[Fic] Lycanthrope [Minkyung X Yebin ft.Pristin]

ตอนที่ 9 : Chapter 7 : Girl Meets Evil [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59


 







"สายตาจับจ้องอยู่รอบกาย"



"แต่ก็สัมผัสสิ่งใดไม่ได้"



"ฉันร่ำร้องหาปาฏิหารย์จากโลกแห่งความเป็นจริง"






"She too was a tempter..." ละสายตาออกจากหนังสือพิมพ์พร้อมกับจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกคน


"หืม... หมายถึงอะไร..." ถามพลางมองตาของอีกคนที่ค่อยๆเปลี่ยนสีไปเป็นสีเทาหม่น 


"ความบริสุทธิ์... ปีศาจ... เลือด... สงคราม..." อีกฝ่ายได้แต่พูดคำที่เธอสงสัยออกมา หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าเสร็จอีกคนที่มีท่าทีเงียบมาตลอดเวลา ได้แต่จ้องหนังสือพิมพ์เหมือนรอเวลาที่จะได้อยู่กับเธอเพียงแค่สองคน


"จอง อึนอู... เธอใช้พลัง?" 


"เมียวอิ มินะ... เธอกลับมาแล้ว..." 





เพล้ง!!!!





ทั้งสองหันไปยังจุดกำเนิดเสียงซึ่งดังมาจากหน้าประตูห้องครัว ก็พบกับโซมีกำลังใช้มือกุมที่อกข้างซ้ายของตัวเองไว้ด้วยท่าทีที่ทรมาน พร้อมกับปล่อยโฮออกมา และสิ่งที่เป็นต้นเหตุก็คือลูกแก้วที่แตกกระจายอยู่บนพื้น 


"โซมี!!! เป็นยังไงบ้าง!!??" เหมือนกับว่าเป็นภาพสไลด์จากม้วนฟิล์มราคาแพงที่ฉายอยู่บนจอภาพยนต์



'แดจาวู?'



"อะ อึก..." เหมือนได้รับแรงกดดันจากอะไรบางอย่างไปด้วย และเหมือนจะมีแค่เธอ อึนอู และโซมีอยู่ที่ตรงนี้ ทั้งๆที่เสียงลูกแก้วแตกค่อนข้างดังพอจะได้ยินถึงห้องของทุกคน แต่แรงกดดันขนาดนี้ไม่ใช่ธรรมดา 





"울리는 비극의 오르골"





"เสียงอะไร...//เฮ้ย!! โซมี!!!" อุทานพร้อมกับลุกขึ้นไปรับเศษแก้วแทนอึนอูที่ยืนอยู่อีกฝั่ง





'ฉึก...' 





"โอ้ยยยยย!!!" 





"그 욕심이 지옥을 부르는"





เสียงที่เปล่งออกมาจากใครซักคน โซมีค่อยๆพะยุงตัวเองให้ยืนขึ้น ก่อนที่ภาพนั่นจะปรากฎต่อสายตาของมินคยองและอึนอู ปืกสีดำที่งอกออกมาคล้ายกับเงาแผ่สยายอยู่ด้านหลัง แว่นแตกกระจายออกจากกัน เผยให้เห็นดวงตาสีม่วงแดง รอยขีดสีดำเป็นทางยาวที่แขนข้างซ้ายคล้ายๆรอยแผลเป็น 





"이 죄를 벗기엔"





ของเหลวสีแดงที่ค่อยๆไหลเปรอะเต็มแขนของมินคยอง แปรสภาพเป็นของแข็งอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทั้งพื้นจะกลายเป็นกระดานหมากรุกที่มีควรจะมีแค่เธอ อึนอู และโซมี แต่กลับกลายว่ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญเพิ่มเข้ามาอีกคน





แปะ... แปะ...





"ยินดีต้อนรับนะคุณมินคยอง... เกมนี่อาจจะกร่อยถ้าไม่ได้คุณเข้ามาร่วมด้วย... แต่เหนือสิ่งอื่นใดต้องขอขอบคุณสหายรวมบ้านของคุณที่อยากจะฉลาดเกินไปจนโดนหลอกใช้..." พูดพลางผายมือไปทางโซมี ที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างกับปีศาจ





"ร่างอวตารแห่งบาปยังใช้ได้ผลเหมือนเดิมเลยนะ... เมียวอิ มินะ..."  


อึนอูพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมียวอิ มินะ ราวกับจะหาคำตอบอะไรบางอย่าง 


"ทำไมมองหน้ากันแบบนี้ล่ะอึนอู... น่ากลัวดีนะ..." พูดจากวนประสาทใส่อึนอูก่อนจะค่อยๆหันมาหามินคยองอย่างช้าๆ


"ต้องการอะไร//ชู่ว... ใจเย็นๆนะ คุณมินคยอง..." 


"พูดเหมือนกับว่าของที่ฉันต้องการมันจะให้กันง่ายๆขนาดนั้น..."


"แล้วมันคืออะไร ที่แกต้องการ...//ทั้งหมดของคัง เยบิน... คุณจะให้ฉันงั้นเหรอคุณมินคยอง" ถามพร้อมกับยิ้มเบาๆ แต่มินคยองรู้สึกว่าเป็นยิ้มที่ไม่จริงใจซักเท่าไหร่ แน่นอน ของที่เมียวอิ มินะอยากได้เธอคงจะไม่ยกให้ง่ายๆอย่างแน่นอน 


อ่า... เหมือนเวลาของฉันใกล้จะหมดลงแล้วสินะ..." พูดพลางมองนาฬิกา





"ลาก่อน... คิม มินคยอง" 









เสียงพลิวปากดังขึ้นเป็นทำนองที่คุ้นเคย


เป็นทำนองที่พี่สาวของเธอพลิวให้ฟังบ่อยๆตอนเด็กๆ ยามที่เธอไม่สบายใจ


ข้างหน้ามีผู้หญิงหน้าตาสะสวยยืนหันหลังให้เธออยู่ แน่นอนว่าเธอรู้จักคนๆนี้ดี 





เพล๊ง...





"คุณจะทำอะไรก็เชิญเลย!! ฉันก็ไม่อยากจะมีสามีเป็นตัวประหลาดเหมือนกันหรอกนะ!!!"


"นี่คุณหาว่าผมเป็นตัวประหลาดงั้นหรอกเหรอ!!??"


"เป็นมนุษย์หมาป่านี่ยังไม่ประหลาดพออีกหรือไง!!?? แน่นอนว่าฉันไม่อยากจะจับหมาตัวผู้มาเป็นสามีหรอก!!"


"เออ!!! ผมก็ไม่อยากจะมีภรรยาทำตัวแหลกเหลวเหมือนกัน!!!!"





เสียงทะเลาะและขว้างปาข้าวของดังขึ้นเป็นระยะ มีเพียงแค่เด็กน้อยที่นั่งเอามืออุดหูไว้ตรงมุมมืดของห้องสีเหลี่ยมกว้างๆ เธอเกลียดคำว่าตัวประหลาดที่เธอได้ยินมันแทบจะทุกวัน จนบางครั้งเธอก็เคยคิดว่า ถ้าแม่รู้ความจริงที่เธอเป็นแบบพ่อ แม่เธอจะรู้สึกยังไง น้ำตาก็พาลจะไหลขึ้นมาดื้อๆ แค่คำว่า 'ตัวประหลาด' ที่เธอได้ยินจากเพื่อน และคุณครูที่โรงเรียน มันก็ทำร้ายเธอมากเกินไปแล้ว





"온통 상처 투성이겠지"






เสียงร้องเพลงดังขึ้นเบาๆที่หน้าต่าง เรียกความสนใจจากคนที่นั่งก้มหน้าอยู่ ปรากฏเงาของร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงระเบียงที่หน้าต่าง คนที่ พัค ชียอน ไว้ใจมากที่สุด และมักจะมาหาเธอทันทีเมื่อมีปัญหา เด็กสาวลุกขึ้น ปาดน้ำตา แล้ววิ่งไปเปิดหน้าต่าง 


"พี่คยองวอน...//พรึ่บ"


"ร้องออกมาเลยชียอน พี่จะอยู่กับเธอตรงนี้จนกว่าเธอจะสบายใจ" ร่างสูงพุ่งเข้ามากอดเด็กสาวทันที พร้อมกับปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน เด็กสาวได้ยินดังนั้นจึงปล่อยโฮออกมาทันที ดูเหมือนว่าเสียงที่พ่อกับแม่ของเธอทะเลาะกันดังเท่าไหร่ ก็อาจจะยังดังไม่เท่ากับเสียงหัวใจของเธอตอนนี้เลยด้วยซ้ำ


"ไม่ต้องกลัวนะชียอน... ไม่ว่าใครจะพูดอะไร อย่าไปกลัวเด็ดขาด..." 


สำหรับชียอน คยองวอนก็เปรียบเสมือนน้ำ ที่พร้อมจะชำระล้างสิ่งสกปรกที่อยู่บนตัวเธอ หรือแม้แต่ทำให้เธอสบายใจเมื่อเจอเรื่องแย่ๆ บางทีเธอก็นึกเกลียดตัวเองเหลือเกิน ที่ไม่สามารถจะปกป้องใครได้เลย แม้แต่คนที่เธอรัก แต่ความคิดนุ้นก็ถูกกลืนหายไปเมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลงมา จูบเบาๆที่ริมฝีปากของเธอ ความอบอุ่นที่แทรกตัวเข้ามาช้าๆระหว่างพวกเธอสองคน ไม่นานคนเริ่มก็เป็นฝ่ายผละออกก่อน 


"อะ... เอ่อ... มันดึกแล้วนะชียอน เธอไม่ต้องเตรียมตัวไปโรงเรียนพรุ่งนี้เหรอ..." พูดพลางยิ้มให้กับเด็กสาวที่ตอนนี้หน้าขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด พลางลูบท้ายทอยเบาๆแก้เขิน 


"พ พรุ่งนี้วันหยุดค่ะ ไม่ได้ไปโรงเรียน" พูดพลางก้มหน้ามองพื้นเพื่อซ่อนหน้าที่ขึ้นสีกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ ดูเหมือนว่าเสียงทะเลาะเบาะแว้งข้างนอกก็เริ่มจะผ่อนลงไปเยอะจากตอนแรก เมื่อคยองวอนเข้ามาฉุดเธอออกจากความมืดมิดที่เธอเป็นคนสร้างมันขึ้นมา 


"งั้น... วันนี้พี่จะมานอนเป็นเพื่อนเธอดีกว่า... ข้างนอกดูท่าแล้วฝนน่าจะตกหนัก กลับไม่ได้แน่นอน..." พูดพลางชี้ไปที่ละอองฝนบนหน้าต่าง เด็กสาวทำได้แค่พยักหน้า พร้อมกับจัดที่นอนให้กับอีกคนทันที แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่ออีกคนกอดเธอจากข้างหลัง พร้อมกับกระซิบเบาๆที่ข้างหูของเธอ 


"ต่อไปนี้อย่าเสียใจคนเดียวอีกเลยนะ... ชียอน..."


"อะ... อื้ม..."





"คยองวอน" เรียกพร้อมกับยื่นเอกสารบางอย่างไปให้


"คยองวอน" เพิ่มระดับเสียงจากเสียงปกติเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ได้มีท่าทีตื่นตัวกับเสียงของเธอเลย


"คยองวอน!!" เพิ่มระดับเสียงจากเดิมอีกจนทุกคนในแทบจะหันมามองเป็นจุดรวมสายตา


"เฮ้ย!!! คยองวอนโว้ยยยย!!!!//โอ้ย เจ็บนะเว้ยกยอง!!!" ตะโกนพร้อมกับให้เอกสารฟาดใส่หัวคนที่กำลังนั่งเหม่อ จนอดสงสัยไม่ได้ว่าจะเหม่ออะไรนักหนา แต่เมื่อมองสายตาของคยองวอนที่เหม่อไปดีๆแล้ว เธอจะจ้องไปที่รูปเก่าๆใบหนึ่งเหมือนว่าจะเป็นรูปเด้กผู้หญิงตัวเล็กๆผิวขาว ผมสีน้ำตาล กำลังส่งยิ้มให้กับกล้องอยู่ จนอดสงสัยไม่ได้ว่า รูปตอนเด็กของคยองวอนก็ไม่ใช่ แล้วเด็กคนนี้เป็นใคร ความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันคุ้นๆแต่ก็ไม่แน่ใจ สายตาแบบนี้ เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักที่


"นี่อะไรอ่ะ...//อ่านก่อนค่อยถาม" ตอบแบบเหวี่ยงๆใส่คนที่พึ่งจะรู้สึกตัว ก่อนจะเดินออกมาจากโต๊ะทำงาน แล้วปิดประตูใส่ไม่สนใจเสียงที่เรียกเลยแม้แต่น้อย 


"ทำไมรู้สึกคุ้นจัง... เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ..." 





"บ่นอะไรอีกคะคุณ คิม มินคยอง" เสียงคู่หูของเธอดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอนึกอยากแกล้งอีกคนเบาๆ แต่นึกไปนึกมา ไม่แกล้งจะดีกว่า เดี๋ยวจะโดนลูกปืนเหมือนครั้งที่แกล้งเอาถุงเท้าสีเทาไปใส่ไว้ในตะกร้าถุงเท้าของคยอลคยอง เดือดร้อนอึนอูต้องมาเอาลูกกระสุนออก พร้อมกับทำแผล โชคดีที่เป็นกระสุนยาง ถ้าเป็นกระสุนโลหะเธอก็คงได้ไปนอนกองอยู่บนพื้นด้วยความทรมาณแน่ๆ 


"อยากบ่นเฉยๆ มีปัญหาหรือไงคุณ จู คยอลคยอง อ่อ ต้องพูดว่า จู พิ้งกี้ สิ" พูดพลางยักคิ้วกวนๆให้อีกฝ่ายก่อนจะหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเบะปากมองบนให้เธอ ก่อนจะยิงคำถามที่ทำให้เธอหาคำตอบไม่ได้


"อึนอูเล่าให้ฉันฟังว่า แก่ฝันเห็นมินะ... เกิดอะไรขึ้นบ้าง พอจะเล่าให้ฉันฟังได้ไหม" พูดพลางมองแผลเป็นที่แขนอีกฝ่าย 


"ไว้ค่อยเล่าตอนที่คยองวอนหายเหม่อแล้วกันนะ..." ตบบ่าอีกคนพร้อมกับเดินออกไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้อีกคนยืนสงสัยเกี่ยวกับความฝันเสมือนจริงที่เกิดขึ้นกับคู่หูของเธอ





"ถ้าเป็นแค่ฝัน... ทำไมมีรอยแผลเป็นล่ะ" 





"ถ้ารอให้คยองวอนหายเหม่อก็คงชาติหน้าตอนบ่ายๆนั่นแหละเพื่อน..."


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
2 B Con...

====================================
 

Write Talk

 

จบตอนได้ซักทีค่ะนังไรท์555555 กว่าจะมาต่อได้นะคะ หายไปนานเหมือนกันแหละ จริงๆยังมีชีวิตอยู่นะคะ555


แต่งานค้างเยอะมากค่ะ ว่าจะปั่นงานแล้วมาแต่งให้ทันวันคริสต์มาส แต่ว่า ปั่นไม่ทันค่ะ55555


ก็เลยได้มาวันนี้ ถ้าฝนตกก็ไม่ต้องสงสัยเลยนะคะ ช่วงนี้ขับรถระมัดระวัง รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ//เดี๋ยว


ไม่อยากพูดอะไรมากค่ะขี้เกียจ5555 เอาเป็นว่าเจอกันชาติหน้า//ไม่ใช่!!! เจอกันตอนหน้านะคะ5555


สำหรับวันนี้ บายค่ะ(ทำเสียงเหมือนพี่แนน) 555555555555


เม้นหน่อย คุยกันนิด เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ ถ้าใครรู้สึกว่าคุยในนี้ทำไมเปลืองเน็ต 


ชิญค่ะ @JaneerPrank  55555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ



#ฟิคโอ้มายไลเคนท์




 

 

 

 

 




















 

 

 

 
  CR.SQW
   
 

41 ความคิดเห็น

  1. #34 M i nD (@miijms) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:23
    รีบๆกลับมา คิดถึงพวกหมา >~<
    #34
    1
    • #34-1 Kumamhong (@Kumamhong) (จากตอนที่ 9)
      19 เมษายน 2560 / 17:34
      กลับมาแล้วค่ะะะ อย่าลืมมาอ่านน๊าาาา
      #34-1
  2. #33 ::N_E_V:: (@twainidel) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 07:25
    สู้ๆ นะคะไรต์ เป็นกำลังใจให้ ติดตามซำเหมอออ กวอนผักชีเดี๋ยวนี้ก็แอบหายาก ฮือ ไหงรอยัลถึงได้แตกกระสานซ่านเซ็น รอต่อนะค้าบบบบ
    #33
    1
    • #33-1 Kumamhong (@Kumamhong) (จากตอนที่ 9)
      1 มกราคม 2560 / 11:07
      ชาวงนี้ยังไม่สวีทค่ะ มีปมเยอะมากกกก55555555 กวอนผักชีนี่เป็นคู่ทริปเปิลแรร์ค่ะ หายาก55555 แต่จะพยายามใส่มาให้เยอะๆเลยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะะะ5555
      #33-1
  3. #32 thekillz1 (@thekillz1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 22:49
    เย้ๆๆอัพครบแล้วววว ตอนนี้ชอบคู่คยองวอนกับชียอนอ่าาาแต่ทำไมออกน้อยจัง สู้ๆครับไรท์
    #32
    1
    • #32-1 Kumamhong (@Kumamhong) (จากตอนที่ 9)
      1 มกราคม 2560 / 11:05
      ขอบคุณมากนะคะ55555555555
      #32-1
  4. #31 ::N_E_V:: (@twainidel) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 17:22
    กี๊ดดดด เกมอะร้ายทำไมโซมีกลายเป็นร่างอวตาร รอต่ออย่างเร่งด่วน สู้ๆ นะฮ้าบบบบ
    #31
    0
  5. #30 Cotton (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 21:01
    เกมส์อะไร แล้วทำไมต้องทำร้ายโซมีด้วย

    ไรท์หายไปนานเลยย รออัพ 100% อยู่นะค้า
    #30
    1