คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

221

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


221

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ก.ย. 63 / 20:45 น.
นิยาย A bad day #BoZhan

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


สวัสดีค่ะ มาพบกันอีกครั้งกับแฟนฟิคสั้นของป๋อจ้าน

สามารถเข้าติดตามผลงานเรื่องก่อนๆ ได้ที่ (คลิกที่ชื่อเรื่องได้เลยค่ะ)

 

Catch me if you can

Wanna be your smile

Do you think like me?

กินผักบ้างนะเรา (ฟิคแชท)

 

สามารถเข้ามาพูดคุยผ่านทางทวิตเตอร์ได้ที่ @Ku_Kusunoki

ยินดีรับฟังทุกคำติชมค่ะ



เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.ย. 63 / 20:45


 

A bad day #BoZhan

WangYiBo & XiaoZhan Fan fiction

 

“ฉันว่าตรงท่อนนี้ใช้ท่านี้ดีกว่านะ”

“ก็ดีนะ พอจบท่อนนั้นแล้วก็เปลี่ยนเป็นท่านี้ คนดูต้องว้าวมากแน่ๆ”

“ตุ้ยจ่างคิดว่าไง?”

“ตุ้ยจ่าง”

“หวังอี้ป๋อตุ้ยจ่าง”

“อะ อะไรนะครับ?” ผู้เป็นกัปตันทีมสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเสียงเรียกดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท หวังอี้ป๋อเงยหน้าขึ้นมองลูกทีมที่ต่างก็จับจ้องมาทางตนเอง “ขอโทษครับ เมื่อกี๊ผมไม่ทันฟัง”

“วันนี้คุณดูไม่ค่อยโอเคเลยนะ” หนึ่งในลูกทีมเอ่ยขึ้น

“ไม่สบายรึเปล่า?”

“พักก่อนมั้ย?

“ขอโทษด้วยนะครับ ขอผมพักแปปนึง” เพราะไม่อยากให้คนในทีมรู้สึกเป็นห่วงไปมากกว่านี้ อี้ป๋อเลยตัดสินใจปลีกตัวออกมาจากห้องซ้อมที่กำลังพูดคุยกันถึงโชว์ที่จะแสดงในการแข่งขันครั้งต่อไป

ระยะนี้มีทั้งอัดรายการที่เป็นพิธีกรประจำ ทั้งถ่ายโฆษณาอยู่เนืองๆ แถมต้องแบ่งเวลามาร่วมฝึกซ้อมเต้นกับทุกคนอีกด้วย ยอมรับว่าเวลาพักผ่อนของเขานั้นน้อยลงกว่าปกติ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น เขาก็มีความสุข และอยากจะทำให้ทุกๆ อย่างออกมาให้ดีที่สุดเช่นกัน

แม้ว่าบางทีสังขารจะไม่เป็นใจก็เถอะ

เพราะเมื่อคืนอัดรายการจนดึก ประกอบกับที่ระยะนี้พักผ่อนน้อยด้วยแน่ๆ เช้านี้ถึงได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะไม่สบาย แถมยังรู้สึกตัวร้อนรุมๆ แบบนี้

อยากพักจัง ถึงจะบอกกับตัวเองแบบนั้น แต่ก็ทำไม่ได้หรอก

เขาไม่อยากให้การซ้อมของทีมต้องชะงักเพราะเขา ไม่อยากให้รายการที่ทุกคนตระเตรียมทุกอย่างเอาไว้พร้อมแล้วต้องมาสะดุดเพราะเขา ไว้ถ้าอาการมันแย่จริงๆ ไปฉีดยาที่โรงพยาบาลสักเข็มก็คงจะดีขึ้น… ล่ะมั้ง

“เฮ้อ” เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมายาวเหยียดขณะทิ้งตัวนั่งลงตรงโซฟาตัวยาวในห้องพักส่วนตัวที่ทางรายการจัดเตรียมไว้ให้กัปตันทีมแต่ละทีม ก่อนจะเอนกายพิงพนักพิง เปลือกตาร้อนผ่าวที่เริ่มหนักอึ้งก็ค่อยๆ ปิดลงช้าๆ

โชคดีที่วันนี้ไม่มีกำหนดการอื่นแล้ว งั้นขอเลิกซ้อมเร็วกว่าปกติแล้วไปกินยานอนพักดีมั้ยนะ

แต่ว่า เวลาที่รู้สึกอ่อนแอแบบนี้ อยากเจอจังเลย

อยากเจอคนๆ นั้นจังเลย

“หลับอยู่เหรอ?”

ตอนนั้นเองที่หนึ่งเสียงทุ้มดังขึ้นภายในห้องพักส่วนตัวอันแสนเงียบเชียบ แต่เจ้าตัวยังคงนิ่ง ไม่ได้ตอบรับอะไรกลับไปเพราะคิดว่าตัวเองคงหูแว่วเพราะคิดถึงใครคนนั้นมากแน่ๆ

ถ้าได้เจอจริงๆ คงจะรู้สึกดีกว่าตอนนี้เป็นร้อยเท่า

“เหล่าหวัง โดดซ้อมมาแอบงีบเหรอ?”

คำพูดถัดมาทำให้หวังอี้ป๋อลืมตาขึ้นเพื่อพิสูจน์ให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้หูแว่วหรือเคลิ้มหลับจนฝันไป

นัยน์ตาเฉียบคมเบิกกว้างขึ้นกับภาพตรงหน้า มองค้างอยู่แบบนั้นราวกับกำลังเห็นภาพความฝัน

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือชายหนุ่มในชุดลำลองสบายๆ ทรงผมที่ไม่ได้ถูกเซ็ตเป็นทรงกับใบหน้าปราศจากเมคอัพนั่นก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายดูดีน้อยลงเลย ตอนที่สบสายตากับดวงตาแฝงสีน้ำตาลคู่นั้น แล้วริมฝีปากที่มีไฝเม็ดเล็กแต่งแต้มตรงมุมปากทางด้านล่างนั่นคลี่ออกเป็นรอยยิ้มนั่นแหละ หวังอี้ป๋อถึงได้รู้สึกตัวว่าเขาไม่ได้ฝันไป

“จ้านเกอ...” จึงหลุดปากเรียกชื่ออีกคนออกไปแผ่วเบา

“เมื่อกี๊แวะเอาขนมไปฝากลูกทีมเหล่าหวังมา ทุกคนบอกว่านายมาพักในห้อง ก็เลยมาตามหา” เซียวจ้านบอก ก่อนจะสาวก้าวเข้ามาลดตัวนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆ คนที่ไม่ยอมละสายตาออกจาก

พอได้มองหน้าคนๆ นี้แบบนี้แล้ว รู้สึกดีมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าจริงๆ ด้วยแฮะ หวังอี้ป๋อคิดในใจ

“ซ้อมเหนื่อยมั้ย? เมื่อกี๊ทุกคนบอกว่าวันนี้นายดูอาการไม่ค่อยดี” ชายหนุ่มวางขนมนมเนยที่ถือติดมือมาลงบนโต๊ะตัวเตี้ยใกล้ๆ กัน แล้วหันมาสบสายตาตอบเจ้าลูกหมาที่หน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเหมือนทุกๆ วัน

“นิดหน่อยครับ”

“ไม่สบายเหรอ?”

“มั้ง”

“นายมันชอบฝืน” เซียวจ้านที่สำรวจมองเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าส่งเสียงเอ็ดด้วยความเป็นห่วง คนอย่างหวังอี้ป๋อน่ะ ต่อให้ใกล้ตายก็คงไม่มีวันเอ่ยปากออกมาหรอกว่าไม่ไหวแล้ว ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย ให้ตายสิ

“เห็นหน้าจ้านเกอก็หายดีแล้ว”

“ไม่ต้องมาพูดดี” ไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มเอื้อมมือไปตีต้นแขนคนปากดีเบาๆ หนึ่งที

จังหวะนั้นเองที่เด็กหนุ่มขยับเข้าไปรวบร่างของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะซุกหน้าลงบนช่วงไหล่นั้นโดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

“ไม่ต้องมาอ้อนเลย” เซียวจ้านบอก แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนหรือผลักไสคนที่เข้ามาออดอ้อน เขายกมือสองข้างขึ้นมาลูบเบาๆ ตรงแผ่นหลังกว้างนั้น แต่ก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวกว่าปกติ

คงจะไม่สบายจริงๆ ด้วย ไม่งั้นคงไม่ทำหน้าเป็นลูกหมานั่งซึมแบบนี้หรอก

ถึงจะน่าสงสาร แต่ก็รู้สึกว่าน่ารักดีแฮะ

“นี่ เหล่าหวัง”

“ครับ”

“วันนี้ขอเลิกซ้อมเร็วได้มั้ย?”

“ทำไมครับ?”

“เดี๋ยวจะทำมื้อเย็นให้กิน นายอยากกินอะไรล่ะ?”

“จ้านเกอ”

“หือ?”

“อยากกินจ้านเกอ”

“ฉันหมายถึงกับข้าว” ฝ่ามือข้างเดิมฟาดลงตรงต้นแขนที่เดิมอีกครั้ง

“อยากกินหม้อไฟ อยากกินอะไรร้อนๆ”

“ได้สิ เดี๋ยวทำให้กิน”

“ทำไมวันนี้ใจดีจัง” หวังอี้ป๋อที่ยังคงซุกหน้าอยู่ตรงช่วงไหล่นั้นเอ่ยแซว

“ฉันก็ใจดีตลอดนั่นแหละ”

“ขอบคุณนะครับ”

“เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นสตาร์บัคสักแก้วก็ดีนะ”

ขอบคุณที่เข้ามาเป็นสิ่งดีๆ ในวันที่รู้สึกแย่ๆ แบบนี้

“ขอบคุณครับ จ้านเกอ”

 

The end

Kusunoki

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Kusunoki

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น