Justice League : GRAVITA

ตอนที่ 14 : EPISODE 2 : CHAPTER 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    19 ธ.ค. 63

CHAPTER 13

 

“นั่นเป็นเครื่องเล่นที่ช้ามากเลยรู้ไหม”

 

แบร์รี่บ่นอุบอิบหลังจากพวกเธอลงจากรถไฟเหาะในสวนสนุกเซนทรัลซิตี้

 

ใช่ พวกเธออยู่ในสวนสนุกเซนทรัลซิตี้ ที่ที่ขณะนี้กำลังมีการลดราคาบัตรสวนสนุก

 

โปรโมชั่นวันนี้ มากับเด็กอายุต่ำกว่าสิบห้าปีหนึ่งคน คุณได้บัตรผู้ใหญ่ฟรีอีกหนึ่งใบ!!

 

นั่นคือสาเหตุที่ทั้งคู่พาเธอมาด้วย..

 

ถามว่าทำไมไม่พาคนอื่นมา...

 

เพราะพวกเขาติดเรียนยังไงล่ะ!

 

แบร์รี่เล่าให้ฟังว่าเขาได้บัตรนี้มาจากโจ เวสต์ หัวหน้าที่ทำงานของเขา พอเห็นว่าถ้าพาเด็กมาได้อีกคน เขากับฮาลจะได้หารค่าบัตรคนละครึ่ง

 

สองคนนี้มันผู้ใหญ่ไม่ยอมโตที่ขี้เหนียวพอตัวทีเดียว..

 

แต่พวกเขาก็อ้างว่าพวกเขาอยากพาเธอมาคลายเครียดด้วย..

 

โอเค คลายเครียดก็คือคลายเครียด

 

“สายไหมมั้ยเจด”

 

แบร์รี่ถามขึ้นเมื่อเขาเห็นรถเข็นขายขนมอยู่ไม่ไกล พ่อหนุ่มแฟลชคนนี้รู้ทันทีว่าเด็กสาวอายุสิบสี่คนนี้ชอบของหวานอย่างมาก สงสัยเพราะเป็นพวกเดียวกัน เลยมองกันออก

 

เจดพยักหน้ารัวๆ ใส่เขา นั่นทำให้แบร์รี่อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้เธออย่างเอ็นดูก่อนลุกไปอุดหนุนขนมสายไหนจากรถเข็นคันนั้น

 

“เธอไม่เวียนหัวรึไงเจด” ฮาลที่นั่งพักลงไปที่ม้านั่งด้วยอาการคลื่นไส้เอ่ยถามเด็กสาว

 

“ไม่ค่ะ” เจดยกยิ้ม “แต่คุณเป็นนักบินนะฮาล คุณเวียนหัวกับอะไรแบบนี้ด้วยเหรอคะ”

 

“มันไม่เหมือนกันน่ะสิ” ฮาลตอบเด็กสาวที่หัวเราะคิกคักใส่เขา

 

“นี่สำหรับเธอ” แบร์รี่ที่กลับจากการซื้อสายไหมแล้วส่งขนมหวานให้เธอ

 

“เอาไหมคะ” เธอหันไปถามฮาล นักบินหนุ่มโบกมือปัด

 

“ทำอะไรต่อดีล่ะ” แบร์รี่มองไปรอบๆ 

 

“ไปเล่นไอนั่นกันไหม”

 

นักนิติวิทยาศาสตร์หนุ่มชี้ไปยังเครื่องเล่นอันสูงที่มีเสียงกรีดร้องอย่างหวาดกลัวดังขึ้น

 

“ขอผ่าน” ฮาลปฏิเสธทันควัน

 

“อันนั้นไหมคะ?”

 

เจดชี้ไปที่ชิงช้าสวรรค์อันยักษ์

 

“เยี่ยมเลย” แบร์รี่ว่า “ไปกันเถอะ”

 

 

 

“วิวบนนี้ดูดีใช่เล่น” ฮาลพูดออกมาหลังจากมองออกไปผ่านกระจก

 

เจดเห็นด้วยกับเขาทีเดียว ตึกสูงและถนนที่ดูเป็นระเบียบ เซนทรัลซิตี้เป็นเมืองที่ดูสมัยใหม่ มีความสดใส และดูตื่นตัวตลอดเวลา ไม่หม่นหมองมืดมัวเหมือนก็อทแธม

 

“ที่สำคัญเห็นแฟลชมิวเซียมด้วยนะ” แบร์รี่ยกยิ้มอย่างภูมิใจ

 

“จ้าๆ พ่อผู้พิทักษ์แห่งเซนทรัลซิตี้” นักบินหนุ่มทำท่าล้อเลียนเพื่อนของเขา

 

และแล้วบทสนทนาก็ถูกเปลี่ยนไปพูดเรื่องแฟลชพ้อยต์ แฟลชคุยกับเธอเรื่องเหตุการณ์นั้นอย่างสนอกสนใจ ในขณะที่ฮาลงอแงเมื่อเจดพูดไปว่าในทามไลน์นั้นเขาเป็นเพียงนักบินกามิกาเซ่เท่านั้น

 

ทันใดนั้นเอง

 

ตู้ม!!

 

เสียงระเบิดดังขึ้น มีควันโพยพุ่งออกมาจากพิพิธภัณฑ์แฟลชของแบร์รี

 

“โถ่ ไม่เอาน่า” แบร์รี่โวยวาย “จะไม่ให้พักกันเลยรึไง”

 

จากนั้นแบร์รี่ก็หายไปด้วยความเร็วแสง

 

“ไม่ไปช่วยเหรอคะฮาล” เจดหันไปถามชายอีกคนที่นั่งอยู่กับเธอ

 

“ไม่ล่ะ” ฮาลยักไหล่ “ที่นั่นโดนระเบิดเป็นว่าเล่นอยู่แล้ว และแฟลชก็จัดการได้ทุกครั้งนั่นแหละ”

 

“อ๋อ...”

 

เจดหันมองแสงสีแดงที่กำลังเข้าไปในอาคาร จู่ๆ เธอก็รู้สึกตะหงิดใจแบบแปลกๆ

 

และเซ้นส์ของเธอก็ไม่ทำให้เธอผิดหวังแม้แต่น้อย

 

ตู้ม!!!

 

เสียงระเบิดอีกระลอกดังขึ้น รอบนี้เป็นใต้เท้าของพวกเขา

 

มีคนพยายามจะระเบิดชิงช้าสวรรค์!

 

ชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่หยุดทำงานในทันที เจดเห็นควันไฟโพยพุ่งมาจากกลางวงล้อ

 

ไม่นานนักชิงช้าสวรรค์ทั้งอันก็เริ่มเอียง

 

“เจด!” ฮาลในชุดแลนเทิร์นพุ่งเข้ามาช้อนตัวเด็กสาวก่อนพาเธออกนอกตู้โดยสารของพวกเขา

 

สภาพชิงช้าสวรรค์ไม่สู้ดีนัก มันเอียงมากและมีควันไฟโพยพุ่งออกมาจากโครงหลายจุด

 

“ไปหาที่ปลอดภัย!” ฮาลบอกเธอเมื่อเขาพาเด็กสาวมาส่งถึงพื้นแล้ว

 

“อย่าเอาตัวไปเสี่ยงที่ไหนเด็ดขาด!!”

 

แลนเทิร์นบอกเธอเป็นคำสุดท้ายก่อนบินขึ้นไป เขาสร้างมือยักษ์มาดันชิงช้าสวรรค์ไว้ไม่ให้เอียงมากกว่าเดิม

 

เจดมองหายนะตรงหน้าอย่างหวาดหวั่น เธอได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างหวาดกลัวของประชาชน เด็กบางคนร้องไห้ และเจ้าหน้าที่ที่พยายามออกมาควบคุมสถานการณ์ก็ดูเหมือนจะทำได้ไม่ดีนัก

 

ใครกันที่ทำแบบนี้!

 

“แง้!!!!!”

 

เจดได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้ เด็กผู้หญิงผมสีน้ำตาลกำลังหันไปมาอย่างหวาดกลัว

 

“ไม่ร้องนะสาวน้อย” เจดพุ่งเข้าไปคว้าตัวเด็กสาวคนนั้นขึ้นมาในอ้อมกอดก่อนปลอบเธอ

 

“ม…แม่หนู...ฮึก...อยู่ไหน ฮึก” เด็กสาวสะอื้น ตัวของเธอสั่นระริก

 

“เดี๋ยวพี่จะพาหนูไปหาคุณแม่นะ”

 

เจดโอบเด็กสาวเอาไว้พลางลูบหลังเธอ เด็กสาววิ่งฝ่าฝูงชนไปยังทางออกสวนสนุก ด้านหลังของเธอยังเป็นแลนเทิร์นที่กำลังช่วยคนออกจากชิงช้าสวรรค์

 

“อันนา!!” ผู้หญิงผมสีน้ำตาลคนหนึ่งวิ่งมาทางเจด

 

“แม่จ๋า!” เด็กสาวร้องอย่างดีใจ เจดส่งเธอให้กับแม่ของเด็กสาว

 

“ขอบคุณนะคะ” คุณแม่ของอันนายิ้มและร้องไห้ เธอกอดลูกสาวที่กำลังร้องอย่างสั่นกลัวในอ้อมอก

 

เจดทำเพียงยิ้มตอบ ก่อนหางตาของเธอจะไปสะดุดเข้ากับบางอย่าง

 

เธอเห็นคนในชุดเสื้อคลุมสียีนส์กับกลุ่มคนน่าสงสัยกำลังวิ่งไปแอบในบ้านผีสิงของสวนสนุก

 

เจดขบฟันแน่นก่อนตัดสินใจคว้าแว่นก็อกเกิ้ลลายการ์ตูนของใครสักคนในฝูงชนมาแล้วรีบวิ่งเข้าไปทันที

 

ขอโทษนะคะฮาล!

 

 

 

เจดแอบลอบเข้ามาที่โซนบ้านผีสิงอย่างรวดเร็ว

 

เธอมองซ้ายขวาก่อนลอบเข้าไปในตัวอาคาร 

 

ด้วยความที่ในตอนนี้สวนสนุกกำลังอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ทำให้ไฟสำรองด้านในถูกเปิด แต่ถึงแม้ไฟสลัวๆ จะทำให้มองเห็นทาง แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในนี้น่ากลัวลดลงเลย

 

เจดเดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ เธอสวมแว่นตาดำน้ำเอาไว้เพื่อพยายามไม่ให้ใครเห็นหน้า

 

“มันจะมีจริงๆ เหรอ หัวหน้า”

 

เสียงผู้ชายคนนหนึ่งดังขึ้นในอีกห้อง เจดรีบกระโดดหาที่หลบเพื่อฟังบทสนทนาของเขา

 

“มีสิวะ” เสียงติดสำเนียงออสเตรเลียตอบ

 

เจดได้ยินเสียงเหมือนพวกเขากำลังรื้ออะไรสักอย่าง เธอขยับเข้าไปใกล้ประตูเพื่อดูสถานการณ์

 

“แต่ใครมันจะบ้าเอาของสำคัญขนาดนั้นมาไว้ในนี้กันล่ะบอส”

 

“เอาน่า...หาไป ถ้าหาเจอ เราก็เอาไปขายได้ รวยเลยนะเว้ย”

 

“มีแน่ใช่ไหมบอส”

 

“เออ มีแน่”

 

“หมายถึงเงิน??”

 

“หมายถึงหนูต่างหาก!”

 

แล้วจู่ๆ ก็มีวัตถุโค้งรูปพระจันทร์เสี้ยวลอยฝ่าอากาศมาปักที่ข้างศีรษะของเด็กสาว มันส่งเสียงตี๊ดๆ ซ้ำไปมาก่อนจะระเบิด

 

เจดกระโดดหลบแรงกระแทกอย่างเฉียดฉิว ต้องขอบคุณดิ๊กสำหรับทักษะนี้

 

แต่ที่แย่คือตอนนี้เจดมายืนเผชิญหน้ากับโจรสี่คนเรียบร้อยแล้ว

 

“เด็กค้างคาวมาทำอะไรแถวนี้วะบอส”

 

ชายในชุดดำหันหาบอสของเขา

 

“ไม่รู้สิ หลงมั้ง” กัปตันบูมเมอแรงหรือจอร์จ ฮาร์กเนส ฉีกยิ้มก่อนจะเขวี้ยงบูมเมอแรงใส่เธออีกสองอัน

 

เจดกระโดดหลบได้ทั้งคู่ มันลอยไปปักผนังด้านหลังเธอ

 

กัปตันบูมเมอแรงวิ่งเข้าหาเธอพร้อมด้วยบูมเมอแรงสองอันที่คมดั่งมีด เขาเข้าประชิดตัวเด็กสาวอย่างรวดเร็ว

 

เจดทำได้เพียงแค่หลบการโจมตีที่พุ่งเข้าใส่เธอ แต่ยังไม่ทันไร เธอก็ถูกคมของมันบาดแก้มเข้าให้จนได้

 

เจดกระโดดตีลังกาด้วยทักษะที่ดิ๊กพร่ำสอนเพื่อถอยห่างจากระยะการเหวี่ยงของมีคมพวกนั้น

 

สิ่งที่เจดนึกได้อย่างเดียวในตอนนี้คือเธอต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเขามาทำอะไรในนี้

 

“ระเบิดชิงช้าสวรรค์เพื่อขโมยของ” เจดหรี่ตามอง “สมกับเป็นแกดีนี่”

 

“อู้ว ชื่อเสียงฉันดังไปถึงก็อทแธมเลยงั้นเรอะ” บูมเมอแรงยิ้ม

 

“แกมาหาอะไร” เด็กสาวถอยหลังจนสัมผัสถึงผนังเย็นด้านหลัง

 

“ยัยหนู คนอย่างพวกฉันก็ต้องการแค่เงินเท่านั้นแหละ” ชายตรงหน้าเธอแสยะยิ้ม

 

“เงินอะไร” เธอถามต่อ

 

“ไม่รู้สินะ” บูมเมอแรงมองดูเล็บตัวเองอย่างเบื่อหน่ายก่อนเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาบ้าคลั่ง

 

“ไว้จะบอกให้ในนรกละกันนะ” จอร์จพุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว

 

เจดคว้าเอาบูมเมอรงสองอันด้านหลังเธอก่อนเขวี้ยงกับไป จอร์จหลบได้ แต่เจดจงใจใช้พลังของเธอบังคับให้มันลอยไปปักไหล่ของโจรอีกสองคนด้านหลัง พวกเขาล้มลงอย่างเจ็บปวด

 

“แม่นดีนี่!” บูมเมอแรงกล่าวอย่างชื่นชมก่อนเขวี้ยงอาวุธในมือของเขาออกมาหาเธออีกในขณะที่อีกสองคนด้านหลังเล็งปืนมาหาเธอ

 

เจดบังคับให้มันย้อนกลับไปหาเขา เขาหลบมันได้อีกครั้ง แต่ก็เป็นอีกครั้งที่เจดบังคับให้มันลอยไปกระแทกปืนของสองคนด้านหลัง

 

“เฮ้! เล่นไม่แฟร์นี่!!” หนึ่งในนั้นตะโกน ก่อนร่างทั้งสามจะถูกเจดกดลงด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล

 

“บอส! ผมตัวหนักขึ้น! ช่วยด้วย!”

 

“เออ รู้แล้วน่า! คิดว่าฉันไม่เป็นรึไง!!”

 

สุดท้ายเจดก็ปิดฉากโดยการระเบิดพลังสนามแม่เหล็กของเธอ ทำให้ทั้งหมดสลบไปทันที

 

เด็กสาวหอบหายใจเล็กน้อย เธอลอยผ่านร่างที่หมดสติของพวกเขาไปยังจุดที่พวกเขากำลังรื้อ

 

ตรงนั้นเป็นหลุมศพซอมบี้หน้าตาประหลาดที่ถูกพวกเขาใช้พลั่วขุด

 

…พวกนั้นต้องมาหาอะไรในนี้แน่ๆ

 

จู่ๆ เจดก็รู้สึกเจ็บแปลบในศีรษะ เด็กสาวร่วงลงมาที่พื้น ทำเอาหน้ามืดไปสักพัก

 

อะไรกัน! เธอใช้พลังไปไม่ถึงสิบห้านาทีเลยนะ!

 

ในระหว่างที่เจดกำลังคุมสติตัวเองอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงคนลุกขึ้นมา

 

“เสร็จฉันล่ะ!”

 

บูมเมอแรงคมๆ อันหนึ่งถูกเขวี้ยงมายังเด็กสาว เจดพยายามใช้พลังของเธอกันมัน...

 

เธอใช้พลังไม่ได้!!!

 

เจดเบิกตากว้างอย่างตกใจในขณะที่วัตถุแหลมคมกำลังตรงมาที่เธอ

 

แกร๊ง!!!

 

แต่แล้วบูมเมอแรงอันนั้นก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าต่อตาเธอ

 

อะไรกันน่ะ!

 

กัปตันบูมเมอแรงเองก็ตกใจเช่นกัน แต่ก่อนเขาจะได้ทำอะไร สายฟ้าสีแดงสายหนึ่งก็พุ่งเขามากระแทกเขาจนสลบเหมือด

 

“ไม่เป็นไรนะเจด” แบร์รี่ถามเธอด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

“ค่ะ...” เจดจ้องมองเศษบูมเมอแรงที่แตกกระจายราวกับเศษแก้วบนพื้น

 

นี่มันเรื่องอะไรกัน.....

 

 

 

“เจด!”

 

ร่างของพี่ชายคนที่สามแห่งบ้านค้างคาวพุ่งเข้ารวบตัวเด็กสาวที่เข้าไปพันพันกับสถานการณ์แย่ๆ ด้วยความเป็นห่วง

 

“ไม่เป็นอะไรนะ” ทิมตรวจเช็คร่างกายของเด็กสาวที่ตอนนี้ถูกคลุมทับด้วยผ้าห่มสำหรับผู้ประสบภัยของนักดับเพลิง

 

“หนูโอเคค่ะพี่ทิม” เด็กสาวส่งยิ้มน้อยๆให้พี่ชายบ้านค้างคาว เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

ตอนนี้สถานการณ์ต่างๆ กลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมเรียบร้อยแล้วด้วยฝีมือของลีก ต้องของคุณพวกเขาที่เข้ามาได้ทันเวลา

 

ตอนนี้แบทแมนกับคนอื่นๆ กำลังตรวจสอบที่เกิดเหตุและสอบสวนบูมเมอแรง ส่วนตัวเจดถูกแฟลชพามาที่รถพยาบาลในฐานะผู้ประสบเหตุเพื่อป้องกันไม่ให้ใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอ

 

“โล่งอกไปที” ทิมถอนหายใจ

 

“แว่นสวยนี่” เดเมี่ยนที่ตามมาทีหลังทักขึ้นเมื่อเห็นแว่นตาดำน้ำที่เธอวางเอาไว้ข้างตัว

 

“ยืมเขามาน่ะ” เจดยักไหล่ก่อนหยิบเศษบูมเมอแรงที่แตกสะเอียดขึ้นมา เธอเก็บมันมาด้วยโดยการใส่ไว้ในแว่นตาของเธอ

 

“อะไรน่ะ” เด็กหนุ่มคนเดิมถาม

 

“เศษบูมเมอแรง” เจดตอบ “ที่แตกละเอียดเหมือนแก้ว”

 

เดเมี่ยนกับทิมหยิบขึ้นมาดูคนละชิ้น พวกเขาหมุนมันไปมาเพื่อดู

 

“เธอทำเหรอเจด” ทิมถามอย่างสงสัย เด็กสาวส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ

 

“แปลก” เดเมี่ยนพูด “ละเอียดเหมือนได้รับการเจียระไน”

 

“พลังของฉันทำอะไรแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ” เจดส่ายหน้า เธอไม่ค่อยเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท่าไหร่นัก

 

“นั่นมันคุณทิม ลูกชายคนที่สามของบรูซ เวย์นนี่นา!” นักข่าวคนนึงตะโกนเมื่อเห็นร่างเด็กหนุ่ม

 

“มากับน้องชายเขาด้วยนี่นา!”

 

“ครอบครัวเวย์นมาทำอะไรที่นี่กัน!”

 

“อ่า...เวรละไง” ทิมยกมือขึ้นทาบหน้าผากในขณะที่เดเมี่ยนจิ๊ปากอย่างอารมณ์เสีย

 

“นายไปจัดการซะเดรก” เดเมี่ยนดึงเจดลงมาจากรถพยาบาล “ฉันจะพาไมเยอร์ออกจากที่นี่เอง”

 

“ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ” ทิมเขม่นเขาอย่างอารมณ์เสีย แต่สุดท้ายเขาก็เดินปั้นหน้ายิ้มไปหานักข่าวอยู่ดี

 

“พวกนายดังนะเนี่ย” เจดแกล้งทำสีหน้าตกใจเล็กน้อยเมื่อพวกเขาหลบนักข่าวพ้นแล้ว

 

เดเมี่ยนจิ๊ปากอย่างไม่สบอามรมณ์เป็นหนที่สอง

 

“พวกนั้นก็ทำข่าวไปทั่วนั่นแหละ” เด็กหนุ่มตอบปัดๆ

 

“ว่าแต่เรื่องของเธอล่ะ ว่ายังไง”

 

เจดมองเศษบูมเมอแรงแตกๆ ในแว่นตาของเธอ

 

“ไอเจ้านี่มันเกือบจะฆ่าฉันได้แล้ว” เจดเริ่มเล่าเรื่อง “ตอนนั้นฉันเข้าไปจัดการบูมเมอแรง ฉันแน่ใจว่าทำให้เขาหลับไปแล้ว เลยจะไปเช็คว่าเจ้าพวกนี้ไปทำอะไรในบ้านผีสิง แต่ฉันกะพลาดนิดหน่อย เขาตื่นมาได้ทัน....”

 

“เธอเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงทำไมเจด” เดเมี่ยนทำเสียงดุใส่เธอ “ทำไมไม่รอแฟลชหรือแลนเทิร์นเล่า!”

 

“ไม่ใช่ประเด็นไหมล่ะ!” เจดเถียงกลับ “อีกอย่างพวกเขาก็ติดธุระที่อื่นอยู่...ทีนี้ฟังฉัน”

 

เดเมี่ยนพ่นลมหายใจแรงๆ ครั้งหนึ่งก่อนปล่อยให้เธอพูดต่อ

 

“เขาลุกขึ้นมา แล้วก็ปาบูมเมอแรงของเขามาที่ฉัน แล้วตอนนั้นตัวฉันเองก็ดันใช้พลังไม่ได้ขึ้นมาเพราะอะไรก็ไม่รู้” เจดขมวดคิ้ว “ตอนนั้นเป็นอีกครั้งที่ฉันคิดว่าฉันต้องตายแน่ๆ แต่แล้วบูมเมอแรงนี่ก็แตกออกต่อหน้าต่อตาฉันเลย!”

 

เจดอธิบายเหตุการณ์ให้เด็กหนุ่มฟังจนจบ เดเมี่ยนลูบคางอย่างครุ่นคิด

 

“มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!” เจดที่สับสนร้องออกมาอย่างเหลืออด

 

“บางทีนะ ไมเยอร์” เดเมี่ยนพูดความคิดของเขาออกมา “เธออาจจะมีนางฟ้าแม่ทูลหัวคอยปกป้องก็ได้”

 

“งั้นเหรอ ใครกันล่ะ” เธอกอดอก

 

“ไม่รู้สิ ไมเยอร์” เขามองตาเด็กสาว “แต่เราจจะต้องรู้ให้ได้”

 

เจดก้มหน้ามองพื้น เธอรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

 

“ดูเหมือนเดรกจะให้สัมภาษณ์เสร็จแล้ว” เดเมี่ยนหันไปมองตรงจุดที่มีนักข่าวเต็มไปหมด “ตอนนี้กลับบ้านกันก่อนเถอะ”

 

บ้านเหรอ...

 

เจดพยักหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน เธอยอมให้เดเมี่ยนจูงแขนเธอขึ้นรถ ก่อนอัลเฟรดจะไปรับทิมมาแล้วพาพวกเขากลับก็อทแธม....กลับบ้านของพวกเขา

 

 

 

เช้าวันถัดมา หลังจากเหตุการณ์ชิงช้าสวรรค์ระเบิด

 

เจดตื่นเช้าขึ้นมาหลังจากได้นอนพักอย่างเต็มอิ่ม เธอค้นพบว่าตัวเองเหนื่อยมากๆ หลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองงัวเงียเข้าอาบน้ำและหลับไปตอนไหน

 

และด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้ เจดรู้สึกว่าเพราะการใช้พลังของเธอ ถึงทำให้เธอง่วงได้ขนาดนี้

 

หลังจากอาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดอยู่บ้านหลวมโพรกเสร็จแล้ว เจดก็ลงบันไดมารับประทานอาหารเช้าเหมือนทุกวัน

 

“เบบี้จี!” ดิ๊กเป็นคนแรกที่เห็นเธอ พี่ใหญ่ของบ้านวิ่งมากอด (หรือใช้คำว่ารัดก็ไม่ต่างกัน) 

 

“พี่เป็นห่วงแทบแย่” ดิ๊กฝังจมูกลงบนกลุ่มผมของเธอ

 

“หนูไม่เป็นอะไรค่ะ” เจดกอดเขากลับ

 

“บางทีแฟลชกับแลนเทิร์นอาจไม่อยากตายดี” เจสันที่เช็ดปืนอยู่บนโต๊ะบ่นขึ้นมาลอยๆ

 

“ไม่เอาน่าพี่เจสัน” เจดร้องห้าม “พวกเขาไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย”

 

“…นายตอบคำถามไม่ได้เรื่องเลยเดรก”

 

“โอ้ งั้นลองไปตอบเองไหมล่ะ”

 

“นั่นมันหน้าที่นาย ไม่ใช่ของฉัน”

 

“งั้นก็อย่ามาบ่น!”

 

เจดได้ยินทิมและเดเมี่ยนเถียงกันมาแต่ไกล

 

“หยุดเถียงกันได้แล้ว ทิม เดเมี่ยน” บรูซบอกพวกเขาอย่างเหนื่อยหน่าย

 

“แล้วเก็บปืนของเธอลงจากโต๊ะไปด้วยเจสัน”

 

“ไม่ต้องมาสั่ง!” พี่ชายคนรองโวยขึ้นมา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เก็บมันลงไปอยู่ดี

 

พบคนซึนหนึ่งอัตราค่ะคุณตำรวจ...

 

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ บรูซ” เจดเอ่ยทักททายเจ้าของบ้านที่อยู่ในชุดสูท เขาหันมายิ้มให้เธอ

 

“อรุณสวัสดิ์ เจด” เขาวางฝ่ามือบนหัวเด็กสาว แล้วทั้งหมดก็เดินไปนั่ที่โต๊ะอาหาร

 

“เปิดทีวีหน่อยสิ อัลเฟรด” บรูซหันไปบอกพ่อบ้าน “ขอเป็นข่าวเมื่อวานนะ”

 

“ครับ นายท่านบรูซ”

 

และแล้วทีวีจอใหญ่ก็ฉายภายเหตุการณ์เมื่อวานซ้ำอีกรอบ

 

‘...นี่เป็นภาพเหตุการณ์การก่อการร้ายที่พิพิธภัณฑ์แฟลชและชิงช้าสวรรค์เมืองเซนทรัลซิตี้เมื่อเย็นวานนี้นะคะ’


 

วีดีโอของสำนักข่าวฉายภาพที่พิพิธภัณฑ์แฟลชถูกก่อกวนด้วยฝีมือของกัปตันโคลด์และฮีทเวฟสลับกับภาพชิงช้าสวรรค์ยักษ์ที่เอียงกะเท่เร่โดยมีมือยักษ์สีเขียวประคองไว้


 

‘เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของกลุ่มวายร้ายได้แก่กัปตันโคลด์ ฮีทเวฟ และกัปตันบูมเมอแรง สันนิษฐานว่าพวกเขามีเป้าหมายเพื่อการก่อกวนประชาชนชาวเซนทรัลซิตี้ ขณะนี้กำลังอยู่ในกระบวนการการสอบปากคำ มีผู้บาดเจ็บเล็กน้อยจำนวนสี่ราย และไม่มีผู้เสียชีวิต ทั้งนี้ต้องขอบคุณจัสติสลีกที่เข้าควบคุมเหตุการณ์ได้อย่างทันเวลาค่ะ...’

 

“คุณไม่เชื่อว่านี่เป็นการก่อกวนใช่ไหม บรูซ”

 

ดิ๊กเอ่ยถามชายที่เป็นดังพ่อของเขา

 

“พวกเขามีจุดประสงค์อื่นแน่ๆ” บรูซขมวดคิ้ว เขายกมือมาประสานกันบริเวณปากเหมือนคนกำลังใช้ความคิด

 

“พวกเขาเหมือนกำลังหา ‘ของสำคัญ’ อะไรบางอย่างอยู่ค่ะ” เจดพูดออกไป

 

นั่นสร้างความประหลาดใจให้คนอื่นๆ รอบโต๊ะอาหารเช้า

 

“ของสำคัญอะไรงั้นเหรอ เบบี้เจ” ดิ๊กถามเธอ

 

เจดทำเพียงส่ายหัว

 

“บางทีอาจจะเป็นสมบัติ” ทิมคาดเดา “ไม่ก็อะไรที่มีค่ามากกว่านั้น”

 

“อาจจะเป็นอาวุธก็ได้นี่” เจสันเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก

 

“เป็นไปได้” บรูซยอมรับ นั่นทำให้เจสันสะดุ้งนิดหน่อย

 

เดเมี่ยนที่กำลังป้อนอาหารไททัสหันมามองเจด

 

“เรื่องบูมเมอแรงนั่นด้วย” เขาเอ่ยขึ้นมา นั่นเรียกแววตาสงสัยจากคนอื่นได้มากขึ้นหลายเท่าตัว

 

“อ่าใช่...” เจดรู้สึกเหมือนหัวของเธอกำลังปวดขึ้นมาอีกหน

 

“เรามีปริศนาให้ไขกันอีกเยอะเลย” บุรุษรัตติกาลถอนหายใจ

 

“นับจากนี้เรื่องจะต้องน่าปวดหัวมากกว่าเดิมแน่ๆ”

 

เจดพยักหน้าก่อนก้มมองแก้วมอลต์อุ่นๆ ของเธอ ไอจากความร้อนหายออกไปหมดเสียแล้ว และเครื่องดื่มของเธอก็กำลังจะเย็น

 

เรื่องจะต้องซับซ้อนกว่านี้แน่นอน

 

สังหรณ์ใจไม่ดีเลย...

 

✢ ✢ ✢

 

สวัสดียามเที่ยงนะครับ

ขออภัยที่รอบนี้มาอัพวันเสาร์ครับ พอดีเมื่อวานติดสอบเลยไม่ค่อยสะดวกอัพเท่าไหร่ แต่วันนี้มาอัพชดเชยให้แล้วนะคับ แหะๆ//ก้มกราบ

จะบอกว่าตอนนี้จบอีพี 2 ละด้วย//ปรบมือออ ดูเป็นอีพีที่ไม่ค่อยมีสาระอะไรเท่าไหร่เลยเนอะ55555 แต่ยังไงก็ของบคุณทุกท่านที่ยังอุตส่าห์ติดตามมาถึงตอนนี้นะครับ//ไหว้ย่อ

สัปดาห์หน้าจะไม่มีการอัพเดตใดๆ นะครับ เจอกันอีกทีวันปีใหม่เลย เย่

ขอบคุณที่ยังอ่านเรื่องนี้นะครับ ช่วงนี้อากาศไม่ค่อยดี ฝุ่นเยอะ อย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะครับ

สุขสันต์วันคริสต์มาสล่วงหน้าด้วยยย

แล้วเจอกันค้าบบบบบ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #33 PANG (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 14:06

    รออยู่คะ

    #33
    1
    • #33-1 KkAmT(จากตอนที่ 14)
      20 ธันวาคม 2563 / 12:33
      ขอบคุณที่ติดตามนะคับ!
      #33-1
  2. #32 Whan3523 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 11:36

    นึกว่าจะไม่อัพชะแล้ว รอตอนต่อไปค่า
    #32
    1
    • #32-1 KkAmT(จากตอนที่ 14)
      20 ธันวาคม 2563 / 12:33
      แหะๆ ขอโทษกั๊บ ขอบคุณที่ติดตามนะค้าบ
      #32-1