Werewolf (VKOOK)

ตอนที่ 5 : WereWolf : ติดตาม (จบ) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 855
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 ก.ย. 60

วันที่สามของการพบกัน ไม่น่าเชื่อเลยครับผ่านไปแค่สองวันแต่กลับทำให้ผมรักเขาไปแล้ว ผมแปลกใช่ไหมหรือเขากันแน่ที่แปลก คนบ้าอะไรน่าจูบชะมัด บางทีผมก็ออกตัวแรงไปนะ แต่เขาน่ารักไม่เหมือนคนอื่น น่ารักแปลกๆ ถึงเขาจะเย็นชาก็เหอะแต่เขาก็มีมุมน่ารักหรือปล่าว
"จองกุก....จองกุก!!" เสียงแทยง
"หาาา...มีไร"
"กูเรียกตั้งนานยิ้มไรของมึงวะ"
"ป่าว"
"เมื่อคืนมึงไม่ได้กลับบ้านหรอวะ"
"มึงรู้" รู้ได้ไง
"กูไปหามึงเมื่อเช้าแม่มึงบอกมึงไปนอนบ้านเพื่อนเพื่อนคนไหน กูถามไอ้ยูค ไอ้กยูก็บอกไม่รู้"
"เออ"
"เออ? มึงไปอยู่กับใคร"
"กูมีเพื่อนเยอะกว่าที่มึงคิดไม่ต้องรู้หรอกบอกไปมึงก็ไม่จักรู้อยู่ดี" เออบอกไปมึงรู้แน่นอนเฮ้อไม่อยากบอกเดี๋ยวมีปัญหาไอ้นี่ยิ่งไม่เหมือนใคร
"อืม" แทยงหันไปมองแทฮยอง
"มึงมาพร้อมกันอีกแล้วนะกุกไม่บังเอิญละมั้ง" ยูคยอม มันเริ่มจับผิดผมตั้งแต่เมื่อไหร่
"ทำไมวะก็รอรถป้ายเดียวกันนี่หว่า" ผมหันไปบอกเพื่อนเเสนวอนทีน
"หรา" ยูคยอม
"ให้แทฮยองไปกินข้าวด้วยนะวันนี้." ผมบอกเพื่อนรักทั้งสามไปทันที ปล่อยให้ไปกินคนเดียวไม่ได้หรอก
"ได้/ไม่ได้" ยูคยอมกับแทยง
"ไอ้นี่เพื่อนไปกินข้าวด้วยไม่ได้หรอวะ" ยูคยอม
"งั้นเอาเสียงส่วนมาก" ยูคยอม
"ไปกินข้าวด้วยยกมือ" ผมยกขึ้นกับไอ้ยูคยอมสองคน
"เสียใจวะแก๊งเราไม่รับเพิ่มสัส" แทยงยิ้มชนะสองเสียงไหมวะ
"มึงไม่เกี่ยวจองกุก" แทยงมองผม
"ทำไมกู.."
"ตั้งใจเรียนไปเถอะ" แทยง 

พักเที่ยง

   ทุกคนก็เก็บของแยกย้ายกันไปทานข้าวกลางวันกัน เหลือแค่ผมกับแทฮยอง ถ้าไปแล้วแทฮยองละเขาต้องอยู่คนเดียวแน่ เขานั่งจ้องสมุดของเขาอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจผมเลย คนบ้าไรวะนิ่งได้ขนาดนี้เป็นรูปปั้นก็เชื่ออะ
"ไปกินข้าวกัน" ผมเดินไปหาเขาแต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่สนใจผมเลย
"แทฮยอง!" หมดความอดทนแล้วจะเย็นชาไปถึงไหนวะ เขาเงยหน้ามองผม
"เบื่อไหม" จู่ๆเขาก็พูดขึ้น เบื่อดิเบื่อที่นายไม่สนใจฉันเลยเนี่ย
"เบื่อ" 
"ออกไปซะ" พูดคำนี้ได้ไง 
"กล้าไล่แฟนตัวเองหรอ" ผมขึ้นไปนั่งบนโต๊ะเรียนของเขาแล้วเชยคางเขาเชิดขึ้นมองหน้าผม 
"ไปเป็นตอนไหน" เขาทำหน้านิ่งใส่ผมทำขนาดนี้ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรอ ผมก้มหน้าลงไปหาเขา
"อย่าทำแบบนี้ ที่นี่โรงเรียน" เขาหันหน้าหนีอย่างไม่รู้สึกอะไร เขินให้กันหน่อยก็ดีนะ



"เฮ้อ!" ผมถอนหายใจแล้วลุกจากโต๊ะ
"โอ้ยยย" ก้าวขาลงผิดจังหวะผมเซล้มลงนั่งตักเขา
"ลุกขึ้น" เขาสั่งผมให้ลุกออกจากตักเขา อยากลุกอยู่หรอกแต่ก็อยากนั่งไงล้อเล่น
"แทฉันเจ็บอยู่นะข้อเท้าเเพลงแน่เลย" ผมไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกแต่ก็เจ็บนิดหน่อย เขาหันมองผมเหมือนไม่เชื่อ
"มองไร ฉันพูดจริงๆ ไม่ได้โกหกซักหน่อย" ผมมองหน้าเขาประโยคหลังเสียงแผ่วลง
"ลุกไหวไหม" เขาเชื่อใช่ไหมฮ่าๆๆ ผมส่ายหัวทันที เขาอุ้มขึ้นแล้ววางผมนั่งบนโต๊ะ
"นายจะทำไร" เขานั่งลงถอดรองเท้าผมออก
"ข้างไหน" เขาเงยหน้าขึ้นมองผมสายตาคู่นี้บางที่ก็น่ากลัวแต่หลายครั้งก็อบอุ่นสุดๆ
"ข้างนี้" ผมชี้ข้างที่มันเจ็บมันก็เจ็บแต่ก็ไม่ได้พลิกอะไรแค่อยากแกล้งเขาเฉยๆ เขาจับขาผมนวดเบาๆ
"นายทำเป็นหรอ"
"แม่ฉันทำให้ฉันตอนฉันโดนละ....." โดนอะไรเขาเงียบไปทันที
"ดีขึ้นยัง" ผมยังไม่ได้ถามเลยว่าโดนอะไรเขาก็ถามผมก่อน
"อื้อ" ผมพยักหน้าบอก เขาลุกขึ้นแล้วหยิบกระเป๋าเดินออกไป
"อะไรของเขาเนี่ย" ผมบ่นแล้ววิ่งตามไป
"รอด้วย นายจะไปไหน"
"ไปหาที่เงียบๆนอน"
"ไม่กินข้าวหรอ" เขาเดินไปแบบไม่สนใจผมเลย
"นายไม่กินฉันก็ไม่กิน" ผมเดินตามเขาไปทันที
"ตามมาทำไม"
"อยากตาม"
"ไม่หิวข้าว(?)" เขาพูดไปพรางหยิบมือถือขึ้นมา ผมเดินไปตัดหน้าเขา
"นายช่วยสนใจฉันซักหนึ่งนาทีได้ไหม" ผมแย่งมือถือมา เขาหันมองตามมือถือ แล้วหันมามองผมด้วยสายตาไม่พอใจ เขาจ้องมองผมตอนนี้เหมือนทุกอย่างกำลังหยุดหมุนนาฬิกากำลังหยุดเดินมีเพียงหัวใจผมที่มันเต้นแรง เขายังคงยืนจ้องมองหน้าผมอยู่อย่างนั้น มือที่เย็นเฉียบสัมผัสกับใบหน้าผมเบาๆดวงตาที่ดูกังวลของเขามันคืออะไร เขาก้มลงมาจูบผมเบาๆโดยไม่ได้ล้วงลึกอะไรเพียงริมฝีปากของเขานั้นเเตะกับริมฝีปากผมเท่านั้น ผมขบริมฝีปากเขาจากนั้นเขาก็ผละจูบออก
"ขอโทษ" เขามองหน้าผม
"ฉันขอตัวนะ" แทฮยองพูดจบก็เดินออกไปทันที
"เฮ้อ!" ผมถอนหายใจแล้วเดินกลับถ้าคนมันไม่ให้ตามจะตามไปทำไมละ ผมเดินไปหาเพื่อนที่โรงอาหารทันที
"ไงหน้าจ๋อยมาเลยนะมึง" ยูคยอม
"อือ" เบื่อเว้ยไม่อยากพูดไรเลย
"กินข้าวทำหน้าบึ้งมันไม่น่ารักนะ" แทยงหันมาบีบแก้มผม
"อือ" ผมถอนหายใจทิ้ง
"มีบีบแก้มเป็นแฟนกันหรอ" มินกยู
"แฟนไรเพื่อนกันกี่ปีละ" ผมไม่ได้พูดหรอกคนที่พูดคือยูคยอมต่างหาก
"ใครจะไปรู้อยู่ด้วยกันนานๆนี่แหละกูเห็นหลายคู่ละ"
"กูยังไม่คิดไรกับมึงเลย" ยูคยอม
"พอๆจะทะเลาะกันทำไมวะ" แทยง
"มึงไม่เถียงมันหรอหรือมึงชอบไอ้กุกจริง" ไอ้ยูคแม่งปากไวกว่าความคิดอีกสัส
"พอเลิกพูดเรื่องนี้บรรยากาศเริ่มมืดครึม" แทยงหันมองผม ไม่อยากพูดอะไรเลยตอนนี้มันเหนื่อยไปหมด แทฮยองเจ้าชายน้ำเเข็งที่แท้จริงเฮ้อ ตามก็แล้วชวนคุยก็แล้ว แล้วยัง...
"ทำขนาดนี้ยังไม่รู้อีกหรอวะ" ผมเผลอพูดออกมาจนเพื่อนหันมามอง
"ทำไรวะ" มินกยู
"มึงก็ชอบไอ้แทใช่ไหม" มินกยูยิ้ม แทยงหรือแทฮยอง
"น้องจองกุกใช่ไหมคะ" ผู้หญิงผิวขาวซีดมีเลือดไหมเนี่ยเธอเดินมาหาผมแล้วก้มกระซบข้างหูผม
"พี่คนนั้นเขาชอบน้องอะมีแฟนยัง" เขาชี้ไปหาผู้ชายผมบลอนคนนั้นที่นั่งยิ้มให้ผมอยู่
"ชื่อจงซอกนะ" ครับเขาคือรุ่นพี่ผมจงซอกเขาย้ายมาที่นี่ก็พร้อมๆแทฮยองแต่ทุกคนรู้จักเขาแทบทุกคน ก็หล่อ อัธยาศัยดีขนาดนั้นใครจะไม่ชอบ
"ว่าไงคะ"
"ไม่มีครับ" ก็ไม่มีจริงๆนี่คนที่ตามจีบตอนนี้ก็เมินผมชิป
"พี่ขอเบอร์ได้ไหม" เทอยื่นมือถือมาให้ผม แทยงรีบหยิบไปแล้วกดเบอร์
"แล้วโทรมานะครับ" แทยง แล้วเธอก็เดินไปทันที
"เฮ้ยทำงี้ได้ไงกูไม่ได้จะให้เขา"
"คิดว่ากูจะเอาเบอร์มึงให้ไอ้นั่นหรอ" แทยง
"แล้วมึงเอาเบอร์ใครให้เขา"
"ไอ้กยู" กยูถึงกับสำลักข้าว
"แค่กๆๆ....ไอ้เพื่อนเชี่ย...เออผ่านได้ๆ" กยูหันไปมองรุ่นพี่
"ตอนเย็นกูไปส่งนะ" แทยง
"ไม่เป็นไรกูกลับเอง"
"ให้กูไปส่งเถอะมันอันตราย กูไม่ชอบหน้าไอ้นั่นเท่าไหร่"
"ใคร"
"คนที่จะจีบมึง"
"หึงอะดิ" กยูพูดขึ้น
"พูดมากนะมึง" ยูคยอม
" หรือมึงหึงไอ้แทยงวะ" กยูพูดขึ้น
"จะทะเลาะกันทำไมวะ" ทะเลาะกันได้ทุกวันไม่เบื่อบ้างหรอวะ
"เป็นไรของมึง" ยูคยอมหันมาถามแบบไม่รู้ร้อนอะไรเลย
"เฮ้อ" ผมถอนหายใจ
"จองกุกฉันได้ข้อมูลเพิ่มมาวะ" มินซอกเดินมานั่งข้างผม
"จำเป็นต้องใกล้กันไหม" แทยงมองตาขวางใส่มินซอก
"กูผิดหรอวะ" มินซอกเขยิบห่างผมทันที
"อะนี่คือกูสรุปมาให้แล้วข้อมูล" มินซอกยื่นกระดาษมาให้ผม ผมลืมไปเลยนะเนี่ยเรื่องนี้ตั้งแต่เเทฮยองเข้ามาผมก็ไม่ได้สืบเรื่องแวร์วูฟเลย
     ผมตั้งใจอ่านข้อมูลที่มินซอกเอามาให้มันคือผลชันสูตรของผู้ตายในหมู่บ้านทั้งสามศพมาให้ผลคือศพทุกศพมีสภาพเหมือนกันหมดชิ้นส่วนบางส่วนหายไป เนื้อบางส่วนฉีกขาด เหมือนสัตว์ร้ายกิน และมีรูปภาพที่มินซอกเอามาให้มีรอยเท้าของสัตว์สี่เท้ามันใหญ่เกินกว่าจะเป็นเสือแต่ก็สันนิษฐานไปว่าเป็นพวกหมี หมู่บ้านผมก็ไม่เคยมีแล้วสัตว์พวกนี้มันมาได้ยังไง แต่สำหรับผมยังไงมันก็ไม่พ้นมนุษย์หมาป่าแต่มนุษย์หมาป่ามันกลายร่างได้แค่คืนพระจันทร์เต็มดวง หรือว่า
"ไลเเคนท์" ผมรีบค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับไลเเคนท์ทันที
"สามศพ สามวัน" สามวันแล้วที่แทฮยองเข้ามาที่นี่ไม่ยังไงก็ไม่ใช่แทฮยองเป็นไปไม่ได้หรอก
"เป็นไรไปจองกุกเงียบทั้งวันเลยนะวันนี้" แทยงอาสามาส่งผมที่บ้าน ตั้งแต่ที่มินซอกเอาข้อมูลมาให้ผมผมก็ไม่เป็นอันทำอะไรเลยเอาแต่ภาวะนาว่าอย่าเป็นคนที่ผมคิดไว้ แล้วอีกอย่างแทฮยองก็หายไปในคาบบ่าย
"ป่าวแค่ปวดหัวนิดหน่อย" ผมยิ้มให้แทยงที่มาส่งผมถึงหน้าบ้าน
"กลับบ้านดีๆนะ" ผมบอกเพื่อนรักของผม
"เข้าบ้านไปได้แล้ว" แทยงจะจับหัวผม
"ทำไรของนาย" ผมปัดมือมันออกทันทีไม่ชอบให้คนเล่นหัวมันก็รู้แต่ก็ยังจะทำ
"โทษครับ" แทยงยิ้มก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหอมแก้มผม
"เฮ้ยอะไรของมึงวะ" ผมมองหน้ามันด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดๆ
"กูขอโทษ" แทยงมองหน้าผม ผมหันหลังเดินเข้าบ้าน
"จองกุก" มันเรียกผมอีกครั้ง
"กลับไปซะ" ผมเดินเข้าบ้านไปทันที 
     วันนี้คือคืนพระจันทร์เต็มดวง ผมกับมินซอกตั้งใจกันแล้วว่าจะไปท้ายหมู่บ้านเพื่อพิสูจน์เรื่องนี้ ผมกลัวนะแต่ก็อยากรู้เราได้เตรียมอาวุธที่จะพอป้องกันตัวจากพวกมันแล้ว แต่ก็ยังแอบหวังอยู่ว่าถ้ามันมีจริงก็ขออย่าให้เป็นเขาได้ไหมคิมแทฮยอง ผมตัดสินใจโทรหาเขาแต่ก็ไม่รับเลยเขาเป็นอะไรของเขา เพื่อนในห้องบอกว่าเขาไม่สบายบอกคนอื่นได้แต่ไม่ยอมบอกผมมันหมายความว่าไง ผมกดเบอร์โทรหาเขาอีกครั้งเขารับแต่ก็ไม่พูดอะไร
"กลับบ้านทำไมไม่บอกกัน แล้วเป็นอะไรทำไมไม่บอก"
[ฉันไม่อยากให้นายเป็นห่วง] รู้ด้วยหรอ
"รู้ด้วยหรอว่าฉันเป็นห่วง"
[ถึงบ้านยัง]
"ถึงเมื่อกี๊แทยงมาส่ง" เขาไม่พูดอะไรต่อ
"สรุปนายเป็นไร"
[ฉันปวดหัวนะ]
"แค่ปวดหัวถึงกับกลับบ้าน"
[ถึงบ้านก็รีบเข้าบ้านอย่าออกมาตอนกลางคืนเด็ดขาด] เปลี่ยนเรื่องอีก
"รู้แล้วน่า"
[อย่าโกหกกันนะ] พูดเหมือนรู้อ่า
"ครับ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน" คนเราจะโดนเอาเปรียบไม่ได้
"พรุ่งนี้นายต้องไปกินข้าวกับฉัน" เขาเงียบไป
"ว่าไง"
[อืม]
"โอเค" ผมวางสายเขาทันที

      คิมแทฮยองผู้ที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวในบ้านแสนหรูของเขาวันนี้เขากลับมาที่บ้านเพื่อที่จะเตรียมขังตัวเองในห้องใต้ดินความทรมานและความเจ็บปวดกับการที่เขาต้องกลายเป็นปีศาจในค่ำคืนนี้ เขาเดินมายังชั้นใต้ดินห้องที่มีประตูหลายชั้นป้องกันการทำลายโดยเขา 
เขาเดินไปหยิบโซ่สี่เส้นมาล็อคขาและข้อมือของตัวเองไว้หลวมๆ
'ถ้าคืนนี้ฉันไม่เป็นหมาป่าก็คงจะดี' แทฮยองคิดในใจแล้วยืนนิ่งรอพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าและแสงพระจันทร์เข้ามาแทน




    ไลแคนท์ คือ มนุยษ์ที่ถูกสาปให้กลายเป็นหมาป่า สามารถแปลงร่างเป็นหมาป่าตอนไหนก็ได้ตามใจอยาก อาหารของไลแคนท์ก็เหมือนกับแวร์วูฟ ไลแคนท์จะตัวเล็กกว่าแวร์วูฟ เคลื่อนตัวว่องไวกว่า ขนสีขาวเงิน สามารถควบคุมตัวเองได้ ต่างจากเเวร์วูล์ฟที่ควบคุมตัวเองไม่ได้






คิดถึงกันไหม ห่างหายไปนาน อย่าเพิ่งทิ้งไรท์นะ 
มาต่อแล้ว จองกุกคิดว่าเป็นฝีมือของแทฮยองกับการตายของคนในหมู่บ้าน 
แล้วทุกคนคิดว่าใครกัน แทฮยองหรือเปล่า.....
ฝากติดตาม #วูฟคิมแท ด้วยนะ 
ถึงแทเราจะเย็นชาแต่ถ้าได้รักใครแล้วคนคนนั้นจะไม่ได้สัมผัสกับคำนั้นอีกเลย เดี๋ยวๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป


                { Winter Dark Theme }
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

124 ความคิดเห็น

  1. #112 แทกุกกี้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 00:09

    แแทเป็นไลแคนท์หรือแวร์วูฟ

    #112
    0
  2. #88 วีวี่2หวี20 (@erkmalaw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 16:50
    ง่อววววววว ยัยจู๊กกรุกแรงจังลูกแม่ 
    #88
    0
  3. #29 뷔국💕 (@46396) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 10:30
    มาต่อนะไรท์ ><
    คนทำอาจจะเป็นผมดำไม่ก้ไอผมบลอนก้ได้...ไม่ใช่แทหรอกเพราะแทไม่กินเนื้อ!
    #29
    0
  4. #16 TonklaNanthawat (@TonklaNanthawat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 19:11
    ชอบบบบบบบ มาต่อด้วยนะไรท์><
    #16
    0
  5. #15 Ironmanwithjk (@Ironmanwithjk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 19:28
    ต่อต่อต่อน้าาาลี้ลับมากๆ
    #15
    0
  6. #14 ชินนามอนด์ (@Jungkookmind) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 12:30
    มาต่อให้จบเยยยยยย ชอบบ
    #14
    0
  7. #13 Ironmanwithjk (@Ironmanwithjk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 10:50
    คิดถึงมากกกกก! ต่อน้าาาา
    #13
    0
  8. #12 mook0946382543 (@mook0946382543) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 06:51
    อือ~~~ คิดถึงจ้าาาา
    #12
    0