเพื่อนๆของผมก็ติดต่ออยู่ตลอดเนี่ยผมว่าจะโทรไปเซอร์ไพร์พวกมันอยู่ พวกมันต้องตกใจมากแน่ๆผมเล่นกลับมาไม่บอกใครเลยนอกจากพ่อ กะว่าจะมาเซอร์ไพร์ทุกคนผมนี่คนดีสุดๆเลย

ผมถือของเข้ามาในบ้านคุณนายกำลังนั่งเขี่ยไอแพดอยู่สงสัยอ่านข่าวซุบซิบอยู่แน่ๆ นางชอบมากข่าวซุบซิบดาราเนี่ยต้องรู้ทุกเรื่อง ผมป่าวนินทาแม่นะและก็ไม่ได้ด่าด้วยผมกำลังชมว่าท่านเป็นคนทั่วถึงรอบรู้ทุกด้านอยู่นะทุกคนเชื่อผมสิ

 

 

“คุณนายครับอาโปกลับมาแล้วเชอร์ไพรค้าบ จุ๊บ” ผมกอดคุณแม่จากทางข้างหลังพร้อมขโมยหอมแก้มไปฟอดใหญ่ ชื่นใจมากครับแก้มใครก็ไม่รู้หอมมาก อิอิ

“อ๊ะ อาโป”

“คิดถึงจังครับ ขออาโปหอมแก้มแม่ชักรอบหน่อย” ฟอดด

“ไม่ให้หอมย๊ะ แล้วมาได้ไงเนี่ยทำไมไม่บอกแม่ซักคำ แม่งอนแล้ว งึ” ท่านพูดพร้อมทำหน้างอนผม งุ้ยน่ารักจังแม่ใครเนี่ย

“โอ๋ๆน้าคูมแม่ อาโปเซอร์ไร์แม่ไงครับ ไม่งอนน้าอะๆอาโปให้หอมคืนทีเลย”

“ขอ4ทีได้ไหมลูกชาย” พูดจบแม่ก็หอมแก้มผมซ้ายขวาทันที

“เอ้าๆเล่นอะไรกันแม่ลูก อาโปไปอาบน้ำไปลูกแล้วลงมากินข้าวกัน” พ่อผมพูดขัดขึ้น

“โอเคครับ เดี๋ยวอาโปจะรีบลงมานะ”ร่างโปร่งบอกพร้อมวิ่งขึ้นห้องเพื่อไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ถึงห้องอาโปก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงนุ่ม

“อ่าคิดถึงจังห้องยังเหมือนเดิมเลย” อาโปพึมพำกับตัวเองพร้อมมองไปรอบห้องด้วยความคิดถึง

“ทักบอกพวกนั้นดีกว่าเดี๋ยวพวกมันจะงอน”

 

 

อาโปเองงับ : พวกมึง

ปอนด์เปียกปอน : ว่า

เมฆา : …

อาโปเองงับ : คือว่า เอ่อ

ปอนด์เปียกปอน : อะไรพูดมา สาดกูลุ้นเร็วๆ

อาโปเองงับ : .

เมฆา : .

เมฆา : . รีบพูดเร็วสาด อย่ามาเล่นลิ้นเร้ววววว

อาโปเองงับ : 5555555555

อาโปเองงับ : กูกลับมาแล้ว

เมฆา : กลับ?

ปอนด์เปียกปอน : กลับบ้านหรอวะ ไอ้สาดไม่บอกเพื่อนชักคำ กูงอนไม่พูดด้วย

เมฆา : +1

อาโปเองงับ : โอ๋เอ๋ๆ นะเพื่อนเดี๋ยวพี่คนนี้จะเลี้ยงเหล้าเป็นการไถ่โทษดีไหมครับ เพื่อนๆ

ปอนด์เปียกปอน : อะดีลดิวะ กูหายงอนละ55555

เมฆา : +1

อาโปเองงับ : เดี๋ยวนัดอีกทีนะเว้ย ขอจัดการหลายๆอย่างก่อน

ปอนด์เปียกปอน : เคเว้ย

เมฆา : เค

 

เมื่อคุยกับเพื่อนเสร็จร่างโปร่งก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อลงไปกินข้าวเดี๋ยวพ่อกับแม่จะรอนาน

 

 

อาโปลงมาทานข้าวกับพ่อแม่เสร็จก็พากันมานั่งดูทีวีกันที่ห้องนั่งเล่น

อ่าคิดถึงบรรยากาศเก่าๆจังแฮะ ร่างโปรงคิดอะไรเพลินก็ล้มตัวลงบนตักของคุณแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ

“คิดถึงจังครับ ขออาโปนอนตักหน่อย” พูดพร้อมกับมุดไปที่หน้า้องแบนราบของคุณแม่คนสวย แม่ก็ได้แต่มองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่กำลังอ้อนอยู่อย่างเอ็นดูพร้อมลูกกลุ่มผมนิ่มไปด้วย

“อ้าวอ้อนอะไรแม่แกอีกห๊ะไอ้ลูกชาย” พ่อที่พึ่งเดินเข้ามาเอ่ยทักลูกชายกับภรรยาสุดที่รักที่กำลังออดอ้อนกันอยู่

“ป่าวซักหน่อยพ่ออะคิดไปเอง”

“เออๆ อย่าอ้อนมากคนนี้พ่อหวงนะ”

“คนนี้โปก็หวงนะพ่อ”

“บ๊ะเดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งแฮะ”

“5555555”

“ว่าแต่เรื่องที่คุยกันไว้เรื่องงานของแกน่ะตกลงว่าจะไปสมัครที่ไหน”

“ว่าจะไปสมัครบริษัทGoodTvดูครับ ผมส่งใบสมัครไปแล้วด้วย”

“โอเค เขาเรียกไปสัมภาษณ์วันไหนละ ”

“วันมะรืนครับพ่อ ”

“โอเค สู้ละกัน”

“ขอบคุณครับพ่อ”

ผมคุยเรื่องหางานกับพ่อตั้งนานแล้วละครับ ตอนแรกท่านก็ถามว่าทำไมไม่มาบริหารร้านช่วยแม่ละผมก็บอกท่านว่าอยากไปหาประสบการณ์ก่อนที่ผมอยากทำงานเป็นเลขาก็เพราะอยากเรียนรู้การทำงานของผู้บริหารสูงว่าเขาทำกันยังไงง่ายๆก็คือหาประสบการณ์และก็ศึกษาข้อมูลไปด้วยแหละครับ

 

 

 

 

กริ๊งง กริ๊งง

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นบ่งบอกเวลาสำหรับการตื่นในวันนี้แล้วอาโปงัวเงียนิดหน่อยก่อนจะลุกขึ้นมาปิดนาฬิกาปลุกก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ

 

วันนี้ผมตื่นเช้ากว่าทุกวันเพราะวันนี้ผมต้องไปสัมภาษณ์งาน เลยต้องตื่นแต่เช้ามาเสริมหล่อหน่อยถึงผมจะหล่ออยู่แล้วก็เถอะ ผมใช้เวลาในการแต่งตัวราวๆหนึ่งชั่วโมง

ก่อนจะลงมากินข้าวเช้ากับพ่อแม่ตอนเช้า

“แม่ครับอาโปขอพรหน่อย” ผมพูดบอกแม่พร้อมกอดอ้อน

“สู้นะครับลูก ลูกแม่เก่งอยู่แล้ว”

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอกำลังใจหน่อย”ผมพูดพร้อมขโมยหอมแก้มแม่ไปฟอดใหญ่

“ไม่ต้องกังวลนะลูกแม่กับพ่อเป็นกำลังใจให้”

“ขอบคุณครับ งั้นฮาโปไปก่อนนะ สวัสดีครับ”

ผมไหว้พ่อกับแม่ก่อนจะขึ้นรถ วันนี้ผมขับรถไปเองครับเป็นของขวัญเรียนจบจากคุณแม่สุดที่รัก MINI JOHN COOPER WORKS ผมชอบรถแบรนด์นี้อยู่แล้วผมว่ามันน่ารักดี วันนี้รถติดมากตามสไตล์ของเมืองหลวงแห่งความวุ่นวายแหละครับผมถึงต้องตื่นเช้าไง ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของผมนะครับ

 

ร่างสูงโปร่งของอาโปยืนอยู่หน้าบริษัทGoodTvเขาสูดลมหายใจเข้าออกแรงๆเพื่อเป็นการให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในบริษัท เมื่อร่างโปร่งเดินเข้ามาก็ถูกสายตาของคนที่อยู่ในบริเวณรอบๆหันมามองด้วยความสนใจกับรูปร่างหน้าตาของเขา ที่จะว่าสวยก็สวยหรือจะบอกว่าหล่อก็ได้ อาโปมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้นปนสนใจก่อนจะขึ้นลิฟต์เพื่อไปยังห้องสัมภาษณ์

ผมตื่นเต้นมากบริษัทนี้ใหญ่มากพอสมควรตอนนี้ผมนั่งรอสัมภาษณ์อยู่ที่หน้าห้องแห่งหนึ่งในบริษัทผมก็เดินงงๆตามคนที่คิดว่าจะน่าจะมาสัมภาษณ์เหมือนกันกับผม มีคนมาสัมภาษณ์ประมาณสิบคนได้ถือว่าเยอะนะครับ อ่าตื่นเต้นจัง ผมได้สัมภาษณ์คนที่สองตอนนี้คนแรกก็เข้าไปนานแล้วเมื่อไหร่จะถึงตาผมนะตื่นเต้นจะแย่แล้วเนี่ย

“ผู้สัมภาษณ์หมายเลขสองเชิญเข้าห้องสัมภาษณ์ค่ะ” พูดยังไม่ทันขาดคำก็เรียกเลย

“ครับ” ผมขานรับพร้อมเดินเข้าไปในห้อง สู้เว้ยอาโปมึงทำได้ อึบ

 

 

 

 

“โอเค คุณธาราเสร็จแล้วเดี๋ยวทางเราจะแจ้งผลทางเมลล์ในอีกสองวันนะครับ”

“ขอบคุณครับ” ผมกล่าวขอบคุณคณะกรรมการสัมภาษณ์ก่อนจะเดินออกมา

 

เฮ้อหวังว่าเขาจะรับเด็กจบใหม่แบบผมนะ แต่ผมค่อนข้างมั่นใจนิดหน่อยดูเหมือนกรรมการจะชอบโปรไฟล์ของผมอยู่นะ

สัมภาษณ์เสร็จแล้วชวนเพื่อนไปฉลองดีกว่า คิดได้ดังนั้นผมก็ไม่รอช้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเพื่อนในขณะที่ผมก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ไปด้วยผมก็เดินก็ชนเข้ากับใครบางคน

“อ๊ะ ขอโทษครับ” ผมรีบขอโทษคนที่ผมเดินชนก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ผมเดินชน เราจ้องหน้ากันอยู่นานก่อนที่อีกฝ่ายจะเป็นคนเปิดปากพูดก่อน

“อาโปหรอ”

“พี่”

ผมเผลอเรียกเขาออกมาเบาๆเรายังคงจ้องตากันอยู่ไม่มีฝ่ายไหนแม้แต่จะละสายตาจากกันเหมือนต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในภวังค์ของตัวเอง เรายืนจ้องกันอยู่นานจนเป็นผมเองที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวหลบสายตาก่อน

“เอ่อ ขอโทษครับผมขอตัวก่อน”

“ดะ ..”

ผมรีบพูดก่อนจะก้าวเร็วๆออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ไม่ได้สนว่าอีกฝ่ายจะพูดหรือจะทำยังไงสิ่งเดียวที่ผมคิดได้คือหนีจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ถ้าหากผมอยู่ตรงนั้นอีกสักแม้เสียววินาทีเดียวเขาต้องเห็นน้ำตาของผมแน่เพราะตอนนี้สองข้างแก้มของผมมันเต็มไปด้วยน้ำตาแล้ว ทำไมนะผมพยายามลืมตั้งหลายปีแต่พอมาเจอหน้าแค่เพียงเสี้ยวนาทีผมถึงคิดถึงเขาขนาดนี้ คนนั้น คนที่เป็นความสุขของผมและเป็นคนที่ทำร้ายผมเจียนตายในวันนั้น ทำไมเขาต้องกลับมาแล้วทำไมผมต้องเจอเขา

คนใจร้ายคนนั้นคนที่ทิ้งผมไป

 

 

พี่เพลิง

 

*******************

มาแล้วงับตอนแรก ขอบอกก่อนว่านิยายเรื่องนี้ไม่ดราม่ามั้ง?

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของลาวานะคะ มีข้อผิดพลาดอะไรก็ติชมได้นะ

เม้นเป็นกำลังใจให้ลาวาด้วยนะงับ กำลังใจเยอะนิยายก็อัพเร็วนะฮะ อิอิ

ปล.ยังไม่ตรวจคำผิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น