Justice League : GRAVITA

ตอนที่ 13 : EPISODE 2 : CHAPTER 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    11 ธ.ค. 63

CHAPTER 12

 

ฮอลล์ออฟจัสติสในอดีตนี้ดูดีกว่าอาคารพังๆ ในอีกสามปีข้างหน้า

 

เจดอธิบายเหตุผลของการกลับมายังเวลานี้ให้สมาชิกลีกรุ่นก่อตั้งฟัง พยายามเล่าเรื่องที่จำเป็นกับพวกเขา รวมถึงสถานะและความสามารถของเธอในเวลานั้นด้วย

 

“ฉันในสามปีเป็นคนแบบนี้เหรอเนี่ย?” ฮาลวางจดหมายของเขาลง

 

เอาตรงๆ เจดเองก็เพิ่งรู้ว่าบรูซให้สมาชิกในหลีกอีกหลายคนเขียนข้อความใส่จดหมายและแนบมากับของเขาด้วย ซึ่งนั่นช่วยให้เรื่องต่างๆ ง่ายขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า

 

หนูติดหนี้คุณแล้วนะ บรูซ

 

“เราช่วยอะไรเธอได้บ้าง” ซุปเปอร์แมนเอ่ยถามหลังจากอ่านจดหมายของเขาจบ สีหน้าของเขายังดูอึ้งอยู่ แต่ดวงตาของเขามีคำขอบคุณแฝงอยู่

 

เจดไม่ได้วางแผนเรื่องการตามหาแผนสำรองของดาร์กไซด์เอาไว้เพราะตอนแรกเธอไม่คิดว่าตัวเองจะได้มีโอกาสได้ทำเสียด้วยซ้ำ

 

แต่ตอนนี้เธอมีโอกาสแล้ว เธอต้องทำให้ถึงที่สุด

 

ยังไงก็ตาม เธอก็ต้องยอมรับว่าการตามหาแผนของดาร์กไซด์โดยไม่มีคำใบ้อะไรก็ไม่ต่างจากการงมเข็มในมหาสมุทรเท่าไหร่นัก

 

“จริงๆ หนูไม่ได้คิดว่าหนูจะมีโอกาสทำทั้งหมดนี่ด้วยซ้ำ” เจดเอ่ยเบาๆ นั่นเรียกสายตาดุๆ เวลาเธอหาเรื่องเอาตัวไปเสี่ยงจากลีกได้ดี

 

“ห้ามบอกฉันนะว่าเธอพร้อมใจมาตายตั้งแต่แรกน่ะ” ฮาลเลิกคิ้ว

 

“ก็ไม่ถึงกับตาย แค่หายไปนั่นแหละค่ะ” เจดยิ้มแห้งๆ

 

“ข้าไม่อยากเชื่อว่าตัวเราในอนาคตยอมให้นางมาที่นี่ได้ยังไง” ไดอาน่ากดหัวคิ้วเธอลงพลางกอดอก

 

“เธอมันเป็นเด็กดื้อ เจด” แบร์รี่ดุเธอ

 

“ฉันว่าเธอสมควรโดนกักบริเวณ” ไซบอร์กผสมโรง “เธอโกหกพวกเราในอนาคต นั่นไม่ดีเลย”

 

“หนูทำเพราะจำเป็น” เจดโอดครวญ “แต่หนูก็อยู่นี่แล้วไง”

 

“ลองคิดในแง่ร้ายนะเจด เธออาจจะหายไปก็ได้” คลาร์กส่ายหัว

 

“ไม่มีอีกแล้ว เข้าใจไหมเจด” บรูซทำเสียงดุใส่เธอ

 

โห...เธอไม่น่าบอกลีกเรื่องนี้เลย พวกเขาหลังจากอ่านจดหมายนั่นก็ทำตัวเป็นผู้ปกครองเธอทันทีเลยรึไงกัน..

 

“ค่ะ..บรูซ” เด็กสาวก้มหน้าสำนึกผิด

 

“เอาล่ะ ทีนี้เรื่องดาร์กไซด์” บิลลี่ดึงลีกทั้งหมดออกจากเรื่องของเธอ เขาหันมายักคิ้วให้เธอทีนึง เจดยิ้มให้เขาเป็นการขอบคุณ

 

“ในปีนี้ดาร์กไซด์ยังไม่ได้กลับมาบุกโลกของพวกคุณ แต่หนูเชื่อว่าเขามีแผนเอาไว้แล้ว และเขาจะต้องเริ่มมันในเร็วๆ นี้แน่ๆ”

 

เจดพูดสิ่งที่เอคิดทั้งหมดให้ลีกฟัง

 

สมาชิกลีกมองหน้ากันเพื่อตัดสินใจอะไรบางอย่าง

 

“เราอาจจะเริ่มอะไรง่ายๆได้ อย่างพวกอาวุธจากอะโพคาลิปส์” แฟลชเสนอ “ไม่ก็มาเธอร์บ๊อกซ์ของวิค”

 

“มันถูกปิดกั้นจากดาร์กไซด์แล้วร้อยเปอร์เซ็นต์” วิคเตอร์ตอบพลางก้มมองร่างกายตัวเอง

 

อืม...เหตุการณ์การบุกครั้งแรกของดาร์กไซด์ นั่นเป็นเวลาก่อนที่จะมีกราวิต้าเสียอีก เท่าที่เธอถามบรูซมา เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเมื่อหกเดือนที่แล้ว และลีกก็จัดการมันได้อย่างสวยงาม

 

ถ้าเธอเข้าใจไม่ผิด...เหตุการณ์นี้อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ดาร์กไซด์พยายามบุกโลกเรื่อยๆ อีกเป็นแน่

 

แหงล่ะ... ถูกจัดการซะน่วมขนาดนั้น...เป็นใครใครก็แค้น

 

“ถ้าไม่ขัดอะไร คุณช่วยเล่าให้หนูฟังเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ทำให้คุณเป็นไซบอร์กได้ไหม” เจดหันไปหาหนุ่มนักกีฬาครึ่งหุ่นยนต์ “หรือทั้งหมดเกี่ยวกับเหตุการณ์บุกโลกครั้งแรกเลยก็ได้ค่ะ”

 

ไซบอร์กทำสีหน้าไม่เข้าใจนิดหน่อย แต่เขาก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมด โดยเล่าผลัดกับสมาชิกลีกคนอื่นๆ ตั้งแต่การพบมาเธอร์บ็อกซ์ การสู้กับพาราเดมอน การบุกของดาร์กไซด์ และวิธีที่พวกเขาทำให้วายร้ายระดับจักรวาลเตลิดกลับดาวของตัวเองไป

 

“และนั่นคือจุดกำเนิดของซุปเปอร์เซเว่นล่ะ” ปิดท้ายด้วยชาแซมที่ดูภูมิใจกับชื่อที่เขาตั้งมากๆ

 

“เป็นไปได้ไหมว่ามาเธอร์บ๊อกซ์ของไซบอร์กยังสามารถส่งสัญญาณให้ดาร์กไซด์ได้” แบทแมนเอ่ยถามในความเงียบ

 

เจดลูบคางอย่างใช้ความคิด

 

ตอนนี้เทคโนโลยีเดียวที่เป็นของดาร์กไซด์และยังจับต้องได้คือมาเธอร์บ๊อกซ์ของไซบอร์ก

 

เธอเชื่อเขาที่ว่าตอนนี้ดาร์กไซด์ไม่ได้ควบคุมมันแล้ว แต่เธอก็เห็นด้วยกับบรูซและยังอยากที่จะตรวจสอบมันอยู่ดี

 

“ถ้าคุณไม่ว่าอะไร...” เจดมองชายนักกีฬาอย่างขออนุญาต

 

“เชิญเลย” วิคเตอร์ตอบเธอ

 

เจดใช้พลังของเธออีกหน พยายามไม่สนใจอาการปวดหัวที่เธอมักจะเป็นเมื่อใช้พลังมากๆ

 

เธอพบว่ามาเธอร์บ๊อกซ์นี้ตัดขาดจากการควบคุมของดาร์กไซด์แล้วจริงๆ...

 

“แบทแมน คุณพูดถูก...” เจดร้องอย่างตกใจ

 

มาเธอร์บ๊อกซ์ของวิคเตอร์ยังคงส่งคลื่นความถี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของมาเธอร์บ๊อกซ์อยู่ ซึ่งถ้าดาร์กไซด์รู้ตัวเมื่อไหร่ เขาจะต้องพยายามตรวจจับสัญญาณนี้...ซึ่งเขาจะทำมันแน่ๆ

 

…เขาจะเจอโลกในเร็วๆนี้แน่นอน

 

“หนูต้องแก้ไขความถี่สนามแม่เหล็กของมาเธอร์บ๊อกซ์ของคุณ” เจดเอ่ยกับเขา วิคมองหน้าเธอก่อนเบิกตากว้างด้วยความเข้าใจ

 

“ทำเลย” เขาพยักหน้าบอกเธอ ในขณะที่สมาชิกลีกคนอื่นยังคงทำสีหน้าฉงน

 

เจดตั้งสมาธิอีกหน คราวนี้เธอเปลี่ยนแปลงการส่งผ่านสนามแม่เหล็กภายในกล่องอันตรายนั้น โชคดีที่กราวิต้าเองก็ได้พลังจากอะโพคาลิปส์มา แต่ข้อดีของเธอคือคลื่นที่เธอแผ่ออกมาเป็นความถี่ของมนุษย์ ไม่ใช่ของอะโพคาลิปส์ นั่นทำให้ดาร์กไซด์หมดสิทธิ์ตามหาเธอ ถ้าเขาไม่ได้ควบคุมเธออยู่

 

อย่างไรก็ตาม นั่นทำให้เธอกับมาเธอร์บ๊อกซ์เชื่อมกัน จึงเป็นเรื่องง่ายที่เธอจะเปลี่ยนคลื่นความถี่ของมัน

 

“เจ็บนิดนึงนะคะ” เธอกล่าว ก่อนบังคับให้คลื่นแม่เหล็กเปลี่ยนเป็นค่าอื่น

 

และก็เป็นอย่างที่เธอคาด มาเธอร์บ็อกซ์ที่ไม่เสถียรในชั่วขณะหนึ่งก็ส่งคลื่นความถี่ออกมาหลายค่าอย่างบ้าคลั่ง

 

…เหมือนหลุมดำในตอนนั้น....ซึ่งเด็กสาวก็ทำใจไว้อยู่แล้วล่ะ

 

คลื่นความถี่ประหลาดที่ถูกพ่นออกมาในเวลาไม่กี่วินาทีนั้นเข้าก่อการการทำงานของสมองเธอ เธอได้ยินความถี่ที่มองไม่เห็นผ่านหูทั้งสองข้าง มันดังเหมือนมีคนใช้มีดขูดกับท่อเหล็กใกล้ๆ เธอ

 

ไม่ใช่แค่เธอที่เป็น วิคเตอร์ร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อความถี่ถูกเปลี่ยนไป ทำให้ร่างกายเขาต้องปรับสมดุลอะไรหลายอย่างใหม่ แม้ไม่กี่วินาทีแต่เสียงร้องของเขาก็ทรมาณราวกับเป็นชั่วโมง 

 

อาเธอร์เองก็ทรุดตัวลงกุมหูทั้งสองข้างของเขา ดูท่าว่ามาเธอร์บ๊อกซ์จะปล่อยความถี่ที่ทำร้ายหูของแอตแลนเทียนออกมาด้วยสินะ

 

ไซบอร์กหอบหายใจอย่างทรมาณเล็กน้อยหลังพบกับอาการชาทั่วตัวเพราะการเปลี่ยนแปลงแบบใหม่

 

“นั่นมัน...” เขาก้มมองร่างกายตัวเองอีกหนที่ตอนนี้กำลังฟื้นฟูตัวเองด้วยความสามารถในการแลกเปลี่ยนไอออนอันเป็นผลมาจากพลังของเด็กาสาว

 

“...เจ๋งไปเลยแฮะ” เขาส่งยิ้มให้เจด เด็กสาวยิ้มตอบน้อยๆ

 

“อึก” อาเธอร์ลุกขึ้นจากพื้นก่อนพูดด้วยเสียงดัง “ข้าคงหูอื้อไปอีกนานแน่”

 

เจดมองภาพตรงหน้า

 

อย่างน้อยการแก้ไขของเธอก็ป้องกันอะไรๆ ไปได้เปราะหนึ่ง หมดห่วงเรื่องการแกะรอยโลกด้วยมาเธอร์บ๊อกซ์ไปได้เลย

 

“หนูแก้ไขมันแล้ว” เจดเอ่ยเหนื่อยๆ “ทีนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่อง-”

 

เป็นเรื่องแปลกไหมนะที่เจดรู้สึกว่าโลกของเธอเอียง..

 

แล้วจู่ๆ เด็กสาวก็ล้มลงไปอยู่ในอ้อมแขนของแบทแมนที่เข้ามารับเธอไว้

 

“เฮ้! เป็นอะไรรึเปล่า!” ชาแซมเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้เช่นเดียวกับคนอื่นๆ

 

เจดรับรู้ถึงกลิ่นคาวที่คลุ้งไปทั่วโพรงจมูกและของเหลวสีแดงที่ไหลออกมา เธอยกมือขึ้นสัมผัสมัน

 

เลือด...

 

จู่ๆ เธอก็ไม่มีแรงเสียดื้อๆ แถมเธอก็ใช้พลังในการรักษาตัวเองไม่ได้แล้วด้วย

 

สมองของเธอหมุนเร็วจี๋ พยายามประมวลผลของสิ่งที่เกิดขึ้น...

 

และเธอก็พบความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด...

 

บ้าเอ๊ย...เธอไม่ได้คำนวณเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน

 

“การที่หนูมาอยู่ในร่างของเจดเท่ากับหนูลบตัวตนของกราวิต้าและพลังของเธอไปด้วย...” แบทแมนมองหน้าเด็กสาว เจดพยายามออกเสียงพูดกับคนที่พยุงเธอด้วยความหวาดหวั่น

 

“หมายความว่าตอนนี้หนูจะใช้พลังไม่ได้อีกแล้ว...ตลอดไป...”

 

 

 

เจดลุกขึ้นมาจากเตียงนุ่มๆ ในคฤหาสน์เวย์น เธอรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอหนักราวกับมีตุ้มมาถ่วงเอาไว้ และหัวของเธอก็ปวดหนึบ

 

“ตื่นสักทีนะ”

 

เธอหันไปหน้าประตู ก่อนพบร่างวัยสิบสี่ของเดเมี่ยน เวย์นยืนกอดอกอยู่ ดวงตาสีเขียวของเขาจ้องมาที่เธอ และคิ้วก็ขมวดเล็กน้อย

 

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” เธอถามเขา หลังจากที่เธอพบว่าเธอใช้พลังของตัวเองไม่ได้แล้ว เธอก็จำเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่ได้อีก

 

อ่า...พลังของเธอ...

 

ทำไมเธอถึงไม่ได้คำนวณเรื่องนี้ไว้นะ..

 

ทีนี้จะทำยังไงต่อดีล่ะ เจด...

 

เด็กสาวก้มลงอย่างหมดหวัง

 

“ท่านพ่อพาเธอที่หมดสติกลับมา” เดเมี่ยนต่อความทรงจำของเธอ “และบอกให้เจ้าพักที่นี่”

 

เจดมองไปรอบห้อง...นี่คือห้องที่เธออยู่ในอีกสามปีข้างหน้า สภาพของมันยังคงดูดีไม่เปลี่ยน เผลอๆดูดีกว่าตอนนั้นด้วยซ้ำ

 

“เรื่องจริงเหรอที่ฉันกับเธอเป็น...เพื่อนกัน” เดเมี่ยนเอ่ยถามออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ

 

เจดหันไปมองเด็กหนุ่มที่ก้มมองพื้นด้วยใบหน้าสับสน

 

“ตัวฉันในอนาคตบอกมาแบบนั้น..”

 

เพื่อนงั้นเหรอ...

 

เจดนึกถึงหน้าของโรบินหนุ่ม เขาในวัยสิบเจ็ดดูมีวุฒิภาวะมากกว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเธออย่างแน่นอน เดเมี่ยนในอีกสามปีข้างหน้าคือเด็กหนุ่มผู้เก่งกาจ เขามีความเป็นผู้นำสูง เป็นแบทแมนจูเนียร์ที่เพิ่มความหัวรั้นและความเท่ห์แบบนินจา...

 

เขามองเธอว่าเป็นเพื่อนของเขางั้นเหรอ..

 

เด็กสาวรู้สึกหน้าร้อนนิดหน่อย

 

ฟังดูไม่แย่ ว่าแต่เขาเขียนอะไรให้ตัวเองในอดีตอ่านกันนะ?

 

เจดได้แต่คิด

 

“ก็คงเป็นแบบนั้นแหละ” เด็กสาวตอบออกไป

 

เด็กหนุ่มมองหน้าเธอด้วยดวงตาที่เบิกกว้างกว่าเดิมเล็กน้อย ก่อนเขาจะทำสีหน้าเหมือนกำลังจะตัดสินใจเกี่ยวกับอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก

 

“โอเค” เขาพูดออกมาในที่สุด “งั้นพวกเราจะช่วยเธอ”

 

เด็กหนุ่มเดินมาพยุงให้เธอลงจากเตียง

 

“ก่อนอื่นเธอต้องไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุดใหม่” เขามองคราบน้ำมันและเลือดที่เปรอะตามเสื้อของเธอ

 

“จากนั้นค่อยคุยเรื่องพลังของเธอกัน”

 

 

 

หลังจากอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า (ซึ่งเป็นเสื้อยืดเก่าๆ ของดิ๊ก) และทานอาหารเช้าตามที่เดเมี่ยนได้บอกให้เธอทำเรียบร้อย ในที่สุด สองร่างของพวกเธอก็ได้มาอยู่ในถ้ำค้างคาวแล้ว

 

ก่อนหน้านี้พวกเขาเหมือนใช้พื้นที่ตรงนี้ในการประชุมย่อยๆ ภายในครอบครัวไป เมื่อเธอเดินมาถึง เธอก็เห็นทั้งดิ๊ก ทิม บรูซ และเจสันนั่งรออยู่แล้ว

 

ใช่...เจสันเองก็ด้วย

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเขาในอนาคตเขียนอะไรไว้ในจดหมายฉบับนั้น

 

“อรุณสวัสดิ์นะ เบบี้เจ” ดิ๊กยิ้มให้เธอ เขาเริ่มดูชอบการเรียกเธอด้วยชื่อนี้ยังไงก็ไม่รู้

 

บรูซมองเด็กสาวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกก่อนบอกให้เธอนั่งลงที่เตียงพยาบาล

 

“เรื่องพลังของเธอน่ะ..” เขาเปิดประโยค

 

“มันเป็นของกราวิต้าค่ะ” เจดก้มหน้าแล้วส่ายหัวเบาๆ “การที่หนูเข้ามาอยู่ในร่างนี้ส่งผลให้หนูสามารถใช้พลังของกราวิต้าได้ด้วย แต่หลังจากที่หนูทำลายต้นกำเนิดของเธอไปแล้ว...”

 

เธอกำชายเสื้อแน่น

 

“พลังของเธอก็จะหายไปค่ะ” เจดกล่าวเสียงสั่นๆ

 

บรูซมองเธอนิ่งๆ เขาไม่ได้พูอะไรในขณะที่เด็กสาวอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น

 

เจดโกรธตัวเองที่เธอมัวแต่ตั้งใจจะกลับมาลบตัวตนของกราวิต้าโดยลืมคิดถึงผลกระทบข้างเคียงที่จะมีต่อเธอ

 

แล้วแบบนี้เธอจะกลับอนาคตยังไงดีล่ะ....

 

“หนูเพิ่งใช้ตั๋วเที่ยวเดียวเดินทางมาอดีตล่ะค่ะ” เจดแค่นหัวเราะ

 

เยี่ยมไปเลย...

 

“จริงๆ มันก็อาจจะไม่ใช่ตั๋วเที่ยวเดียวอย่างที่เธอคิดก็ได้”

 

บรูซเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ทำเอาเจดเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัยเลยทีเดียว

 

“ย…ยังไงกันคะ??” เด็กสาวอ้าปากค้างแสดงความสับสน

 

บรูซหันหน้าไปทางทิม เด็กหนุ่มวัยสิบหกพยักหน้าเร็วๆ หนึ่งที ก่อนจะหันไปใส่ข้อมูลในคอมพิวเตอร์ แล้วผลข้อมูลการตรวจร่างกายของเธอก็ปรากฏขึ้นบนจอขนาดยักษ์

 

“หลังจากที่เราลองตรวจร่างกายเธอดู เราพบว่าสมองของเธอมีการเปลี่ยนแปลงตามการใช้พลังของเธอ มันได้ปล่อยค่าความถี่ของสนามแม่เหล็กที่แตกต่างกัน แต่ละค่าจะปล่อยออกมาในระยะเวลาสามสิบนาที และลำดับการปล่อยค่าสนามแม่เหล็กไฟฟ้าสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามความต้องการเธออยู่บ้าง”

 

เขาอธิบายพลางขยายรูปสมองให้เธอดู

 

“ซึ่งมันจะปล่อยค่าค่าหนึ่งที่ตรงกับพลังที่เธอใช้ปกติห่างกันทุกๆ หกชั่วโมง” บรูซจบประโยค

 

“…หมายความว่าหนูมีโอกาสที่จะใช้พลังได้ภายในสามสิบนาทีเมื่อหนูต้องการ” เจดที่ตามทันอย่างรวดเร็วยกยิ้มขึ้นมาอย่างช้าๆ “และต้องรอเพื่อฟื้นตัวอีกหกชั่วโมง เพื่อจะใช้พลังในครั้งต่อไปสินะคะ”

 

บรูซพยักหน้า

 

เจดรู้สึกถึงความหวัง...เธอยังมีทางกลับไปอยู่

 

“แต่มันมีจุดที่อันตรายอยู่” ทิมขมวดคิ้ว “ถ้าเธอใช้พลังเกินระยะเวลาหนึ่งชั่วโมง คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มากเกินไปอาจจะส่งผลต่อสมองของเธอได้”

 

เจดนึกถึงอาการปวดหัวก่อนหน้านี้เวลาที่เธอใช้พลังมากๆ

 

มันก็มีเหตุผลอยู่...

 

“ดังนั้นถ้าเธอจะไปตามหาแผนการอะไรของดาร์กไซด์ล่ะก็ เธอต้องฝึกสู้ให้ได้” บรูซจับไหล่ของเด็กสาว “ตามที่ฉันได้อ่านจดหมายของตัวเองในอนาคต เขาบอกว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เธอไม่สามารถใช้พลังได้ เธอต้องเอาชีวิตรอดด้วยมือเปล่าให้ได้”

 

มือเปล่า...หรือว่า...

 

“ฉันจะให้ดิ๊กเป็นคู่ซ้อมให้เธอเอง” บรูซยกยิ้มราวกับว่ามีเรื่องสนุกๆ รออยู่

 

โอ้...ตายล่ะ

 

เธอหันไปหาดิ๊กซึ่งขยิบตาให้เธอ

 

บรูซ...คุณมันร้ายกาจทุกช่วงเวลาจริงๆ...

 

 

 

สามสัปดาห์ถัดมา

 

“ไม่เป็นอะไรนะครับคุณหนูเจด”

 

อัลเฟรดที่กำลังทายาบริเวณจุดที่ช้ำให้เธอถามขึ้นด้วยคำถามเดิมที่เขาถามเธอทุกวัน

 

เจดอาศัยอยู่กับครอบครัวเวย์นมาสามสัปดาห์แล้ว ทั้งตามหาร่องรอยของดาร์กไซด์และฝึกกับพี่ใหญ่ของบ้าน

 

แต่เหมือนเธอจะไม่ค่อยมีโชคในเรื่องแรกสักเท่าไหร่ การฝึกกับดิ๊กจึงดูเป็นสิ่งที่ช่วยฆ่าเวลาได้ดี

 

…แม้มันก็เกือบจะฆ่าเธอด้วยเหมือนกันก็เถอะ....

 

เธอยังจำวันแรกได้ดีที่เธอฝึกกับดิ๊กในอดีตนี้ได้ดี ถึงเธอพอรู้เทคนิคของพี่ใหญ่บ้านค้างคาวมาบ้างแล้วตอนที่ฝึกกับเขาในอนาคต แต่สุดท้ายเธอก็โดนเขาล้มอยู่ดีแม้เธอจะหลบเขาได้ไปสองสามกระบวนท่า 

 

เจดเบ้ปากใส่พ่อบ้าน

 

“พี่ดิ๊กทำเกินไปมากเลยค่ะ อัลเฟรด” เด็กสาวบ่นอุบอิบ

 

ตอนที่เริ่มซ้อมกัน เจดคาดหวังว่าดิ๊กจะเบามือกับเธอมากกว่าในอนาคต เพราะตอนนั้นเขายังไม่ค่อยเชื่อถือในตัวเธอมากเท่าไหร่ ขนาดที่พวกเขาสนิทกันแล้ว ดิ๊กก็ยังคงสู้กับเธออย่างแรงอยู่ดี

 

ยังไงดิ๊กก็ยังคงเป็นดิ๊กอยู่วันยังค่ำสินะ...

 

พ่อบ้านเฒ่าหัวเราะเล็กน้อย เจดไม่เห็นความแตกต่างของเขาตอนนี้กับในสามปีข้างหน้าเลยด้วยซ้ำ เขายังดูเป็นพ่อบ้านผู้ใจดีและอบอุ่นคนเดิม

 

“ตอนนายน้อยเดเมี่ยนมาครั้งแรกก็ถูกนายน้อยดิ๊กจัดการไปน่วมเหมือนกันครับ”

 

พ่อบ้านยิ้ม

 

เจดนึกถึงตอนที่เธอนั่งดูอนิเมชั่น ตอนที่เกี่ยวกับการปรากฏตัวครั้งแรกของเดเมี่ยน ตอนนั้นเด็กหนุ่มถูจับแขวนห้อยต่องแต่ง ในขณะที่ดิ๊กก็โดนดาบของเด็กหนุ่มฟันไปหลายแผลเช่นกัน

 

เจดหัวเราะคิกคักอยู่กับพ่อบ้านสองคน ก่อนบุคลลที่สามจะปรากฏตัวขึ้น

 

“คุยอะไรกัน น่าสนุกเชียว” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น

 

“สวัสดีค่ะแบร์รี่” เจดยิ้มให้ชายที่เร็วที่สุดในโลก

 

แบร์รี่ฉีกยิ้มตอบ เขาหันไปพยักหน้าทักทายพ่อบ้านที่โค้งให้เขาเล็กน้อย

 

ตั้งแต่เธอมาอยู่บ้านค้างคาว คนในลีกก็มาหาเธอค่อนข้างบ่อย พวกเขามักมาถามสารทุกข์สุขดิบ บางครั้งก็ซื้อขนมมาฝาก บางคนก็สงสัยเกี่วกับอนาคต บางคนก็มาคุยกับเธอเพราะเหงา

 

อย่างเช่นชายที่ชื่อแบร์รี่ตรงนี้...

 

“ถ้าไม่ว่าอะไร วันนี้ผมขอขโมยตัวเด็กน้อยคนนี้หน่อยนะครับ” แบร์รี่ขยิบตาให้อัลเฟรด

 

“โอ้ เรื่องนี้คุณต้องคุยกับนายท่านบรูซนะครับ” อัลเฟรดเชิดหน้าของเขาขึ้นเป็นเชิงไม่อนุญาต

 

“ผมคุยแล้วครับ” แบร์รี่ตอบยิ้มๆ พลางเก็บอาการขนลุกไว้กับตัว คราวที่แล้วเขาแค่จะมาคุยกับเธอยังเกือบโดนแบทตาแรงปักอกเลย

 

จะว่าไป คนในบ้านค้างคาวก็ทำตัวสนิทสนมกับเธอมากๆ และก็ทำตัวเหมือนหวงเธอด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่รู้ด้วย แม้กระทั่งเจสันก็ตาม เขาไม่ค่อยอยากให้รอย ฮาเปอร์ เพื่อนนักธนูของเขาเจอเธอเท่าไหร่นักด้วย

 

ฟังดูดี แต่นั่นก็เป็นสาเหตุที่เธอไม่ได้ไปไหนมาสามสัปดาห์แล้ว

 

ซึ่งนั่นก็น่าเบื่อเอาเรื่อง

 

“เขาอนุญาตน่ะ”

 

อัลเฟรดเลิกคิ้วนิดหน่อย ก่อนเสียงบรูซจะดังขึ้นทั่วถ้ำค้างคาว

 

‘ผมอนุญาตเขาแล้ว อัลเฟรด’ บรูซเอ่ยผ่านลำโพงมาจากที่ไหนสักที่

 

“ได้ครับนายท่านบรูซ” อัลเฟรดตอบ

 

‘ห้ามเกินทุ่มนึงนะแบร์รี่’ บรูซเอ่ยเสียงเด็ดขาดก่อนจะตัดสายไป

 

เจดกลั้นหัวเราะกับหน้าซีดๆ ของชายที่เร็วที่สุดในโลก

 

“งั้นผมขอพาคุณหนูเจดไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” อัลเฟรดพูดกับเขาก่อนพาเด็กสาวลงจากเตียงพยาบาล

 

“โอเค ไว้เจอกันนะเจด” แบร์รี่ยกยิ้มดีใจ

 

 

 

“อุก!”

 

เจดยกมือขึ้นปิดปากก่อนกล้ำกลืนอาการคลื่นเหียนในท้องให้กลับเข้าไปเหมือนเดิม

 

การเดินทางมากับแฟลชช่างเป็นเรื่องที่เลวร้ายเหลือเกิน

 

“โทดที” แบร์รี่ยกมือเป็นเชิงขอโทษ “คนที่เดินทางแบบนี้ครั้งแรกเป็นแบบนี้ทุกคนเลยแหละ”

 

เขาเอ่ยเบาๆ พลางยื่นขวดน้ำมาให้ เจดรับมันไว้ก่อนเปิดขวดดื่ม

 

“ระวังหน่อยพ่อหนุ่มความเร็วแสง เดี๋ยวนายก็โดนแบทตาแรงปักลูกกะตาเข้าให้หรอก”

 

“ฮาล!” เจดร้อง

 

ฮาล จอร์แดนเป็นอีกคนในลีกที่เข้ากับเธอง่ายมากๆ เช่นกัน เขามักมาถามและชวนเธอคุยอยู่บ่อยๆ แม้จะไม่เท่าแบร์รี่ แต่เขาก็เป็นคนที่เล่นมุกตลกเก่ง และทำให้เธอหัวเราะได้เสมอ

 

“ไง” เขาทักเธอ ก่อนมองเธอขึ้นๆ ลงๆ

 

“นี่พ่อค้างคาวนั่นเขาจะหวงเธอไปถึงไหนกันนะ”

 

เจดมองเสื้อผ้าตัวเอง

 

เธอสวมเสื้อคอปกแขนยาวสีขาวทับสเว็ตเตอร์สีเทาที่มีลายค้างคาวทาบอยู่บนอก คู่กับยีนส์แนบเนื้อและรองเท้าบู๊ทดำ

 

แน่นอนว่าบรูซสั่งอัลเฟรดไว้ว่าให้เธอสวมเสื้อที่มีตราค้างคาวเสมอเวลาลีกมาหา

 

ประมาณว่าเธอเป็นเด็กในอบรมของเขา ห้ามใครเข้ามายุ่งเชียว

 

“หวงเป็นพ่อหวงลูกสาวเชียว” ฮาลส่ายหัว

 

ลูกสาวเหรอ...

 

เหอะๆ เป็นไปไม่ได้

 

 

หรือมันเป็นไปแล้วกันนะ?..

 

เจดหน้าร้อนผ่าว เธอตัดบทสนทนาของฮาลทันที

 

“ว…วันนี้พวกคุณจะพาหนูไปไหนเหรอคะ” เจดเอ่ยขึ้น

 

แบร์รี่กับฮาลมองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม

 

ทันใดนั้น เจดก็สัมผัสได้ถึงความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

บรูซจะต้องปวดหัวกับเรื่องนี้แน่ๆ...

 

✢ ✢ ✢

 

สวัสดีครับทุกคน ไรท์กลับมาแล้ววว แถมมาดึกซะด้วย55555

ตอนนี้แทบจะไม่มีอะไรที่สำคัญเลยครับ เป็นการเล่าเรื่องและทามสคิปอย่างรวดเร็ว เพราะคิดไม่ออกคับว่าจะเขียนอะไรต่อ//โดนรีดทุบ

อ่ะล้อเล่ง

แค่จะบอกว่า…

ลมจะสงบก่อนมีพายุเสมอนะครับ

ไว้เจอกัน!!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #30 HellomyDid (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 11:41

    ให้ไปกับใครไม่ไป ให้ไปกับคู่หูสุดแสบของจัสติส พ่อค้างคาวเตรียมบ่นได้เลย😆


    #30
    1
    • #30-1 KkAmT(จากตอนที่ 13)
      12 ธันวาคม 2563 / 11:46
      การตัดสินใจที่ผิดพลาด5555
      #30-1
  2. #29 sroyson47 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 23:26
    เลาจะเตียมใจรับแรงปะทะ-
    #29
    1
    • #29-1 KkAmT(จากตอนที่ 13)
      12 ธันวาคม 2563 / 11:46
      //ตั้งโล่ห์ให้รีดเดอร์
      #29-1
  3. #28 Whan3523 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:31

    ทำไมปล่อยให้น้องไปกับผู้ใหญ่2คนนี้ความชิบหายตามมาแน่เลย😂🤣
    #28
    1
    • #28-1 KkAmT(จากตอนที่ 13)
      11 ธันวาคม 2563 / 22:38
      ตายแล้ววว
      #28-1
  4. #27 773345813 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:28
    เย้ ค้างหนักกว่าเดิม~ แย่จังง
    #27
    1
    • #27-1 KkAmT(จากตอนที่ 13)
      11 ธันวาคม 2563 / 22:38
      เย้ยยย ต้องติดตามตอนต่อไปละคับทีนี้
      #27-1