[END] Change Chance : โอกาสแห่งการเปลี่ยนแปลงชีวิตที่ว่างเปล่าของผม

ตอนที่ 3 : บทที่ 3 : เสื้อผ้าและเครื่องประดับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    29 พ.ย. 60


                “ จะก๊อปปี้ร่างของผมในโลกเดิมมาเลยไม่ได้หรอครับ? ”

 

                “ นั่นก็ได้อยู่ แต่ไหนๆก็ได้มาโลกแฟนตาซีทั้งที ไม่อยากได้ร่างใหม่หรอ?  เช่น ร่างกายเผ่าวิหค

โบยบินฟากฟ้าได้ด้วยปีกกลางหลัง เผ่ามังกรผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลกเซนเทอเรีย หรือเผ่าใดก็ได้ที่เจ้า

ต้องการ ”

 

                ผมลังเลขึ้นมาทันที ร่างที่จะใช้ในภารกิจ 10 ปีต่อจากนี้ตอนแรกก็คิดว่าเอาร่างเดิมๆนี่แหละจะได้

ชิน จะได้ถนัด แต่เมื่อพระเจ้าเสนอมาว่าเป็นเผ่าไหนก็ได้ที่ผมต้องการ แต่คิดไปคิดมา เผ่ามนุษย์นี่แหละ

น่าจะดี เวลากลับโลกเดิมจะได้ไม่งงเรื่องประสาทสัมผัสต่างๆ  ถ้าเลือกเผ่ามังกร พอกลับโลกเดิมอาจยัง

หลงเหลือความรู้สึกที่ว่าตัวเองมาหาง มีปีกอยู่ก็ได้

 

                “ ไม่ล่ะครับ ขอเป็นเผ่ามนุษย์นี่แหละ ”

 

                “ เผ่ามนุษย์สินะ ถ้าเจ้าต้องการก็จะได้ตามนั้น ”

 

                จากนั้นผมก็รู้สึกถึงตัวเองขึ้นมาได้ ตอนนี้ผมอยู่ในร่างกายของมนุษย์ที่ยังระบุเพศไม่ได้ ร่างกาย

เปลือยเปล่าผิวสีขาวเนียนนุ่ม สูงเท่าร่างเดิมของผม  ตามร่างกายไร้ตำหนิและเส้นขนสีดำใดๆ ดูเหมือน

ตัวตนที่ถูกสลักออกมาจากงาช้าง หรือหินอ่อน ผมลองลูบหัวดูก็ไม่พบเส้นผมใดๆเช่นกัน

 

                “ ต่อจากเผ่าพันธ์ ก็เป็นร่างกาย กำหนดได้ตามใจชอบเลย ” พระเจ้าบอกพร้อมกับมีกระจกสีฟ้า

สดใสบานใหญ่เท่าตัวผมปรากฏขึ้นตรงหน้า เผยให้เห็นร่างกายของผมในตอนนี้ที่ไม่มีสีใดๆนอกจากสีขาว

ผมเลือกที่จะกำหนดให้เป็นเพศชายดูด้วยการจิ้ม บนกระจกดู ก็พบว่าอวัยวะเพศชายงอกออกมาพร้อมกับ

โครงร่างกายที่เปลี่ยนไปไหล่ผายกว้าง ลูกกระเดือกนูนออกมาจากคอ และกล้ามเนื้อต่างๆก็ขึ้นรูปสวย  ผม

เห็นแล้วจึงอดคิดเล่นๆไม่ได้ว่าถ้าลองเลือกเพศหญิงจะเป็นยังไง จึงจิ้มสัญลักษณ์เพศหญิง

 

                ร่างกายผมก็ค่อยๆเปลี่ยนแปลงเป็นเพศหญิง ลูกกระเดือกค่อยๆหดไป กล้ามเนื้อต่างๆก็ห่อเหี่ยว

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นนวลเนียนนุ่มแบบผิวผู้หญิง เจ้ามังกรน้อยตรงหว่างขาก็หดตัวลง และยุบกลายเป็นถ้ำ

 ผมรู้สึกได้ว่าอวัยวะภายในช่วงล่างเกิดการเปลี่ยนแปลงมาก คงเป็นกระบวนการสร้างมดลูกอะไรพวกนั้น

ล่ะมั้ง และหน้าอกก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่เกิดการเปลี่ยนแปลง มันค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นหน้าอกรูปทรง

สวยงามคัพ D

 

                “ หน้าอกผู้หญิงนี่หนักใช่เล่นเลยนะ เวลาขยับตัวที ก็กระเพื่อมที เกะกะเวลาต่อสู้แน่ๆ ” ผมลอง

ขยับตัวไปมาบิดเอวซ้ายขวา และกระโดดอยู่กับที่ หน้าอกที่เหมือนภูเขาก็สั่นไหว เด้งไปเด้งมาเพราะไร้การ

ควบคุมจากบรา มันรู้สึกเกะกะไม่น้อยสำหรับคนที่เป็นผู้ชายไร้หน้าอกมาตลอด25ปีอย่างผม

 

                “ ถ้าเจ้าไม่พอใจส่วนไหน สามารถปรับขนาดอวัยวะต่างๆได้ตามใจชอบ ” พระเจ้าแนะนำ ผมจึง

ลองปรับลดขนาดหน้าอกลงเหลือคัพ C ดู พบว่ามันเบาขึ้นเยอะ แต่ยังไงผมก็ไม่ชอบอยู่ดี เป็นผู้หญิงในโลก

แฟนตาซีนี้ลำบาก จะเข้าห้องน้ำเพื่อถ่ายหนักถ่ายเบานอกเมืองนี่ต้องเสี่ยงต่อการโดนมอนสเตอร์โจมตี

ไหนจะเรื่องประจำเดือนอีก การต้องปวดท้องและต้องถ่ายเลือดเสียออกมาทุกๆเดือนเป็นอะไรที่ลำบาก

น่าดูสำหรับคนไม่เคยเป็นผู้หญิง ผมจึงเลือกจะเป็นเพศชายตามเดิม และปรับขนาดส่วนต่างๆให้เหมือน

กับร่างจริงของผมในโลกเดิมมากที่สุด

 

                “ ถ้าเจ้าอยากลองเป็นเพศหญิง แต่ไม่อยากลำบากเรื่องประจำเดือน ข้าสามารถให้ทักษะต่างๆ

ที่จะทำให้การเป็นผู้หญิงสะดวกสบายเหมือนผู้ชายได้นะ ” พระเจ้าบอก

 

                “ . . . พระเจ้าอยากให้ผมลองเป็นเพศหญิงดูหรอ? ”

 

                “ การได้ลองใช้ชีวิตแบบผู้หญิงที่เจ้าคิดว่าลำบาก อาจทำให้เจ้าตระหนักได้ว่าเป็นเพศชายนี่ดีแล้ว

จะได้ไม่เบื่อการใช้ชีวิตในโลกเดิมบ้างไงล่ะ ” พระเจ้าอธิบาย “ หรือจะเอาเป็น ทักษะสลับเพศได้ตามใจ

ชอบดี? ”

 

                “ อันนั้นก็น่าสนแหะ ผมก็อยากลองมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงด้วยร่างกายผู้หญิงดูเหมือนกัน . . .

น่าจะสนุกไม่น้อย หึๆ ” ผมหัวเราะเบาๆในลำคอขณะคิดภาพทุ่งลิลลี่บานสะพรั่งในหัว สองสาวกอดรัดฟัด

เหวี่ยงและบรรจงมอบความรักให้แก่กันอย่างลึกซึ้งบนเตียงนอนนุ่มๆ มีดอกลิลลี่โปรยปรายลงมาประดับ

คงเป็นอะไรที่เพลิดเพลินไม่น้อย ไหนจะการอาบน้ำด้วยกันกับสาวๆอีก แม้โลกเดิมผมจะเคยทำมา แต่ก็ไม่

เคยทำในร่างผู้หญิงสักหน่อย มันอาจจะเป็นอะไรที่ผมตามหาอยู่ก็ได้ . . . แต่ต่อให้ติดใจยังไง ผมก็ไม่คิดจะ

กลับไปผ่าตัดแปลงเพศเป็นเพศหญิงหรอกนะ  เสียดายเจ้ามังกรน้อย มรดกบนร่างกายที่ท่านแม่มอบให้

 

                “ ดี ต่อจากร่างกายก็เป็นเสื้อผ้าเริ่มต้น เลือกได้เลยจะใส่ชุดไหน ” ข้างกระจกทั้งสองฝั่งมีตู้เสื้อผ้า

ไม้สีน้ำตาลเข้มปรากฏขึ้นหลังพระเจ้าพูดจบ ฝั่งซ้ายผมลองเปิดดูพบว่าเป็นเสื้อแบบต่างๆและเครื่องแต่งกาย

ส่วนบนอย่างเข็มขัด ฝั่งขวาเป็นกางเกง และเครื่องแต่งกายส่วนล่างอย่างรองเท้า ถุงเท้า “ เลือกเสื้อผ้าเสร็จ

หากต้องการ จะเลือกเครื่องประดับด้วยก็ได้นะ ”

 

                “ แต่เสื้อผ้าพวกนี้เป็นเสื้อผ้าผู้ชายทั้งหมดนี่ครับ เวลาผมแปลงร่างเป็นผู้หญิงจะต้องใส่เสื้อผ้า

ของผู้ชายหรอ? ” ผมถามหลังรื้อๆค้นๆดูทั้งสองตู้

 

                “ ข้าจะให้เจ้าเลือกเสื้อผ้าผู้หญิงหลังจากเจ้าแต่งตัวในร่างผู้ชายเสร็จก่อน ” พระเจ้าบอก ดูเหมือน

พระเจ้าจะคิดอะไรล่วงหน้าเผื่อไว้ให้ผมหมดแล้วล่ะนะ ผมจึงเลือกเสื้อผ้าสำหรับร่างมนุษย์เพศชายที่ผม

ต้องใช้ทำภารกิจในโลกนี้ มันเหมือนตอนแต่งตัวให้ตัวละครในเกมออนไลน์สไตล์RPG โบราณเลย เสื้อผ้า

ต่างๆเป็นแฟชั่นโบราณพอควร แต่ก็น่าจะเข้ากับบรรยากาศยุคนี้ดี

 

                ผมเลือกใส่เสื้อยืดสีดำไร้ลวดลายคอกลมที่เนื้อผ้านุ่มนิ่ม สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีขาวที่ทำจากหนัง

สัตว์อะไรสักอย่าง ที่ข้างในเป็นขนสัตว์สีขาวนุ่มๆแต่ข้างนอกเป็นหนังที่ดูหนา เรียบเนียน และกันร้อนกัน

หนาวได้ดี แขนเสื้อคลุมยาวจนถึงข้อมือ และมีสายรัดข้อมือที่ปรับขนาดได้ ตรงปกคอเสื้อคลุมใช้กระดุม

สีเงินขนาดเท่านิ้วโป้งในการติด โดยมีกระดุม 5 เม็ดตลอดแนวยาวของเสื้อคลุมที่ยาวจนถึงต้นขา ภายในเสื้อ

คลุมยังมีช่องใส่ของทั้งสองฝั่งอีกด้วย น่าจะใหญ่พอจะใส่หนังสือเล่มหนาๆได้สองเล่ม และยังมีกระเป๋า

อีกสี่ช่องหน้าเสื้อคลุมที่เป็นแบบช่องไร้ผ้ามาปิดอยู่ที่ชายเสื้อคลุม และแบบมีผ้าสีดำมาปิดพร้อมกระดุมที่

สีข้างทั้งสองข้าง และไหล่ทั้งสองก็มีช่องไว้ใส่ปากกาได้อีกข้างละ 3 ช่อง เป็นเสื้อคลุมที่เก็บของได้เยอะดี

แต่คงไม่ได้ใช้เก็บหนังสือหรือปากกาหรอกนะ โลกนี้ไม่น่าจะมีเทคโนโลยีการเขียนดีขนาดนั้น ช่องเหล่า

นี้ผมคงไว้ใช้เก็บสมุนไพร ยารักษาไว้ใช้ยามฉุกเฉินมากกว่า

 

                กางเกงผมเลือกใส่ขายาวสีดำที่เนื้อผ้าข้างในนุ่ม แต่ข้างนอกนั้นแข็งกระด้างเหมือนกับหนังสัตว์เลื้อ

นคลาน มีกระเป๋าที่ก้นสองช่อง ที่ข้างหน้าอีกสองช่อง และช่องขวาก็มีกระเป๋าเล็กขนาดพอให้นิ้วชี้ยัดได้นิ้ว

เดียว ที่ปกติโลกผมไว้ยัดเงินพับเล็กๆ แต่โลกนี้คงมีไว้ยัดสมุนไพรล่ะมั้ง?  และผมก็ใส่เข็มขัดหนังสีดำ

ที่มีช่องเหน็บขวดยาเรียวเท่านิ้วชี้ได้4ขวดที่บั้นท้าย และข้างหน้าก็มีช่องไว้ห้อยอาวุธพวกดาบอะไรได้

ข้างละหนึ่งช่อง ส่วนหัวเข็มขัดกลมๆเป็นเงินแวววาวไร้ลวดลาย  รองเท้าผมเลือกใส่บู๊ตหนังดำยาวถึงเข่า

โดยยัดปลายขาเกงเกงเข้าไปในบู๊ตแล้วผูกเชือกแน่น เพื่อป้องกันสัตว์มีพิษตัวเล็กๆที่อาจอยู่ทั่วไปในป่าเข้า

มากัดเท้าได้ และผมยังใส่ถุงเท้าสีดำนุ่มๆยาวถึงน่องอีกด้วย

 

                การแต่งตัวดูทรงแล้วใครๆในโลกนี้ก็ต้องพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “นักผจญภัย” แน่นอน แม้ว่าเสื้อ

กับกางเกงผมจะดูล้ำสมัยเกินไปทั้งด้านดีไซน์และเทคโนโลยีการตัดเย็บก็เถอะ

 

                “ เสร็จแล้วครับ ” ผมหันไปบอกพระเจ้าที่ผมไม่รู้หรอกนะว่าพระเจ้ายืนอยู่ข้างหลังหรือเปล่า

หลังจากที่เลือกใส่เสื้อผ้าเสร็จ “ เครื่องประดับนี่ผมขอยังไม่เลือกใส่ได้ไหม ผมว่าอยากลองไปผจญภัยหา

เครื่องประดับใส่เองมากกว่าได้ในตอนนี้น่ะ ”

 

                “ หึๆ เจ้าคิดว่าข้าจะมอบเครื่องประดับที่ทรงพลังจนการผจญภัยเจ้าเบื่อหน่ายอยู่สินะ ถ้างั้นข้าจะ

ให้เจ้าสร้างเครื่องประดับรูปทรงที่เจ้าชอบ แต่ไม่มีพลังใดๆนอกจากการกลืนกินเครื่องประดับอื่นๆเข้ามา

และจะมีพลังแบบเครื่องประดับนั้นให้เจ้าดีไหม? ” พระเจ้าพูดขึ้นพร้อมเสนอให้ผมสร้างเครื่องประดับเอง

ซึ่งผมก็คิดๆอยู่ว่าถ้าไม่เจอเครื่องประดับที่รูปร่างถูกใจ แต่ดันมีพลังยอดเยี่ยมจะทำยังไงดี จะให้ทำใจติด

ต่างหูที่ดูหวานแหววเกินไปในร่างผู้ชายนี่ก็ไม่เอานะ และก็ไม่อยากได้เครื่องประดับจากพระเจ้าด้วยเพราะ

แค่ชุดพวกนี้ก็ดูรู้แล้วว่าเป็นเครื่องป้องกันชั้นดีแน่ ถ้าได้เครื่องประดับที่ทรงพลังมาอีกการผจญภัยของผม

คงน่าเบื่อมากขึ้นไปอีกแน่ แต่เพราะพระเจ้าอ่านใจผมได้ เลยเสนอวิธีนี้มาให้ ซึ่งมันตอบโจทย์ความต้อง

การของผมได้ดีเลยทีเดียว

 

                “ ครับ ! ” ผมตอบรับอย่างดีใจ ก่อนจะหันมาทางกระจกที่ตู้เสื้อผ้าหายไปแล้ว เหลือแต่กระจกที่

ส่องร่างผมในชุดที่ผมเลือก แต่หัวก็ยังคงไร้เส้นผม และตาก็ยังเป็นสีใสอยู่ ผมจึงคิดจะหันไปถามว่าจะขอ

 เลือกเส้นผมกับสีตาก่อนเลือกสร้างเครื่องประดับได้ไหม พระเจ้าก็เสกให้บนกระจกมีคำสั่งปรับแต่งผมกับ

สีตาให้ในทันที  ผมจึงเลือกทรงผมแบบยาวประบ่า ซอยให้ดูตั้งๆเท่ๆ และเลือกสีผมเป็นสีดำ เพราะผมเบื่อ

ผมสีทองของตัวเองแล้ว จากนั้นก็เลือกสีตาเป็นสีดำเหมือนกัน

 

                “ เอ่อ . . . ถ้าผมอยากเปลี่ยนสีผมสีตาเล่นเรื่อยๆได้ไหมครับ ” ผมถามขณะคิดว่าอยากเป็นตัวละคร

พิเศษที่เวลาต่อสู้ หรือเวลาอารมณ์เปลี่ยน สีผมสีตาจะเปลี่ยนตาม คงเป็นอะไรที่สนุกมากแน่ๆ

 

                “ ได้สิ จริงๆการเปลี่ยนสีผมสีตามีทักษะแปลงโฉมแบบต่างๆให้เจ้าหามาใช้ในโลกเซนเทอเรียอยู่

แล้ว แต่ถ้าเจ้าอยากได้เป็นทักษะติดตัวตั้งแต่ตอนนี้เลยข้าก็ไม่ขัดหรอก ”

 

                “ ทักษะติดตัว? ” ผมทวนคำที่สงสัยอย่างงุนงง “ เป็นเหมือน Passive Skill หรอครับที่ใช้งานได้เอง

โดยที่ไม่จำเป็นต้องควบคุมอะไรแบบนั้น? ”

 

                “ จะว่างั้นก็ได้ ในโลกเซนเทอเรียคนจะเรียกทักษะติดตัวตั้งแต่เกิดกันว่าพรสวรรค์ เพราะไม่อาจ

เรียนรู้ได้ และเรียกทักษะ Passive Skill ที่เรียนรู้ฝึกฝนได้ ว่าทักษะติดตัว มันอาจดูกำกวมงุนงงไปหน่อย แต่

เจ้าเข้าใจแค่ว่าทักษะเปลี่ยนสีผมและสีตาเป็นพรสวรรค์ที่เจ้าควบคุมสีต่างๆได้ตามใจ หรือจะตั้งเงื่อนไขว่า

พอโกรธโดยไม่รู้ตัวผมกับตาจะเป็นสีแดง อะไรแบบนั้น ”

 

                “ อ่อ แบบนี้นี่เอง ขอบคุณมากครับ ” ผมกล่าวขอบคุณอย่างยินดี “ แต่ตอนนี้ผมยังไม่ได้รับทักษะ

เพราะยังสร้างตัวละครไม่เสร็จสินะครับ เหลือการแต่งตัวละครเวอร์ชั่นผู้หญิงของผมอีกสินะ ก่อนที่พระเจ้า

จะมอบทักษะต่างๆ และก็พวกการตั้งค่าสเตตัสตัวละครอะไรพวกนี้ใช่ไหมครับ ”

 

                “ ถ้าพูดตามภาษาของเจ้า ก็คงเป็นเช่นนั้น ”  พระเจ้าบอก “ ตอนนี้ก็เลือกเครื่องประดับสำหรับเพศ

ชายของเจ้าให้เสร็จก่อน จากนั้นค่อยแต่งตัวเพศหญิงของเจ้า แล้วข้าจะมอบหน้าต่างสถานะและทักษะให้ ”

 

                พระเจ้าว่ามาอย่างนั้น ผมจึงรีบสร้างเครื่องประดับที่ต้องการ โดยการสร้างนั้นใช้วิธีเหมือนต่อตัวต่อ

จากชิ้นส่วนต่างๆที่มีให้เลือกบนกระจกตรงหน้า ผมจิ้มหัวข้อสร้อยก่อน และเลือกสายสร้อยสีเงินที่ดูเหมือน

โซ่เส้นเล็กๆ ขาดเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ถึงครึ่งหนึ่งของนิ้วก้อย หรือเอาให้ชัดเจนก็คือ 3 เซนติเมตร ยาว 30

เซนติเมตร ที่ผมรู้เพราะในกระจกตรงหน้ามีบอกขนาดวัตถุที่จะนำมาสร้างเครื่องประดับอย่างชัดเจนถึงขั้น

กำหนดได้ว่าจะใช้วัตถุดิบอะไรมาทำ ผมเลือกเป็นเงินบริสุทธิ์ 100 %  และจี้ที่สร้อยผมก็เลือกเอาก้อนกลมๆ

สีฟ้าที่ทำจากซัฟไฟร์ขนาด 5 เซนติเมตร และนำปีกสีทองกางขึ้นที่ทำจากทองบริสุทธิ์ 100 % ขนาด 7

เซนติเมตรมาติดทั้งสองข้าง จากนั้นผมก็กดเสร็จสิ้นตรงมุมขวา สร้อยที่ผมสร้างขึ้นในกระจกก็ลอยออกมา

ให้ผมจับต้องมันได้ ผมลองลูบไล้สายสร้อยเบาๆ ก่อนจะลองกุมตรงจี้ดูก็พบว่าไม่หนักอย่างที่คิด และปีก

ก็ยังไม่แหลมจนจิ้มทิ่มมือเจ็บด้วย มันละมุนต่อมือมากราวกับเป็นปีกจริงๆ

 

                “ ตั้งชื่อให้เครื่องประดับของเจ้าด้วยสิ ” พระเจ้าบอก ผมจึงคิดชื่อที่เหมาะกับสร้อยเงินจี้ไพลินสีฟ้า

สดใสมีปีกสีทองส่องประกายอยู่คู่หนึ่ง

 

                “ เอาเป็น . . . อควาเรียน ปีกแห่งมหาสมุทรละกัน ” ผมพูดชื่อที่คิดขึ้นก่อนจะสวมมันอย่างง่ายดาย

เพียงแค่คิดว่าจะสวม มันก็ลอยมาคล้องคอให้ทันที

 

                “ เป็นชื่อที่ดี นอกจากสร้อยแล้วเจ้ายังต้องการเครื่องประดับเพิ่มอีกไหม? ”

 

                “ ครับ ”


______________________________

บทใหม่มาละจ้า

แต่งตัวกันสนุกเลยล่ะ

ตอนต่อไปก็ยังคงแต่งตัวกันอยู่


"ทำไมต้องแต่งตัวกันหลายตอนด้วย?"

อาจมีหลายคนสงสัย และเบื่อที่จะต้องอ่านการแต่งตัวอีกตอน (หรืออีกหลายๆตอน)

คำตอบคือ : ผมชอบครับ

ฮ่าาาา


ผมไม่ค่อยชอบนักที่นิยายหลายๆเรื่องสร้างตัวละครกันแป๊ปเดียว แค่ตอนเดียวเสร็จสรรพ

มัน แบบว่า . . . นี่คือตัวละครที่จะต้องใช้ไปนานเลยนะ

ทำไมไม่ตั้งใจสร้างดีๆหน่อยล่ะ?

แต่ผมก็เข้าใจ บางคนสร้างแป๊ปๆเพราะอยากเล่นไวๆ

แต่ก็อย่าลืมว่า มีหลายคนสร้างตัวละครเป็นชั่วโมง หรือหลายชั่วโมงเหมือนกันนะ


ดังนั้นนิยายเรื่องนี้จึงเป็นการสร้างตัวละครแบบจริงจัง หลายชั่วโมงของตัวเอก

นิโคลัสของเรา แต่เพราะเขาสร้างในห้วงเวลาที่ถูกพระเจ้าหยุดไว้

จึงไม่มีผลกระทบใดๆกับเวลาการผจญภัยของเขา

พูดง่ายๆคือ ต่อให้สร้างนานขนาดเทียบเท่า 10 ชั่วโมง

เมื่อสร้างเสร็จ เขาก็จะปรากฏตัวในโลกใหม่ในวินาทีถัดมาหลังพระเจ้าดึงตัวเขามาคุยด้วยทันทีครับ


ถ้าชอบกันก็อย่าลืมกด Favorite เรื่องนี้และโหวต + Rating ให้กันด้วยน้าาา

แล้วก็ๆ อย่าลืมกดไลค์เพจ KuroNeko Yuriya กันด้วยย

https://www.facebook.com/w.kuronekoyuriya/


ตอนหน้า พบกันวันที่ 30/11/2560 !


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #63 za0810925938 (@za0810925938) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 19:09
    เลิกอ่านเลยครับ เนื้อเรื่องมาอย่างงี้วายแน่ๆ #ตั้งแต่อยากลองมีอะไรกับผู้ชายละ คนปกติคิดไม่ได้กันหรอก!!
    #63
    0
  2. #17 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:50
    แต่งตัวนานๆจิงๆ
    #17
    0
  3. #15 boxxob00 (@boxxob00) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 14:23
    ขอบายนิยายชายไป หยิง สนุกไงก้อไม่อ่าน
    #15
    0