คัดลอกลิงก์เเล้ว

[One Shot] Caelum [Gellert Grindelwald x Albus Dumbledore]

“...หากนายถามว่าความตายในสายตาฉันเป็นอย่างไร.. ฉันก็จะตอบว่ามันคือสิ่งสวยงาม”

ยอดวิวรวม

2,483

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


2,483

ความคิดเห็น


12

คนติดตาม


105
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 พ.ย. 61 / 10:20 น.
นิยาย [One Shot] Caelum [Gellert Grindelwald x Albus Dumbledore] [One Shot] Caelum [Gellert Grindelwald x Albus Dumbledore] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

‪OS : Caelum‬
Paring : Gellert Grindelwald x Albus Dumbledore

Fandom : FB, HP

Rating : PG-15

Author : กางเกงเอวสูงของอิพี่

‪Fiction Tag : #CaelumGGAD

WARNING : FB2, HP7 Spoiler Alert




เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 พ.ย. 61 / 10:20


C a e l u m



‪“..นายยังไม่ได้ตอบคำถามของฉันเลยนะ.. กรินเดลวัลด์”‬


‪“เกลเลิร์ต”‬


‪“โอเค—เกลเลิร์ต..”‬


‪เจ้าของชื่อมองใบหน้าขวยเขินของอัลบัสดัมเบิลดอร์ ซึ่งเจ้าตัวกำลังเอาเส้นผมสีน้ำตาลทัดหูไว้ข้างหนึ่งในแบบที่เขามักจะทำเวลารู้สึกอาย เกลเลิร์ตชอบอากัปกิริยาเหล่านั้น เขามองว่าน่ารักดี ..แน่นอนอัลบัสจะหยุดทำหากได้ยินคำๆนั้นออกจากปากเขา เรื่องอะไรจะพูดให้โง่กันเล่า



“อยากให้ตอบอันไหนก่อนดีล่ะ” ริมฝีปากของเกลเลิร์ตยกยิ้ม เขาในตอนนี้กำลังนอนหนุนตักคนที่ถามคำถามนั้นอย่างอารมณ์ดี “นายถามฉันมากกว่าหนึ่งข้อนี่นะ”‬



“.....ก็อาจ..มีบางข้อที่นายอยากตอบมากกว่าอันอื่น” อัลบัสว่า “..ลองเริ่มจากตรงนั้นก็ได้..”



อดีตนักเรียนเดิร์มสแตรงก์ยิ้ม ที่ดูเหมือนจะเป็นการยิ้มตรงมุมปากเสียมากกว่า “อย่างเช่นว่า..ฉันชอบร่างกายส่วนไหนของนายมากที่สุด ?”



“นั่นไม่ได้อยู่ในคำถาม !” อัสบัสหน้าแดง



“โอ้ แต่ฉันยินดีเป็นอย่างยิ่งนะถ้านายอยากจะฟังคำตอบล่ะก็—” สีหน้าของเกลเลิร์ตดูสนุกสนานอย่างที่เจ้าตัวไม่คิดจะปิดบัง



“..ไม่มีทาง” อัลบัสย่นจมูก เรื่องอะไรจะอยาก เขาไม่ได้หน้าหนาเป็นคอนกรีตเหมือนอีกฝ่ายเสียหน่อย ...แม้ลึกๆแล้วจะอยากรู้อยู่เหมือนกันก็เถอะ แค่นิดเดียวจริงๆ ให้ผมหงอกเมอร์ลินเป็นพยาน



“...น่าเสียดาย” เกลเลิร์ตพึมพำ กำลังจะตอบอยู่แล้วเชียว อัลบัสไม่น่าห้ามเขาเลย “..ถ้างั้น” เขาเอี้ยวตัวขึ้นจากตักคนตัวเล็กกว่าพลางเอนหลังพิงต้นไม้ “..ฉันจะตอบข้อนี้ก็แล้วกัน” มือของเขาเลื่อนไปกุมมือของอัลบัสแล้วประสานกันไว้ มือข้างที่ยังคงมีรอยแผลจางๆจากการทำพันธสัญญาเลือดซึ่งกันและกันในครั้งนั้น



“......” อัลบัสหันมองอีกฝ่าย แก้มเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ



“...หากนายถามว่าความตายในสายตาฉันเป็นอย่างไร.. ฉันก็จะตอบว่ามันคือสิ่งสวยงาม” เขาบีบมืออัลบัสเบาๆ “...เพราะอย่างน้อย ฉันก็สามารถอยู่กับนายได้ โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆมาทำให้เราต้องแยกจาก”



“.....เกลเลิร์ต” อัลบัสเงยหน้ามองดวงตาสีฟ้าของผู้ชายตัวสูงกว่า เขาค่อยๆยกมืออีกข้างขึ้นมาสัมผัสเบาๆบนเส้นผมสีบลอนด์เงินที่อยู่ข้างแก้มนั้น เกลเลิร์ตยื่นหน้าผากแตะเข้าหาเขา คนทั้งคู่หลับตาลง



“เราต่างก็รู้ว่าทุกอย่างกำลังเป็นแบบนั้น..”



แม้พวกเขาจะดูเหมือนเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเขานั้นได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว หลังเหตุการณ์สงครามของผู้วิเศษกับเจ้าแห่งศาสตร์มืดเมื่อหลายปีก่อน



เกลเลิร์ตกรินเดลวัลด์ไม่เคยรู้ว่าคำสาปพิฆาตจะนำพาความตายรูปแบบไหนมาให้เขา จนกระทั่งเขาได้พบกับอัลบัสดัมเบิลดอร์อีกครั้ง อีกฝ่ายยังคงรอเขาอยู่ที่นั่น.. ก็อดดริกฮอลโลว์ สถานที่แห่งความทรงจำและการเริ่มต้นทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเขา



“...ขอบคุณที่ยังรอฉันนะ..อัล” กรินเดลวัลด์ยกปลายนิ้วเกลี่ยเบาๆบนผิวหน้าของอัลบัส เขาไม่ปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองอีกแล้ว



“...ตลอดไป” อัลบัสกระซิบตอบ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน คนที่เขารักเพียงคนเดียวก็ยังไม่แปรเปลี่ยน แม้กระทั่งในวาระสุดท้ายของชีวิต ภาพที่เขาเห็นก็ยังคงเป็นภาพของคนที่กุมหัวใจเขาคนนี้ เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์



เกลเลิร์ตเชยคางอัลบัสขึ้นมาอย่างแช่มช้า เขาประทับจุมพิตลงบนผิวแก้มเรื่อ เรื่อยลงมายังปลายจมูกเชิดรั้น ก่อนจะแตะริมฝีปากลงไปบนกลีบปากสีสด สัมผัสอ่อนหวานและนุ่มนวลจนไม่อยากผละออก เขาเคยคิดว่าสวรรค์เป็นแค่เรื่องไร้สาระของพวกมักเกิ้ล แต่ตอนนี้สิ่งนั้นกลับชัดเจนอยู่ตรงหน้าเขามากกว่าครั้งไหนๆ สำหรับกรินเดลวัลด์แล้ว การได้อยู่กับอัลบัสเป็นยิ่งกว่าสวรรค์ที่ใครคนหนึ่งจะจินตนาการได้เสียอีก







“.....เกลเลิร์ต..อ..อื้อ”



อัลบัสร้องเรียกชื่อเขา โอบกอดแผ่นหลังเอาไว้ในยามร่างกายเคลื่อนไหวไปตามการนำของชายคนรัก



“...อัลบัส”



กรินเดลวัลด์จุมพิตเบาๆที่ข้างแก้ม เร่งจังหวะตามความเป็นไปบนสีหน้าท่าทางของร่างข้างใต้ เขาอยากอ่อนโยนกับอัลบัสให้มากที่สุด แต่ในขณะเดียวกันก็อยากทำตรงกันข้าม ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาต้องการอีกฝ่ายมากแค่ไหน ยิ่งอัลบัสตอบรับเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งห้ามตนเองได้ยากมากขึ้นเท่านั้น



“...เกลเลิร์ต อ๊า..อ..”



“....อัล..บัส..”



“....อา”



“........”







พระอาทิตย์แปรเปลี่ยนเป็นสีส้มแล้ว เกลเลิร์ตกับอัลบัสยังคงนอนกอดกันอยู่บนผ้าปูปิกนิกใต้ต้นไม้ต้นเดิม มันมีขนาดใหญ่พอๆกับวิลโลว์จอมหวดของฮอกวอตส์ ..อัลบัสกำลังหายใจสม่ำเสมอ ใบหน้าอิงอยู่บนหัวไหล่ของชายตัวสูง เกลเลิร์ตยกมือลูบศีรษะอีกฝ่ายเบาๆด้วยความทะนุถนอม อัลบัสคงจะยังอ่อนเพลียจากการถูกเขาเอาเปรียบ แน่นอนว่าเอาแต่ใจมากด้วย อาจดูเหมือนเป็นการเข้าข้างตัวเองไปบ้าง แต่เขาเชื่อว่าอัลบัสเองก็คงรู้สึกดีมากไม่ต่างจากเขาเลย



“...อัล...ตื่นอยู่หรือเปล่า…” เกลเลิร์ตกระซิบเบาๆบนหน้าผากคนตัวเล็กกว่า



“...จะตื่นก็เพราะมีคนกวนเนี่ยแหละ” อัลบัสพึมพำโดยยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมา



“ไม่อยากฟังฉันตอบคำถามของนายแล้วหรือ” กรินเดลวัลด์ถาม



“...ลองตอบมาก่อน ถ้าน่าสนใจจะยอมตื่นก็ได้”



“...หึ” ร่างสูงขยี้ผมอัลบัสด้วยความหมั่นไส้ ซึ่งก็ถูกอีกฝ่ายบิดเนื้อคืนเข้าที่เอวเสียเต็มมือ ไม่เคยคิดจะอ่อนโยนให้กันเลย !



“..โอเคฟังนะ ฉันจะไม่ขยี้ผมนายแล้ว และโอ้ย ! จะตอบคำถามดีๆด้วย ดังนั้นนายช่วยปล่อยมือก่อนที่เนื้อฉันจะหลุดติดมือไปได้ไหม คุณอัลบัสดัมเบิลดอร์ !”



“...ก็ได้ครับ คุณกรินด์เดลวัลด์” อัลบัสหัวเราะ ยอมปล่อยมือแต่โดยดี แต่เฮ้ เขาแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้หยิกอะไรแรงแน่ๆ เกลเลิร์ตน่ะท่าทีโอเวอร์เกินจริงไปมาก แม้แต่โทรลที่หัวทึบที่สุดยังดูออกเลย !



กรินเดลวัลด์แสร้งลูบเนื้อตัวเองป้อยๆ เขารู้หรอกว่าอัลบัสรู้ทันแต่ก็ยังเล่นตามน้ำ ไม่รู้เจ้าตัวแค่ขี้เกียจจะเถียงกับเขาหรือเปล่า แต่จะอะไรก็ช่างเกลเลิร์ตก็ต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายทำตัวน่ารักอยู่ดี



...เวลาผ่านไปสักพัก อัลบัสก็ขยับตัวเข้ามากอดเขาเหมือนเมื่อครู่ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ให้มันได้อย่างนี้สิเมอร์ลิน อัลบัสก็ยังคงเป็นอัลบัสอยู่วันยังค่ำ ส่วนเขาจะห้ามตัวเองไม่ให้กอดตอบก็คงทำได้ยาก ใครๆก็รู้ว่าอัลบัสเป็นจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของเขา




“..โอเค คำถามต่อไป” หลังจากห้ามใจไม่ให้ช้อนทายทอยอัลบัสเข้ามาจูบได้สำเร็จ เกลเลิร์ตก็ได้ฤกษ์ว่าต่อเสียที “..นายถามว่าทำไมฉันถึงไม่บอกโวลเดอร์มอร์เรื่องที่อยู่ของไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์”



“.....กำลังอยากฟังอยู่พอดี” อัลบัสยิ้ม



“...อืมก็...” กรินเดลวัลด์ยกนิ้วขึ้นมาเกาแก้มระหว่างนึกคำตอบ “อันที่จริงแค่...อยากยั่วโมโหไอ้จมูกบี้นั่น”



“.....แล้วยังไงต่อ ?” อัลบัสยังคงรอฟัง



“ก็แค่นี้”



“ฮะ? แค่นี้...”



“ก็ใช่—ถ้าไม่แล้วฉันควรต้องพูดอะไรล่ะ ?”



“...….” อัลบัสเงียบ ไม่นานนักเขาก็ฟุบหน้าลงบนแผ่นอกอีกฝ่ายจนเสียงที่เอ่ยออกมาฟังดูอู้อี้ “...ก็ไม่มีอะไร”



“..เห็นได้ชัดว่าต้องมีแน่..” เกลเลิร์ตยกมือลูบเส้นผมสีน้ำตาลของคนที่ดูเหมือนจะงอนเขา



อัลบัสก็อยากยอมรับเหมือนกันว่ามี ถึงเขาจะเคยอายุหลักร้อยมาก่อน แต่ตอนนี้ร่างกายเขา—รวมทั้งจิตใจบางส่วนยังคงมีความเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบแปด ซึ่งบางครั้งก็เผลองี่เง่ากับอะไรก็ตามที่ไม่เป็นอย่างที่ใจหวัง และเขาหงุดหงิดตัวเองชะมัดเลย



“ฉันล้อเล่นหรอกน่า” เกลเลิร์ตประคองใบหน้าอัลบัสขึ้นมาให้สบตากับตนเอง “..นายก็รู้เหตุผลดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ เรื่องนี้?”



“...ก็อาจใช่” ริมฝีปากอิ่มของอัลบัสเม้มเข้าหากัน “..แต่ฉันยัง..ไม่เคยได้ยินมันจากปากของนายเลย....”



“........”



“........”



“อัลบัส”



“.........”



กรินเดลวัลด์ประสานมือกับอีกฝ่าย “..ฉันทำ.....เพราะฉันรักนาย..นายรู้ใช่ไหม” เขายอมเอ่ยสิ่งที่อัลบัสรอฟังมาตลอดในที่สุด “ฉันไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนไปรบกวนหลุมศพของนาย แม้คนๆนั้นจะใช้ไม้กายสิทธิ์ชี้คำสาปพิฆาตมาที่ฉันก็ตาม..”



“.......” ดัมเบิลดอร์เงียบ เขายอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับกรินเดลวัลด์ ..นอกจากจะงี่เง่าในบางครั้งแล้ว.. เขาในวัยสิบแปดยังค่อนข้างขี้แยอีกด้วย ช่างต่างกับอัลบัสดัมเบิลดอร์ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่แห่งฮอกวอตส์คนนั้นลิบลับ “......เกลเลิร์ต”



“....ว่าไงหืม?” เกลเลิร์ตสัมผัสใบหน้าของอัลบัสอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเม้มปากกลั้นอารมณ์บางอย่าง



“....ตลอดมา..แผลในใจฉันไม่เคยถูกเยียวยาเลย มันเจ็บปวดในทุกวันที่ฉันต้องตื่นขึ้นมาโดยไม่มีนาย เพราะคำว่ารักแค่คำเดียว….. แต่ในตอนนี้ฉันกลับ..รู้สึกมีความสุขมากจนอยากร้องไห้ เพียงเพราะคำๆเดียวกัน...ที่ได้ยินจากนาย..” อัลบัสกลั้นหยดน้ำที่ขอบตาเอาไว้ไม่ได้ ทั้งที่เขาพยายามแล้ว “ฉัน..รักนายมากจริงๆนะ เกลเลิร์ต ฉันรักนาย..”



“ฉันรู้..” เกลเลิร์ตปาดน้ำตาให้อีกฝ่ายช้าๆ “น้ำตาแห่งความพลัดพรากจะไม่มีอีกแล้ว..อัลบัส เพราะเราจะอยู่ด้วยกัน จากนี้และตลอดไป..” เขายื่นใบหน้าเข้าไปหาอัลบัสก่อนจะจุมพิตที่ริมฝีปากได้รูปอย่างแนบแน่น เต็มไปด้วยความโหยหาและเต็มไปด้วยความรัก เขาเป็นฝ่ายได้รับความรักจากอัลบัสมาโดยตลอด หลังจากนี้เขาจะเป็นฝ่ายมอบความรักให้อัลบัสบ้าง



และจะไม่มีวันพรากจากกันอีกแล้ว..














“นั่นใช่ดาวฤกษ์หรือเปล่า ?”



ทีน่าโกลด์สตีน หัวหน้ามือปราบมารประจำกระทรวงเวทมนต์แห่งอเมริกา ยืนมองผืนฟ้ายามค่ำคืนมาได้สักพักใหญ่แล้ว จนกระทั่งมีเสียงของนิวท์สคามันเดอร์ดังขึ้นจากด้านหลังของเธอ เขาเดินมาใกล้พลางชี้ไปยังดาวฤกษ์สองดวงที่กำลังส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า ที่ปลายนิ้วของเขามีเจ้าโบวทรัคเกิลเกาะอยู่ และมันเองก็กำลังใช้แขนที่ดูเหมือนก้านไม้น้อยๆชี้แทนนิ้วอยู่ด้วยเช่นกัน



“ดูเหมือนพิกเก็ตต์จะชอบนะ” ทีน่ายิ้มเอ็นดูกับท่าทีของสัตว์วิเศษที่หน้าตาเหมือนต้นไม้ตัวนี้



“เดาว่านั่นคงทำให้เขานึกถึงมื้อค่ำ” นิวท์ว่า เขาวางนิ้วตนเองไว้บนหัวไหล่เพื่อให้พิกเก็ตต์ไต่ขึ้นไป เจ้าโบวทรัคเกิลคงจะเข้าใจว่าดาวสองดวงนั้นคือแสงของแมลงอาหารโปรดเป็นแน่



“...แล้วคุณล่ะ นิวท์” ทีน่าถามอีกฝ่ายบ้าง “..คุณนึกถึงอะไร ?”



นิวท์เดินมายืนข้างๆเธอ เขายิ้มกว้าง “แน่นอนต้องเป็นดวงตาของซาลาแมนเดอร์สิ”



“โอ้..” ทีน่าเลิกคิ้วขึ้น “นึกว่าจะมีแค่ดวงตาของฉันเสียอีก..” ดูเหมือนนิวท์จะมองทุกอย่างที่สวยงามเป็นดวงตาของซาลาแมนเดอร์ไปเสียหมด ซึ่งตอนแรกเธอก็ไม่เข้าใจหรอกว่ามันสวยอย่างไร กระทั่งเขาบอกว่ามันเหมือนดวงตาของเธอ ..เธอก็เลยเริ่มสนใจในตัวซาลาแมนเดอร์มากขึ้น แล้วก็พบว่ามันก็น่ารักน่าชังอยู่ไม่น้อยเลย



“ผมล้อเล่น” เขาหัวเราะ ดวงตายังคงจับจ้องอยู่บนดาวสองดวงนั้น “...อันที่จริง.. ดาวพวกนั้นทำให้ผมคิดถึงบุคคลผู้ยิ่งใหญ่สองคน..”



“กรินเดลวัลด์..กับดัมเบิลดอร์” ทีน่าพึมพำ เธอเองก็คิดเช่นนั้น เธอรู้สึกได้ว่าทั้งสองคนยังคงสว่างไสวอยู่ที่ไหนสักแห่งเฉกเช่นดาวฤกษ์ทั้งสองดวงนี้



ทีน่าไม่ได้โกรธแค้นกรินเดลวัลด์ นิวท์เองก็ด้วย เธอเพียงแค่คิดว่ากรินเดลวัลด์คือคนที่หลงทางคนหนึ่ง ซึ่งท้ายที่สุดแล้วความรักก็นำพาเขากลับมาสู่เส้นทางที่ถูกต้อง และเธอยังคงยกย่องในอุดมการณ์ของเขาเสมอ



“..หิวแล้ว..เรากลับกันเถอะ” ทีน่าเดินนำนิวท์ไปยังทางเดินริมสวนสาธารณะ ป่านนี้เจคอบกับควินนี่คงจะทำอาหารค่ำรอไว้เรียบร้อยแล้ว อันที่จริงเธอจะหายตัวหรือใช้กุญแจนำทางในตอนนี้เลยก็ได้ แต่ใครจะไปทำในเมื่ออากาศกำลังดีเหมาะแก่การเดินขนาดนี้



นิวท์เดินตามทีน่าไปโดยมีฝูงนิฟเฟลอร์วิ่งนำไปก่อน เขาเหลือบมองดวงดาวสองดวงนั้นอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม เขาเชื่อเหลือเกินว่ามันจะส่องแสงเคียงข้างกันและกัน..เฉกเช่นนั้น ตลอดไป..




The End




Talk : สวัสดีค่า กางเกงเอวสูงของอิพี่ ค่ะ อัดอั้นมาตั้งแต่ดูหนังจบวันแรกแต่ไม่มีเวลาเขียน ดีใจมากที่ได้เขียนสักทีค่ะ โฮววว



Caelum (คาเอลุม) เป็นภาษาละตินแปลว่าสวรรค์ค่ะ ในหัวนี่เห็นแต่ภาพเขาคุยกันบนสวรรค์ที่ก็อดดริกฮอลโลว์ พร่ำเพ้อจนออกมาเป็นฟิค ฮรึกๆ แพ้ความสัมพันธ์แนวนี้จริงๆ รักเธอมากแต่ไม่อาจอยู่ข้างเธอได้ ฮืออออ ไม่ไหวแล้วววว แต่ขอเขียนให้เขาอยู่ด้วยกันนะคะ แม้จะหลังความตายก็ตาม ทำใจแยกเขาไม่ได้ เนื้อเรื่องหลักเฮิทพอแล้ว โฮววว



ต้องบอกว่าริคุติ่งคู่นี้มากจริงๆ กาวขั้นหนัก ด้วยความที่ตามHPกับป๋าเด็ปป์มานาน พอโคจรมาพบกันนี่เรียกได้ว่าพี้ แถมยังมาเจอเคมีสุดเข้ากันอย่างพี่จู๊ดอีก ตายค่ะตาย55555 ที่ขาดไม่ได้คือรุ่นเล็กอย่างเจมี่กับโทบี้ ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดีม้าก แงงงง เลิฟฟ



ใครติ่งคู่นี้มาเม้ากันนะคะที่แท็กนี้ #CaelumGGAD หนูต้องการแนวร่วมมมมม โฮววว


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ กางเกงเอวสูงของอิพี่ จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. #12 songjibong (@mintrawan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 05:10
    ทำไมเพิ่งมาเจอ!!! แงงงงง รักคู่นีเ
    #12
    0
  2. #11 g_risa (@g-risa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:47
    ในที่สุดก็ได้อ่านค้าาาาาา

    แอ็ปรวนจนอ่านไม่ได้ แต่ก็สมใจแล้ว ชอบมาก อ่านไปกรี็ด(ในใจไป)
    #11
    0
  3. #10 Iii
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 18:27

    อ่านแล้วชอบมากเลย ดูเศร้าแต่ก็มีความสุขในที่สุดทั้งสองคนของได้อยู่ด้วยกันจริงไปสักที ชอบกินเดลวัลด์เวอร์ชันนี้ดูอ่อนโยน ดูละมุน

    #10
    0
  4. #9 Nefrit
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 19:29

    After HP สินะ สวยงามม

    #9
    0
  5. #8 imchw
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 16:47

    อ่านแล้ว อิ่มเอมมากค่ะ เราดีใจที่ทั้งสองได้รักกันได้อยู่ด้วยกัน ????????????????

    #8
    0
  6. #7 Thipnan Bow (@bow_1351) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 22:19

    จะพิมยังไงดี555555ทำไมทุกเรื่องที่ไรท์แต่งมันดีคักขนาดนี้เล่า5555555555
    #7
    0
  7. วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 19:47

    ฮือ ดีมาก ดีไปหมดเลยค่ะ ดีจนไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกออกมายังไงดีเลย ขอบคุณที่เขียนฟิคดีๆแบบนี้ออกมานะคะ

    พอนึกถึงความสัมพันธ์ของคู่นี้แล้วก็เจ็บปวดมากๆเลยล่ะค่ะ รักกันแค่ไหนแต่ก็อยู่ด้วยกันไม่ได้อีกแล้ว สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีแค่คำว่าตลอดไป /ปาดน้ำตา

    เรื่องนี้สื่อความหมายของคำว่าตลอดไปได้ดีมากเลยค่ะ รักที่เห็นเขาได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งในสถานที่ที่งดงามกว่าเดิม และไม่มีอะไรมาขัดขวางหรือทำให้ต้องพรากจากกันอีกต่อไปแล้ว TT ฮือ ยิ่งเมนต์ยิ่งอินๆ


    ปล. ชอบภาษากับการบรรยายมากเลยค่ะTT

    #6
    0
  8. #5 Jin2503 (@Jin2503) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 09:42
    งืออออ น่ารักมากๆเลยค่ะ ฮืออออ แต่งดีมากกกกก
    #5
    0
  9. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 10:43

    ฟินมากกกกกกก

    #4
    0
  10. #3 PollyPloy
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 03:02

    น่ารักกกกก

    ความรักของทั้งสองคนยิ่งใหม่ เราน้ำตาซึมเลย

    แต่ฟิคสนุกมากจริงๆนะคะ อยากให้แต่งต่อเยอะๆ

    เอาตอนเด็กก็ได้ค่ะ เพราะพี่อัลบัสตัวเล็กๆน่ารักมาก จะเป็นลม 555555


    #3
    1
    • 25 พฤศจิกายน 2561 / 03:03
      ยิ่งใหญ่มาก พิมพ์ ;_;
      #3-1
  11. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 12:28

    ฟินมากค่ะ ฮืออออ อัลบัสเวอร์ชั่นวัยรุ่นคือตะเร้กบอบบางน่าทนุถนอมมากแง เวลาเขินล่ะก็เขินตามไปด้วย ไม่แปลกใจว่าพี่กรินจะหลงขนาดนั้น ❤❤❤


    ชอบมากค่า เป็นกำลังใจให้

    #2
    1
  12. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 01:35

    คู่นี้ชอบมากกกกกกกก
    #1
    1