คัดลอกลิงก์เเล้ว

[BTS shortfic : GAHOPE] Bad Girlfriend

โดย - zakolr -

Music by Anne Marie - Bad Girlfriend "แฟนสาวที่ดีของชายคนหนึ่ง แต่ดูเหมือนจะขัดหูขัดตาคุณแม่แฟนไปซะหมด"

ยอดวิวรวม

187

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


187

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 พ.ค. 62 / 17:54 น.
นิยาย [BTS shortfic : GAHOPE] Bad Girlfriend [BTS shortfic : GAHOPE] Bad Girlfriend | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Couple : #Gahope #Yoonseok

Female : Yoongi , Hoseok

Seme : Yoongi , Jimin

Uke : Hoseok

Writer : zakolr (@Kaitlynn0309)

Co-Writer : anoh property (@anoh_property)


#zakolrfic



cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 พ.ค. 62 / 17:54


“ Bad Girlfriend ”


     ยุนจี นักศึกษามหาลัยหญิงชั้นปีที่ 4 สาขาวิชาฟิสิกส์ หลักสูตรก้าวหน้า คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดังในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ว่าที่บัณฑิตเกียรตินิยมเหรียญทองที่ทุกคนภาคภูมิใจ แม้ว่าจะมีบุคคลคนหนึ่งที่ไม่ได้รู้สึกยินดีกับเธอเสียเท่าไหร่ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่คือแม่ของแฟนหนุ่มของเธอเอง ยุนจีก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นมากนัก แค่เรียนให้จบ มีงานดีๆ ให้ทำ เงินเดือนที่มั่นคงพอจะดูแลตัวเองได้ก็พอแล้ว ความจริงเธอไม่ได้หวังตำแหน่งบัณฑิตเกียรตินิยมอะไรนั่นด้วยซ้ำ เพราะมันถือเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วของนักศึกษาสาขาฟิสิกส์ที่จะได้เกียรตินิยม ปกติซะจนมีคำคำนึงที่เธอได้ยินมาตลอดตั้งแต่เข้าปีหนึ่งจนปีที่เธอกำลังจะจบเป็นบัณฑิตก็ยังคงมีให้ได้ยินทุกปี


     “เหรียญยกรุ่นอีกแล้ว สาขานี้สุดจริง”


     ใครๆ ต่างก็ยินดีกับเกรดแจ้งจบการศึกษาของยุนจีกันทั้งนั้น ตั้ง 3.76 นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยนี้สักเท่าไรเลย คุณลองคิดดู นักศึกษาที่เข้ามาปีแรกด้วยจำนวนสามพันปลายๆ แต่กลับมีคนแจ้งจบการศึกษาไม่ถึงสองพันคน ไม่ต้องพูดถึงคนที่พยายามถีบตัวเองจนตาเหลือกเพื่อให้รอดเกณฑ์พ้นสถานะนักศึกษาเลยว่ามีมากแค่ไหน แต่อย่างไรก็ตาม เกียรตินิยมเหรียญทองนั่นก็ไม่ได้ช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและแม่ของแฟนหนุ่มเข้ากันได้ดีมากขึ้นเลยสักนิด


     ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ ยุนจีมักมาอยู่ที่บ้านของจีมิน แฟนหนุ่มรุ่นพี่ที่จบการศึกษาไปได้ปีกว่าแล้วด้วยเกียรตินิยมเหรียญทองเช่นเดียวกันแต่เป็นสาขาวิศวกรรมโยธา จีมินยังคงอาศัยอยู่กับแม่ของเขา ส่วนพ่อก็ไปทำงานตามไซต์ที่ต่างจังหวัด จีมินน่ะเดินตามรอยพ่ออย่างไม่มีผิดเพี้ยน วิศวกรดีกรีเกียรตินิยมที่มีคนจองตัวให้ไปทำงานด้วยตั้งแต่ยังไม่แจ้งจบการศึกษา


     ดูเหมือนครอบครัวนี้จะเพอร์เฟ็คไปซะทุกอย่าง ถ้าจะติดก็คงเป็นเธอนี่แหละที่ไม่ตรงตามเกณฑ์สะใภ้ที่คุณแม่ท่านต้องการสักเท่าไร จีมินเป็นแฟนที่ดีมาก คอยช่วยเหลือทุกครั้งเมื่อพฤติกรรมของแฟนสาวทำท่าจะหาเรื่องให้คุณแม่หัวเสีย แต่ก็มักจะจบแบบเดิมตลอด คือยุนจีต้องยอมทำตามที่แม่แฟนบอกทุกครั้งไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเดิน การนั่ง การกิน การใช้คำพูด รวมถึงเรื่องการแต่งตัวด้วย


     “ก็แล้วมันผิดตรงไหนที่หนูจะชอบใส่เสื้อสายเดี่ยวกับกระโปรงสั้นๆ ก่อนจะบอกให้แต่งตัวมิดชิดช่วยดูสภาพอากาศปัจจุบันด้วยนะคะคุณแม่ ถ้าละลายได้คงละลายไปแล้ว”


     แล้วก็ต้องเป็นจีมินที่มีหน้าที่เข้ามาห้ามสงครามเย็นแบบนี้เรื่อยไป


     ยุนจีน่ะเป็นสาวมั่นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ผมยาวสลวย รูปร่างหน้าตาที่เข้ากันได้อย่างเหมาะเจาะกับทรงผมของเธอ สัดส่วนอยู่ในเกณฑ์ที่เรียกว่าหุ่นดีมาก รวมถึงการพูดและน้ำเสียงที่มีเสน่ห์กว่าผู้หญิงทั่วไป ตั้งแต่มอปลายที่เจอกันครั้งแรก ยุนจีดึงดูดเขาด้วยบุคลิกแบบนี้แหละ ยุคนี้ผู้หญิงหวานๆ มันเลี่ยนเกินไปแล้ว ชีวิตจีมินจืดฉืดเกินกว่าจะรับผู้หญิงสไตล์นั้นเข้ามาในชีวิตเพิ่มอีกคน เขาไม่ได้อยากมีแม่คนที่สองหรอกนะ เพราะแค่หญิงสาวที่เขาเห็นหน้าทุกวันก็หวาน เรียบร้อย สุขุมมากพอแล้ว เขาไม่ได้ต้องการร่างโคลนนิ่งของแม่เขาสักหน่อย ยุนจีเลยเป็นผู้หญิงที่เขาเหมือนจะตามหามาตลอด จนตอนนี้ก็เข้าปีที่ 7 ที่เป็นแฟนกันแล้ว


     ก่อนหน้าที่ยุนจีจะขึ้นปีสี่ ความสัมพันธ์ของเธอและแม่แฟนไม่ได้มีอะไรพิเศษ เธอถูกปฏิบัติเหมือนกับเป็นเพื่อนอีกคนของลูกชายเท่านั้นเช่นเดียวกับเพื่อนคนอื่นๆ ของจีมิน ไม่ได้มีความพิเศษในฐานะแฟนลูกชายอะไรทั้งสิ้น จนพอยุนจีเข้าปีสุดท้ายของการศึกษา คุณแม่แฟนก็เริ่มปฏิบัติกับยุนจีแปลกไปกว่าปกติ


     ถ้าเป็นไปในทางที่ดีขึ้นก็คงดี


     จินารัตน์หรือจิน คุณแม่ลูกครึ่งเกาหลี-ไทยของจีมินน่ะไม่เคยให้ความสำคัญกับสถานะแฟนของลูกชายตัวเลยด้วยซ้ำ จนมาถึงปีล่าสุดอย่างที่บอก ยุนจีใกล้จบการศึกษาเข้าไปทุกที แล้วเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าแฟนหนุ่มของเธอได้ไปบอกอะไรคุณแม่หรือเปล่า แม่เขาถึงได้มาคุมความประพฤติของเธอมากมายเสียจนน่าหงุดหงิดขนาดนี้


     ความจริงการที่ยุนจีเข้าออกบ้านนี้เป็นประจำมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนในครอบครัวนี้ไปแล้ว แต่ตั้งแต่คุณแม่แฟนเริ่มจู้จี้จุกจิกขึ้นมา นั่นเริ่มทำให้ยุนจีเริ่มคิดแล้วว่าเธอเหมาะจะเป็นสะใภ้ของบ้านนี้จริงๆ หรือ เธอเคยคิดจะหยุดความสัมพันธ์กับแฟนหนุ่มเพราะแม่ของเขาหลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำจริงๆ สักที เพียงเพราะพี่จีมินผู้เป็นแฟนหนุ่มยังคงดูแลเธอเป็นอย่างดีมาโดยตลอด


     และกุญแจสำคัญที่เริ่มมีอิทธิพลต่อความคิดที่จะหยุดความสัมพันธ์กับคนบ้านนี้ก็เริ่มเลือนหายไปเพราะการปรากฎตัวของใครบางคนที่… สวย


     ช่วงเดือนก่อนแฟนหนุ่มได้พาเธอไปที่สนามบินเพื่อรอรับใครบางคนซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของแม่จิน ผู้หญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมบางผมสั้นระต้นคอเดินตรงมาหาจีมินแฟนหนุ่มของเธอด้วยท่าทางสง่างาม ชุดเดรสเข้ารูปตัวสั้นสีดำที่เจ้าหลอนใส่ยิ่งโชว์สัดส่วนโค้งเว้าของเอวคอดได้เป็นอย่างดี


     เธอเอ่ยทักทายหลานชายด้วยวาจาที่สุภาพแต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างพี่จีมินกับญาติคนนี้ว่าอบอุ่นมากแค่ไหน จากนั้นก็หันมาทักทายยุนจีด้วยเช่นกันพร้อมกับแนะนำตัวตามมารยาทที่คนทั่วไปพึงมี แต่ก็ยังคงความอบอุ่นไว้ในทุกคำพูดที่ออกมาจากปากเธอคนนี้


     First impression หรือความประทับใจแรกในวันนั้นยังคงตราตรึงในความรู้สึกของยุนจีมาตลอด เรือนร่างของผู้หญิงด้วยกันที่ไม่เคยคิดว่าจะน่าสนใจขนาดนี้ได้ปรากฎต่อหน้าเธอเป็นครั้งแรก จนกระทั่งปัจจุบันภาพของเธอคนนั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของนักศึกษาสาวตลอดมา ถ้าจะให้ลืมก็คงยาก เพราะตั้งแต่กลับจากสนามบินวันนั้น คุณน้าจองก็กลายเป็นสมาชิกอีกคนที่ร่วมทานมื้อเย็นด้วยกันที่บ้านของแม่แฟนเธอเป็นประจำ เธอได้ยินคุณแม่จินถามน้าจองประจำว่าเมื่อไรจะย้ายมาอยู่บ้านเดียวกัน แต่คำตอบที่ได้ก็เป็นเหมือนเดิมทุกครั้งไป


     “ชั้นไม่อยากรบกวนครอบครัวพี่หรอกนะพี่จิน อีกอย่างลูกคนเล็กของชั้นก็จะแวะมาหาช่วงวันหยุดบ่อยๆ เดี๋ยวจะลำบากบ้านพี่ซะเปล่าๆ ”


     ทุกครั้งหลังจากเสร็จสิ้นมื้อเย็นที่บ้านของแม่จิน น้าจองก็จะขั้นรถกลับบ้านไปคนเดียวเป็นประจำ แล้วก็จะปฏิเสธความหวังดีของหลานชายที่อาสาไปส่งทุกครั้งด้วยเหตุผลที่ว่า


     ธอไม่ได้อ่อนต่อโลกขนาดต้องให้เด็กมาดูแลหรอกนะ


     ประโยคบ้านั่นยิ่งทำให้ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจมากขึ้นไปอีก มากเสียจนยุนจีเผลอปฏิบัติตัวกับแฟนหนุ่มของตัวเองแปลกไปทีละนิด


     น้าจอง น้องสาวคนสุดท้องของแม่จิน เธอเป็นคนที่เพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติที่ควรมีของผู้หญิง ทั้งความงดงามของใบหน้า กิริยาเรียบร้อย วาจาที่นุ่มนวล การยืน การนั่ง การเดิน ช่างแตกต่างกับยุนจีที่มีบุคลิกเหมือนผู้ชายโดยสิ้นเชิง


     อีกอย่างที่น่าสนใจไม่ต่างจากรูปลักษณ์ของน้าสาวคนนั้นก็คงจะเป็นสถานะทางการสมรสนี่แหละ น้าจองเป็นแม่หม้ายลูกสองที่เพิ่งหย่าขาดกับสามีแล้วบินกลับมาอยู่ที่บ้านหลังเดิม โดยที่ลูกคนโตยังคงเรียนอยู่ที่แคนาดาและอาศัยอยู่ด้วยกันกับพ่อของเขา ส่วนคนเล็กเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ค่อนข้างไกลจากบ้านของเธอไปหลายกิโล เลยจำเป็นต้องให้ลูกชายเข้าพักที่หอในของมหาวิทยาลัยแทน แล้วค่อยกลับมาที่บ้านในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์


     เห็นได้ชัดว่าคนที่บอกว่าตัวเองไม่ได้อ่อนต่อโลกจนต้องให้เด็กมาดูแลนั้นกำลังอาศัยอยู่เพียงลำพังในบ้านหลังใหญ่โดยที่ไม่มีผู้ชายคอยสอดส่องดูแลเรื่องความปลอดภัยให้เลยสักคน นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ยุนจีนึกเป็นห่วงขึ้นมา


     สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า กิจวัตรของยุนจีในบ้านของแฟนหนุ่มยังคงวนไปในรูปแบบเดิม เธอไม่เคยหนีพ้นจากการโดนเอ็ดโดยคุณแม่แฟนเรื่องการวางตัวและเครื่องแต่งกายเลยสักครั้ง ยิ่งพักหลังก็โดนสั่งเข้าครัวให้หัดทำอาหารอะไรก็ไม่รู้ทุกอาทิตย์ แล้วก็พูดกรอกหูเธอทุกอาทิตย์ว่าการทำอาหารคือเสน่ห์ปลายจวักที่ภรรยาใช้มัดใจสามี


     เหอะ เดี๋ยวนี้ร้านอาหารมีให้เกลื่อนไป จะทำกินเองไปทำไมในเมื่อเงินมี คุณแม่แฟนนี่หัวโบราณไม่เลิกจริงๆ


     ตลอดเวลาที่ต้องเข้าคอร์สทำอาหารกับแม่แฟน ยุนจีไม่เคยเก็บอาการไม่พอใจได้เลย ทั้งสีหน้า การจับวางสิ่งของในครัวแต่ละครั้งก็รุนแรงไปหมด ยิ่งเวลาโดนสั่งให้ตำพริกด้วยละก็ เสียงดังไปสามบ้านแปดบ้าน ถ้าโยนครกทิ้งได้เธอคงไม่ลังเลที่จะทำเลย


     แต่แล้วพฤติกรรมก้าวร้าวทุกอย่างกลับหายไปทันทีเมื่ออาทิตย์ล่าสุดที่แม่จินไม่ว่าง ต้องออกไปธุระกับเพื่อนสมัยเรียนอะไรของแกนั่นแหละ แทนที่จะปล่อยๆ ให้เธอได้นอนดูหนังอย่างสบายใจกับแฟนหนุ่ม แต่คุณแม่แฟนสุดเนี๊ยบกลับให้คนอื่นมาเป็นคนสอนทำอาหารแทน


     ตอนแรกก็นึกโกรธอยู่หรอก แต่พอได้เห็นว่าใครคือคนที่มาแทนแม่จินแล้ว ยุนจีกลับฉีกยิ้มได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คุณน้าจอง ผู้รับหน้าที่เป็นครูแสนสวยที่มาสอนทำขนมปังเนยสดเมื่ออาทิตย์ที่แล้วทำเอาทัศนคติเรื่องการเข้าครัวของยุนจีเปลี่ยนจากหลังเท้าเป็นหน้ามือเลยทีเดียว


     ยิ่งท่าทางการนวดแป้งของน้าคนสวยด้วยแล้วล่ะก็…


     แรงจากแขนเรียวที่กดลงบนเนื้อแป้งเป็นจังหวะซ้ำๆ เพื่อให้ส่วนผสมเข้ากัน ร่างเพรียวบางของน้าสาวลงทุนคุกเข่ากับพื้นครัวเพียงเพราะว่าเคาน์เตอร์สำหรับทำอาหารมันสูงไป และเธอไม่ถนัดที่จะนวดแป้งบนเคาน์เตอร์แบบนั้น จึงเกิดเป็นภาพหญิงแม่หม้ายคุกเข่าโค้งตัวนวดแป้งอยู่ตรงหน้าของนักศึกษาสาวที่ตอนนี้สติได้หลุดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


     เดรสแขนกุดที่น้าจองเลือกใส่คล้ายกับชุดเมื่อตอนที่ได้เจอกันครั้งแรกที่สนามบิน แต่ต่างกันตรงที่ชุดนี้ไม่ได้เข้ารูปสักเท่าไร ทำให้คอเสื้อกว้างๆ นั่นกลายเป็นภาพที่อันตรายต่อหัวใจของยุนจีไปซะแล้ว ไหนจะความสั้นของเดรสนี่อีก คงไม่ได้ได้สัมผัสหัวเข่าเจ้าของมันเลยด้วยซ้ำ


     อืม… สั้นอีกแล้ว


     ต้นขาเรียวโผล่ออกมาให้เห็นเป็นระยะในยามที่ผู้เป็นน้าขยับตัวทำกิจกรรมในครัว ช่างเป็นการทำขนมที่เพลิดเพลินอะไรขนาดนี้


     นั่นเป็นสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันหยุดที่แล้ว ส่วนในอาทิตย์นี้ก็ต้องลุ้นเอาว่าคุณแม่แฟนจะหาอะไรมาให้เธอประสาทเสียอีก


     เมื่อจวนจะถึงเวลาอาหารเย็น ยุนจีที่นอนดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่นหันไปตามเสียงสั่งการของแม่แฟนที่บอกให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปรับน้าสาวมาทานข้าวได้แล้ว


     และเป็นอย่างเช่นเคย ยุนจีดีดตัวจากโซฟาอย่างรวดเร็วเพื่อวิ่งไปคว้ากุญแจรถจากมือพี่จีมินแล้วอาสาไปรับน้าสาวคนสวยแทน


     การกระทำแบบนี้ของยุนจีทำให้จีมินนึกเอ็นดูทุกครั้งที่เห็นแฟนสาวของตนเองกับคุณน้าคนโปรดเข้ากันได้อย่างดีจนเกินคาด ผิดกับแม่ของเขาที่ยังคงพยายามฝึกให้ยุนจีเป็นแม่บ้านแม่เรือนอยู่ทุกครั้งที่เจอ


     หญิงสาวในชุดเสื้อสายเดี่ยวผ้าซาตินสีโรสโกลกับกระโปรงลายสก็อตสีแดงดำเดินออกจากบ้านไปที่โรงรถอย่างสดใส ขาเรียวรีบก้าวขึ้นรถอย่างรวดเร็วเพื่อไปรับน้าหญิงวัยกลางคนที่รออยู่ที่บ้านในซอยถัดไป


     บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดำเนินไปเฉกเช่นทุกครั้ง มีเพียงสิ่งเดียวที่ผิดปกติไป คือน้าสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอดูจะหน้าตาซีดเซียวมากกว่าทุกวันแถมยังมีเหงื่อออกตลอดเวลาทั้งๆ ที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนเท่าไหร่


     “น้าจองไม่สบายหรอครับ”


     “ใช่ แค่ไข้หวัดธรรมดาน่ะ”


     “แล้วคุณน้าไปหาหมอมาแล้วหรือยังคะ แล้วมีอาการตั้งแต่เมื่อไร”


     หญิงหม้ายยิ้มขอบคุณในความเป็นห่วงที่สัมผัสได้จากประโยคคำถามของเด็กทั้งสองคน


     “หมอให้ยามากินแล้วค่ะ แต่มันอยู่ที่บ้าน น้าไม่ได้เอามาด้วย”


     “งั้นคืนนี้มานอนที่บ้านพี่ด้วยกันดีกว่าไหม”


     ผู้หญิงอายุมากสุดในโต๊ะเอ่ยถามน้องสาวของตนด้วยความเป็นห่วง


     “ไม่เอาหรอกพี่ ให้ชั้นนอนที่บ้านชั้นนั่นแหละ พี่ก็รู้ว่าชั้นจะนอนไม่หลับถ้าเปลี่ยนที่นอน”


     “ตามใจเธอแล้วกัน กลางคืนถ้าไม่ไหวก็โทรมานะ”


     “ขอบคุณนะคะ พี่นี่ใจดีกับชั้นตลอดเลย”


     “แหงล่ะ ก็เธอเป็นน้องสาวคนเดียวของชั้นนี่”


     หญิงวัยกลางคนทั้งสองพากันหัวเราะคิกคักด้วยความสนิทสนม


     เมื่อกินข้าวเสร็จแล้ว น้าจองยังคงอาสาล้างจานตอบแทนมื้ออาหารเหมือนอย่างเช่นเคย แต่ครั้งนี้กลับถูกหลานชายแย่งหน้าที่นั้นไปซะก่อน แล้วให้น้าสาวไปนั่งดูทีวีกับคุณแม่ที่ห้องนั่งเล่นแทน จากนั้นเขาจะไปส่งเธอที่บ้านเองหลังจากที่ล้างจานเสร็จเรียบร้อยแล้ว


     ตอนนี้ในครัวมีเพียงหนุ่มสาวคู่รักที่กำลังช่วยกันล้างจานอย่างขะมักเขม้น


     “นี่ยุนจี”


     “คะ พี่มิน”


     “เราคบกันมานานเท่าไรแล้วนะ”


     “นึกไงมาถามตอนนี้เนี่ย”


     ยุนจียังคงก้มหน้าก้มตาล้างจานต่อไป


     “ยุนจีรักพี่มากไหม”


     ชายหนุ่มถามพร้อมกระทบไหล่แฟนสาวเบาๆ เชิงหยอกล้อ ยุนจีไม่ได้พูดอะไรแต่หันไปส่งยิ้มให้กับแฟนหนุ่มแทนคำตอบ ก่อนจะหันกลับมาสนใจจานในมือเหมือนเดิม


     “แล้วพรุ่งนี้ที่บอกว่านัดเจอเพื่อนเก่าล่ะ จะไปไหนกันหรอ”


     “ยังไม่รู้เลย รอมันเลือกที่คืนนี้เนี่ยแหละ”


     “แล้วเราจะไปยังไง ให้พี่ไปส่งไหม”


     “ไม่เป็นไรค่ะ พรุ่งนี้พี่ยุนกิว่างพอดี เดี๋ยวให้แกไปส่งก็ได้”


     “ไม่ให้พี่ไปด้วยหรอ พี่อาจจะรู้จักเพื่อนเก่าเราก็ได้นะ”


     “ไว้ครั้งหน้าแล้วกันนะคะพี่มิน ครั้งนี้เพื่อนมันดักไว้แล้วว่าห้ามพาแฟนไปด้วย”


     จีมินพยักหน้ารับอย่างหมดหนทางจะเซ้าซี้ต่อ ถึงแม้จะอยากตามไปด้วยแค่ไหนก็ตาม


     “เสาร์หน้าก็วันเกิดพี่แล้วนะ เตรียมของขวัญให้พี่รึยัง”


     ยุนจีหันไปมองนัยต์ตาของแฟนหนุ่มทันทีที่ได้ยินเรื่องวันเกิดที่เขาท้วง


     “พี่มิน เค้าลืมวันเกิดพี่อีกแล้วอ่ะ”


     “อาทิตย์ที่แล้วพี่ก็บอกไปแล้วนะ บอกให้จีคิดไว้แล้วด้วยว่าอยากไปไหน”


     “เค้าลืมจริงๆ อ่ะ ขอโทษน้าาา แต่เค้าคิดออกแล้วว่าวันเกิดปีนี้อยากให้พี่มินไปไหน”


     “คิดเร็วจังเลยนะ เรื่องเที่ยวเนี่ย”


     “เอ้า ก็พี่มินบอกให้เค้าคิดเองนี่”


     “อ่ะๆ ไหนว่ามาซิ แผนปีนี้เป็นไง”


     ยุนจีเสนอแผนท่องเที่ยวในวันเกิดของแฟนหนุ่มในปีนี้ให้เจ้าตัวฟัง และแน่นอนว่าพี่จีมินตามใจแฟนสาวคนนี้อยู่แล้วอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ปีนี้ออกจะแปลกไปสักหน่อย เพราะปกติช่วงกลางวันทั้งคู่จะออกไปเที่ยวด้วยกันสองคนแล้วจึงกลับมาจัดปาร์ตี้ที่บ้านกับครอบครัวและเพื่อนบางส่วน แต่ปีนี้แฟนสาวเสนอให้พาทั้งครอบครัวไปด้วยและแน่นอนว่าเธอย้ำอย่างหนักแน่นว่าต้องพาน้าจองไปด้วยให้ได้ เขาไม่ลืมอยู่แล้วถ้าเป็นการออกทริปกันครอบครัว เพราะน้าจองเป็นหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้ทุกทริปสนุกกว่าครั้งไหนๆ ได้อย่างน่าประหลาดใจ


     “ยุนจี”


     “คะ”


     “เราโกรธแม่พี่ไหม ที่ท่านจู้จี้จุกจิกกับเรามากไปน่ะ”


     “เห้อ ก็ไม่เชิงโกรธหรอกค่ะ แต่เค้าก็ไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้สักเท่าไร พี่มินนั่นแหละ โกรธเค้าไหมที่เค้าทำตัวไม่ดีกับแม่พี่”


     “พี่ไม่โกรธ พี่เข้าใจ เพราะยังไงทั้งแม่ทั้งเธอก็เป็นคนที่พี่รักทั้งคู่”


     “แต่แม่พี่เหมือนจะเกลียดเค้าเลย ก็เค้าไม่ได้เป็นแบบที่แม่จินต้องการเลยสักนิด นิสัยก็ไม่ดี แต่งตัวก็ไม่ดี หัวแข็ง หยาบคายอีก พี่คิดว่าเค้าจะเปลี่ยนนิสัยพวกนี้ได้จริงๆ หรอพี่มินก็รู้ว่าเค้าเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว จะเรียกว่าเป็นสันดานไปแล้วก็ได้ เนี่ย เห็นไหม เค้าพูดคำหยาบอีกแล้ว”


     จีมินยกยิ้มเอ็นดูแฟนตัวเล็กที่หันไปก้มหน้าล้างจานต่อด้วยท่าทางที่เหมือนจะน้อยใจตัวเอง แล้วก็เป็นอีกครั้งที่แฟนหนุ่มกระแทกไหล่แฟนสาวเชิงเย้าแหย่


     หลังจากเสร็จภารกิจทำความสะอาดครัวเรียบร้อย ยุนจีขอตัวกลับบ้านเลยแล้วก็อาสาไปส่งน้าจองที่บ้านแทนแฟนหนุ่มด้วย ซึ่งคุณแม่แฟนกับคุณลูกชายก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะอย่างไรวันนี้ยุนจีก็ขับรถมาเองอยู่แล้ว


     ไม่นานรถยนต์ฟอร์จูนเนอร์สีดำด้านก็มาหยุดลงที่หน้าบ้านของหญิงผู้เป็นเจ้าของ


     “คุณน้าคะ สีหน้าน้าดูไม่ดีเลยนะคะ”


     “หืม? น้าดูแย่ขนาดนั้นเลยหรอ”


     “ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่หนูเป็นห่วง คืนนี้น้าก็ต้องอยู่บ้านคนเดียวอีก”


     “ฮ่ะๆ ๆ น้าดูอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรอคะ”


     “หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ คือหนูเป็นห่วงคุณน้าจริงๆ นะคะ ถ้าน้าไม่รังเกียจ คืนนี้ขอหนูอยู่เฝ้าน้าได้ไหมคะ หนูกลัวว่าตกดึกแล้วไข้น้าอาจจะขึ้น แล้วก็ไม่มีคนช่วยน้าทัน”


     “หนูนี่เป็นเด็กดีจังเลยนะยุนจี จีมินนี่โชคดีจริงๆ ที่ได้เราเป็นแฟน”


     “ไม่หรอกค่ะ งั้นคืนนี้หนูนอนบ้านคุณน้านะคะ รบกวนกดเปิดประตูบ้านให้หนูหน่อยนะคะ หนูจะได้เอารถเข้าไปจอดเลย คุณน้าจะได้รีบเข้าไปพักผ่อนด้วย”


     “แล้วเราจะใส่ชุดน้าได้หรอ น้ามีแต่ชุดแบบที่เห็นนี่แหละนะ”


     “หนูไม่ซีหรอกค่ะ แค่ให้หนูอยู่ด้วยคืนนี้ก็พอ”


.

.

.


     “สี่ทุ่มแล้วนะคะคุณน้า ทำไมยังดูทีวีอยู่อีกล่ะคะ”


     ร่างสมส่วนของนักศึกษาสาวในชุดนอนเดรสตัวสั้นกับผมที่เปียกชื้นเดินมานั่งที่โซฟาข้างๆ หญิงวัยกลางคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับละครหลังข่าวที่แสดงข้อความตอบจบไว้ที่ด้านล่างของจอโทรทัศน์


     “น้าติดละครเรื่องนี้น่ะ สนุกมากเลยนะ นางร้ายนี่ร้ายมากๆ เลย น่ากลัวอ่ะคนสมัยนี้จะร้ายได้ขนาดนั้นเลยหรอ”


     เธอตอบคำถามสาวน้อยด้วยความอินกับละครตรงหน้าตามประสาหญิงวัยนี้


     “คุณน้าคะ หนูดูเป็นคนยังไงหรอคะ”


     “ก็น่ารักดีนะคะ น้าชอบ น่าเอ็นดูออก”


     เธอตอบไปพลางเอนตัวพิงโซฟาด้านหลัง แต่สายตายังคงจ้องที่โทรทัศน์อย่างไม่วางตา


     “แต่เหมือนแม่จินจะไม่ชอบหนูนะคะ ท่านน่ะเคยบอกว่าหนูนิสัยไม่ดี ไม่เรียบร้อย ไม่สุภาพ กระโดกกระเดก แข็งทื่อเป็นต้นไม้ ไม่อ่อนโยนเหมือนที่ผู้หญิงควรจะเป็น หนูเคยได้ยินแม่จินบอกพี่มินว่าให้เลิกกับหนูด้วย แต่พี่มินก็ไม่เคยบอกเลิกหนูสักที”


     “ไม่หรอกหนูยุนจี ผู้หญิงทุกคนมีคุณค่าในตัวเองนะ เราไม่จำเป็นต้องเหมือนใครเพื่อให้ใครมาชอบเราสักหน่อย”


     “ถ้าหนูเรียบร้อย สุภาพ แล้วก็มีความเป็นแม่ศรีเรือนได้ซักครึ่งของคุณน้าก็คงดีนะคะ แม่จินอาจจะชอบหนูขึ้นมาบ้าง”


     “อย่าคิดแบบนั้นสิยุนจี แค่หนูเป็นแฟนที่ดีของจีมินเท่านั้นก็น่าจะพอแล้ว”


     “แต่แม่จินเขาไม่ได้คิดแบบนั้นน่ะสิคะ”


     ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรต่อ ความเงียบเข้าปกคลุมก่อนที่เสียงตัวร้ายในละครจะดังโวยวายออกมาเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดไปสักนิดสำหรับทั้งคู่


     “หนูว่าหนูเป็นแฟนที่แย่มากของพี่มินจริงๆ นะคะ แล้วก็น่าจะเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ที่ไม่ดีมากๆ ด้วย”


     ยุนจีถือวิสาสะทิ้งน้ำหนักลงซบที่ไหล่ของหญิงอายุมากกว่า เพื่อบอกกรายๆ ว่าเธอกำลังคิดหนักและต้องการที่พึ่ง น้าจองไม่ได้แสดงท่าทางรังเกียจอะไร แถมยังเอียงหัวมาพิงส่วนเดียวกันของหญิงสาวด้านข้างเพื่อเป็นการบอกเป็นนัยต์ว่าเธอเข้าใจและต้องการปลอบใจอีกด้วย


     “น้ายังไม่กินยาเลยนี่คะ ยายังอยู่ครบอยู่เลยเนี่ย”


     “กินแล้วมันง่วงนะ เดี๋ยวน้าพลาดตอนอวสารทำไงล่ะ”


     “แต่น้าควรเข้านอนได้แล้วนะคะ น้ายิ่งไม่สบายอยู่ ควรไปพักผ่อนได้แล้ว”


     “ไว้ก่อนนะ”


     หญิงอายุมากกว่าตอบทุกประโยคโดยไม่ละสายตาจากโทรทัศน์แม้แต่วินาทีเดียว แถมยังมีทีท่าว่าจะไม่ยอมกินยาเข้านอนง่ายๆ ด้วย ถ้าละครน้ำเน่าหลังข่าวนี่ยังไม่ยอมจบสักที


     ถ้าทุบทีวีทิ้งจะโดนมองว่าเป็นเด็กเปรตไหมนะยัยยุนจี


     “เพราะคุณน้าดื้อแบบนี้ไง หนูถึงอยากอยู่ดูแลคุณตั้งแต่ตอนที่เจอกันครั้งแรก น้าคงรู้แล้วว่าหนูกำลังจะจบมหาวิทยาลัย หนูสามารถดูแลคุณน้าไปได้ตลอดชีวิตเลยนะ ถ้าน้ายอมให้หนูเรียกน้าว่าที่รัก”


     ใบหน้าของหญิงสาวอายุกว่าสี่สิบปีแต่ยังดูอ่อนกว่าวัยขึ้นสีอย่างปิดไม่อยู่ สายตาทั้งคู่ประสานกันอัตโนมัติโดยไม่มีใครหลบตาใครก่อน เพราะต่างรู้อยู่แก่ใจว่าความสัมพันธ์น้าแฟนกับแฟนหลานมันเป็นมากกว่านั้น


     มือเรียวของนักศึกษาสาวประคองหน้าคนอายุมากกว่าพร้อมทำท่าอ้าปากก่อนที่คนแก่กว่าจะค่อยๆ อ้าปากตาม ยุนจีจัดการนำยาลดน้ำมูกเม็ดเล็กสีขาวใส่ปากคนตรงหน้า ตามด้วยส่งปลายหลอดดูดน้ำจากแก้วเข้าปากหญิงสาวผู้ได้ชื่อว่าเป็นน้าแฟน


     หลังจากน้าจองยอมทานยาเรียบร้อยแล้ว มือเรียวของหญิงอายุน้อยกว่ายกขึ้นประคองคอของคนตรงหน้าอีกครั้ง นิ้วโป้งสัมผัสริมฝีปากคนตรงหน้าที่ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ก่อนจะเลื่อนนิ้วลงมาที่คาง ตามด้วยการยื่นหน้าเข้าหาน้าคนสวยอย่างช้าๆ ไม่มีการถอยหนีหรือท่าทีปฏิเสธจากคนตรงข้าม ซึ่งนับเป็นฤกษ์งามยามที่ดีของยุนจีที่จะแสดงออกอย่างเต็มที่ว่าเธอนั้นสนใจในตัวหญิงสาวตรงหน้ามากแค่ไหน


     ริมฝีปากบางถูกประกบด้วยอวัยวะเดียวกัน ไม่มีการลุกล้ำใดๆ เพียงแค่ริมฝีปากทั้งคู่ได้สัมผัสกันก็มากพอจะเป็นการยืนยันแล้วว่ายุนจีน่ะเป็นแฟนสาวที่แย่ของจีมินจริงๆ ก่อนจะถอนริมฝีปากออกจากกันช้าๆ น้าสาวยังคงหลับตาพริ้มกับสัมผัสแปลกใหม่เป็นครั้งแรกจากเด็กรุ่นราวคราวลูก


     “เข้านอนกันนะคะคุณน้า”


     ร่างของผู้หญิงที่สัดส่วนดูไม่ต่างกันเท่าไรนอนอยู่ข้างกันบนเตียงท่ามกลางความมืด คนแก่กว่านอนหงายมองเพดานห้องนอน ตายังคงลืมอยู่อย่างนั้นเพราะความรู้สึกของสัมผัสแรกจากเด็กข้างๆ ยังคงติดอยู่ที่ริมฝีปากและยังคาอยู่ที่ใจอีกด้วย ส่วนคนอายุน้อยจากที่นอนหงายอยู่ก็ตะแคงตัว หันหน้ามาหาคนข้างๆ แทน คนอายุมากรีบหลับตาปี๋ทันที


     “แม้ว่าหนูจะเป็นแฟนที่แย่มากๆ ของหลานน้าก็จริง

     แต่หนูว่าหนูก็เป็นสามีที่ดีให้น้าได้นะคะ”


__________________FIN__________________


#zakolrfic


_________________

Image Outfit

_________________


Yoonji





Jung Auntie




ถ้าอ่านแล้วชอบใจให้คอนเม้นต์มา


#zakolrfic



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ - zakolr - จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 00:52

    หึยยยย ชอบบบบ> <

    #2
    0
  2. #1 _madamjeong_ (@amornratchaaa09) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 20:53
    ตอนยุนจีซบลงที่ไหล่คุณน้าจอง นี่อยากจะแหมมมมมมม ยาวๆไปนอกโลก 555555 เนียนมากค่ะหนูขาาา นี่แสดงว่าทั้งสองคนก็คงแอบสื่อความรู้สึกถึงกันมาตั้งแต่แรกแล้วใช่มั๊ยคะ แต่ยัยยุนจีนี่รว๊ายจริงๆ
    #1
    0