คัดลอกลิงก์เเล้ว

Will you smile for me again? XueYang&XiaoXingChen #Xuexiao

โดย Kusunoki

มือข้างหนึ่งกอบกุมถุงใส่เศษเสี้ยววิญญาณ ระหกระเหินไปทุกแห่งในโลกหล้า เพื่อพาเจ้ากลับมาหาข้า... อีกครั้ง

ยอดวิวรวม

693

ยอดวิวเดือนนี้

74

ยอดวิวรวม


693

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


52
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 ส.ค. 62 / 09:39 น.
นิยาย Will you smile for me again? XueYang&XiaoXingChen #Xuexiao Will you smile for me again? XueYang&XiaoXingChen #Xuexiao | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ

กลับมาอีกครั้งกับแฟนฟิคของเฉินฉิงลิ่ง หรือปรมาจารย์ลัทธิมาร

 

สามารถอ่านแฟนฟิคสั้นเรื่องก่อนหน้านี้ได้ที่

Do you think like me? WangYiBo&XiaoZhan #ป๋อจ้าน

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1993950

 

คราวนี้มากับแฟนฟิคของเซวียหยางและเสี่ยวซิงเฉิน โศกนาฏกรรมเมืองอี้ที่บีบหัวใจสุดๆ

 

นอกจากคู่หลักแล้ว คู่นี้ก็เป็นอีกคู่ที่ชอบมากๆ เป็นการส่วนตัวค่ะ

ความรักของเซวียหยางแม้จะบิดเบี้ยว แต่เขาก็รักซิงเฉินมากๆ

เนื้อหาในฟิคจะเป็นไปตามซีรีส์ แต่ถูกถ่ายทอดผ่านทางมุมมองของเซวียหยางในมโนของคนเขียน

และเซวียหยางก็ไม่ได้ตายค่ะ

ตอนที่เขียนฟิคก็ฟังเพลงOSTของเซวียหยางไปด้วย

บอกได้คำเดียวว่าอินจนแทบร้องไห้หน้าคอม

 

คิดว่าแฟนฟิคของคู่นี้ไม่น่าจะมีเยอะเท่าไหร่

หวังว่าจะถูกใจทุกท่านนะคะ

ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

 

ขอบคุณที่แวะเวียนเข้ามาค่ะ



เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ส.ค. 62 / 09:39


Will you smile for me again?

The untamed Fan fiction

XueYang & XiaoXingChen #Xuexiao

 

มือข้างหนึ่งกอบกุมถุงใส่เศษเสี้ยววิญญาณ

ระหกระเหินไปทุกแห่งในโลกหล้า

เพื่อพาเจ้ากลับมาหาข้า... อีกครั้ง

 

ความเจ็บปวดที่แล่นปราดทั่วสรรพางค์กายทำให้ชายหนุ่มที่นอนหมอบอยู่กับพื้นรู้ว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในจมูกทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าไปนั้นบ่งบอกว่าตัวเขาบาดเจ็บ และเสียเลือดจากการต่อสู้ไปมากขนาดไหน

น่าจะตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นด้วยความสมเพชกับสภาพตัวเองในตอนนี้

แม้แต่จะขยับตัวก็ยังทำไม่ได้ อีกไม่กี่วันเดี๋ยวก็คงได้ตายสมใจ

พลันได้ยินเสียงคนพูดคุยกันดังอยู่ไม่ไกลขณะเริ่มทำใจยอมรับชะตากรรม บุรุษชุดดำพยายามจะลืมเปลือกตาที่หนักอึ้งแต่ก็ไร้ผล สิ่งที่รู้สึกได้ในตอนนี้ คือความรู้สึกที่ถูกใครสักคนพยุงขึ้น และแบกร่างของเขาเอาไว้บนแผ่นหลัง พร้อมด้วยกลิ่นสมุนไพรอันแสนอ่อนโยนที่ทำให้รู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด

เจ้าคือใครกัน...

 

พอถูกวางตัวลงจากแผ่นหลังนั้น เขาก็พยายามลืมตามองผู้ที่ช่วยชีวิตตัวเองเอาไว้

แต่แล้วนัยน์ตาของเซวียหยางก็ต้องเบิกกว้าง เมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าคือนักพรตชุดขาวที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

จันทร์กระจ่าง วายุพิสุทธิ์ เสี่ยวซิงเฉิน

เสี่ยวซิงเฉินที่คาดผ้าสีขาวปิดตาทั้งข้างเอาไว้

ก้อนเนื้อที่หน้าอกด้านซ้ายส่งเสียงดังราวกลองรบอย่างหวาดกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาเป็นใคร

“เจ้าอย่าขยับสิ บาดแผลจะฉีกขาด วางใจได้ ข้าช่วยเจ้ามา ย่อมไม่ทำร้ายเจ้าอยู่แล้ว”

ได้ยินดังนั้น เซวียหยางจึงตัดสินใจส่งเสียงถามออกไป “เจ้าเป็นใคร”

แทนที่คำตอบที่ได้จะออกมาจากปากของคนที่ควรจะตอบ แต่เด็กสาวอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ กลับเป็นฝ่ายตอบคำถามเสียเอง

“ตาบอด” เขาทวนคำพูดของเด็กสาวคนนั้นอย่างไม่เข้าใจ

ที่เสี่ยวซิงเฉินคาดผ้าปิดตาเอาไว้เป็นเพราะตาบอดงั้นเหรอ

เพราะตาบอด ก็เลยไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ก็เลยช่วยเอาไว้งั้นเหรอ

ขณะที่กำลังสับสนกับทุกเรื่องราว มือของเสี่ยวซิงเฉินที่พยายามจะรักษาบาดแผลของคนบาดเจ็บก็สัมผัสกับมือข้างซ้ายของเซวียหยาง

เขารีบผละมือออกห่างทันที

ไม่ใช่เพราะเจ็บแผล

แต่เพราะถ้าเขารู้ว่าเจ้าของนิ้วก้อยที่พิกลพิการนี้คือใคร เรื่องทุกอย่างอาจจะจบลงเร็วกว่าที่คิดไว้

“ข้าไปโดนแผลเจ็บเอง”

 

“ตอนเด็กข้าชอบกินลูกกวาดมาก แต่ก็ไม่เคยได้กิน”

วันเวลาผันผ่าน ทุกเรื่องราวที่ไม่เคยบอกกล่าวแก่ผู้ใดถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นหัวข้อสนทนา

“งั้นข้าจะซื้อลูกกวาดมาให้เจ้าทุกวัน” เสียงทุ้มโอนอ่อน และรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนริมฝีปากนั้น ทำให้เขาที่ไม่รู้แม้แต่วิธีการยิ้มแบบคนทั่วไปคลี่ยิ้มออกมาได้โดยปราศจากการเสแสร้ง

ภายในใจได้แต่ภาวนาว่า ขอให้วันเวลาที่ราวกับทุกความผิดบาปที่เคยทำมาได้ถูกให้อภัยนี้ดำเนินต่อเรื่อยไป

โดยลืมนึกไปว่า ไม่มีกรรมใดที่ไม่ถูกสนองคืน

 

จนกระทั่งนักพรตชุดดำ สหายคู่ใจของเสี่ยวซิงเฉินปรากฏตัวขึ้นที่เมืองอี้อันเดียวดายนี้

จนกระทั่งปลายดาบที่เคยหันมาเมื่อครั้งก่อน เสียบทะลุเข้ามาที่ร่างนี้

“เจ้าหลอกข้า”

“ใช่ ข้าหลอกเจ้า ข้าหลอกเจ้ามาตลอด แต่ใครจะไปรู้ ว่าข้าหลอกเจ้า แต่เจ้าก็เชื่อ ทีข้าไม่ได้หลอกเจ้า เจ้ากลับไม่เชื่อ”

ทุกถ้อยคำที่กล่าวออกมา เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนั้น แต่เขาก็ไม่อาจห้ามมันเอาไว้ได้

ใช่แล้ว เขาไม่ได้พูดถ้อยคำพวกนี้ ปีศาจที่อยู่ในร่างนี้ต่างหากที่เป็นคนพูดมันออกมา

เพราะเขาไม่มีวันที่จะทำร้ายจิตใจของเสี่ยวซิงเฉินแน่ๆ

ปลายนิ้วสั่นเทาของนักพรตชุดขาวลูบไล้คมดาบของใครคนหนึ่งที่ตนไม่อาจมองเห็น

“ชื่อเฉิน เป็นเจ้าใช่มั้ย” เจ้าของร่างกายที่สั่นสะท้านพร่ำถาม แต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบ

โดยมีปีศาจที่แสนร้ายกาจกำลังหัวเราะเยาะให้กับทุกสิ่ง

กระบี่สีขาวร่วงหล่นลงบนพื้น เสี่ยวซิงเฉินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หยดน้ำตาสีเลือดหลั่งรินลงเป็นสาย

“ทำไมล่ะ สหายเก่าทั้งสองเจอหน้ากัน ซาบซึ้งจนร้องไห้เลยหรือไง”

ภาพของคนตรงหน้าที่เจ็บปวดเจียนตายนั้นทำให้เซวียหยางเจ็บปวดไม่แพ้กัน ทว่าจิตใจที่บิดเบี้ยวกลับบิดเบือนทุกคำพูด ทุกการกระทำของเขาไปจนหมด

“ปล่อยข้าไปเถอะ”

สองมือสั่นเทาควานหากระบี่คู่กาย ก่อนจะตัดสินใจปลิดชีพตัวเองเพื่อหนีทุกความผิดบาป

นัยน์ตาสีดำเฉียบคมเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา หัวใจพลันแตกสลายเป็นเศษเสี้ยวไปพร้อมๆ กับดวงวิญญาณของนักพรตชุดขาวบริสุทธิ์

“ตายไปก็ดี ตายแล้วถึงจะเชื่อฟัง”

 

เซวียหยางแบกร่างไร้วิญญาณของเสี่ยวซิงเฉินกลับกระท่อมซอมซ่อ จัดการเปลี่ยนผ้าปิดตา เช็ดคราบเลือดแห้งกรัง ห้อมล้อมร่างที่นอนแน่นอนด้วยแผ่นยันต์มากมาย

โดยหวังว่าเขาจะกลับมานั่งกินข้าวด้วยกันเช่นเคย

แต่ก็ปราศจากวี่แววของดวงวิญญาณที่เฝ้ารอ

 

แต่แล้วในวันนี้ ปลายดาบของนักพรตชุดดำก็คืนสนอง

ลูกกวาดที่ได้รับมาจากใครคนนั้นเขาก็ยังคงเก็บมันเอาไว้

ขอให้คมดาบปลิดชีวิตปีศาจในกายนี้ เพื่อที่จะได้ปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ เพื่อที่จะสามารถแสดงความรู้สึกออกไปได้ด้วยหัวใจที่ซื่อตรง

และไปพบเจอกับเจ้าของดวงวิญญาณที่เขาเฝ้ารวบรวมอีกครั้ง

 

เพราะเขาขาดพ่อแม่ ไม่มีเงิน ก็เลยกินไม่ได้ เขาจึงคิดอยู่ทุกวัน ถ้ามีคนเอาลูกกวาดมาให้เขาวันละชิ้น ก็คงจะดี

 

ปีศาจอันแสนน่ารังเกียจได้จากโลกนี้ไปแล้ว...

มือหนึ่งกอบกำลูกกวาดที่ได้รับมา

มือข้างหนึ่งกอบกุมถุงใส่เศษเสี้ยววิญญาณ

ระหกระเหินไปทุกแห่งในโลกหล้า

เพื่อพาเจ้ากลับมาหาข้า... อีกครั้ง

 

ตอนนั้น

เจ้าจะยิ้มให้ข้าอีกครั้งหรือไม่...

 

The End



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Kusunoki จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 กันยายน 2562 / 09:16

    เศร้ามาก ร้องไห้ตามเลย เราก็อินคู่นี้มากยิ่งตอนที่เสี่ยวซิงเฉินเข้ามาวางลูกอมให้เซวียหยางคือเราไม่ไหว ร้องไห้หนัก พอมาอ่านเรื่องนี้ยิ่งสุดจริง ปีศาจตายไปแล้วเหลือแต่เซวียหยางที่จะออกตามหาเสี่ยวซิงเฉิน แสงสว่างและโลกทั้งใบหนึ่งเดียว

    #3
    0
  2. #2 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 08:48
    เศร้ามากก อวยคู่นี้ก็เศร้าอีกนานเลย
    #2
    0
  3. วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 17:19

    โหแทบกระอักเลือด มันหนักหนามันสาหัสฮืออน้องงงงรักเค้าอะนะ

    #1
    0