Vatia สงครามชิงบัลลังก์เกือกม้า

ตอนที่ 1 : บทนำ:จากศูนย์สู่ศูนย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ย. 62

"เราต้องสละบางสิ่ง เพื่อให้ได้มาซึ่งอีกสิ่ง" นี้อาจจะเป็นกฎข้อหนึ่งของดินแดนนี้ที่ไม่อาจทำลายได้ 

 

 พื้นดินอันเคยอุดมสมบูรณ์ถูกมอดไหม้ ไฟโหมกระหน่ำพัดโชยขึ้นแข่งกับฝนที่เทลงมา ทองคำบริสุทธิ์และเหล็กกล้าถูกหลอมละลายจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของพื้นดิน อิฐปูนที่เคยก่อขึ้นเป็นรูปร่างสวยงามบัดนี้แหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี เลือดแดงฉานเอ่อนอง ไหลรินแข่งกับสายน้ำ 

 

 ยามที่ข้าคิดจินตนาถึงตอนนั้นมันช่างเจ็บปวดเหมือนมีมีดกรีดแทงอยู่ตลอดเวลา จะพ้นวันข้ามปีมาครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าก็มิอาจลืมเลือน มันเป็นเงาติดตัวที่คอยหลอกหลอนจนถึงทุกวันนี้ แม้จะผ่านมานานมาก ข้ายังจำเสียงกรีดร้องอ้อนวอนได้แม่นยำ แต่ก็มิอาจทำสิ่งใดได้ ทำได้เพียงแค่มองดูทุกสิ่งทุกอย่างล่มสลาย ตายไปเรื่อยๆ

 

 "กรี๊ด! ช่วยข้าด้วย" "อ้า! ปล่อยข้าไป ปล่อย อ่า!" "ฮื่อๆ ท่านพ่อ ท่านแม่" 

เคล้ง! เคล้ง! เสียงดาบเหล็กกระทบฟาดฟันกันอย่างชำนาญ กระบวนท่าต่างๆ ถูกใช้ให้เห็นไปทั่วทุกตารางพื้นที่ แข่งกับเสียงกรีดร้องของชายและหญิง น้ำโลหิตชโลมเข้ากับดาบสีเงิน

 

 "ท่านแม่ทัพระวัง!!"เสียงทหารหนุ่มก้องกังวาลเพื่อหวังว่าให้ถึงหูคนมีศักดิ์

 

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

 

 "ฮึบ! ขอบใจมากเจ้าคันศร"เสียงทุ้มตะโกนกลับ เมื่อหลบหลีกลูกศรได้ทัน

 

 "ท่านอย่าเรียกข้าแบบนั้นนะ ท่านแม่ทัพ"เสียงทุ้มปนหวานโต้กลับอย่างเร็วไว

 

 "ก็จนกว่าเจ้าจะเลิกเรียกข้าว่าท่านแม่ ฮึบ! ว่าท่านแม่ทัพนั้นแหละ"

 

 "อะ! ก็มันเป็นทำเนียมนี้"คำพูดถูกปล่อยออกไปขณะกำลังสู่รบ

 

 "แต่ตอนเจ้าอยู่ที่ปราสาท เจ้าก็เรียกข้าว่า ฮึบ! โมรอนเลยนะ!"


 "ก็ตอนนั้นมัน...โมรอนระวัง!!"  ฟิ้ว!  ฉึก!  "อ้า!" เสียงลูกศรที่ลู่มากลับสายลมปักเข้ากลางอกของคนตะโกน


 "เรวะ!!"แม่ทัพหนุ่มรีบเข้าไปช่วยผู้มีศักดิ์น้อยกว่าอย่างทันที


 "เจ้าอย่าเป็นอะไรนะเรวะ เจ้าอย่าพึ่งเป็นอะไร ถอยทัพ!ก่อน ถอยทัพ!" ชายหนุ่มตะโกนขึ้นขณะกำลังรักษาคนอีกคน


 "ไม่! โมรอน ไม่ ข้าไม่เป็นไร เดินทัพต่อไปอย่าได้หยุด! ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่ อะอ้า!"


 "เรวะ เจ้าอย่าเป็นอะไรนะ อยู่กับข้าก่อนข้าขอร้องเรวะ!" โมรอนพูดพลางน้ำตาคลอ หัวใจของเขากำลังถูกบีบรัดดังจะถูกทำให้แตกเป็นเสี่ยงๆ


 "โมรอน ข้าไม่เป็น อึก! ไรเจ้าไปเถอะทิ้งข้าไว้ อึก!" ร่างที่นอนหายใจโรยรินพยายามบอกกล่าวชายหนุ่ม เลือดก็พลางไหลตามทวารต่างๆ


 "ไม่นะเรวะ ไปกับข้า ไหนเจ้าบอกว่าจะกลับไปพร้อมกันกับข้า เจ้าสัญญาแล้วนี่! เจ้าสัญญาแล้ว ฮึก" สายน้ำรินไหลอาบแก้มชายหนุ่มแข่งกับสายเลือดที่ชโลมอาบเสื้อ


 "คะ...ข้า ขะ...ขอโทษ มะ...โมรอน ข้ามิอาจ อึก ไปกับเจ้า...ได้แล้ว"


 "ไม่นะ ไม่เรวะ อย่าพึ่งทิ้งข้าไป อยู่กับข้าก่อนได้ไหม เรวะ"


 "จงอย่าได้ ระ...ร้องไห้ ข้ามีวาสนาเพียง อึก ทะ...เท่านี้ มิอาจเดินไป อึก ต่อได้ ขอให้ทะ...ท่านอย่าได้ท้อถอย วันพรุ่งนี้...ยังมะ...ไม่สิ้น จงเดินต่อไป อึก เพื่อทะ...ทุกคน เพื่อ อึก ตัวท่าน และพะ...เพื่อ ข้า"


 "ฮึกฮือ เรวะ  ฮือ"


"ท่านลืมไปแล้ว อึก หรอ ที่ท่านบอก สอนข้าหนะ จงอย่ายึดติดสิ่งใด อึก ที่ทำให้ ระ...เราหยุดอยู่กับที่"


 "เรวะ เจ้า ฮึก"


 "จงไป นำชัยชนะกลับมา ให้ข้า อึก ได้หรือไม่"


 "...ฮึก..."


 "ได้หรือไม่โมรอน!"


 "ได้เรวะ! ได้ ข้าจะนำชัยชนะมาสู่เรา ข้าจะปลดปล่อยมวลมนุษย์ จากพวกผิวน้ำเงินโสโครก" โมรอนพูดพร้อมยืนขึ้นขณะพยุงตัวของเรวะ แล้วกล่าวต่อไปว่า

 "นักรบทุกคนฟังทางนี้ พวกเจ้าต่างก็เป็นผู้กล้าและผู้ชำนาญ จงทำลายพวกที่เรียกตนว่า 

ไลเฮอร์(บุคคลผู้ซึ่งสูงส่ง) ให้สิ้นอย่าให้เหลือเป็นอันขาด!"


 "เฮ้!!!!" เสียงกึกก้องของเหล่านักรับดังก้องไปทั่วสมรภูมิรบ เสียงที่เปรี่ยมไปด้วยความกล้าหาญ ความหึกเหิม และความอาฆาต


 นั้นเป็นเสียงสุดท้ายที่ข้าได้ยิน ความกล้าหาญ ความหึกเหิม และความอาฆาต ถูกส่งต่อไปยังนักรบทั่วสมรภูมิ นับแต่วันนั้นอันเป็นวันสุดท้ายของ อาโยรา อาณาจักรทองคำผู้ไร้ผ่าย บัดนี้เหลือเพียงแค่ความทรงจำ...


 หลังจากที่อาโยราสิ้นสลาย มวลมนุษย์ก็ขยายอาณาเขตกินพื้นที่กว้างขวาง แบ่งแยกกันเป็นหลายอาณาจักร และยังมีสองอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด พวกเค้าเรียกมันว่า จักรวรรดิมาร์โนทอน และ จักรวรรดิเซลิล ดินแดนอันรุ่งโรจน์ที่ถูกขั้นกลางด้วย อังคูราล ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์เป็นที่นับถือของมวลมนุษย์ และทะเล อังคลอส พื้นน้ำอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยปริศนาอันไม่รู้จบสิ้น พื้นที่ที่จะเป็นจุดเปลี่ยนและตราหน้าประวัติศาสตร์ใหม่ของโลกใบนี้ไปตลอดกาล...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น