ตอนที่ 15 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    25 เม.ย. 62

T
B
Chapter 13

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ slytherin quidditch aesthetic

     เซเรฟินากำลังช็อกกับสิ่งเพิ่งได้ยินว่าเธอเด็กที่สุดเเละเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในทีมเนี่ยนะ โอ้ไม่นะ สีหน้าของเซเรฟินาออกชัดเจนมากทำให้เอเตรียน ต้องรีบบอกเธอก่อนที่เธอจะคิดไปไกลกว่านี้

"ใจเย็นๆ เรายังมีตัวสำรองที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เเต่ปกติทีมเราไม่มีผู้หญิงเล่นเป็นตัวจริงหรอก" เอเตรียน

"อ่อ โอเค" เซเรฟินา รู้สึกโล่งใจเเบบบอกไม่ถูก

"เดี๋ยวเวอร์ริงตันจะเป็นคนบอกสิ่งที่เธอควรรู้เกี่ยวกับควิดดิช ใช่ไหมเวอร์ริงตัน?" เอเตรียน

"เออๆ งั้นนายไปซ้อมกับคนอื่นในทีมก่อน โดยเฉพาะเดรโก เขายังเป็นเด็กใหม่อยู่ ถ้า ไม่ฝึกนัดหน้าเราเเพ้เเน่ๆ" เวอร์ริงตัน

"ว่าไงน่ะ?! ฉันไม่ยอมเเพ้เจ้าพอตเตอร์นั้นเเน่ๆ!" เดรโก

"อืม ไปซ้อมได้เเล้ว" มอนทาคิว

ก่อนไปเดรโกเดินเข้ามาหาเซเรฟินาก่อนที่จะพูดว่า...

"เรามีเรื่องที่ต้องคุยกัน...เเละฉันก็ยังไม่หายโกรธเธอ" เดรโก

"อือ" เซเรฟินา

เดรโกเเละสมาชิกในทีมเดินจากไปเหลือเเต่เวอร์ริงตันที่ยืนอยู่

"นั่งๆ เดี๋ยวฉันจะบอกเรื่องกีฬาควิดดิชก่อนเเล้วกัน" เวอร์ริงตัน เซเรฟินานั่งลงข้างๆเวอร์ริงตันก่อนที่จะมองไปยังสมาชิกในทีมที่กำลังฝึกกันอยู่

"เเล้วหนูไม่ต้องกลับไปเรียนการบินเเล้วเหรอ?" เซเรฟินา

"อย่างเธอยังจะคิดไปเสียเวลาเรียนอีกเหรอะ?! ถ้าศาสตราจารย์สเนปเป็นคนพามาก็ไม่ต้องห่วงอะไรเเล้วเเหละ มาซ้อมเหอะอีก 2เดือนเราก็เเข่งเเล้ว อีกอย่างนัดเเรกเราเจอกับกริฟฟินดอร์ด้วย ส่วนมาดามฮูชคงให้เธอผ่านอยู่เเล้ว" เวอร์ริงตัน

"งั้นก็โอเค" เซเรฟินา

"ขออีกอะไรหน่อยได้ไหม?" เวอร์ริงตัน

"หืม?" เซเรฟินา เลิ้กคิ้วเเล้วหันไปมองเวอร์ริงตัน

"ช่วยเรียกฉันว่าพี่ได้ไหม? ฉันอยากมีน้องสาวน่ารักๆเเบบนี้มานานเเล้ว!!! ได้โปรดดดด" เวอร์ริงตัน

"5555 ได้สิ พี่เวอร์ริงตัน" เซเรฟินา 

"รู้สึกดีชะมัด5555" เวอร์ริงตัน

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ quidditch harry potter


"เอาล่ะ ฉันว่าเราไร้สาระมามากเกินพอเเล้ว...เข้าเรื่องเลยดีกว่ากีฬาควิดดิชเป็นกีฬาเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างบ้านพักนักเรียนเเต่ละหลัง ซึ่งบ้านที่มักจะได้เเชมป์คือกริฟฟินดอร์ เรื่องมันน่าเศร้าไปนิดหน่อยเเต่เราก็พอรับได้เพราะว่าอย่างน้อยมันก็สนุก...ควิดดิชประกอบไปด้วยผู้เล่นทีมละ 7 คนเเละมี 4 ตำเเหน่ง ทีมเรามีเชสเตอร์ 3 คน ได้เเก่ฉัน มอนทาคิวเเละเอเตรียน บีตเตอร์ 2 คนคือไมล์กับเดอริก ส่วนเดรโกเป็นซีกเกอร์เเละเธอเป็นคีปเปอร์" เวอร์ริงตัน

"โอเค เเล้วหน้าที่ของเเต่ละคนล่ะ?" เซเรฟินา ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ใจเย็นๆสิ ฉันจะพูดถึงอุปกรณ์ที่ใช้ก่อน...อุปกรณที่ใช้มีลูกบอลทั้งหมด 4 ลูก คือลูกควัฟเฟิลมันคือลูกสีเเดงๆที่ มอนทาคิวถืออยู่ตรงโน่น มันจะใช้ในการทำเเต้ม ส่วนเห็นลูกสีดำๆที่ไล่ตามเอเตรียนอยู่ไหม?" เวอร์ริงตัน เซเรฟินาพยักหน้า

"นั้นคือลูกบลัดเจอร์ มันคือลูกที่เลวร้ายมากที่สุดเลยล่ะ มีทั้งหมด 2 ลูก จะใช้เพิ่มอุปสรรคให้กับผู้เล่น โดยจะสามารถชนกระเเทกผู้เล่นให้ตกลงจากไม้กวาด ส่วนลูกที่เดรโกถืออยู่ชื่อว่าลูกโกลเด้นสนิช มันมีปีกสีทอง จะใช้ในการทำเเต้มสูงสุดนั้นคือ 150 เเต้ม เเละเมื่อจับได้ก็ถือว่าจบเกม เเต่มันไวมากเลยล่ะ คนที่ต้องจับมันต้องมีสายตาที่ดีมากหรือไม่ก็ว่องไวมากเช่นกัน" เวอร์ริงตัน

"ต่อมาเรื่องกติกาในการเล่น เเละการทำคะเเนน ในกีฬาควิดดิชการทำคะเเนนถือว่าสำคัญมาก โดยเชสเตอร์จะมีหน้าที่เลี้ยงลูกควัฟเฟิล ที่มีค่า 10 คะเเนน เมื่อสามารถลงห่วงใดห่วงหนึ่งของฝ่ายตรงข้ามได้ เห็นสามเสานั้นไหม? นั้นเเหละคือห่วง ทั้งนี้ก็ยังมีการป้องกันการทำประตูได้เช่นกันคือคีปเปอร์หรือว่าเธอจะเป็นคนทำไม่ให้ลูกเข้าห่วง อ่อปีที่เเล้วเราได้เเต้มเยอะก็จริงเเต่พอพอตเตอร์จับลูกสนิชได้ก่อน ทีมเราเเพ้เฉย! เรื่องมันเศร้าดี" เวอร์ริงตัน ทำหน้าเศร้า

"คิกๆๆ" เซเรฟินา 

"จ้าหัวเราะได้หัวเราะไป...ต่อระหว่างเกมเนี่ยก็จะมีอุปสรรจากลูกบลัดเจอร์ที่คอยเเต่จะพุ่งใส่ทุกคนในทีม มันจะชนกระเเทกให้ผู้เล่นตกจากไม้กวาด ส่งผลให้ผู้เล่นในสนามลดลงได้หากเกิดการบาดเจ็บที่ร้ายเเรง ปีที่เเล้วมอนทาคิวเกือบตกลงมาคอหักตายถ้าไม่ได้มาดามพรอมฟีย์มารักษาได้ทันเวลา บีตเตอร์ปีที่เเล้วรู้สึกผิดเลยลาออกไปกระทันหันทำให้ไมล์เข้ามาเเทนเเละเเน่นอนว่ามอนทาคิวไม่ลงเล่นไปหลายเดือน...ก็อย่างที่พูดไปถ้าลูกบลัดเจอร์พุ่งเข้ามาจะมีบีตเตอร์ 2 คนเพื่อช่วยป้องกันสมาชิกในทีม บีตเตอร์ก็จะมีไม้จับถนัดมือสำหรับหวดบลัดเจอร์ เเต่ในทางกลับกันเธอใช้ขาถีบ...ถามจริงเธอเป็นผู้หญิงป่ะเนี่ย?!" เวอร์ริงตัน

"โห ก็ตอนนั้นมันไม่มีอะไรใช้ปัดได้นิพี่" เซเรฟินา

"จริงๆฉันอยากให้เธอเป็นบีตเตอร์มากกว่าเเต่พอดูไปดูมาเธอน่าจะเป็นคีปเปอร์ได้ดีกว่าจริงๆเเหละ เพราะความเร็วสำคัญมากสำหรับการกันลูกควัฟเฟิล...ต่อนะ จริงๆลูกบลัดเจอร์สามารถใช้ประโยชน์ในการทำร้ายฝั่งตรงข้ามได้เช่นกันโดยการหวดลูกบลัดเจอร์ไปยังสมาชิกทีมฝั่งตรงข้ามนั้นเองเเละมันไม่ผิดกติกาเเต่อย่างใด สำหรับคะเเนนสูงสุดในเกมการเเข่งขันทำได้โดยการจับลูกโกเด้นสนิช ที่มีคะเเนนถึง 150 เเต้มโดยหน้าที่นี้เป็นของซีกเกอร์หรือเดรโกนั้นเอง...จะว่าไปพอตเตอร์ก็สายตาดีอยู่พอควร อย่าประเมินเขาตำ่ไป....เมื่อจับได้ก็ถือว่าจบเกม เเต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฝั่งที่จับโกลเด้นสนิชได้จะชนะเสมอไป เเต่ส่วนใหญ่จะชนะอยู่ดี" เวอร์ริงตัน

 "ว่ากติกาล่ะคะ?" เซเรฟินา

"เดี๋ยวฉันเอาหนังสือให้อ่านไม่งั้นพูดไม่จบเเน่เพราะว่ามันเยอะมากกก" เวอร์ริงตัน สมาชิกในทีมเดินกลับมาจากสนามซ้อม

"นี้พวกเราไปกินข้าวเย็นก่อนนะ เสร็จเเล้วตามมาด้วย" ไมล์

"โอเค เดี๋ยววันนี้ 2 ทุ่ม ประชุมที่หอ" เวอร์ริงตัน

"อืม" เดอริก พวกเขาเดินกลับปราสาทเเละยังเหลือเซเรฟินากับเวอร์ริงตันเหมือนเดิม

"ต่อๆ เดี๋ยวจะถึงเวลาอาหารเย็นเเล้ว..ที่ฮอกวอตส์ในเเต่ละปีจะมีการเเข่งขัน 6 เเมตต่อ 1 ฤดูกาลก็คือเเข่งวนให้ครบทุกบ้านนั้นเเหละ ที่นี้การเเข่งขันจะเริ่มเดือนพฤจิกายนเเละจบลงในช่วงเดือนพฤษภาคม ผู้ติดสินคือมาดามฮูชนั้นเเหละได้ข่าวว่าเมื่อก่อนเธอเป็นนักกีฬาควิดดิชเก่า...ไปเถอะไปที่โถงกัน" เวอร์ริงตัน

พูดตัดพจบเเบบงงๆเเล้ว เวอร์ริงตันก็ลากเซเรฟินามายังห้องโถงใหญ่เเต่ระหว่างทางพวกเขาเจอกับศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์ 

"สวัสดียามเย็นคุณเวอร์ริงตัน คุณสเนป จะว่าอะไรไหมถ้าผมขอตัวคุณสเนปสักครู่" ศาสจารย์ดัมเบิ้ลดอร์

"ไม่ครับ งั้นผมขอตัว" เวอร์ริงตัน เดินจากไปอย่างสงบ(?)

"ศาสตราจารย์มีอะไรกับหนูรึเปล่าคะ?" เซเรฟินา พูดขึ้นเเต่รู้สึกแปลกๆ

"โอ้ มีสิเเค่จะมาเเสดงความยินดีกับคีปเปอร์คนใหม่ของสลิธิริน...เธอรู้ไหมว่าฉันจะเคยทำความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง" ศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์

"หืม? ความผิดพลาดอะไรเหรอคะ?" เซเรฟินา

"ไม่มีอะไรหรอกมันก็เเค่อดีตที่ไม่น่าจดจำก็เเค่นั้น เอาเถอะคุณเข้าไปที่โถงใหญ่ได้เเล้วคงมีคุณรอเเสดงความยินดีกับคุณอยู่" ศาสตารจารย์ดัมเบิ้ลดอร์

เซเรฟินารู้สึกเเปลก แปลกมาๆทำไมเขาต้องมาบอกว่าเขาเคยทำเรื่องผิดพลาดให้เธอฟังด้วย...ว่าเเต่ในอดีตงั้นเหรอ? เมื่อเซเรฟินาเดินเข้าไปในห้องโถงเเล้วศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์ก็ยังคงยืนอยู่อย่างนั้นก่อนที่จะพูดอะไรบางอย่างเป็นเหมือนเสียงกระซิบเบาๆ

"ฉันขอโทษจริงๆเซเรฟินา......ฉันรู้สึกผิดต่อเธอเหลือเกิน ถ้ามีอะไรชดใช้ได้ฉันก็จะทำ..." ศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์






CHAT with Peachy Pearl

     ก่อนอื่นเลยคือต้องบอกก่อนว่าจุดประสงค์จริงๆของเรื่องนี้คือการให้ความรู้พวกข้อมูลต่างๆของแฮร์รี่ พอตเตอร์ อันนี้ไรท์บอกไว้ก่อนเพื่อมีรีดท่านได้สงสัยว่าเเบบจะใส่พวกข้อมูลพวกนี้ลงมาทำไม คือพีชอยากให้ฟิคของพีชมอบทั้งความสุขเเละความรู้ในรีดด้วยนะคะ :) 

เดรโกกับท่านหลอด(จอมมาร)กำลังจะคัมเเบ็คเเล้วน้า~ อดใจรออีกไม่กี่ตอน(เหรอ?)พวกเขาจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง ส่วนศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์เริ่มมีบทบาทเล้วสิ เขาไปทำอะไรไว้? ทำไมเขาถึงรู้สึกผิด? ติดตามตอนต่อไปได้เลย~ 

ป.ล. วันนี้ไรท์ลง 2 ตอนชดเชยที่พรุ่งนี้จะไม่มาอัพนะคะ...ไม่ใช่ไรหรอกคือวันอังคารเราสอบ(อีกเเล้วT^T)

Twitter : @ThePeachy_Pearl
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

180 ความคิดเห็น

  1. #129 PPCHY26 (@kamnum_za) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 12:25
    เอเตรียน เราว่าเราเจอคำผิด555
    ไรท์คะ ต้องเป็นดัมเบิ้ลดอร์ค่ะ
    ดับเบิ้ลดอร์นั่นมันสองประตูรึป่าว5555
    #129
    1
    • #129-1 ThePeachy Pearl (@Kyloren) (จากตอนที่ 15)
      25 เมษายน 2562 / 18:24
      เอเตรียน : ขอบคุณมากนะฮะรีดที่บอก...ไรท์มาเเก้ด้วย!!
      Peachy Pearl : .....
      #129-1
  2. #128 JantanaJankaew (@JantanaJankaew) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 09:11
    What

    อารายกันอ่าา~~
    #128
    0
  3. #127 rin_1080 (@rin_1080) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 02:31
    เรื่องของทอมแหงมๆเลย
    #127
    0
  4. #126 Zeron.0912 (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:36

    ทำอารายไว้อ่าาาาา...รอต่อน้าาาาา
    #126
    0