[Fic KHR] D18 Bird cage And Bird

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54 Views

  • 1 Comments

  • 4 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1

    Overall
    54

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
' คุณจะปล่อยผมไปงั้นหรอ? คุณเบื่อผมแล้วหรอ?...ไม่นะ... ไม่จริง '
' นายอยากกลับไปมีอิสระไม? '


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ ออยจ้าาา วันนี้ก็มาพบกับฟิคสั้น(ที่สั้นได้ใจ)อีกแล้วค่ะ
และตัวเด่นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ดีโน่และฮิบาริค่ะ!

ฝากติชมด้วยนะคะ >< มาลงตอนดึกๆ แหะๆ 

เรื่องนี้มีเนื้อหาย ชายรักชาย ใครไม่รู้จักหรือรับไม่ได้กดออกค่ะ





หากคุณเป็นกรงนกที่กักอิสระจากนก

ผมก็คงเป็นนกที่ต้องการอิสระนั้น

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 18 ก.ย. 59 / 02:47

บันทึกเป็น Favorite


หากคุณเป็นกรงที่คอยปิดกั้นอิสระ


ผมก็คงเป็นนกที่อยากมีอิสระนั้น



         แสงลอดผ่านหน้าต่างยามเช้าเข้ามาภายในห้องชั้นบนสุดของคฤหาสน์ 
" จิ๊บ จิ๊บ "
" อรุณสวัสดิ์นกน้อย..."
          เสียงหวานใสดังขึ้นมาจากบริเวณระเบียง มือเรียวขาวดั่งหิมะมีนกตัวเล็กๆเกาะอยู่
" มาหาผมทุกวันเลยนะ..."
           พูดกับสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่เกาะอยู่ที่นิ้ว ก่อนจะมีสายลมพัดผ่านมาส่งผมให้ผมสีรัตติกาลปลิวเล็กน้อย
" ฝนจะตก?....นกน้อยรีบกลับบ้านไปได้แล้วนะ "
           เมฆที่เคยสดใสเปลี่ยนเป็นมืดมิด ต้นไม้บริเวณรอบๆเริ่มขยับไปตามตามกระแสลม คนผมสีรัตติกาลทันที่นกบินจากไป ตนเองจึงรีบเข้าไปในห้องนอนที่ติดกับระเบียงก่อนจะรีบปิดประตูใสๆนั้นทันที
" ตกหนักเลย...."
          ร่างที่ดูเบาะบางนั้นก้าวเท้าไปยังหน้าต่างใส ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาใกล้ๆ
" จะเป็นอะไรไหมนะ "
           น้ำเสียงนั้นดูเป็นห่วง ใช่ตอนนี้เขานั้นกำลังเป็นห่วงใครสักคนอยู่
" น่าจะกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว "
           ดวงตาสีรัตติกาลหลุบลงต่ำก่อนจะกอดตัวเองแน่นเมื่อได้ยินเสียงดัง
เปรี้ยง!! 
             ฟ้าผ่าลงมายังพื้นดิน ส่งผมให้คนที่ได้ยินเริ่มสั่นกลัว
" ฮึก...อยู่ไหน "
           เริ่มสะอื้นเมื่อท้องฟ้านั้นยังดังไม่มีหยุด น่ากลัว เขากลัวเหลือเกินตอนนี้







" เปียกหมดเลย เฮ้อ "
          เสียงทุ้มของคนตัวสูงดังขึ้นหลังจากที่ได้ก้าวลงรถของตนมา
" ฟ้าผ่าไม่หยุดเลย....เดี๋ยวสิ! ต้องรีบแล้ว!!"
        ที่เดินๆอยู่ก็กลายเป็นวิ่งทันที รีบเปิดประตูเข้าไปก่อนจะรีบล็อกไว้เหมือนเดิมทุกอย่าง สายตาสีสว่างดูกังวัลเป็นอย่างมาก
" ชิ จะเป็นยังไงบ้างเนี่ย!"
          มือเรียวยาวเอื้อมไปไขประตูห้องนอนที่ล็อกอย่างแน่นหนา ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปพร่างล็อกเอาไว้
" เคียวยะ....เคียวยะ"
         ดวงตาสีสว่างกวาดมองไปรอบๆก่อนจะสะดุดตากับคนร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าเอาไว้ที่มุมห้อง
" ฮึก ดีโน่ "
เปรี๊ยง!
" ฮึก! ดะ ดีโน่!"
            ร่างของเด็กหนุ่มผมสีรัตติกาลทันทีที่เห็นคนตัวสูงก็รีบวิ่งเข้าไปกอดด้วยความกลัวหากแต่ว่าความไม่ระวัง...
" โอ๊ย!"
" เคียวยะ!? "
          เท้าของคนตัวเล็กนั้นสะดุดกับโซ่...ใช่โซ่ที่พันธนาการขาเรียวเล็กนั้นเอาไว้ สามารถยาวได้ทัาวห้อง
" ฮึก ดีโน่..ผมกลัว "
" ไม่เป็นไรนะคนดี โอ้ๆ อย่าร้อง"
" ฮึก ผม...ฮึก ผมเจ็บ "
          น้ำตาที่ไหลออกมาถูกคนตัวสูงที่วิ่งเข้ามากอดคนที่ล้มเอาไว้เช็ดน้ำตาให้
" เลือดออกด้วย...เห็นไหมไม่ระวัง "
" คุณเปียก..."
" ก็ฉันรีบวิ่งมานิน้า "
           คนตัวเล็กที่เริ่มหายกลัวเพราะว่าตอนนี้ท้องฟ้าสงบไปมาก จึงลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวมา
" อะไรหรอ? หืม?"
" ผม...จะเช็ดผมให้ "
          ร่างสูงที่นั่งอยู่กับพื้นถูกร่างเล็กเช็ดผมให้อย่างเบามือที่สุด 
" เคียวยะ.."
" ครับ? "
          ดีโน่ที่จับมือร่างเล็กที่เช็ดผมตนเองอยู่ ก่อนจะจ้องตาอีกฝ่าย
          แต่ไม่นานร่างสูงก็ลุกขึ้นและเข้าห้องน้ำไปเพื่อจะอาบน้ำเปลี่ยนชุด






" เคียวยะ..."
" ครับ? "
          คนตัวเล็กขานตอบรับไประหว่างที่ตนนอนเล็กอยู่เงียบๆ ไม่สิยังมีเสียงโซ่ที่กระทบกันอยู่บ้าง
" เคียว..."
" อุ๊บ! "
         ร่างสูงขยับหน้าเจ้ามาใกล้อีกคน ก่อนจะประกบริมฝีปากของคนตรงหน้า ไม่แค่นั้นพอยังกดให้คนตัวเล็กนั้นนอนราบไปติดกับเตียงอีกด้วย
" อือ.... นี่เคียวยะ "
" ขะ ครับ?"
           ใบหน้ากำแดงดั่งเช่นทุกครั้ง ไม่ว่ากี่ครั้งก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิดเดียว
" นายไม่อยากกลับไปมีอิสระหรอ..."
" .... "
          ใบหน้าหวานที่เคยแดงอยู่กลับเป็นชะงักทันที ดวงตาสีนิลสั่นระริก
           ดวงตาสีทองสว่างจ้องมองลงมาที่ร่างเล็กก็ที่จะโดนอีกคนหลบตา 
" ว่าไงล่ะ "
" ..... "
" เคียวยะ.."
" ทำไมถึงถามล่ะ...ครับ "
         พูดออกมาเพียงเบาๆ ทำไมถึงถามล่ะว่าอยากกลับไปมีอิสะระไหม
" ตอบมาก่อน "
         เสียงนั้นกดต่ำลง ดีโน่มองอีกฝ่ายถ้ายังไม่ตอบคงจะเจอดี
         ร่างเล็กกำมือแน่น ทำไมถึงถามออกมาทั้งๆที่อีกฝ่ายก็น่าจะรู้ดีเลยว่าเขาน่ะ..
" อยากกลับไปมีอิสระครับ..."
" ..... "
         ใช่ หากเขาเป็นนกที่ถูกจังเอาไว้ ให้เป็นยังไงก็ต้องการเหลือเกินอิสระนั้น
        หากแต่ก่อนหากหนีออกจากกรง กรงๆนั้นก็จะไม่มีความไว้ใจในนกตัวนั้นอีก และจะทรมานนกตัวนั้นและกักขังไว้
" ทำไมถึงถามล่ะครับ "
" เปล่า...แค่คิดว่าฉันน่ะ ควรจะปล่อยนกที่ขังออกไปรึเปล่า "
          ใช่ ร่างสูงคิดว่าหากตนปล่อยนกตัวนั้นไปแล้ว อาจจะไม่มีทางได้เจออีกเลย แต่เขารู้สึกผิดที่เคยทำร้ายนกตัวนั้น และกักเอาไว้
          ร่างเล็กมองร่างสูง ปล่อยหรอ? ที่ปล่อยนี่เบื่อเขาหรอ ไม่จริง..
" แล้วคุณ...จะปล่อยไหมครับ..."
          พยายามกั้นอารมณ์ที่สั่นครือเอาไว้ ดีโน่กำลังจะทิ้งเขา ดีโน่กำลังจะปล่อยนกที่อยู่กับเขามายาวนานไป 
" ถ้านกต้องการอิสระ--.."
" ไม่เอา!! ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น!"
" แต่เคียวยะบอกว่า--..."
          ร่างเล็กเข้ากอดร่างสูงแน่น ทำไมกันไหนบอกต้องการอิสระไงล่ะ แต่ทำไมพอคิดว่าจะไม่ได้อยู่กับเขา พอคิดว่าอีกฝ่ายเบื่อเขาแล้วมัน...
" ฮึก..ถึงจะต้องการ...ฮึก แต่ผมจะไม่ไปไหน "
" ทำไมล่ะ เป็นนกควรจะอยู่คู่กับท้องฟ้าสิ "
          ดีโน่อ่อนโยนทุกครั้ง อ่อนโยนกับเขาแบบนี้มานานกว่าที่เขาโดนทรมานซะอีก ดีโน่ยิ้มแบบนี้ให้เขา...เขาถึงอยู่กับดีโน่
" ฮึก ไม่เอา ผมจะอยู่กับคุณ...คุณจะปล่อยให้ผมไปอยู่กับคนอื่นหรอ!"
             เป็นครั้งแรกที่ร่างเล็กขึ้นเสียงใส่เขาหลังจาก ตอนที่เขาทำร้ายร่างเล็ก ซึ่งมันนานมามากหรือเกิน
" เถอะนะนายนะ--.."
" ผมรักคุณ! ฮึก ผมอยากจะอยู่กับคนที่ผมรักมากกว่าอิสระมันผิดตรงไหนล่ะ!!...ฮึก ผมรักคุณที่อ่อนโยนกับผม "
          น้ำตาที่ไหลรินออกมาถูกคนที่มองนิ่งๆเช็ดน้ำตาให้ ร่างสูงมองคนตัวเล็กที่ร้องไห้ไม่หยุดก่อนจะยิ้มบางๆ
         มาบอกฉันตอนนี้? ให้ตายเถอะน่ารักซะจริงนะ คงคิดว่าฉันทิ้งจริงๆงั้นสินะ
" ล้อเล่นนะ ฉันน่ะรักนายมาก นายก็รู้นะเคียวยะ"
" ฮึก...ฮื่ออ "
        ร้องไห้ออกมามากกว่าเดิมเสียอีก ดีโน่ที่เห็นจึงกอดเอาไว้ ไม่มีทางหรอกที่เขาจะยอมปลดโซ่นั้นออก เขาไม่มีทางที่จะให้นกน้อยของเขาเป็นอิสระเด็ดขาด
" แต่...ฉันดีใจนะ ที่นายยอมบอกรักฉันแล้ว "
" ฮึก ดีโน่ "
           เคียวยะขยับตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะประกบริมฝีปากหาอีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวๆ 
          ใบหน้าแดงระเรื่อยิ้มออกมาบางๆให้ดีโน่ที่ยังอึ้งอยู่ ที่ร่างเล็กดูเหมือนจะยอมรับเข้าให้เห็นเต็มๆสองตาแล้ว จูบที่ได้จากร่างเล็กเริ่มก่อนครั้งแรก!
         ร่างสูงกอดเคียวยะเอาไว้แน่น เขาอยู่ในนี้มาเกือบครึ่งชีวิตแล้ว ก็ขออยู่ต่อไปอีก...จนจบเลย


" ผม...ต้องการอิสระ...แต่ผมจะอยู่ในกรง...กรงของนภา...ดีโน่ "


———————————————————————————
           
     จบไปแล้วค่าาา สั้นใช่ไหมๆ เกิดจากอารมณ์แปรปรวนค่ะ(?) 

ยังไงก็ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ ฝากติชมด้วยน้าาา รักคนอ่านจัง555

ไว้เจอกันเรื่องหน้าน้าาาาา ><

ป.ล.กำลังติดAldnoah.Zero. สเลนน่ารักกกก>\\< // ผิดๆ 555



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ KullanitOil จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Wa-Wasini (@wawa-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 05:51
    น้องตั้ลร๊ากกกกกกกก >\\\<
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น