คัดลอกลิงก์เเล้ว

Just really miss you [Tony Stark & Peter Parker (Iron man & Spider man)]

โดย Kusunoki

ผมคิดถึงคุณ คุณสตาร์ค

ยอดวิวรวม

235

ยอดวิวเดือนนี้

20

ยอดวิวรวม


235

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ก.ค. 62 / 15:39 น.
Just really miss you [Tony Stark & Peter Parker (Iron man & Spider man)] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ

กลับมาพบกันอีกครั้งกับแฟนฟิคของคุณสตาร์คและน้องพีท

 

พอดีวันนี้เพิ่งไปดูSpiderman Far from homeมาค่ะ

พอเห็นฉากที่น้องพีทใส่แว่นคุณสตาร์คแล้วน้ำตาคลอ มันก็อดที่จะเอามาต่อยอดเขียนฟิคไม่ได้จริงๆ

สงสารน้องพีท

 

คราวที่แล้วได้เขียนแฟนฟิคของEnd gameไปแล้ว

สามารถอ่านได้ตามลิ้งค์ทางด้านล่างค่ะ

https://my.dek-d.com/Kusuki_Chan/writer/view.php?id=1953192

 

หวังว่าแฟนๆ คู่นี้จะชอบแฟนฟิคนี้นะคะ

ยินดีรับฟังทุกคำติชมค่ะ



เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.ค. 62 / 15:39


Spider man’s Fan Fiction

“Just really miss you”

Tony Stark & Peter Parker (Iron man & Spider man)

 

เด็กหนุ่มในชุดสไปเดอร์แมนตัวเก่งหนีกลุ่มนักข่าวที่รุมสัมภาษณ์ตน ขึ้นมาบนดาดฟ้าของตึกแห่งหนึ่งที่มองเห็นทิวทัศน์เป็นตึกรามบ้านช่องยามค่ำคืนและสถานีรถไฟใกล้ๆ ปีเตอร์ พาร์คเกอร์ปลดหน้ากากสไปเดอร์แมนที่ปิดบังใบหน้าออก สายลมอ่อนที่โบกพัดช่วยทำให้เขารู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายขึ้น

ใครจะเป็นไอออนแมนคนต่อไป

หนึ่งคำถามของนักข่าวเมื่อครู่ย้อนกลับมาในความคิด

ไม่มีหรอก...

จะไม่มีไอออนแมนคนต่อไป...

เพราะไม่มีใครมาแทนคุณได้...

คุณสตาร์ค...

ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นสู่หัวตา ปีเตอร์พยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้บางความรู้สึกที่ท่วมท้นหลั่งรินลงมาในเวลานี้

แต่ทว่า ยิ่งพยายามหนี กลับยิ่งก้าวผ่านไม่พ้น

เมื่อหันมาทางตึกด้านหลัง ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าราวกับจะตอกย้ำทุกความเสียใจ

ภาพวาดของไอออนแมน ฮีโร่ที่สละชีวิตตัวเองเพื่อมนุษยชาติ

โทนี่ สตาร์ค ที่เขาคิดถึงสุดหัวใจ...

 

บนรถทัศนศึกษาที่มุ่งหน้าสู่เมืองปราก หรือจะพูดให้ถูกก็คือรถที่นิค ฟิวรี่จัดมาเพื่อให้เขาเดินทางมายังปรากเพราะภารกิจ

ปีเตอร์ที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลังสุดของรถหยิบกล่องแว่นที่ได้รับมาออกจากกระเป๋า ชายตาเดียวคนนั้นบอกว่าโทนี่ สตาร์คทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้เขา

อีกครั้งที่เด็กหนุ่มพยายามกะพริบตาถี่ๆ เม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรงเหมือนกับกำลังอดกลั้นทุกความรู้สึก เมื่อสังเกตเห็นกระดาษโน้ตในกล่องแว่น เจ้าตัวก็รีบหยิบมันขึ้นมาอ่านทันที

สำหรับโทนี่ สตาร์คคนต่อไป ฉันไว้ใจนาย

ไม่ ไม่เลย ผมไม่ได้อยากเป็นคุณ และจะไม่มีใครมาเป็นโทนี่ สตาร์คคนต่อไปได้

พูด อิดิท

ประโยคทิ้งท้ายถัดมาทำให้คนอ่านต้องพูดตาม

“อิดิท”

หวัดดี ปีเตอร์ ฉันคืออิดิท เสียงของหญิงสาวจากระบบป้องกันและระวังภัยของโทนี่ สตาร์คกล่าวทักทาย

แบบนี้ มันกลับยิ่งทำให้ความคิดถึงที่มีเพิ่มขึ้นไปอีก... ไม่ใช่หรือไง

 

ณ ห้องพักส่วนตัวที่ถูกจัดเตรียมเป็นพิเศษสำหรับคุณครูและนักเรียนทุกคนในโรงแรมสุดหรูอย่างที่ไม่มีใครคิดฝันมาก่อน ยังมีปีเตอร์ที่ยังคงใส่แว่นและอ่านกระดาษโน้ตที่ถูกเขียนด้วยลายมืออันคุ้นเคยของเขาคนนั้นซ้ำไปซ้ำมา

ร่างสูงเอนตัวนอนลงบนเตียงนุ่ม เหม่อมองเพดานสีขาวสะอาดด้วยความคิดที่มีเพียงเรื่องของเขาวนเวียนอยู่ และความคิดถึงที่มีก็มากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากได้รับแว่นตาแสนไฮเทคอันนี้มา

“ผมคิดถึงคุณ คุณสตาร์ค” น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยออกมาอย่างเลื่อนลอย

“ว่าไง ปีเตอร์”

เสียงทุ้มต่ำของไม่ได้ยินมาสักพักใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เด็กหนุ่มรีบลุกขึ้นนั่ง มองซ้ายมองขวา กวาดสายตาไปรอบห้องเพื่อหาที่มาของต้นเสียง

“จะมองไปทางไหนล่ะ ฉันก็อยู่ตรงหน้านายนี่ไง”

ได้ยินแบบนั้น ปีเตอร์จึงค่อยๆ หันกลับมาทางเบื้องหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ชายวัยกลางคนในชุดสูทสุดหรูยืนล้วงกระเป๋าพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเดียวกับผมสีดำหยักศกมองมาทางเขาด้วยสายตาที่ราวกับมองเด็กน้อยคนหนึ่ง

“คุณสตาร์ค...”

ไม่จริง...

เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...

ความฝัน...

ไม่สิ...

เพราะเรากำลังสวมแว่น และอาจจะเป็นภาพที่อิดิทฉายให้เห็น

ปีเตอร์พยายามข่มหัวใจที่เต้นระรัวเมื่อได้มาพบกับคนที่อยากจะเจอมาตลอดอีกครั้ง

จะเป็นความฝัน ภาพโฮโลแกรม หรืออะไรก็ไม่สนแล้ว

“ทำไมถึงทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแบบนั้นล่ะ”

ร่างสูงในชุดภูมิฐานก้าวเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มที่ไม่ละสายตาออกจากภาพตรงหน้า

“ผม...”

“นายไม่จำเป็นต้องเสียใจ เพราะฉันไม่ได้เสียใจเลยสักนิดที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้”

“ผมไม่...”

“ฉันดีใจที่นายยังมีชีวิตอยู่”

รอยยิ้มอ่อนโยนจากอีกคนทำให้หยดน้ำตาที่พยายามอดกลั้นมาตลอดร่วงหล่น ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงของปีเตอร์กับดูเล็กลงเมื่อไหล่กว้างนั้นสั่นเทิ้มอย่างไม่อาจห้าม

“ผม... ผมไม่ได้เสียใจ” เจ้าตัวเค้นคำพูดออกจากลำคอที่เริ่มตีบตันเพราะก้อนสะอื้น

ถ้าไม่พูดออกไปตอนนี้ อาจจะไม่มีโอกาสได้พูดอีก

“น่าเสียดายที่ฉันกอดนายไม่ได้” หลังจากความเงียบเข้าปกคลุมรอบข้างจนได้ยินเพียงสะอื้นอยู่พักใหญ่ โทนี่ก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

ปีเตอร์ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว

“ฉัน... คิดถึงนาย ปีเตอร์”

สิ้นสุดคำพูดที่ราวกับเสียงกระซิบ สองมือของเด็กหนุ่มก็เอื้อมออกไปเพื่อไขว่คว้าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นเพียงความว่างเปล่า

เพราะภาพตรงหน้าเป็นเพียงภาพโฮโลแกรมที่อิดิทสร้างขึ้น

“เลิกร้องไห้แล้วก้าวต่อไปซะ” โฮโลแกรมโทนี่บอก พลางชี้นิ้วไปทางอิดิทที่ปีเตอร์สวมใส่ “เพราะฉันจะอยู่กับนายเสมอ”

“ผมคิดถึงคุณ โทนี่”



 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Kusunoki จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 JomK.fujis (@JomKwan2882) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 17:57

    น้องพีทต้องเข้มแข็งไว้นะ ฮือออออ //ดูมาแล้ว อยากให้คะแนนล้านเต็มร้อยไปเลย
    #2
    0
  2. วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 15:59

    หนูก็พึ่งไปดูมาวันนี่ เห็นแล้วเลยอยากหาฟิคอ่านขึ้นมาค่ะ

    #1
    0