ตอนที่ 4 : Starless Night

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 เม.ย. 58

 

 

 

กาลครั้งหนึ่ง...

ยังมีเด็กสาวนั่งเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนในทุกคราที่รัตติกาลหมุนเวียนมาบรรจบ ดวงตาสีนิลกาฬดุจแผ่นฟ้าเบื้องบนทอดมองออกไปยังบางสิ่ง

มันคือ... ดาวดวงเล็กที่ทอประกายระยิบระยับ...

ดาวดวงเล็กที่อยู่ใกล้เพียงแค่มือเอื้อม...

เป็นเวลานานพอสมควรที่เด็กสาวมานั่งจับจ้องดวงดาราเช่นนี้...

และเป็นเวลานานพอสมควรที่เธอตอหลุมรักเขา...

เพียงแต่เธอเก็บงำความรู้สึกดังกล่าวเอาไว้ เพราะกลัวว่าถ้าบอกไป ดวงดาวอาจไม่รับฟัง

 

คืนนี้... ทั้งคู่ยังคงพูดคุยกันเหมือนในทุกๆค่ำคืนที่ล่วงผ่าน

เด็กสาวถาม... ดวงดาวไม่เบื่อบ้างเหรอ ที่ต้องเปล่งแสงแข่งกับดาวดวงอื่นหรือพระจันทร์ในบางคืน

ดวงดาวถามกลับ... เด็กสาวไม่เบื่อบ้างเหรอ ที่มานั่งมองท้องนภาในทุกคราที่อัสดงลาลับ

เธอคลี่ยิ้มบางก่อนตอบ... เธอไม่เคยเบื่อที่จะเชยชมในสิ่งที่ชื่นชอบ และไม่เคยเบื่อถ้าหากได้พบเจอและพูดคุยกับผู้เป็นที่รัก

ทว่าประโยคหลังกลับถูกเอื้อนเอ่ยแค่ภายในใจ...

ดวงดาวรับฟังและให้คำตอบ... เขาเองก็ไม่เคยเบื่อที่จะต้องเปล่งแสงอันน้อยนิดให้ผู้คนได้ชื่นชม แม้ว่าในบางคืนแสงวิบวับนี้จะถูกกลบฝังด้วยแสงเจิดจรัสจากดวงจันทราก็ตาม

ได้ยินเช่นนั้น เด็กสาวก้รู้สึกเต็มตื้นหัวใจ เพราะอย่างน้อยดวงดาวก็ไม่จากไปไหน เธอคงได้เห็นสิ่งที่รักอย่างนี้ต่อไป ตราบเท่าที่โลกยังคงนิทรากาล

 

 

วันเวลาล่วงเลยผ่านพ้น... ความใกล้ชิดที่มีบ่มเพาะความรู้สึกที่ถูกกั้นอยู่อีกฝั่งของหัวใจให้เพิ่มพูนขึ้น

มากเสียจนเด็กสาวไม่อาจเก็บงำไว้ได้อีกต่อไป...

ค่ำคืนนี้ไร้ซึ่งแสงจากดวงจันทร์ เป็นอีกราตรีหนึ่งที่เด็กสาวนั่งจ้องมองผืนฟ้ากว้างพร้อมดาวดวงเดิมที่อยู่เคียงใกล้

สายลมอ่อนโชยโบกพัดพลิ้ว ความเงียบสงัดเข้าโอบล้อมรอบกายและแทรกกลางระหว่างเธอกับเขา แสงระยิบระยับราวเพชรเม็ดงามส่องประกายวูบไหวอยู่ในแววตาเด็กสาว

ความงดงามนี้ทำให้เธอตกหลุมรักเขาอีกครั้ง...

เธอไม่อาจละสายตาออกจากภาพเบื้องหน้า เช่นเดียวกับความรู้สึกที่อยู่ภายในใจตลอดมา

เด็กสาวเอ่ยเรียกดวงดาว ขอร้องให้เขารับฟังบางเรื่องราวที่เธอจะขอพูดต่อจากนี้

มันเป็นเรื่องที่สำคัญพอสมควร...

ดวงดาวกล่าวตอบว่ายินดีที่รับฟังทุกเรื่องราวของเธอ

เด็กสาวคลี่ยิ้มเบาบางแทนคำขอบคุณ ก่อนจะเปิดปากพูดคุยถึงหนึ่งเรื่องราวที่จะทำให้ทุกสิ่งเปลี่ยนไป

เธอเล่าว่า...

นานมาแล้ว... เธอได้ตกหลุมรักใครคนหนึ่ง... คนที่เธอเพียรเฝ้ามองอยู่ทุกๆวัน... คนที่อยู่เคียงข้างเธอในทุกๆความรู้สึก...

เสียงใสหยุดพูด ลอบส่งสายตามองดูท่าทีของคนรับฟัง เมื่อเห็นดวงดาวไม่ได้เอ่ยอะไร เด็กสาวจึงเล่าต่อ

แต่เขาไม่รู้หรอกว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขา... แม้เขาจะรู้ เขาก็คงไม่ตอบรับความรู้สึกนั้นจากเธอเป็นแน่...

เธอรู้ดี...

จะผิดมั้ยนะ... ถ้าเธอจะบอกกล่าวถึงความรู้สึกในใจนี้ออกไป

จะผิดมั้ยนะ... ถ้าเธออยากจะอยู่เคียงใกล้เขามากกว่าที่เป็นอยู่

จะผิดมั้ยนะ... ถ้าเธอไม่อยากที่จะทำได้เพียงแค่จ้องมองเขา

จะผิดมั้ยนะ... ถ้าคนที่เธอรักคือ... ดวงดาว

ความเงียบงันเข้าแทนที่ในทุกคำพูดที่เคยเอื้อนเอ่ย...

ดวงดาวมองลงมายังเด็กสาว ขณะที่เธอเองก็ไม่ได้หลบสายตา เขาไม่ได้ถามอะไรกลับ ไม่แม้แต่จะกล่าวถ้อยคำใดออกมา เขาเพียงมองเธออยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน

เนิ่นนานเสียจนราตรีนี้จะสิ้นสุดนิจนิรันดร์...

เด็กสาวผายมืออกไปเบื้องหน้า เอื้อมมือไขว่คว้าดาวดวงนั้นมาเพื่อให้ได้ครอบครอง

แต่ก็เอื้อมไปไม่ถึง...

ทั้งที่อยู่ใกล้เพียงแค่ปลายนิ้ว แต่ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด ความรู้สึกล้ำลึกภายในก็ไม่อาจส่งผ่านระยะห่างแสนสั้นทวีคูณราวกับสุดปลายขอบฟ้า เมื่อดวงดาวถอยห่างออกจากเด็กสาวผู้หลงรักตน

ถอยห่างออกไป... ไกลแสนไกล...

ไกลเสียจนแสงจากดวงดาวนั้นเหลือเพียงจุดเล็กๆท่ามกลางความมืดมิดของผืนนภายามรัตติกาล

บางครั้ง.. สิ่งที่มองแล้วมีความสุขโดยไม่ต้องเอื้อมมือใฝ่หา อาจดีกว่าการที่คิดจะฉุดดึงลงมาเพื่อครอบครอง

เด็กสาวได้เข้าใจความจริงข้อนี้ ในคราที่ดวงดาวหนีลับไป ณ. สุดปลายสายตา โดยมิอาจหวนคืนมา

ให้เธอได้ชื่นชม...

 


 

0 ความคิดเห็น