พรหมรัก บัลลังก์ใจ

ตอนที่ 16 : บทที่ 7 เสือซ่อนลาย (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 550
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 ม.ค. 60


                เวลาผ่านมาได้สักพักเสียงแหลมที่คุ้นเคยเพราะเธอเองได้ยินชินชาและจำได้ว่าเป็นเสียงของใคร ก็มากระทบกับแก้วหูอีกครั้ง แทบจะไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง หน้าของผู้หญิงหน้าขาวปากแดงตาเท่าเม็ดก๋วยจี๊ก็รอยขึ้นมา

            “แก้วจ้ะ” เสียงเกือบจะหวานแต่แหลมจนแสบแก้วหูดังมาแต่ไกล แม้เจ้าตัวจะเดินทางมาไม่ถึงก็ตาม

            "เอมมี่เอาเอกสารจากคุณมะปรางค์มาส่งให้ท่านประธานจ้ะ” เอมมิกา สาวสวยแผนกการตลาด ผิวขาวหน้านวล ตามcบบฉบับของสาวลูกครึ่งจีนแผ่นดินใหญ่ ใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยสีสันของเครื่องสำอางค์ จนแทบจะไม่เหลือเค้ารางของใบหน้าที่แท้จริงของเธอ

            จริง ๆ แล้ว เอมมิกาเธอเป็นคนสวยโดยธรรมชาติแม้เธอจะไม่ต้องแต่งหน้า จมูกแหลมเรียวเล็ก คิ้วเรียวโค้งรับกับใบหน้ากลมเนียน แก้มป่อง ๆ ดวงตากรมบ้องแบ๊ว และจะเหลือเล็กเท่าเม็ดก๋วยจี๊ ในทันทีเมื่อเธอเผลอยิ้มกว้าง ๆ

             แต่ทว่าเอมมิกาเอง เธอมักจะเข้าใจผิดว่าเสมอว่า เธอจะสวยงามดั่งนางพญา หากเธอได้พอกเครื่องสำอางค์มาทั้งเคาเตอร์ เพื่อนร่วมงานที่นี่ไม่เคยมีใครได้เห็นใบหน้าอันไร้เครื่องสำอางของเธอเลย

            วันนี้เช่นกัน เอมมิกาใส่ชุดเดรสแขนกุดสีครีม ที่ความยาวเลยมาจากสะโพกทรงสะบึมของเธอ  ลงมาไม่กี่คืบ คอเว้าลึกจนเห็นร่องอก อวบอูมที่ดูท่าแล้วน่าจะโกยขึ้นมาจากหน้าแข้ง และเป็นคุณสมบัติจำเพราะของนักการตลาดอย่างเธอนอกจากขายสินค้าแล้วเธอต้องขายความเซ็กซี่ด้วย

            บางทีแก้วกานดายังสังเกตเห็น เอมมิกา แอบส่งสายตาหวานหยดย้อยให้อานนท์อยู่บ่อย ๆ แต่ทว่าไม่มีทีท่าที่อานนท์จะสนใจเลย ทั้งที่เธอและเขาทำงานอยู่แผนกเดียวกัน ต้องพบเจอกันอยู่ทุกวัน วันนี้อีกเช่นกัน ไม่รู้ว่าลมอะไร หอบเธอมาได้ถึงแผนกนี้ ซึ่งโดยปกติแล้ว แทบจะไม่เห็นเธอเฉียดกายมาแถวนี้เลยด้วยซ้ำ จะเห็นเธอบ่อย ๆ ก็ตามแผนก อื่นที่มีผู้ชายให้เธอบริหารเสน่ห์ก็แค่นั้น

            “สวัสดีเอมมี่ ลมอะไรหอบมาแถวนี้ได้จ๊ะ”

            “อารมณ์อยากเห็นหน้าท่านประธานคนใหม่ สิแก้ว เห็นว่าวันนี้เขามาทำงานวันแรก” เอมมิกาเอ่ยอย่างลืมตัว พรางพร้อมยื่นหน้ามองลอดผ่านช่องผ้าม่านเล็ก ๆ เพื่อให้มองเห็นคนในห้องด้วยสายตาสอดรู้สอดเห็นอย่างจริงจัง

            "อ้าว เมื่อกลางวันสาว ๆ ในแผนกเธอยกแผนกไปทานข้าวพร้อมท่านประธานนะ เธอไม่ได้ไปเหรอ"

            "พูดแล้วก็เสียดายนะแก้ว เอมมี่ลางานครึ่งวันเลยอดเห็นหน้าท่านประทานเลย ได้ข่าวว่าหล่อมากเลยใช่หรือเปล่า"

            "ไม่รู้สิต้องดูเอาเอง แต่แก้วว่าเฉย ๆ นะ" แก้วกานดาแอบเบ้ปากเล็กน้อย กรอกตามองบนในจังหวะที่เอมมิกาหันสายตาสอดส่งเข้าไปภายในห้องท่านระทาน  

            "โอ๊ย! อย่างแก้วเคยมีความรู้สึกให้เพศตรงข้ามด้วยเหรอ เอมมี่ว่าตายด้านไปหมดแล้วมั้ง ขนาดสนิทสนมกับอานนท์มาตั้งนาน ถามจริงแก้วไม่รู้สึกหวั่นไหวบ้างเหรอในเมื่ออานนท์โคตรจะน่ากินเลย"

            "ไม่เลย ไม่รู้สึกอะไรไร"

            “ไม่เอาแล้ว ไม่อยากจะพูดกับพวกตายด้านอย่างเธอ อ้อ และคุณมะปรางค์ให้เอาแฟ้มอนุมัติ งบไปดูงานที่ทวายมาให้ด้วยจ้ะ”  เอมมิกาแสร้งกลบเกลื่อนเล็กน้อย เมื่อสติสะตังของเธอคืนกลับมา โดยเธอเอาเรื่องแฟ้มเอกสารที่เธอเองที่เป็นคนรับอาสาถือมาส่งให้เมื่อเห็นอานนท์วางไว้ที่โต๊ะทำงาน มาบังหน้า ทั้ง ๆ ที่เจตนาของเธอแค่อยากเห็นเจ้านายคนใหม่ว่าหล่อกระชากใจสมคำร่ำลือหรือไม่ อย่างน้อยเธออาจจะสวมวิญญาณเป็นพนักงานส่งเอกสารประจำแผนกหากความหล่อล่ำของท่านประธานกระชากใจเธอได้

               จนแล้วจนรอดก็มองไม่เห็นเพราะผ้าม่านสีขาวที่กั้นปิดเอาไว้อยู่ เอมมิกาจำเป็นต้องล่าถอยก่อนจะกระซิบถามแก้วกานดาว่า "ท่านประธานจะออกมาจากถ้ำ เอ้ยจากห้องกี่โมงกี่ยาม"

            สองสาวไม่ทันได้กระซิบจบเสียงประตูจากด้านหลังก็ถูกเปิดออก เสียงฝีเท้าเดินมาหยุดชะลอข้างโต๊ะทำงานของเธอ แน่นอนละจะเป็นใครไม่ได้นอกจากคนที่เอมมิการอคอยนี่เอง

            “คุณแก้วเดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอกคุณเตรียมตัวด้วย อีกสิบนาที ตอนนี้จะไปรอที่ห้องของมะปรางค์คุณตามไปด้วย”  ปณิธานหยุดสั่งงานกับเลขาหน้าห้อง แต่ไม่ลืมที่จะปั้นหน้าเฉยเมยให้กับสาวหมวยร่างอึ๋มที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนี้อีกคน

            เอมมิกาตาโต อ้าปากค้างอยู่นานนับนาที เมื่อเมื่อได้เห็นท่านประทานคนใหม่ที่เธอพลาดโอกาสในการทำความรู้จักไปเมื่อกลางวัน หล่อเท่ห์และสมกับความคาดหวัง ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตร ร่างกายสูงโปร่งกำยำเกินมาตรฐานผู้ชายธรรมดา ไม่อยากจะจินตนาการถึซิกแพ็กน่าท้องจริง ถือว่าคุ้มค่าที่เธอลงทุนรับอาสาเอาเอกสารมาส่งให้ ดูสิขนาดมองข้างๆ ยังหล่อระเบิดระเบ้อ เธอเองไม่วายจะลำพึงลำพันในใจ แล้วยิ่งมาดขรึมเวลาปรากฎตัวต่อหน้าลูกน้องยิ่งทำให้ดูมีเสน่ห์ขึ้นมาอีกเท่าตัว

            “สวัสดีครับคุณ” ชายหนุ่มหันมาทักทายลูกน้องตามมารยาท เมื่อเห็นลูกน้องแปลกหน้าต่างแผนก ที่เขาเองไม่รู้จักแม้ชื่อของเธอ แต่ก็ไม่ลืมเอ่ยทักงสุภาพด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย พร้อมกับกับยิ้มน้อยนิดให้เอมมิกาอีกครั้ง

            “เอมมี่ ค่ะ หรือเอมมิกา แผนกการตลาดค่ะ” เสียงแหลมเล็กที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นหวานในทันทีเอ่ยตอบพร้อมด้วยท่าทางที่เชื้อเชิญและอ้อยอิ่งเต็มที่

            “คุณคงรู้จักผมแล้ว ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ” ไม่ทันได้หยุดทักทายนาน ปณิธานหมุนตัวออกไปแล้วเดินตรงไปที่ลิฟท์ ท่าทางการเดินสง่าเต็มที่ราวกับเจ้าชายในเทพนิยายก็ไม่ปาน ทิ้งไว้แต่ความทรงจำให้เอมมิกาได้อ้าปากค้างไว้อีกที แล้วยกสองมือขึ้นมาประกบกันทำท่าราวกับว่าตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในความฝัน             

            เอมมิกาเองแอบมองอยู่นานจนลับตา แววตาวาวเป็นประกาย  อย่างมีความหวัง ก่อนที่จะเดินหายกลับโดยไม่ล่ำไม่ลาแก้วกานดาเหมือนตอนที่มาถึงใหม่ ๆ

 

            แก้วกานดาคิดเพียงแต่สมเพศในใจ ที่เห็นแม่สาวร่างเอ็กซ์ นึกชื่นชมเจ้านายของเธอที่ดูจะชอบแต่รูปลักษณ์ภายนอกยังไม่เห็นถึงเนื้อแท้ของจิตใจอันแท้จริง ว่าโคตรโรคจิตเลย  เฮ้อ !  นี่ผู้หญิงเราสมัยนี้เป็นอะไรไปหมดแล้ว ทำไมจ้องแต่จะทำตัวให้ดูไม่มีคุณค่า ทั้งที่ตัวเองก็มีคุณค่ามากพอที่จะอยู่อย่างมีศักดิ์ศรีแทนการอ่อยผู้ชายไปวัน ๆ เธอเองได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะกลับไปสนใจกับงานเอกสารพับปิดแฟ้ม แล้วเก็บข้าวของตามปณิธานไปที่ห้องทำงานของปวีณา

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #37 fsn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 13:08
    ค่อยๆ ปรับ ค่อยๆ ฝึกไปเรื่อยๆ คะ

    เหมือนการใช้ ล ร จะยังไม่ค่อยถูกนะคะ
    #37
    1
    • #37-1 Krongkaewdara(จากตอนที่ 16)
      27 มิถุนายน 2558 / 14:15
      ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ
      #37-1