Werewolf (VKOOK)

ตอนที่ 2 : WereWolf : ดูแล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    11 ต.ค. 60

แสงแดดในยามเที่ยงที่ไม่ร้อนมากสักเท่าไหร่ทำให้ทุกคนได้ทำกิจกรรมต่างๆของตนเองอย่างมีความสุข บางคนก็ใช้เวลานี้พักผ่อน เล่นกีฬาบ้าง นั่งอ่านหนังสือ คุยเล่นกัน

'เด็กพวกนั้นดูมีความสุขดี พวกเขาใช้ชีวิตกันยังไงถึงมีความสุขกันนะ น่าอิจฉาสิ้นดีแทฮยองนั่งมองเด็กนั่งเรียนที่เดินเล่นกันอยู่ไม่ไกลนัก เขาอยากมีความสุขเหมือนคนอื่นแต่มันก็เป็นไปไม่ได้ แทฮยองลุกขึ้นแล้วเดินไปยังห้องน้ำ

"ไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันแฮะโลกกลมจัง" ชายผมบลอนใบหน้าหล่อคมจัดว่าหล่อเลยทีเดียวดวงตาดุดดั่งหมาป่าที่มองเห็นเหยื่อ และรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ แทฮยองเดินผ่านโดยไม่สนใจคำพูดของเขาแม้แต่น้อย

"ทำไมย้ายโรงเรียนบ่อยจังวะมีปัญหาอะไรวะ"

'มันก็ไม่ต่างกันย้ายตามมาทำไมวะแทฮยองยืนหันหลังให้

"ชีวิตใครชีวิตมันไม่ยุ่งดีสุด" แทฮยองเดินเข้าห้องน้ำทันที

"คิดว่าจะปกปิดได้นานแค่ไหน" เขโมโหที่แทฮยองไม่สนใจเขา แทเดินออกมา

"มันก็ขึ้นอยู่กับอีกคน" แทฮยองเดินจากเขาไปทันที

"เฮ้ย!คุยกับคนก็เป็นหรอ" จองกุกเดินมาตัดหน้าแทฮยอง เขาเดินมาเห็นแทยืนคุยกับอีกคนก่อนแทจะเดินออกมา

"...." แทเดินหนีจองกุกทันที

'หยิ่งชิป ถ้าอาจารย์ไม่บอกให้มาดูก็ไม่มาหรอกจองกุกเดินตาม

"ตามมาทำไม" แทเดินเข้าห้องสมุด

"นายต่างห่างตามฉันมา" จองกุกวิ่งนำ แทฮยองส่ายหัวแล้วเดินตามเข้าห้องสมุดไป ชอบธรรมชาติและชอบความเงียบ เขาเดินแยกกับจองกุกไปมุมที่ไม่มีคนและหยิบหนังสือเล่มนึงมาหนุนนอน ส่วนจองกุกก็เดินตามหาทั่วห้องสมุดแล้วดันไปสะดุดกับหนังสือเล่มนึงเข้า ตำนานมนุษย์หมาป่า จองกุกไม่รอช้าที่จะหยิบมันขึ้นมาอ่านเขาเดินเข้าไปหามุมอ่านหนังสือแล้วก็เจอแทนอนหลับอยู่เขาค่อยๆเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆแท

'จะว่าไปเขาก็ดูหล่อนะจองกุกเผลอยิ้มออกมาจองกุกเอาแต่จ้องมองแทเหมือนต้องมนต์สะกด แทค่อยๆลืมตาขึ้นเขารู้สึกว่ากำลังโดนจ้องมอง ความสารถมารถของแทคือได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวที่กำลังเข้ามาหาเขา แต่พอจองกุกเข้ามาเขากลับนิ่งเฉย เขาก็รู้อีกว่าคนที่จ้องนั้นคือจองกุกเขาจำกลิ่นของจองกุกได้ดีกลิ่นที่หอมชวนน่าหลงใหล จองกุกรีบหันหน้าไปทางอื่นทันทีที่แทลืมตาขึ้น

"ฉันจะนอน" แทพูดเรียบๆ

"ก็นอนไปดิใครห้าม"

"คนเดียว" แทลุกขึ้นทันทีเขาเหลือบไปเห็นหนังสือที่จองกุกถือมา

"อ่านเรื่องพวกนี้ด้วยหรอ อย่าไปงมงายให้มาก" แทเดินออกไปทันที

"ความชอบส่วนตัวไหมวะ" จองกุกกำหมัดแน่นในใจเขาอยากจะปาหนังสือใส่แทด้วยซ้ำ จองกุกเดินออกไปจากห้องสมุดทันที แทเดินไปหามุมอื่นนอนเขาจับที่อกตัวเองใจเขาเต้นแรงผิดปกติ

'ความรู้สึกนี้มันคืออะไรเขาเอาแต่นึกภาพที่จองกุกมองเขาใบหน้าที่หวานสวยนั้นพร้อมกลิ่นกายที่หวานหอม แทไล่ความคิดนั้นออกไปทันที

"นั่นแทฮยองนี่แกพี่เขาหล่อ" เสียงเด็กผู้หญิงกลุ่มนึงที่นั่งคุยกันอยู่อีกฝั่งนึงโดนมีชั้นหนังสือกั้นอยู่

'ที่นี่มันมีที่เงียบๆบ้างไหมวะเดินออกจากห้องสมุดทันที

'จะหาที่นอนกลางวันมันมีไหมแทบ่นในใจแล้วเดินไปที่ดาดฟ้าทันที ทันทีที่เดินไปถึงเขาก็หามุมร่มๆเพื่อที่จะนอน

"นายตามฉันมาทำไม" จองกุกเงยหน้าขึ้นมองแทอย่างเอาเรื่อง

"เฮ้อ!" แทถอนหายใจ

'ไม่มีสินะแทกำลังจะเดินกลับ

"จะไปหาที่เงียบๆนอนละสิ ที่นี่ไม่มีหรอกนอกจากบนนี้" จองกุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แทยืนนิ่ง

"จริงๆฉันแบ่งที่ให้นายนอนเอาไหมแลกกับข้าวกลางวัน"

'ไปหลอกเด็กเขาก็ไม่เชื่อหรอกแทเดินลงไปทันที

"ไอ้หยิ่งเอ้ย ไอ้เย็นชา ไอ้อิฐไอ้หินไอ้ปูน ไอ้..." จองกุกเงียบทันทีแทเดินกลับมาไง เขาเดินมาหาจองกุกที่นั่งอยู่

"นะ ..นายเข้ามาทำไม" แทเดินเข้าใกล้จองกุกเรื่อยๆ

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ทำมาเผื่อ" เเทวางเป้ลงแล้วนอนลงทันทีจองกุกนั่งตัวเกรง แทนอนลงข้างจองกุกห่างกันนิดเดียวถ้าเขาขยับตัวก็จะชนกับแททันที

'เมื่อกี๊เขาบอกจะทำมาเผื่อหรอจองกุกเหลือบมองแทที่นอนหลับอยู่

"นี่หลับแล้วหรอ"

'ไหนบอกเงียบแทคิดในใจ จองกุกนั่งพิงฝาผนังแล้วก็อ่านหนังสือที่เพิ่งยืมจากห้องสมุดมา

เล่ากันว่ามนุษย์หมาป่าชอบหลีกตัวออกจากสิ่งมีชีวิตแทบทุกชนิด แต่บางกลุ่มก็จะอยู่กันเป็นกลุ่มก้อนเพื่อช่วยกันกำจัดเหยื่อ.....    จองกุกอ่านได้ซักพักก็ปิดหนังสือลง

'พวกเขามีอยู่จริงผมเชื่ออย่างนั้นจองกุกวางหนังสือลงแล้วหันมองคนที่หลับอยู่ข้างๆ

'ฉันจะทำให้นายรู้ว่ามนุษย์หมาป่ามีจริง'

จองกุกเห็นแทหลับตัวเองก็เริ่มง่วงแต่ก็นอนไม่ได้เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็ถึงเวลาที่ต้องไปเรียน เวลาพักเที่ยงที่นี่นานกว่าที่อื่นทุกคนจึงรีบใช้เวลาพักให้คุ้มที่สุด ก่อนที่จะไปเรียนต่อ

"นาย!!" จองกุกสะกิดแทเพราะได้เวลาเรียนแล้ว

"แท...ฮยองตื่นได้แล้ว" จองกุกพยายามปลุกเขาแทกระพริบตาปรับแสงแล้วลืมตาขึ้นสบตากับจองกุกพอดี ทั้งสองจ้องมองกันอยู่สักพักดั่งมนต์ต้อง

 จองกุกกระพริบตาแล้วลุกขึ้นยืนเดินนำแทออกไปแทลุกขึ้นหยิบกระเป๋าและหยิบเอาหนังสือที่จองกุกวางไว้ขึ้นมาแล้วเดินตามจองกุกไป

"คิมแทฮยองกับจอนจองกุก" จงซอกยืนทักทายส่วนจองกุกก็โค้งตัวลงแทจับมือจองกุกแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

"อะไรของนายมารยาทไม่มีหรอ" จองกุกว่าแทแต่อีกคนก็ไม่สนใจลากจองกุกเข้าห้องเรียนทันที

"ว้าว เข้าห้องมาพร้อมกันด้วย" ยูคยอมแซวจองกุกแทปล่อยมือจองกุกทันทีแล้วเดินไปนั่งที่ตัวเอง

"มึงไปไหนกันมาวะ" ยูคยอม

"ห้องสมุดไงหาที่อ่านหนังสือ"

"กูนอนอยู่นั่นทำไมกูไม่เห็นมึง"ยูคยอม

"บอกลงไปเข้าห้องน้ำนี่แอบทำไรกันมาวะ" มินกยู

"ก็แค่บังเอิญ" แทยงพูดขึ้น

"มึงชวนแทฮยองเข้าแก๊งไหม" ยูคยอม

"อย่าเลย" จองกุกและแทยงประสานเสียงกัน

"ทำไมวะมันไม่มีเพื่อนนะเว้ย"

"เขาต้องการอยู่คนเดียวมากกว่า" จองกุกหันไปมองแทที่นั่งขีดเขียนอะไรบางอย่างบนสมุด

"เออกูเข้าใจมึงเพราะอนาคตมึงจะเป็นแฟนกัน" ยูคยอมตบบ่าจองกุก

ผัวะ!!                        

"ขอบใจมากแท" จองกุกบอกแทยงที่ตบหัวยูคยอม

"อะไรวะกูพูดเรื่องจริงเน้อ" ยูคยอมหาพันธมิตรกยูก็นั่งขำ

"มันอยู่หมู่บ้านเดียวกับมึงใช่ไหม" ยูคยอม

"ไม่รู้" จองกุกส่ายหัวไปมา

"จองกุก" มินซอกเรียกจองกุก

"มีไรหัวหน้า"

"ได้เรื่องละวะเดี๋ยวเย็นนี้จะโทรบอกนะเว้ยขอสรุปก่อน" จองกุกให้มินซอกสืบเรื่องการตายของคนในหมู่บ้านเขา

"โอเค"

หลังจากเลิกเรียนทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แทยงกับจองกุกก็มายืนรอรถที่ป้ายรถเมล์

"ไม่ให้กูไปส่งจริงดิ" แทยงถามจองกุกอีกครั้ง

"ไปต้องหรอกไปส่งกูแล้วกว่ามึงจะถึงบ้านมึงก็ค่ำพอดี กูกลับเองได้" จองกุกยิ้มให้แทยง แล้วแทฮยองเดินมารอรถเช่นกัน

"รถมาพอดีไปก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้" จองกุกโบกมือลาแทยงแล้วเดินขึ้นรถ แทฮยองเดินขึ้นตามไป

[Part.Jk]

แทยงคือเพื่อนสนิทของผม มันคือเพื่อนผมตั้งแต่เรียนประถมแล้ว เราสนิทกันมากพูดคุยได้แทบทุกเรื่องแต่บ้างเรื่องเราก็ไม่คุยเช่นเรื่องความรักมันไม่เคยปรึกษาผมเลยอยากรู้เหมือนกันนะว่ามันชอบใครอยู่หรือป่าวเรื่องเพื่อนชอบมากชอบยุ่งมากแต่เรื่องคนนอกผมไม่ค่อยอยากยุ่งซักเท่าไหร่หรอก

ผมเดินขึ้นรถมาแล้วก็มีคนตามผมมาคิมแทฮยองตามมาทำไมไอ้มนุษย์หิน ที่นั่งเต็มผมเดินไปจับราวไว้แล้วแทฮยองก็เดินตามผม

"นายตามฉัน" เหมือนเดิมไม่คุยด้วยเขามายืนอยู่ใกล้ๆผมที่ก็เยอะแยะ

"เฮ้ยจองกุกนี่หว่า" เสียงพวกรุ่นพี่ที่โรงเรียนทักไม่นับว่าเป็นรุ่นพี่เท่าไหร่หรอกพวกนักเลงมากว่า

"มาคนเดียวด้วย" มันยังคงจ้องมองมาที่ผมผมทำเป็นไม่สนใจพวกมันแล้วจู่ๆแทฮยองก็ดึงผมเข้าไปซบอกเขา วินาทีนั้นมันทำให้ใจผมเต้นแรงมากผมได้แต่ยืนแข็งทื่อเป็นหินส่วนเขาก็นิ่งไม่พูดอะไร ผมเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วดันเขาออก แต่เขากลับโอบไหล่ผมไว้

"มึงเห็นแฟนเขาไหมสัส เสียงพวกนั้นคุยกัน แฟนหรอใครแฟนไอ้เนี่ยมนุษย์หิน

"อยู่เฉยๆ" เขาทำหน้านิ่ง ผมก็ยืนนิ่งตามที่เขาบอกจนถึงป้าย

"ขอบใจ" ผมหันไปบอกเขาหลังจากเดินลงมาส่วนเขาอะหรอเดินหนีผมเฉยเลย ผมจึงเดินเข้าหมู่บ้านไปบ้านเขาอยู่ที่ไหนเขาอยู่ในหมู่บ้านผมจริงหรอทำไมเขาเดินไปอีกทางละ ทำไมผมต้องอยากรู้เรื่องเขา

[Part.V]

"กลับมาแล้วครับ" พอแยกกับจองกุกผมก็ตรงมาที่บ้านทันทีพ่อกับแม่ผมเรามาสร้างบ้านไว้หลังเขาที่อยู่ท้ายหมู่บ้านที่จองกุก

"แม่ครับพรุ่งนี้ทำกับข้าวให้สองชุดนะ" ผมไม่ลืมที่เคยบอกจองกุกหรอก

"เอาไปให้ใคร" แม่หันมาถาม ให้ใคร...

"เพื่อนครับ" ผมเดินเข้าห้องครัวหยิบเอากล่องนมในตู้เย็นออกมา

"พ่อแทฮยองมีเพื่อนแล้ว" แม่ผมดูตื่นเต้นที่ผมได้เพื่อนใหม่ เพราะผมไม่คบเพื่อน เขาไม่ใช่เพื่อนผมหรอกแม่ ผมเดินเข้าห้องไปทันที

"ทำไมต้องอยากรู้เรื่องนี้ จองกุก" ผมหยิบหนังสือที่จองกุกลืมไว้ขึ้นมาอ่าน มันเป็นเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาแต่บางตอนก็เหมือนใส่ไข่ไปด้วยและบางเรื่องผมก็ไม่เคยรู้เพราะผมไม่ค้องการที่จะเป็นมัน

"แทฮยอง" แม่ผมเดินเข้ามาในห้องผมหันไปมองเขา

"ลงไปกินข้าวกันเถอะ"

"เรากินไม่ได้นะแม่" ผมพูดขึ้น เรากินข้าวเหมือนคนทั่วไปไม่ได้เพราะเราไม่ใช่มนุษย์เหมือนคนทั่วไปข้าวที่ห่อไปโรงเรียนผมไม่ได้กินมันหรอกเพียงแค่อยากให้ทำตัวเหมือนมนุษย์ทั่วไป

"แท แม่เชื่อว่าต้องมีคนช่วยลูกได้นะ" แม่ผมยิ้มให้ผมก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ครืดดดด// เสียงโทรศัพท์

"สวัสดีครับ"

[แทฮยองป๊ะ] เสียงใสๆคุ้นหู

"ครับ"

[ฉันเองจองกุก] ไปเอาเบอร์มาจากไหน

[พอรู้ว่าเป็นฉันก็เงียบเลยนะ ทำไมเสียงฉันทำให้นายใจเต้นแรงหรอ]

"มีเรื่องอะไร"

[พรุ่งนี้อย่าลืมมื้อเที่ยงฉัน]

"อืม"

[นายพูดวันกี่คำเคยนับไหม] ต้องนับด้วยหรอ

[พรุ่งไปเรียนกี่โมง] ถามทำไม

[ไปเรียนพร้อมกันนะพรุ่งนี้]

"แค่นี้ใช่ไหม" ทำไมชอบมากวน (ใจ) ผมตลอดเลย กลับบ้านมาก็คิดว่าจะเงียบหูยังตามมาอีก

[อืม] แล้วจองกุกก็ตัดสายผมทันที ผมโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้วทิ้งตัวลงนอน


 

"เวลาใกล้มาถึงอีกแล้วสินะ" ผมค่อยๆหลับตาลง

 

 

 

เป็นยังไงกันบ้าง ติชมไรท์ได้นะ แต่อย่าแรงคึๆๆๆ แทฮยองผู้นิ่งดั่งหินมีความหวงจองกุก จองกุกมีความงอนแทฮยองใช่ไหม เรื่องนี้ใครรุกกัน เอ๊ะยังไง ไรท์มาแก้คำผิด

โปรดติดตามตอนต่อไป..........



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

124 ความคิดเห็น

  1. #123 gdgdgj (@gdgdgj) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 04:24
    คือเราเพิ่งมาเจอเรื่องนี้เนื้อหาน่าติดตามดีนะคะเเต่มันติดตรงวรรค์นิดนึง เราว่าไรท์น่าจะลองเว้นวรรค์ให้กว้างนิดนึงนะแบบนี้มันดูบีบๆไปอ่านเเล้วรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยแต่งดีเเล้วค่ะแต่เราว่าคุณสามารถพัฒนาได้ขึ้นอีกสู้ๆนะคะ
    #123
    1
    • #123-1 KR_96 (@Kookrun_96) (จากตอนที่ 2)
      12 พฤษภาคม 2562 / 14:48
      ขอบคุณง้าบ ไรท์จะเอาไปปรับปรุงฮับโผ้ม
      #123-1
  2. #109 อิกิระ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 23:28

    ชชอบค่าไรท์แต่งสนุกน่าอ่านดี

    #109
    0
  3. #26 뷔국💕 (@46396) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 12:04
    ชอบมากเลยอ่าา
    #26
    0
  4. #22 phirayajungkook (@phirayajungkook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 09:21
    หมาแทเย็นชามากก พูดหน่อยยน
    #22
    0
  5. #6 mook0946382543 (@mook0946382543) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 21:42
    มันดีมากจริงๆ รออ่านจ้าาาาา~
    #6
    0
  6. #5 Ironmanwithjk (@Ironmanwithjk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 21:13
    ค้างรุนแรงมากข่า คำพูดทิ้งท้ายทำให้ค้าง :-:
    #5
    0