[Fic] Lycanthrope [Minkyung X Yebin ft.Pristin]

ตอนที่ 5 : Chapter 3 : Full Moon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 ธ.ค. 59






"เยบิน..." 


"เยบิน..." 


"คัง เยบิน..." 


เสียงเรียกเธอดังออกมาจากที่ไหนซักแห่ง... เหมือนเธอกำลังลังอยู่ในที่มืดๆ ไม่มีแสงไฟหรืออะไรเลย... นี่มันที่ไหนกันนะ... แล้วเสียงที่เรียกมันมาจากไหนกันนะ... เสียงผู้หญิงคนนั้น... กลิ่นน้ำหอม... แผ่นหลังที่เห็นแค่เอื้อม... ทำไมเธอรู้สึกคุ้นแผ่นหลังนี้เป็นพิเศษ มันคล้ายๆกับ... จอง อึนอู

วิ่งไปโดยที่ไม่รู้ว่าจุดหมายอยู่ที่ไหน และเมื่อไหร่จะถึง ยิ่งวิ่งทำไมเหมือนมันยิ่งหมดแรงลงไปเรื่อยๆนะ... อ่ะ... เธอกำลังจะหันกลับมาแล้ว... เหมือนตากำลังจะปิดลงด้วย... เดี๋ยวสิ... ฉันยังไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร... เดี๋ยวนะ... ความรู้สึกคุ้นเคย ความรู้สึกอบอุ่น... อึนอูเหรอ... 

"วันไหนที่เธอมาพบฉันได้ มักจะมีเรื่องดีสินะ" เสียงเหมือนอึนอูเลย ผู้หญิงคนนั้น กำลังคุยกับใครอยู่เหรอ...

"ครับคุณหนู... คุณหนูยังจำสร้อยเส้นนี้อยู่ได้ใช่ไหมครับ..." ชายแก่ในชุดสูทเหมือนกับพ่อบ้าน เอาสร้อยเส้นหนึ่งให้กับเธอ สร้อยเส้นนั้นเป็นสร้อยสีฟ้าอ่อน มีแสงสีฟ้าเปล่งออกมาจากสร้อยด้วย... 

"สร้อยอความารีนเส้นนี้... มันเป็นของไลเคนท์ตัวนั้นไม่ใช่เหรอ... ทำไมเธอถึงมีสร้อยตัวนี้ได้..." น้ำเสียงบ่งบอกการตำหนิพ่อบ้านประจำตัว เพราะสร้อยเส้นนี้ ถ้าเธอจำไม่ผิดมันเป็นสร้อยประจำตัวของไลเคนท์ตัวหนึ่งที่เป็นลูกของมินกยู เพื่อนของพ่อเธอ... 

"คือ... เราเจอขโมยที่มาขายเพชรครับ... ผมจำได้... ว่าสร้อยเส้นนี้เป็นของ... //คิม มินคยอง ใช่ไหม..." จบคำพูดของอึนอู สติของเยบินก็เหมือนจะเลือนหายไปด้วย 

'คิม มินคยอง เหรอ...'
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

"..." ไร้ซึ่งคำพูดใดๆออกจากปากของเยบินในเวลานี้ เพราะหลังจากความฝันนั้น เยบินก็รู้สึกได้ว่าสิ่งที่เธอฝันมันจะเป็นเรื่องจริง วันนี้หลังจากที่เธอออกมาเจอกับอึนอู เธอก็เห็นอึนอูห้อยสร้อยเส้นนั้นไว้ด้วย จี้ที่เหมือนเขี้ยวและเป็นผลึกสีฟ้าอ่อนนั่น อความารีน ที่พูดถึงกันสินะ จริงๆแล้วเยบินก็ไม่ได้คิดอะไรมากเท่าไหร่ ถ้าเกิดว่าเป็นเหมือนในฝันจริง โลกของแฟนตาซีกับชีวิตจริงมันก็มีเส้นบางๆกั้นไว้นิดเดียวเองสินะ เยบินนั่งเหม่ออยู่นานเท่าไหร่เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันก็นานพอที่คนตรงข้ามเธอจะจับสังเกตได้

"เยบิน... เฮ้... เยบินนี่..." เรียกพลางเอามือผ่านหน้าให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว แต่เหมือนจะไม่ได้ผลแฮะ สงสัยเมื่อคืนเยบินอาจจะเข้าถึงฝันเธอแล้วสินะ แต่เหมือนเจ้าตัวก็พยายามจ้องมองสร้อยที่เธอจงใจใส่ให้เห็นอยู่ตลอดเวลาด้วย จนอีกฝ่ายพึ่งจะรู้สึกตัว ก็รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น 

"เป็นอะไรของเธอเนี่ยเยบิน... ฉันเห็นเธอนั่งเหม่อมาแต่เช้าแล้วนะ..." แม้แต่คนที่เหมือนจะไม่สนใจอะไรอย่าง คัง คยองวอน ก็ยังจับสังเกตจนเยบินประหลาดใจว่าอาการของธเอมันออกมากขนาดนั้นเลยเหรอ

"เปล่าหรอก... ป่ะ... ขึ้นเรียนกันเถอะ..." เก็บของเรียบร้อยพลางรีบเดินออกหน้าทั้งสองคนไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าทั้งสองคนยืนคุยอะไรกันอยู่

"นี่... อย่าบอกนะว่าเธอให้เยบินเข้าถึงพลังของเธอในฝันอ่ะ... จะไม่เป็นไรแน่เหรออึนอู..." คยองวอนถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ เพราะเพื่อนตัวเล็กของเธอดูเหมือนจะเป็นคนไม่แคร์โลก แต่จริงๆแล้วมักจะเก็บเรื่องเล็กน้อยมาคิดมากเสมอ ก็จริงอยู่ที่อึนอูพยายามเตือนเยบินด้วยความฝัน แต่ว่า... มันเหมือนจะทำให้เยบินคิดมากซะมากกว่า

"มันจะไม่เป็นไรแน่... เพราะฉันเองก็มั่นใจว่าเยบินจะได้คำตอบในเร็วๆนี้แน่... ไปเรียนกันเถอะ ป่านนี้ยัยนั่นคงเข้าไปนั่งในห้องแล้วล่ะ" พูดพลางจูงมือของเพื่อนตัวสูงขึ้นตึกเรียนไป โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีคนแอบฟังสิ่งที่พวกเธอพูดทั้งหมดอยู่
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"ถ้าเธอทำให้ยัยนั่นเห็นได้ก็ดีสิอึนอู... ฉันก็รอวันที่จะได้เล่นกับผู้พิทักษ์ของพวกเธอแล้วเหมือนกัน..." 
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

"เฮ้อออออ..." ถอนหายใจพลางเดินเตะก้อนกรวดไปมา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กันที่ความฝันมันตามมาหลอกหลอนในความคิดของเธอได้มากมายขนาดนี้ แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เยบินก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเธอ 


'พรึ่บ... พรึ่บ...'


แสงไฟข้างถนนที่ติดๆดับๆทำให้บรรยายที่เงียบอยู่แล้ว ดูวังเวงขึ้นเป็นเท่าตัว และเนื่องจากวันนี้เป็นวันที่พระจันทรืเต็มดวงด้วย ทำให้เยบินอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเกิดมีมนุษย์หมาป่าออกมาตอนนี้เธอจะทำยังไง แต่กต้องสลัดความคิดนั้นทิ้ง เพราะมันไม่มีเหตุผลเลยที่จะต้องมานั่งคิดเรื่องอะไรแบบนี้ วันนี้ไฟคงเสียแหละมั้ง เลยทำให้มันเป็นแบบนี้ 


เยบินเดินมาจวนจะถึงบ้านแล้วแต่ความรู้สึกแปลกๆ มันไม่ได้ลดลงเลย แถมยังรู้สึกปวดหัวอีกด้วย ความรู้สึกเหมือนโดนจับถ่วงน้ำเลย มันดูหนักๆหน่วงๆ ไม่มีแรงจะเดินแล้วสิ... ใครก็ได้... ช่วยด้วย...

'แฮ่.... กรรซซซซซ.....' 


"ว๊ายยยยยย//ฟึ่บ" 


"เกือบมาไม่ทันแล้วสินะคุณคัง เยบิน..." 
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

"เอาล่ะ... แกหลับตาลงสิมินคยอง แล้วอยู่เฉยๆด้วยนะ เจ็บแค่นิดเดียว..." เสียงของคยอลคยองทำให้มินคยองหลับตาลวอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะบรรจงใช้ผ้าซับเลือดที่ออกมาจากแผลตรงกลางหลังของมินคยอง จนเจ้าของแผลต้องสะดุ้งด้วยความเจ็บ

"ซี๊ดดดด... เบาๆหน่อยสิ..." เสียงสั่นๆของมินคยองทำให้ คยอลคยองรู้สึกสงสารจับใจ เพราะเธอเองก็ไม่สามารถออกไปช่วยเพื่อนได้ ณ ตอนนั้นเช่นกัน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

"ซึลกิ... แกมาทำอะไรที่นี่!?" 

"ฉันจะมาฆ่าแก..." ไม่พูดเปล่า ซึลกิออกเอามือข้างที่ล้วงกระเป๋าออกมา เป็นเมือที่ผ้าพันแผลพันไว้เหมือนไม่มีอะไร แต่พอถอดผ้าออกมาแล้ว มือของซึลกิกลายเป็นกรงเล็บเหมือนร่างอวตารของปีศาจ สีตาของซึลกิก็เปลี่ยนไปด้วย จากตาสีน้ำตาลเหมือนไร้พิษสงใดๆ กลับกลายเป็นตาสีม่วงเข้ม สีผิวขาวซีด และมีเขี้ยวออกมาเล็กน้อย 

"ซ...ซึลกิ... แกจะทำอะไรของแก..." ไม่พูดเปล่า มินคยองก็เตรียมเอาไม้กางเขนออกมาจากกระเป๋ากางเกงเช่นกัน แต่เหมือนอีกฝ่ายจะเร็วกว่า พุ่งเข้าใส่มินคอยงทันที ทำให้เธอเสียหลักไปชนกับกำแพงจนเกิดรอยร้าว

"ฉันแค่จะมาล้างแค้นให้เจ้านายของฉัน... ไม่สิ... คนที่ฉันรักต่างหากล่ะ..." พูดจบก็คว้าตัวมินคยองโยนอัดเข้ากำแพงอีกครั้ง ก่อนที่จะใช้กรงเล็บข่วนเข้าที่หลังของมินคยอง

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!" ร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด เพราะมินคยองขาดสร้อยอความารีนไป ความสามารถในการทนพิษบาดแผลก็หายไปเช่นกัน ก่อนที่จะหมดสติลง มินคยองได้ยินเสียงคนเรียก พร้อมกับเสียงปืนและเสียงโวยวาย แล้วทุกอย่างก็พลันเป็นสีดำไป...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

"ไคล์ร่า!! เยบิน... เยบินเป็นยังไงบ้าง!!!???" หลังจากที่รู้ว่าเยบินเกือบโดนลอบทำร้าย อึนอูก็ร้อนรนทันทีเป็นห่วงว่าเพื่อนตัวเล็กของเธอ จะเป็นอะไรไป แต่โชคดีที่ลูกน้องของเธอไปเจอเข้าพอดี ก็เลยช่วยไว้ได้ทัน 

"ไม่ต้องห่วงนะพี่อึนอู... เพื่อนพี่เขาแค่นอนหลับไปแค่นั้น... ยังช็อคอยู่นิดหน่อย... ให้พี่เขาพักผ่อนเถอะ..." อึนอูพยักหน้าให้กับไคล์ร่าที่กำลังอุ้มเยบินขึ้นไปบนห้องนอนของเธอ

"ใครล่ะ... ที่กล้าทำเรื่องแบบนี้...//วันนี้พระจันทร์เต็มดวง... ฉันไม่สงสัยเลยคยองวอน..." อึนอูพูดตัดบทพร้อมกับเดินไปที่บันไดและขึ้นไปบนห้องทันที ปล่อยให้คยองวอนได้เงียบๆยืนอยู่กับความคิดของเธออีกรอบ

"แวร์วูฟเหรอ... น่าสนใจดีนี่...."
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
2 B Con...

====================================
 

Write Talk

 

ค่ะ... สำหรับวันนี้ก็จบไปแล้วกับตอนที่สาม ไรท์ว่าจะมาอัพตั้งนานแล้วค่ะ แต่ติดเรียน555


แต่ไรท์ก็ผ่านมันมาได้ค่ะ5555 สถานีต่อไปคือมิดเทอม ไรท์อาจจะลาซักอาทิคย์กว่าๆเพราะอ่านหนังสือและสอบค่ะ(หูยย)


วันนี้จะไม่พูดมากนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ บ๊ายบายยยยย55555


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ คอมเม้นท์บ้าง อะไรบ้าง เป็นกำลังใจที่ดีสำหรับคนเขียนค่ะ 

 

\/

 

 

\/

 

 

\/

 

 

\/

 

 

\/

 

 

#ฟิคโอ้มายไลเคนท์  

 












 
  CR.SQW
 

41 ความคิดเห็น

  1. #20 filter001 (@filter0927) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 02:12
    บิ้นน่าจะมีพลังไรม้ะ เป็นคนสำคัญไรงี้ เลยหมวยพาไปรู้ความจริงบางอย่างในความฝันงี้

    เห็นชื่อตอนละนึกถึง produce101 ค่ะ 555555555 เจี๋ยแชโซ หรือจะมีใครเป็นแวร์วูฟน้า โคตรเดา555555

    กยองจะเป็นไรม้ายยยยย ขังมาทำไมคะะะะ 

    โอ้มายกู้ดเนสรู้สึกตอนนี้เรื่องจะแย่ไปหมด 

    สู้ๆค่ะไรท์เป็นกำลังใจให้นะคะ รอเจี๋ยหมวย 5555555555555
    #20
    0
  2. #17 myychae (@MM_SooSun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 23:09
    บิ้นนี่แรร์แอร์ไทม์จริงงๆค่ะ5555 ทำไมรู้สึกว่าาา หมวยยไม่ธรรมดาาา สงสารรมินจูเนียร์มากกกๆเลยยยย
    ปล.เด็กเรียนนะเนี่ยไรท์ 55555
    #17
    0
  3. #16 ::N_E_V:: (@twainidel) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 13:00
    หือ คังเยมันมีพลังอะไรทำไมไปแทรกแซงจิตคนอื่นได้ หรือเป็นผลข้างเคียงของอึนอู งี้นังหมวยมันก็ไม่ใช่คนธรรมดาสินะ อื้อหือ ขนาดกวอนยังรู้ ทำไมก้อนไม่รู้อะไรเลยละ แอร์ไทม์ก็น้อย ความรู้ก็น้อย โธะะ สง555555 พี่กยองได้ฤกษ์โผล่ยังคะ รออยู่นะเนี่ย ที่มาตอนท้ายนั่นใช่พี่ไหม แวะมาเจอประชาชนบ้างเร้ววว อย่ามัวแต่ไปฝันหาพี่เบ
    รอต่อนะคะ สู้วว
    #16
    1
    • #16-1 Kumamhong (@Kumamhong) (จากตอนที่ 5)
      23 กรกฎาคม 2559 / 19:36
      55555555555555 ขอบคุณค่ะ
      #16-1