Until that day comes [Gellert Grindelwald & Albus Dumbledore]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 916 Views

  • 4 Comments

  • 35 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6

    Overall
    916

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

เวลาที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้าในแต่ละวัน ท่ามกลางความเงียบงันที่รายล้อมรอบกาย เกลเลิร์ตมักปล่อยให้ตนเองจมจ่อมลงสู่ความทรงจำเมื่อครั้งฤดูร้อนที่18ของเขา


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


สวัสดีทุกท่านที่เเวะเวียนเข้ามาค่ะ
กลับมาอีกครั้งกับแฟนฟิคของFantastic Beasts กับคู่อฟช. GGAD

แฟนฟิคนี้เกิดขึ้นมาจากความรู้สึกที่ว่า
"อยากจะลองเขียนถ่ายทอดความรู้สึกของนายท่านกรินเดลวัลด์บ้างจัง"
บวกกับความรู้สึกที่ว่า อยากเห็นพวกเขาทั้งสองคน ได้กลับมาพบเเละอยู่เคียงข้างกันอีกครั้ง

ซึ่งพล็อตอาจจะไม่ได้แปลกใหม่อะไร
เเต่ที่ทำลงไป ก็เพราะอยากเห็นนายท่านกรินเดลวัลด์ได้มาพบกับคนที่เขารักอีกครั้ง

ยินดีรับฟังทุกคำติชมค่ะ

สามารถติดตามแฟนฟิคอีกเรื่องของนายท่านกรินเดลวัลด์เเละศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ได้ที่


ขอบคุณที่เเวะเข้ามาอ่านค่ะ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 1 ธ.ค. 61 / 20:27

บันทึกเป็น Favorite


Fantastic beasts fan fiction

“Until that day comes”

Gellert Grindelwald & Albus Dumbledore

 

เย็นยะเยียบ...

เงียบสงัด...

เวลาภายนอกผันผ่านไปนานเท่าไหร่... ก็ไม่รู้

ภายในสิ่งก่อสร้างมโหฬารที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่กาลก่อน เพื่อจองจำผู้ที่คิดต่อต้านอุดมการณ์ของพ่อมดแห่งศาสตร์มืดผู้ยิ่งใหญ่ คุกนูร์เมนการ์ด

ยังมีร่างกายซูบผอมของชายชราที่เอนกายนอนพิงผนังคุกอันแข็งกระด้าง เปลือกตาที่ปิดสนิทถูกห้อมล้อมด้วยริ้วรอยมากมายที่เกิดขึ้นตามกาลเวลา หากไม่มีลมหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะที่บอกถึงสัญญาณชีวิต คงเผลอคิดไปว่าคนๆ นี้อาจจะสิ้นลมหายใจไปแล้วก็เป็นได้

เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ ณ. เวลานี้ก็ยังคงหลับฝันถึงช่วงเวลาในตอนนั้น

ฤดูร้อนอันแสนอบอุ่นที่ก็อดดริกส์ ฮอลโล่ สถานที่แห่งความทรงจำที่ทำให้เขาได้พบกับบุคคลสำคัญ

อัลบัส ดัมเบิลดอร์...

 

หลังจากการต่อสู้ในครั้งนั้นจบลง ก็ผ่านมา53ปีแล้ว

เวลาที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้าในแต่ละวัน ท่ามกลางความเงียบงันที่รายล้อมรอบกาย เกลเลิร์ตมักปล่อยให้ตนเองจมจ่อมลงสู่ความทรงจำเมื่อครั้งฤดูร้อนที่18ของเขา

อาจมีบ้างบางครั้งที่อดคิดไม่ได้ว่า หากสามารถย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง เขาก็จะลดทิฐิของตัวเองลง และให้ความสำคัญกับใครคนนั้นให้มากกว่านี้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจอยู่เพียงลำพังเช่นตลอดเวลาที่ผ่านมา

หากในวันวานละทิ้งอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ลงได้ ป่านนี้เขาอาจจะได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ กับคนสำคัญจนถึงช่วงบั้นปลายชีวิต...  ริมฝีปากของเกลเลิร์ตกระตุกยิ้มให้กับตัวเองอย่างสมเพชกับความฝันลมๆ แล้งๆ ของตน

“คุณกรินเดลวัลด์” หนึ่งเสียงที่ดังขึ้นจากทางประตู ดึงสติเจ้าของชื่อกลับสู่ปัจจุบันตรงหน้า

นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่มีใครมาสนทนาด้วย

“ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ เสียชีวิตแล้วครับ”

ทั้งที่รอบข้างเงียบสงัด แต่เหตุใดคำพูดนี้กลับอื้ออึงจนสมองขาวโพลนไปหมด

“งั้นเหรอ...” เสียงแหบพร่าของเกลเลิร์ตตอบรับเพียงเท่านั้น เขาพยายามเรียบเรียงความคิดกับคำพูดเมื่อครู่ที่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท

อัลบัสตายแล้ว...

หรือว่าตอนนี้เขาหลับฝันอยู่ แถมยังเป็นฝันร้ายในรอยหลายปีอีกด้วย

“คราวนี้ นายเป็นคนหนีฉันไปบ้างแล้วสินะ” หนึ่งหยดน้ำตาของอดีตพ่อมดศาสตร์มืดผู้ยิ่งใหญ่ร่วงหล่นลงท่ามกลางความเงียบงันที่โอบกอดร่างซูบผอมที่สั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดเกินทน

 

“ฉันคิดอยู่แล้วว่าแกจะต้องมา... สักวันหนึ่ง แต่การเดินทางของแกมันเปล่าประโยชน์ ฉันไม่เคยมีมันเลย” คำพูดยั่วโทสะดังขึ้น เมื่อพ่อมดศาสตร์มืดคนปัจจุบันนาม โวลเดอมอร์ มาเยือนถึงคุกนูร์เมนการ์ด เพราะต้องการรู้ที่อยู่ของไม้เอลเดอร์

ปลายไม้กายสิทธิ์ของอีกฝ่ายหันจ่อมาทางตน เกลเลิร์ตยิ้มรับอย่างไม่หวั่นเกรง ต่อให้ต้องตายเขาก็ไม่มีวันที่จะให้ความชั่วร้ายตรงหน้าไปวุ่นวายกับสถานที่หลับไหลของคนสำคัญเด็ดขาด

ถ้าฉันตามนายไป...

ในโลกทางนั้น ฉันจะได้เจอกับนายรึเปล่า...

อัลบัส...

พลันแสงสีเขียวก็สว่างวาบ พร้อมกับหนึ่งชีวิตที่สูญสิ้น

 

ความอบอุ่นที่ชวนคิดถึงนี่คืออะไรกัน

นัยน์ตาแฝงสีเทาและสีดำสนิทเบิกลืมขึ้น เมื่อรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นคล้ายกับบรรยากาศในช่วงฤดูร้อนที่โหยหา

สายลมอ่อนพัดผ่านผิวกาย ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือภาพที่มักจะมองเห็นทุกครั้งเมื่อปล่อยให้ตัวเองจมจ่อมลงสู่ห้วงนิทรา มันคือหมู่บ้านเล็กๆ อันแสนเงียบสงบ สถานที่ในความทรงจำเมื่อนานมาแล้ว

หมูบ้านก็อดดริกส์ ฮอลโล่

เกลเลิร์ตอดประหลาดใจไม่ได้ เขายกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของตน ก็ได้พบว่าริ้วรอยมากมายที่เคยมีนั้นหายไป ฝ่ามือหยาบกระด้างของชายวัยชราเองกลับอ่อนนุ่มเหมือนเด็กหนุ่มแรกรุ่น

โลกหลังความตายคงเป็นสถานที่ที่ผู้ล่วงลับคิดถึงมากที่สุด

ชายหนุ่มผู้มีดวงตาสองสีนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงไม่รีรอที่สองขาเรียวยาวนั้นจะก้าวเดินออกไปบนเส้นทางที่คุ้นเคย

เพื่อไปยังสถานที่นั้น...

ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เขามักจะมานั่งอ่านหนังสือกับใครคนหนึ่งที่ได้พบที่หมู่บ้านแห่งนี้เมื่อกาลก่อน หัวใจที่เต้นระรัวอยู่ตอนนี้บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าตัวคาดหวังว่าจะได้พบกับคนๆ นั้นมากมายเพียงไหน

เราจะต้องได้พบกันอีกครั้ง หากความรู้สึกที่มีในวันนั้นยังไม่เปลี่ยนแปลง...

อีกครั้งที่สายลมอุ่นพัดวูบผ่านร่างสูง จนเขาต้องเผลอหลับตาไปครู่หนึ่งเพราะรู้สึกแสบตานิดหน่อย และเมื่อดวงตาเฉียบคมคู่นั้นเบิกลืมขึ้นอีกครั้ง ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาได้พบกับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงที่นั่งอยู่ข้างกองหนังสือ นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลหันมองมา ก่อนริมฝีปากบางจะส่งยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจพองโตแทบทุกครั้ง

“อัลบัส...” เสียงทุ้มเรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย

เด็กหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ร่มไม้ ตบมือลงบนผืนหญ้าข้างกาย เป็นสัญญาณบอกให้คนที่ยืนนิ่งเดินเข้ามาหาเขาเสียที

เกลเลิร์ตรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปใกล้ และลดตัวนั่งลงข้างๆ อีกคน โดยที่ไม่แม้แต่จะสบตากับนัยน์ตาสีฟ้าสดใสคู่นั้น

“ในที่สุดก็มาสักทีสินะ” อัลบัสเอ่ยขึ้น “ฉันรอนายมาสักพักแล้ว เกลเลิร์ต”

ด้วยคำพูดนั้นเอง ที่ทำให้เกลเลิร์ตหันมามองหน้าคนข้างๆ ถนัดตา

บุคคลที่แสนคิดถึงและโหยหาตลอดเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา บัดนี้กลับอยู่ห่างเพียงแค่เอื้อมมือเหมือนกับที่เคยปรารถนาไว้

สองแขนของเกลเลิร์ตรวบร่างอีกคนเข้ามาในอ้อมกอดโดยไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ส่วนอัลบัสเองก็ไม่ได้ขัดขืนดึงดัน ซ้ำยังยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างคล้ายกับกำลังปลอบโยนอีกด้วย

“ฉันมาหานายแล้ว อัลบัส”

ในที่สุด เราก็ได้อยู่เคียงข้างกันสักที...

The end



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Kusunoki จากทั้งหมด 13 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 13:13
    ดีจังเลย ในที่สุดก็ได้มีความสุข //ซับน้ำตา กระซิกๆ
    #4
    0
  2. วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 20:40

    ดีต่อใจ

    #3
    0
  3. วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 09:03

    อยากจะร้องไห้ เค้ารักกันค่ะ ปกป้องแม้กระทั่งหลุมศพ ;/////;

    #2
    0
  4. #1 Sembe Meij (@21Yonradee2545) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 22:46

    งื้อออออออ
    #1
    0