คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] 끌리는 여자 [Kyungwon X Siyeon]

โดย Kumamhong

"พอผมเห็นคุณเข้า คุณทำให้ผมลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปเลย"

ยอดวิวรวม

958

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


958

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


14
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 พ.ค. 60 / 21:39 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




"저기 끌리는 여자 그녀를 뒤쫓아..."
   ชอกี กึลรีนึน ยอจา คือนยอรึล ดวิโจชา
ผู้หญิงคนนั้นที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ผมกำลังพยายามตามตื้ออยู่


"이세상 어디라도 나는 좋아..."
อีเซซัง ออดีราโดด นานึน โชอา
ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหนๆ ก็ตามไปทุกที่


"그녈 보자마자 모든걸 잊게 해..."
คือนยอล โพจามาจา โมดึนกอล อิทเก แฮ
พอผมเห็นคุณเข้า คุณทำให้ผมลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปเลย


Attracted woman - Monsta X















ค่ะ... คิดว่าจะแต่งฟิคเรื่องนี้หลังจากวันที่เราได้มีความบันเทิงกับชื่อของทุกคนนะคะ 

คนที่วินที่สุดคือเยฮานาค่ะ//มอบโล่ 555555555555555 ช้าไปนิดเดียวเองนะคะ(เหรอ?)

ทุกสิ่งเกิดจากใจทั้งนั้นค่ะ//แถ 

ตอนแรกมีความคิดที่จะเปลี่ยนชื่อคู่แล้วค่ะ แต่มันแปลกเกินไป เอาชื่อเก่าเถอะ555555

มันจะออกประมาณว่า [OS] 끌리는 여자  [Yuha X Xiyeon] มันก็ไม่โอเคเท่าไหร่ใช่มั้ยล่ะคะ55555

แต่ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องนี้สัญญาว่าจะไม่ดองนาน//เหรอ...  เอาเป็นว่าเรื่องที่เหลือจะกลับมาต่อให้อย่างแน่นอนค่ะ

สำหรับวันนี้ก็แยกย้ายได้ค่ะ 

แฮร่...


 







เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 11 พ.ค. 60 / 21:39

บันทึกเป็น Favorite



끌리는 여자



"ผมสนใจผู้หญิงคนที่อยู่ตรงนี้... ทำเอาผมหยุดมองไม่ได้เลย



"เมื่อลมพัดผ่าน ผมของเธอก็ปลิวไปตามสายลม... ทำเอาผมหยุดมองไม่ได้เลย"






ฮัดชิ้วววววว!!!”

 

 

 

หือออออ... ไหวไหมเนี่ยไอ้โย่ง ฉันเห็นแกนั่งจามมาตั้งแต่เข้าแถวยันกินข้าวแล้ว” 

 

 

ถามพลางยื่นกระดาษทิชชู่ให้กับคนตรงข้าม ที่ตอนนี้กำลังเช็ดจมูกแรงๆ เนื่องจากระคายเคืองเพราะแพ้อะไรบางอย่าง

 

 

ไม่เป็นไรๆ กินข้าวต่อเหอะ สงสัยแพ้ฝุ่นในห้องวิทย์มั้ง” 

 

 

แถจนสีข้างแทบถลอก ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำท่าจะกินข้าวหลบสายตาจับผิดของเพื่อนที่ดูเหมือนว่าจะรู้ทัน

 

 

ปกติก็ถูกที่แกแพ้ฝุ่นนะ แต่อาการแบบนี้ มันเหมือนจะแพ้อย่างอื่นมากกว่าฝุ่นเหอะ พึ่งเรียนชีวะเมื่อคาบที่แล้ว แต่แกจามตั้งแต่เข้าแถว นี่จามเผื่อคาบ 4 หรือไง แถไม่เนียนเลยกวอน...” หรี่ตาลงพร้อมกับวางช้อนในมือลง อยากกินขนาดไหน แต่งานเผือกต้องมาก่อนจริงมั้ย

 

 

บ้า... ฉันจะไปมีความลับแกได้ไง แพ้ฝุ่นจริงๆ--//ฝุ่นที่ชื่อ พัค ชียอน รึเปล่าพี่กวอน เจี๋ยเห็นนะเมื่อวานอ่ะ คิคิ” ค้อนวงใหญ่ใส่รุ่นน้องที่หลุดปากออกมาแบบไม่ปรึกษาเธอเลยซักคำ จริงๆนี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เธอต้องมานั่งจามตั้งแต่เช้าแบบนี้ เพราะเมื่อวานเธอแอบตามเด็กที่ชื่อ พัค ชียอน ไปข้างนอก เด็กคนนี้ชอบไปที่คาเฟ่ใกล้บ้านอยู่บ่อยๆ แต่เธอจะไม่ว่าอะไรเลยถ้ามันไม่ใช่คาเฟ่แมว และ ‘คยองวอนแพ้ขนแมว

 

 

นั่น ชียอนหนิ ให้เรียกมาให้มั้ยพี่กวอน--//ฉันอิ่มแล้ว เดี๋ยวเอาจานไปเก็บก่อน...นะ... ฮัดชิ้วววววว!!!” 

 

 

เสียงจามของเธอเรียกความสนใจจากกลุ่มเด็กที่กำลังยืนหาโต๊ะที่ว่างอยู่ใกล้ๆ คยองวอนที่กำลังก้มหน้าถูจมูกอยู่ อาจจะไม่ทันสังเกตว่าเด็กกลุ่มนั้นกำลังเดินมาทางโต๊ะของกลุ่มคยองวอนทันที

 

 

ขอโทษนะคะ... คือ... ตรงนี้มีใครต่อมั้ยคะ?” หนึ่งในเสียงของเด็กผู้หญิงในกลุ่มนั้นดังขึ้น ทำให้มินยองและเจี๋ยโฉวงที่กำลังจะลุกตามคยองวอนชะงักพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มไปทางคนที่ลุกขึ้นก่อนพวกเธออย่างพร้อมเพรียงทันที เมื่อเห็นว่าคนที่โดนถามไม่ได้ตอบโต้อะไร คนถามจึงจำเป็นต้องหันไปขอคำตอบกับสองคนที่เหลือ ทั้งสองคนนั้นพยักหน้า แต่เหมือนกับว่าคนที่เจ้าเล่ห์ที่สุดกำลังคิดแผนอะไรบางอย่าง

 

 

ขอบคุณค่ะ--//น้องชื่อชียอนใช่มั้ย?” คนที่กำลังก้มหน้าอยู่เมื่อครู่สะดุ้งทันทีที่ได้ยินเพื่อนถาม พร้อกับค่อยๆหันหลังกลับไปช้าๆราวกับว่าไม่เชื่อสายตาตัวเอง

 

 

 

 

ชียอนยืนอยู่ข้างหลังเธอ ด้วยระยะห่างต่ำกว่าครึ่งไม้บรรทัด

 

 

 

 

ใช่ค่ะ... มีอะไรหรือเปล่าคะ

 

 

เปล่าหรอกค่ะ... พี่เห็นน้องน่ารักดี เพื่อนพี่มันชอบ ; )” ทิ้งระเบิดปรมาณูไว้ ก่อนจะยักคิ้วให้หนึ่งทีพร้อมกับเดินไปคว้าคอของคนที่กำลังสะตั้นหรืออาจจะช็อคไปแล้วให้รีบเดินไปด้วยกัน ทิ้งท้ายด้วยเสียงแซวของกลุ่มเด็กผู้หญิงที่อยู่ด้านหลัง แต่คนที่เดินออกไปไม่ได้หันกลับมามองเด็กคนหนึ่งที่กำลังหน้าเห่อร้อนด้วยความเขินเล็กๆ

 



 

 

 

ฮัดชิ้วววววว!!! โอ้ย... น่าจะกินยาแก้แพ้ดักไว้ก่อนแหะ...” 

 

 

พูดกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบยาแก้แพ้ในตู้ยาที่ห้องรับแขก และไม่ลืมหยิบสมุดกริดที่ควรจะเอาไว้จดเลคเชอร์หรือจดอะไรที่เป็นสาระ สืบเนื่องมาจากเหตุผลที่ว่าคยองวอนชอบจดในแผ่นกระดาษ A4 ธรรมดาแล้วเย็บมุมมากกว่า ทำให้เจ้าสมุดกริดเล่มนี้ก็เลยไม่ค่อยมีตัวหนังสือซักเท่าไหร่ แต่จะมีรูปการ์ตูนเด็กผู้หญิงสองคนกับแมวหนึ่งตัวอยู่แทบจะทุกหน้า เพราะอะไรนะเหรอ...

 

 

 

 

เพราะสมุดเล่มนี้ เอาไว้วาดรูปการ์ตูนของเธอกับชียอนไง : )’

 

 

 

 

ตั้งแต่หน้าแรก จนถึงหน้าสุดท้าย มีรูปการ์ตูนของชียอนในอิริยาบถต่างๆอยู่

 

 

และ... สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยในทุกรูปของชียอนก็คือ แมว

 

 

ตามข้อมูลที่ได้รับจาก โจว เจี๋ยโฉวง รุ่นน้องคนเก่งของเธอ(?) บอกว่า ชียอนชอบแมวมาก ยิ่งเป็นเปอร์เซีย เจ้าขนฟูๆหน้าบึ้งๆนะ รีบวิ่งไปทักแมวก่อนเจ้าของอีก เลยทำให้เดาได้ไม่ยากว่าสถานที่ที่ชียอนชอบไปก็คือ ‘คาเฟ่แมว’ และโชคดีที่แถวบ้านของคยองวอนมีคาเฟ่แมวอยู่ เลยลองจับพัดจับพลูเข้าไปเสี่ยงดู ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ เธอเห็นชียอนนั่งอุ้มเจ้าตัวเล็กพันธุ์อเมริกันช็อตแฮร์อยู่ด้วยจริงๆ ตรงเคาท์เตอร์ปรากฏหน้ารุ่นน้องที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

 

 

ยินดีต้อนรับค่ะ... อ่าว... พี่กวอน!!” เสียงใสของรุ่นน้องที่ทำหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับได้อย่างดี เรียกความสนใจจากคนที่กำลังอุ้มเจ้าตัวเล็กให้หันมามอง เธอแอบชำเลืองมองอีกคนกลับ พร้อมกับยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปทักทายรุ่นน้องตัวเอง

 

 

หวัดดี... นี่ร้านแกเองเหรอ?” เท้าคางบนเคาท์เตอร์ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

 

 

"เปล่าหรอกพี่... ร้านของจื่อวีมันอ่ะ พอดีม๊ามันไปธุระที่ต่างจังหวัดก็เลยฝากฝังให้มาดูแลให้" 

 

 

พยักหน้าอย่างช้าๆ เป็นสัญญาณว่าเข้าใจ พร้อมกับก้มอ่านเมนูเครื่องดื่ม 

 

 

"ฉันเอาโกโก้ร้อนหนึ่งที่นะ แล้วก็... ตรงมุมไหนไม่มีแมวบ้างอ่ะ"

 

 

 

 


 

'รู้ว่าแพ้ขนแมวแล้วยังจะมาอีกนะไอ้กวอนเอ้ย'

 

 

บ่นให้ตัวเองเบาๆในใจ ก่อนจะยกแก้วโกโก้ร้อนขึ้นจิบ  พลางใช้มืออีกข้างหนึ่งใช้ปากกาสีระบายลงไปในรูปการ์ตูน ก่อนจะยิ้มออกมา

 

 

'เสร็จแล้ว' 

 

 

รูปของชียอนที่กำลังอุ้มเจ้าลูกแมวพันธุ์สก็อตทิช โฟลด์ตัวอ้วนสีเทาขึ้น พร้อมกับเอาจมูกสวยไปฟัดกับจมูกของเจ้าตัวเล็กเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว นั่นเป็นภาพที่น่ารักมากสำหรับเธอ จนอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือมาแอบถ่ายรูปของอีกคนไว้ มือเรียวที่กำลังอุ้มเจ้าตัวอ้วน ผิวสีขาวตัดกับขนสีเทา รอยยิ้มที่ดูมีความสุขที่สุดของพัค ชียอน คือสิ่งที่คยองวอนล้วนชอบมันทั้งหมด

 

 

'น่ารักจัง

 

 

"ใครน่ารักเหรอพี่กวอน..." 

 

 

เสียงกระซิบข้างๆหูทำให้เธอรู้สึกขนลุกได้ ก่อนจะเอื้อมมือไปดีดหน้าผากของเจี๋ยโฉวง จนเกิดเป็นรอยขีดสีแดงเล็กๆ 

 

 

"โอ้ย... ดีดมาได้ มันเจ็บนะพี่"  

 

 

"ไม่เสือกสักเรื่องได้ไหมล่ะจ๊ะ... โจว เจี๋ยโฉวง"

 

 

 "เรื่องชียอนนี่ไม่ได้นะ... เพราะถ้าฉันไม่ยุ่งพี่ก็นกอ่ะ" 

 

 

'เออ... ก็จริงของมัน...'

 

 

"ก็ได้เจี๋ยโฉวง ก็ได้ พี่หมายถึงชียอนน่ารัก เก็ทยัง?" 

 

 

ถามก่อนจะเอาปากกาสีเคาะหัวอีกคนด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ถูกของเจี๋ยโฉวงที่ว่า ถ้าไม่ได้เธอ คัง คยองวอนคนนี้ก็คงจะต้องเป็นเจ้าของฟาร์มนกขนาดใหญ่ที่สุดในโซลไปแล้ว เพราะถ้าคิดย้อนไป ก็คงจะเป็น 2 เดือนที่แล้วที่เธอเห็นรุ่นน้องคนนี้เข้ามาวิ่งอยู่ในสายตาของเธอ ตั้งแต่ตอนที่เธอทำงานพิเศษที่คาเฟ่แมวแห่งหนึ่งแถวๆโรงเรียน พร้อมด้วยมินคยอง และเจี๋ยโฉวง แล้วก็มีกลุ่มเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเข้ามา ทั้งกลุ่มนั้นดูเหมือนจะสนิทกับเจี๋ยโฉวงมากที่สุด รองลงมาคือมินคยอง และคนที่ไม่รู้จักใครเยในกลุ่มนั้นนอกจากพัค ชียอนคือเธอ แต่สุดท้ายเธอก็ต้องลาออกจากคาเฟ่แมวแห่งนั้น เนื่องด้วยเหตุผลที่ว่าเธอมีอาการแพ้ขนสัตว์ทุกชนิดโดยเฉพาะขนสุนัขและแมว หรือ 'โรคภูมิแพ้' นั่นเอง

 

 

"เดี๋ยวนะ... พี่เป็นภูมิแพ้ไม่ใช่เหรอ แล้วชียอนชอบคลุกคลีกับสัตว์ขนาดนี้ พี่จะไม่ตายเลยเหรอพี่" 

 

 

ถามพลางใช้สายตามองไปทิศทางเดียวกันกับเธอ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ 

 

 

"เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เริ่มคันจมูกแล้วอ่ะ" 

 

 

ลุกขึ้นโดยไม่ลืมที่จะพับสมุดปิดไว้ แล้วตรงไปยังห้องน้ำข้างหลังร้าน แต่คยองวอนพลาดอย่างหนึ่งตรงที่เธอลืมหยิบโทรศัพท์ไปด้วย การแจ้งเตือนดังขึ้นทำให้เจี๋ยโฉวงได้รู้อะไรบางอย่างเพิ่มขึ้น เพราะคยองวอนใช้รูปของชียอนเป็นหน้าล็อคสกรีนโทรศัพท์ เจี๋ยโฉวงเบะปากเบาๆ ก่อนจะเอาสมุดปิดโทรศัพท์ของคนพี่ไว้ และลุกขึ้นตรงไปยังเคาท์เตอร์

 

 

"เจี๋ยโฉวงงงง" 

 

 

เสียงเล็กๆ ของคนที่นั่งเป็นเป้าสายตาอยู่เมื่อครู่เรียกเพื่อนรุ่นเดียวกันก่อนจะกวักมือให้อีกคนเดินมาหา

 

 

"มีอะไรเหรอชียอน?" 

 

 

"พี่คนที่คุยกับเจี๋ยโฉวงเมื่อกี๊ชื่ออะไรเหรอ"

 

 

"อ่อ... เมื่อกี๊เหรอ พี่คยองวอนอ่ะ ทำไมเหรอ?" 

 

 

แกล้งถามก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อจับสังเกตอาการของอีกคน แล้วจึงยิ้มบางๆ ให้กับประโยคแก้ตัวสุดฮิต

 

 

"เปล่า... ถามเฉยๆ แค่รู้สึกคุ้นพี่เขาอ่ะ ขอบคุณน๊าาาา" 

 

 

พยักหน้าให้อีกคนก่อนจะลุกไปที่เคาท์เตอร์อีกครั้ง โดยยิ้มกรุ้มกริ่มให้คยองวอนที่พึ่งเดินออกจากห้องน้ำเพื่อไปล้างหน้า ให้เจี๋ยโฉวงพนันได้เลยว่าวันนี้คยองวอนลืมกินยาแก้แพ้ก่อนจะมาที่นี่ และพนันได้เลยว่าเพื่อนเธอก็เริ่มสนใจรุ่นพี่ตัวสูงของเธอเข้าแล้ว 

 

 

'วางยี่สิบบาทเลยค่ะ'

 

 

"ฮัดชิ้วววววว!!!"



เสียงจามดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆ เก็บของแล้วเดินไปจ่ายเงินกับคยอลคยองที่เคาท์เตอร์ด้วยความเร่งรีบ ทำให้เธอเผลอลืมอะไรบางอย่างบนโต๊ะนั่นคือ 'สมุดเส้นกริด' เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ชียอนสังเกตได้พอดี เลยแอบเลื่อนมาดูสมุดของอีกคน ก่อนจะพบว่าทุกหน้าที่มีการ์ตูนก็จะมีคำว่า 'พัค ชียอน' และ 'คัง คยองวอน' เขียนไว้เสมอ เจ้าของชื่อแอบลอบยิ้มด้วยความเขินแล้วใช้ดินสอกดที่พกไว้ประจำเขียนอะไรบางอย่างลงบนหน้าแรกของสมุด 



"แหนะ แอบเขียนอะไรลงไปในสมุดพี่อ่ะ..." 



เสียงทักที่ดังขึ้นทำให้เธอสะดุ้งก่อนจะรีบปิดสมุดแล้วขอตัวออกจากร้านทันที คยองวอนสังเกตได้ว่าหน้าของคนที่เด็กกว่าเธอออกจะแดงๆ นิดหน่อยด้วยซ้ำ ถ้าชียอนไม่รีบก้มกน้าก้มตาวิ่งออกไปก็จะเห็นหน้าของเธอที่ขึ้นสีด้วยเช่นกัน 



"หมั่นไส้คนมีความรัก" 



คนที่ประจำอยู่ตรงเคาท์เตอร์พูดพลางเบะปากเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ 



"ช่วยไม่ได้ ก็คนมันหล่ออ่ะเนอะ" 



ยักคิ้วให้ก่อนจะค่อยๆ เปิดสมุดดูว่าอีกคนเขียนอะไรลงไป แต่คงไม่คิดว่าเขียนคำด่าหรอกมั้ง





'ไม่ได้มาทำงานนานเลย คิดถึงนะคะ ทีหลังถ้ารู้ว่าจะมาตามกันบ่อยๆ อย่าลืมกินยาด้วยนะ' 

                                                                                                              

                                                                                                           'ชียอน' 

                                                                                                            line : psyyyy :D 

                                                                                                                                     **ห้ามส่งข้อความหลังเที่ยงคืนนะคะ 





"บ้าจริง... จะเขินทำไมเนี่ย..." 





'Kwonnie (╯°□°)╯เพิ่มคุณจาก Line ID'











END. 





: Talk :


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ <3 


@Kumamhong














ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Kumamhong จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น