Justice League : GRAVITA

ตอนที่ 8 : EPISODE 1 : CHAPTER 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    30 ต.ค. 63

CHAPTER 7

 

เจดรู้สึกเหมือนตัวเองเกิดใหม่

 

หลังจากที่ปลอกคอระงับพลังของเธอถูกทำลายแล้ว พลังทั้งหมดก็ไหลเข้ามาหาเธอราวกับสายน้ำ เธอรับรู้ถึงพลังที่ชโลมไปทั่วตัวราวหยาดน้ำฝน อบอุ่นราวกับแช่ในบ่อน้ำร้อนกลางฤดูหนาว

แผลต่างๆ ทั่วทั้งร่างของเธอค่อยๆ สมานเข้าหากันราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น หลงเหลือเพียงรอยขาดบนเสื้อผ้า สติที่ลางเลือนของเธอถูกรีเซ็ทขึ้นใหม่ราวกับเธอได้นอนเต็มอิ่มและตื่นเต็มตา

 

พลังของกราวิต้าช่างน่ากลัวยิ่งนัก...

 

...และน่าสนุกด้วย

 

ไม่รอช้า เจดที่เคยเห็นการใช้พลังของเจ้าของร่างเดิมของเธอรีบระเบิดพลังออกมาทันที เด็กสาวควบคุมสนามแม่เหล็กใหม่ เปลี่ยนให้เหล่าการ์ดและแบล็กแมนต้าได้พบเจอกับการเปลี่ยนแรงโน้มถ่วงที่พวกเขารู้สึกหนักขึ้นกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า

 

“นี่มันอะไรกัน!!”

 

แบล็กแมนต้าโวยวาย ชุดเกราะและอาวุธของเขาหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

เจดใช้พลังเปลี่ยนแปลงสนามแม่เหล็กกับตัวเองบ้าง ตอนนี้เธอลอยขึ้นเหนือพื้นและกำลังลอยไปหาร่างของแบล็กแมนต้าที่นอนอยู่กับพื้นแล้ว

 

“แกทำอะไรกับฉัน!!”

 

“ลงโทษไง” เจดพบว่าเสียงของเธอฟังดูเย็นกว่าปกตินิดหน่อย

 

“ข้อหาทำร้ายตัวละครที่ฉันชอบ”

 

และแล้วเธอก็เปลี่ยนกระแสแรงให้ร่างของแบล็กแมนต้าลอยละลิ่วและจมทะเลลงไป เหลือเพียงดาบสีดำสนิทที่นอนแน่นิ่งบนพื้นน้ำแข็ง

 

ทหารคนอื่นที่ถูกทำให้หนักเช่นกันกับเจ้านายของพวกเขามีสีหน้าหวาดหวั่น ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ซึ่งนั่นทำให้เจดเสียสมาธิ เพราะมันทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์ครั้งแรกที่เธอได้เห็นยามเข้ามาอยู่ในร่างนี้

…สีหน้าหวาดกลัวของนายทหารพวกนั้นตอนเห็นเธอ....

 

และแล้วสมดุลพลังของเจดก็หายไป

 

แรงส่งที่ทำให้เจดลอยได้หายไป เธอกลับลงมายืนบนพื้นด้วยขาทั้งสองข้างในขณะที่ทหารเพิ่งเริ่มลุกกันได้ พวกเขาโยนปืนทิ้งและรีบวิ่งกลับฐานไป

 

“นั่นมันเจ๋งไปเลย” บิลลี่กล่าวออกมาอย่างอึ้งๆ “เธอมันสุดยอดไปเลยเจด!”

เด็กสาวมองมือของตัวเองช้าๆ

 

เจ๋งงั้นเหรอ...

เธอสายหัวไล่ความรู้สึกแย่ๆออกไป

ไม่ อย่าลืมสิ...

 

...เธอคือ เจด ไมเยอร์ 

 

“เราต้องออกจากที่นี่” เด็กสาวหันไปบอกทุกคน “เรามีเวลาไม่มากก่อน-”

 

“พวกเด็กเหลือขอ!!!”

 

ก่อนที่เจดจะพูดจบประโยค ร่างเปียกปอนของแบล็กแมนต้าก็ปรากฏขึ้นที่แผ่นน้ำแข็งไม่ไกล ตาของเขาเรื่องแสงสีแดงก่ำ

 

“ตายซะ!!!”

 

และแล้วเขาก็ยิงแสงเลเซอร์พลานุภาพสูงออกมาจากดวงตาที่เกราะ เจดยกมือขึ้น เธอบังคับสนามพลังให้เป็นโล่ห์ป้องกันพวกเขา

เจดแปลกใจนิดหน่อยที่ตัวเองทำอะไรแบบนี้ได้ด้วย นี่น่าจะเป็นสาเหตุที่เธอไม่โดนระเบิดตายในครั้งแรกที่เธอลืมตาในร่างของกราวิต้า

แต่การสร้างสนามพลังนี้ให้แข็งแรงก็ทำได้ไม่นานนัก

 

“โฟกัสหน่อย ไมเยอร์!” เดเมี่ยนตะโกนบอก “เธอต้องตั้งสมาธิ ไม่อย่างนั้นเกราะจะแตกเอา!”

นั่นทำให้เด็กสาวนึกถึงตอนที่แบทแมนบอกให้กรีนแลนเทิร์นตั้งสมาธิ ตอนที่พวกเขาสู้กับซุปเปอร์แมนครั้งแรกเลย แอบเข้าใจความรู้สึกฮาลแล้วแฮะ

 

“สมาธิ! ไมเยอร์!”

 

“เหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูกเลย” เจดพูดลอดไรฟันก่อนเพิ่มความเข้มข้นของสนามพลัเพื่อปกป้องทีมของเธอ

 

แบล็กแมนต้าหยุดพลังของเขาไว้ก่อนคำรามด้วยความโกรธ เขาเดินย่ำเท้ามาหาพวกเธออย่างรวดเร็วก่อนยิงแสงเลเซอร์ออกมาจากตานั่นอีกรอบ รอบนี้พวกเขากระโดดหลบแทน

แสงสีแดงทำให้น้ำแข็งระเหิดอย่างรวดเร็วและระเบิดหินเป็นจุณ

 

“เราอยู่แบบนี้ตลอดไปไม่ได้!” คอนเนอร์ท้วงขึ้นมา “เราต้องทำอะไรสักอย่าง”

 

“ตานั่น!” บิลลี่ทักขึ้น “เราต้องจัดการตานั่น!”

 

“มันจะมีจังหวะที่แสงเลเซอร์ต้องรีชาร์จ” จอนเสริม “ถ้าเราจัดการตอนนั้นได้...”

 

“ระยะทางจากเราถึงหมอนั่นประมาณเท่าไหร่กัน” เจดถามออกไป

“น่าจะประมาณร้อยยี่สิบเมตร” คอนเนอร์บอกเธอ

“ทิศทางลมล่ะ” เธอถาม

“ไม่ต้องกังวล ลมไปทางหมอนั่น” เดเมี่ยนที่เปิดเช็คข้อมูลเอ่ยตอบ

“งั้นก็เยี่ยมไปเลย” จอนฉีกยิ้ม

“พวกนายมีโอกาสครั้งเดียวเท่านั้นนะ” คอนเนอร์ที่เริ่มตามพวกเขาทันพูดด้วยความเป็นห่วง “อย่าทำพังเชียวล่ะ”

“เฮ้! พวกนายพูดถึงอะไรกันน่ะ” บิลลี่โวยด้วยความสงสัย

“คอยดูละกัน แบทสัน” โรบินคว้าดาบของเขาออกมาจากฝัก รอยยิ้มฉบับบ้านค้างคาวถูกยกออกมาฉาบบนใบหน้าเด็กหนุ่ม

 

“พร้อมนะไมเยอร์”

“พร้อมเสมอคุณเวย์น” เจดยกยิ้มบ้าง

 

เมื่อไฟจากดวงตาแบล็กแมนต้าค่อยๆ มอดลง ก็ถึงเวลาที่พวกเขารอคอย

 

“ตอนนี้แหละ!” จอนตะโกนลั่น

เจดใช้สนามพลังดันตัวเองขึ้นจากพื้นอีกหน แต่รอบนี้เธอคว้าข้อมือเดเมี่ยนมาด้วย เด็กสาวออกแรงเหวี่ยงหัวหน้าทีมตัวเองด้วยสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ก่อนตัวเดเมี่ยนจะพุ่งออกไปหาแบล็กแมนต้าด้วยความเร่งสิบเมตรต่อวินาทีกำลังสอง

 

“อะไร-”

 

เด็กหนุ่มไม่รอให้วายร้ายชุดดำพูดต่อ ทันทีที่เท้าของเขาแตะถึงตัวแบล็กแมนต้า เขาก็ปักดาบลงไปที่ระหว่าตาสีแดงคู่นั้น การถูกทำลายวงจรส่งผลให้กระแสไฟฟ้าเกิดการช็อต ชุดเกราะของแบล็กแมนต้าที่เป็นตัวนำไฟฟ้าชั้นดีก็ส่งกระแสไฟฟ้ารุนแรงไปทั่วร่าง ส่งผลให้คนในชุดเกราะที่ทนความแรงของกระแสไฟฟ้าไม่ไหวสลบทันที

เดเมี่ยนกลับมายืนบนสองเท้าของเขาอีกครั้งบนพื้นน้ำแข็งและกระชากดาบของเขาออกมา

 

“ว้าว นั่นมันอะไรกันน่ะ...” บิลลี่ร้องอย่างทึ่งๆ

 

“เรียกว่าการตกในแนวราบได้ไหมนะ” คอนเนอร์ยกยิ้มออกมา ความสามารถในส่วนดีเอ็นเอที่เป็นของเล็กซ์ ลูเทอร์ในตัวเขากำลังทำงาน

“เหมือนกับการตกด้วยแรงโน้มถ่วงในแนวดิ่ง แต่แค่ใช้พลังของเจดเปลี่ยนทิศของแรงโน้มถ่วงจากลงพื้นให้ไปหาตัวแบล็กแมนต้าเท่านั้น”

คริปโตเนี่ยนรุ่นพี่อธิบายในขณะที่คนน้องพยักหน้ารับอย่างสนุกสนาน

 

“โว้ว...” บิลลี่อ้าปากกว้าง “ฉันควรจะตั้งใจเรียนฟิสิกส์ให้มากกว่านี้สินะ”

 

“ยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ” จอนยกนิ้ว

เจดยิ้มให้ทั้งสามคน ในขณะที่เดเมี่ยนกำลังเดินกลับมาหลังจากกำลังล็อกตัวร่างที่หมดสติของแบล็กแมนต้าเรียบร้อย

 

แต่แล้ว...

 

“เดเมี่ยน! ระวัง!!”

 

บิลลี่ตะโกนออกไปเมื่อเห็นบางอย่างกำลังบินตรงไปหาเด็กหนุ่ม

เจดบังคับพลังของเธอให้สร้างเกราะให้เดเมี่ยนที่กำลังกระโดดหลบอย่างทันท่วงที

แรงกระแทกของสิ่งปริศนาที่ตรงเข้าหาเดเมี่ยนส่งผลให้เกราะของเจดแตกอย่างรวดเร็ว ทำให้เด็กสาวทรุดลงกับพื้นหิมะเพราะความไม่เสถียรของพลัง

 

“โอ้... พระเจ้า” จอนอุทานออกมา

 

ร่างร่างหนึ่งยืนอยู่กลางแสงอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้นในตอนเช้า

 

“คลาร์ก?” คอนเนอร์อุทานออกมา

 

ซุปเปอร์แมนยืนอยู่ตรงนั้น...

 

เจดยกมือปิดปากด้วยความตกใจ

 

นี่ยังไม่ถึงสามสิบหกชั่วโมงด้วยซ้ำ...

 

อันที่จริงเธอไม่คิดด้วยซ้ำว่าเขาจะหายภายในสามสิบหกชั่วโมง ทั้งในภาพยนตร์ อนิเมชั่น และคอมมิกส์ ซุปเปอร์แมนใช้ระยะเวลานานกว่านั้นมากในการฟื้นฟูร่างกาย

หรือนี่จะเป็นผลกระทบที่เธอเข้ามาในร่างของกราวิต้ากัน...

 

บุรุษเหล็กหันมาตรงจุดที่พวกเธอยืนอยู่ และในเสี้ยววินาทีถัดมา เขาก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเจด

 

“เธอ...” คลาร์กคว้ารอบคอของเจดด้วยมือเดียวก่อนยกเธอให้ลอยขึ้น

 

“ฉันจำเธอได้”

 

จังหวะนั้นเจดไม่สามารถเรียกพลังของเธอออกมาใช้งานได้เลย เธอทำเพียงขัดขืนต่อสู้ด้วยกำลังที่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ ความกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจเด็กสาวเหมือนมือเย็นเยียบของซุปเปอร์แมนที่บีบรัดรอบคอเธอ

 

“เธอไม่ยอมให้ฉันอยู่ และไม่ยอมให้ฉันตาย” เสียงของคลาร์กฟังดูโกรธและเศร้าหมอง ตาของเขาเรืองแสงสีแดง

 

“เธอต้องการอะไรกันแน่!!!”

 

“พ่อครับ!!!”

 

จอนเข้ามาขวางระหว่าเธอกับพ่อของเขา

 

“ผมเอง! ผมโจนาธานเองครับ! พ่อจำผมได้ไหม!”

เสียงของจอนสั่นสะท้านในขณะที่เจดเลิกขัดขืนแล้ว เด็กสาวเริ่มขาดอากาศหายใจ ระยะการมองเห็นของเธอเริ่มพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา

 

“โจนาธาน....” บุรุษเหล็กทวนชื่อนั่นซ้ำอีกครั้ง

 

เจดทำได้เพียงภาวนาให้เขาจำได้...

 

....หรือไม่เธอก็ตายด้วยน้ำมือของบุรุษเหล็ก

 

...จะว่าไปมันก็ฟังดูเป็นการตายที่มีเกียรติใช้ได้ทีเดียว

 

ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น มือที่กำรอบคอเจดก็คลายออก

 

“จอน”

 

ดวงตาของคลาร์กเปลี่ยนกลับเป็นสีฟ้าสดใสดังเดิม เข้าสวมกอดลูกชายอันเป็นที่รักของเขา จอนเองก็กอดพ่อของเขาตอบเช่นกัน จอนยอมปล่อยให้ตัวเองร้องไห้เหมือนเด็กๆ ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของพ่อของเขา

 

บิลลี่และคอนเนอร์วิ่งมาดูอาการของเจด แต่เธอทำเพียงยกมือบอกพวกเขาว่าเธอไม่เป็นอะไร

 

“ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม” คลาร์กสำรวจร่างกายของลูกชาย

“ผมสบายดี” เด็กหนุ่มยิ้ม “แค่เห็นพ่อผมก็ดีใจแล้วครับ”

คลาร์กยิ้ม ก่อนจะเบนสายตาไม่ไว้วางใจมาหาเธอ

 

“เด็กคนนั้น...”

 

“เรื่องมันยาวน่ะครับ” จอนเกาแก้มเล็กน้อย “เอาเป็นว่าเธอมาจากโลกอื่น เหมือนวิญญาณของเธอโชคร้ายดันเข้ามาอยู่ในร่างของยัยแม่มดกราวิตี้คนนั้น แต่เธอไม่ใช่กราวิตี้นะ! เธอเป็นคนหาวิธีทำให้พ่อฟื้นล่ะ!”

 

“แล้วก็ช่วยชีวิตพวกเราด้วย” คอนเนอร์เสริม เขาส่งยิ้มอบอุ่นให้เจด “ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับคาล-เอล”

“คอน!” ซุปเปอร์แมนดึงชายอีกคนที่เปรียบเสมือนลูกของเขาไปกอด

พวกเขากอดกันอยู่สักพักก่อนคลาร์กจะถอนอ้อมกอดออกจากลูกชายของเขา

 

“สรุปว่าเธอเป็นคนดีสินะ” คลาร์กสรุปสิ่งที่ลูกชายทั้งสองของเขาบอก

“ครับ/ครับ” เด็กหนุ่มทั้งสองตอบอย่างพร้อมเพรียง

 

ซุปเปอร์แมนหันมามองเธอที่นั่งกุมคอแดงๆ ของตัวเอง เด็กสาวทำเพียงแค่ยิ้มตอบ

 

“โอเค...ขอโทษด้วยเรื่อง...เอ่อ...นั่นแหละ” คลาร์กเกาแก้มที่มีไรหนวดขึ้นอย่างเขินๆ ปนรู้สึกผิด

 

“แล้วก็ขอบคุณเรื่องที่ช่วยให้ฉันได้กลับมาและเรื่องช่วยลูกชายฉันทั้งสองคนด้วยนะ”

คลาร์กเดินมาพยุงเธอขึ้นพร้อมกับจับมือของเธอเป็นการขอบคุณ

 

“ด้วยความยินดีอย่างยิ่งค่ะ!” เด็กสาวตอบไปด้วยเสียงแหบแห้ง

เจดแทบจะเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่ ความกลัวก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น

เธอได้เชคแฮนด์กับซุปเปอร์แมน! โอเค เธอยอมให้เขาบีบคอเธอให้ตายตรงนี้ได้เลย!

 

“คลาร์ก...”

 

อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นไม่ไกล

 

“กำลังเสริมมาแล้ว” เดเมี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มน้อยๆ

 

“โลอิส...”

โลอิส เลน ปรากฏตัวขึ้นพร้อมสมาชิกลีกคนอื่นๆ ที่เดินทางผ่านบูมทิว์บของไซบอร์กเข้ามา เธอโผเข้าหาสามีของเธอ ทั้งคู่มองจุมพิตที่ดูดดื่มให้กันและกันท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังขึ้นยามเช้ามืด ทำให้ท้องฟ้าเหมือนถูกแบ่งเป็นสองสี ไล่จากสีเหลืองส้มไปยังดำของราตรีที่ยังไม่หมดไป

 

“เฮ้! ดูนั่นสิ”

บิลลี่ชี้ไปยังแสงเหนือที่อยู่บนฟากฟ้าฝั่งที่ยังคงมืดอยู่ ปรากฏการณ์ธรรมจางๆ ที่ใกล้จะมองไม่เห็นเพราะแสงอาทิตย์ปลิวไสวราวกับริ้วผ้า มันช่างสวยงามเหลือเกิน

 

“ข้าคิดว่าวันนี้เหล่าเทพเจ้าคงอยากต้อนรับการกลับมาของเจ้า” ไดอาน่ายิ้มแสดงความยินดี

 

“แต่เท่าที่ฉันรู้ เราไม่น่าเห็นแสงเหนือกันช่วงนี้นะ” ฮาลเลิกคิ้วก่อนโดนศอกแหลมๆ ของแบร์รี่กระทุ้งเข้าเต็มรัก

 

“อะไรก็เป็นไปได้เสมอนั่นแหละแลนเทิร์น” แบทแมนเอ่ย “ยินดีต้อนรับกลับมานะคลาร์ก”

 

“ยินดีที่ได้กลับมาเช่นกัน บรูซ” คลาร์กยิ้มตอบ

 

นี่เป็นบรรยากาศที่ดูอบอุ่นที่สุดในชีวิตของเจด ไมเยอร์เลย...

 

 

 

“ฉันรู้นะว่าเธอเป็นคนทำ”

 

เดเมี่ยนเดินมาปรากฏตัวข้างๆ เจดในส่วนพักผ่อนของลีกหลังจากที่พวกเธอกลับมาจากขั้วโลกเหนือกันแล้ว

 

หลังจากการปรากฏตัวของซุปเปอร์แมน ลีกก็มีงานให้ทำอีกมหาศาล พวกเขาจัดการเรื่องแลปลับที่ขั้วโลกเหนือ ทำความสะอาดเมือง และจับตัวร้ายที่คอยออกมาอาละวาดเข้าตะราง

 

แต่พวกเขาก็ดูมีความสุขดีที่ได้ทำ

 

ต้องพูดว่าทุกคนมีความสุขเพราะความหวังของพวกเขากลับมาแล้ว...ซุปเปอร์แมนกลับมาแล้ว

 

นอกจากนั้นยังมีเรื่องที่น่าดีใจยิ่งกว่าคืออาการของคิดแฟลชฟื้นตัวได้เร็วมาก เขากลับมาเดินได้แล้วและคงจะวิ่งได้ในเร็วๆนี้ บาบาร่า กอร์ดอนเองก็ฟื้นจากอาการโคม่าในเวลาเดียวกัน ราชินีเมร่าเองก็มีอาการที่ดีขึ้นอย่างมากจนจะเข้าสู่สภาวะปกติได้แล้ว ตอนนี้ราชินีแห่งแอตแลนติสมีข่าวดีมาบอกทุกคน

 

ราชินีทรงพระครรภ์แล้ว!!

นั่นทำให้อาเธอร์อยู่ไม่สุขเลยทีเดียว

 

“เรื่องอะไรงั้นเหรอ” เจดเอียงศีรษะถาม

 

“แสงเหนือ”

 

“โอ้ โดนจับได้เหรอเนี่ย” เจดยิ้มพร้อมเกาแก้มแก้เขิน

 

เดเมี่ยนยิ้มมุมปาก

 

“สวยดีใช่ไหมล่ะ ฉันว่ามันเข้ากับบรรยากาศดีนะ”

เด็กสาวหัวเราะเบาๆ

 

“ฉันก็ไม่ได้บอกว่ามันแย่ซะหน่อยนี่นา” เด็กหนุ่มหันมาตอบ

 

“ขอบใจ” เจดยิ้มให้เขา เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาก หลังจากที่รู้สึกหนักอกมาหลายวัน วันนี้เธอยกภูเขาลูกเบ้อเริ่มลูกนึงออกจากอกไปแล้ว

 

ถึงจะเหลืออีกหลายสิบลูกเลยก็ตาม...

 

“เรื่องที่พวกเขาฟื้นตัวได้เร็วขึ้นด้วย”

เดเมี่ยนเสริม

“ฉันตรวจสอบค่าสนามแม่เหล็กไฟฟ้าของของโลก มันมีค่าบางส่วนเปลี่ยนไปเล็กน้อย และค่าพวกนั้นส่งผลต่อการฟื้นตัวของร่างกายพวกเขา”

 

เจดมองหน้าเปลือยเปล่าไร้หน้ากากของเดเมี่ยน ดวงตาสีเขียวคู่นั้นจ้องเธอนิ่งๆ

 

พระเจ้า เขาหล่อเหมือนพ่อเขาชะมัด!!

 

โอเคๆ สนามแม่เหล็ก..

 

เจดไม่อยากให้เขามองว่าการที่ค่าสนามแม่เหล็กไฟฟ้าเปลี่ยนไปเป็นเพราะเธอเท่าไหร่ แต่ตอนที่เธอใช้พลัง เธอก็ยอมรับว่าเธอทำให้มันเปลี่ยนไปจริงๆ ถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ

 

“ก็อาจจะ” เจดตอบเบาๆ

 

เดเมี่ยนเงียบไปสักพักหนึ่ง

 

“ขอบคุณ” เขาพูด

 

เดเมี่ยน เวย์น พูดขอบคุณเธอ!! โอ้ วันนี้เธอตายตาหลับได้รึยังนะ...

เจดคงจะทำสีหน้าตกใจอะไรออกไป ซึ่งนั่นทำให้คู่หูของแบทแมนอมยิ้ม

 

“แต่ฉันก็ยังไม่ถือว่าเธอเป็นผู้ใช้พลังที่เก่งกาจหรอกนะ” เขาเสหน้ามองไปทางอื่น

 

“ที่นายทดสอบฉันตอนสู้กับแมนต้าน่ะนะ?” เจดยกมือขึ้นกอดอก

 

“รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

 

นั่นลงตัวกับที่เขาพยายามกดดันให้เธอใช้พลังตอนสู้กับแบล็กแมนต้าจริงๆ เดเมี่ยนอาจจะพอรู้อยู่แล้วว่าเธออาจจะรักษาตัวเองได้ด้วยพลังของเธอ แต่เขาแกล้งกดดันเธอไม่ให้ใช้พลัง เพื่อให้เธอใช้อะดรีนาลีนเฮือกสุดท้ายกระเสือกกระสนมาหยิบแบทตาแรงของเขาไปทำลายเครื่องระงับพลังที่คอ เพื่อดูขีดความสามารถของเธอในการใช้พลังยามที่รู้สึกว่าตัวเองมีภัยที่สุด

 

“ก็ตั้งแต่นายเขวี้ยงแบทตาแรงไปปักที่น้ำแข็งนั่นแหละ” เจดยักไหล่พลางขอบคุณสมองฉลาดๆ ของร่างนี้ที่ทำให้เธอตามเกมของพ่อหนุ่มนกน้อยนี่ทัน

“ถ้าจะแกล้งบอกว่าแบล็กแมนตาปัดมันทิ้งก็ช่วยทำให้มันตรงกับรัศมีการปัดของเขาหน่อยสิ”

 

เดเมี่ยนยกยิ้มประหลาดใจให้กับเธอ

“นิสัยค้างคาวน่ะ มันเลิกไม่ได้” เขาแก้ตัวพลางยักไหล่

สมกับเป็นพ่อลูกกันจริงๆ..

 

“ถ้าคราวหลังอยากจะทดสอบกันจริงๆ บอกก่อนก็ได้นะ” เจดส่ายหัว

 

เดเมี่ยนพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

 

“ไว้ถ้ามีโอกาสละกัน” เขายกมือลาเธอเพื่อไปทำธุระอย่างอื่นต่อ

 

“เดเมี่ยน”

 

“อะไร?”

 

เจดลังเลนิดหน่อย ก่อนหน้านี้เธอไปนั่งค้นความทรงจำของกราวิต้ามาอีกครั้ง และเธอก็เจอกับ...

 

“ฉันว่ามันมีวิธีที่ทำให้ทิม เดรกกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมนะ...”

 

คำพูดนั้นทำให้เดเมี่ยนชะงักไปทันที

 

“ยังไง” เขาหันมาถามเธอ มือทั้งสองข้างจับต้นแขนเธอเอาไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง

 

“คือเราต้อง-”

 

“เจด!” จอนตะโกนเรียกเธอก่อนวิ่งเข้ามา

“โอ้... นี่ฉันมาขัดจังหวะอะไรรึเปล่า?”

ซุปเปอร์บอยมองเพื่อนของเขาอย่างจับผิด เดเมี่ยนปล่อยแขนเธอก่อนมุ่ยหน้าอย่างอารมณ์เสียเล็กน้อย

 

“ไม่มีอะไรหรอกเค้นท์” เขาบอกปัด ก่อนหันมาทางเด็กสาว

“ไว้คุยกันนะไมเยอร์” เขาพูดส่งท้ายด้วยดวงตาสีเขียวที่เจดไม่คิดว่าจะได้เห็นความอ่อนโยนในดวงตาคู่นั้น

เจดพยักหน้าตอบเด็กหนุ่มบ้านค้างคาวก่อนหันกลับมายังคู่หูอีกคนของเด็กหนุ่มที่เพิ่งเดินไป

 

“เขาอารมณ์เสียเรื่องอะไรกันอีกล่ะ” เป็นจอนที่มุ่ยหน้าบ้าง

 

“คงเสียดายที่แบทแมนต้องออกไปทำงานแล้วไม่ได้กลับพร้อมเขาน่ะ” เจดช่วยแก้ตัวให้เดเมี่ยน

 

จอนส่ายหัวเบาๆ

 

“ว่าแต่...นายเรียกฉันทำไมเหรอ?” เจดถามด้วยความสงสัย

 

“อ้อ! ใช่!” จอนที่เหมือนจะลืมจุดประสงค์ของตัวเองไปหมดแล้วนึกขึ้นได้

 

“ว่าจะมาขอบคุณเธอน่ะ” จอนยิ้มกว้าง “สำหรับทุกเรื่องเลย”

 

“ด้วยความยินดีเลย จอน” เธอบอกเขา

 

“เจด เธอเป็นคนดี ฉันเชื่อแบบนั้นนะ” เด็กหนุ่มบอกกับเธอ ดวงตาสีฟ้าของเขาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น

เจดรู้สึกตื้นตันหัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

 

“ขอใจมากนะจอน” เธอยิ้มให้เขา “นั่นช่วยได้มากทีเดียว”

เด็กหนุ่มดึงเธอเข้าไปกอด เจดกอดเขาตอบ

 

โจนาธาน...เด็กหนุ่มคนนี้ช่างอบอุ่นเหมือนพ่อเขาทีเดียวเชียว เวลาไปไหนก็มีแต่สร้างความหวังและมั่นใจให้ผู้อื่นเสมอๆ

 

ที่สำคัญคือกล้ามเขาแน่นชะมัด!

 

นิดนึงก็ขอติ่งหน่อยเถอะ...

 

แล้วจอนก็ผละออกจากเธออย่างเขินๆ ก่อนทิ้งท้าย

 

“ไว้วันไหนสักวันที่เธอว่าง เธอไปทานมื้อเย็นบ้านฉันได้นะ” เขายกมือขึ้นลูบท้ายทอย “แม่ฉันต้องอยากเลี้ยงอาหารเธอชุดใหญ่แน่นอน”

“ได้สิ โจนาธาน” เธอหัวเราะเบาๆ

ซุปเปอร์บอยฉีกยิ้มให้เธอก่อนจะเดินจากไป

 

เจดมองตามร่างที่หายไปของจอน

 

ตอนนี้การปรากฏตัวของเธอทำให้อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไปมากกว่าที่คิด...

 

ก่อนหน้านี้ โลกและจัสติสลีกที่เคยเกือบล่มสลายเพราะเจ้าของร่างคนเก่า แต่เมื่อเธอเข้ามาแทนที่กราวิต้า แผนของดาร์ไซด์ก็กลับตาลปัตร ซุปเปอร์แมนที่ถูกสังหารโดยดูมส์เดย์ก็ถูกนำกลับมาอีกครั้ง เหล่าฮีโร่ที่บาดเจ็บก็ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วเพราะการเปลี่ยนแปลงอะไรเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มกลับมาคล้ายเนื้อเรื่องของจักรวาลที่เธอรู้จัก...

แต่อีกหลายล้านชีวิตทั้งในและนอกโลกที่ต้องจบลงเพราะเธอ...เจดจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น

 

นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น

 

เธอตัดสินใจแล้ว

 

เธอสัญญา 

 

เธอจะแก้ไขเรื่องทั้งหมดนี้ให้ได้ 

 

ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตาม!!

 

 

✢ ✢ ✢

 

ตายละะะะ เพิ่งเห็นว่าไม่ได้ตั้งเวลาอัพ5555

จบอีพี 1 แล้ววววว //จุดพลุฉลอง

รวมๆ ตั้งแต่อีพีแรก ไรท์เขียนไปกว่าสองหมื่นคำอ่ะ เมื่อยนิ้วจัดๆ555 แต่สนุกมากเลย

ก่อนอื่นก็ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามมาจนจบอีพีแรกนะคับ ทางนี้ดีใจมากๆ เลยที่มีคนอ่านและเม้นต์มาค่อนข้างเกินคาด นึกว่าจะไม่มีคนอ่านซะแล้ว //ก้มกราบเบญจางคประดิษฐ์

ผ่านมาเจ็ดตอน ไรท์รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของตัวละครพัฒนาไปค่อนข้างมากพอสมควร ทั้งความเชื่อใจที่มีให้กัน ทั้งความรู้ใจ(โดยเฉพาะตอนจัดการแบล็กแมนต้า) คือไรท์เขียนไปก็ดีใจไปกับพวกเขาด้วยที่ทั้งหมดกลมเกลียวกันมาขึ้น

ช่วงท้ายๆ แอบใส่โมเม้นต์ของตัวละครหลักไปนิดหน่อย ไม่รู้ว่าจะชอบกันไหม ใครชิปคู่ไหนก็มาพิมบอกกันด้วยนะคับ5555555

สุดท้ายก็ฝากติดตามตอนต่อๆ ไปด้วยนะคับ เรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ แน่นอน!!!

 

ปล. สัปดาห์หน้าไม่มีอัพนะคับ อัพอีกที 13 พ.ย. 2563 นะครับ

 

สุขสันต์วันลอยกระทงคับ!!!!


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #48 Yukisi! (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:16

    เลือกชิบใครไม่ได้เลยอะ....เอาเป็นฮาเร็มเนอะ
    #48
    1
    • #48-1 KkAmT(จากตอนที่ 8)
      7 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:18
      โอ๊ะ ได้หมดเลยครับ5555
      #48-1
  2. #13 โซระ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 04:26
    ฉันชิบหมดไม่ว่าจะรุ่นพ่อรุ่นลูก ฉันก็ชิบ
    #13
    1
    • #13-1 KookKaii_AmT(จากตอนที่ 8)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 11:52
      หื้มมมม //ยกมือขึ้นลูบคาง
      #13-1
  3. #12 Whan3523 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 21:41

    ชิปคู่ไหนดีชอบทุกคู่55555
    #12
    1
    • #12-1 KookKaii_AmT(จากตอนที่ 8)
      1 พฤศจิกายน 2563 / 11:51
      ได้หมดเลยสินะคับ //ครุ่นคิด5555
      #12-1