Justice League : GRAVITA

ตอนที่ 11 : EPISODE 2 : CHAPTER 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    4 ธ.ค. 63

CHAPTER 10

 

หนึ่งเดือนถัดมา

 

เจดหัวเราะเบาๆ เมื่อดิ๊กต้องเข้าไปห้ามสงครามเล็กๆ ระหว่างทิมและเดเมี่ยนบนโต๊ะอาหารเช้าของบ้านค้างคาว ในขณะที่เจสันนั้งส่ายหัวพร้อมกับเปิดหนังสือนิตยสารเกี่ยวกับปืนอ่านพลางชี้ให้เธอดูบางรุ่นที่เขาอยากให้เธอรู้จัก

 

“รู้ไหมว่ากระสุนจุดสามเจ็ดห้าอันนี้แรงถึงขนาดล้มสัตว์ใหญ่ได้” เขาชี้ที่รูปพลางพูดเนือยๆ “เธอคงไม่อยากโดนยิงหรอกนะ”

 

“ไม่ดีกว่าค่ะเจสัน” เจดตอบหน้าซีด เรียกรอยยิ้มมุมปากของเรดฮู้ดได้นิดหน่อย

 

“ช่วยหน่อยสิ เบบี้เจ” ดิ๊กหันมาขอความช่วยเหลือจากเธอเมื่อสองหนุ่มขาประจำยังไม่เลิกทะเลาะกันเรื่องวาฟเฟิลชิ้นสุดท้ายของพวกเขาสักที

 

“งั้นฉันการชิ้นสุดท้ายเอง” เด็กสาวหันไปใช้ส้อมขโมยอาหารเช้าในจานรวมออกมาก่อนหั่นมันเข้าปากอย่างสบายอารมณ์

 

“ไมเยอร์!/ไม่เอาน่า เจด!” สองหนุ่มร้องโวยวายในขณะที่เธอตัดบางส่วนป้อนให้ดิ๊ก

 

หลังจากเดือนหนึ่งที่เธออยู่กับพวกเขา เจดสนิทกับพี่น้องบ้านค้างคาวขึ้นหลายเท่าตัว พวกเขาดูเป็นห่วงเธอมากหลังจากที่เธอใช้พลังระเบิดหลุมดำไปครั้งล่าสุด ถึงขั้นเข้ามาประคบประหงมดูแลแบบไม่ห่างเลยทีเดียว เพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เด็กสาวใช้พลังไม่ได้ไปถึงสองสัปดาห์เต็ม

 

“ผมทำให้ใหม่ก็ได้นะครับนายน้อย” อัลเฟรดที่ยืนยิ้มดูเหตุการณ์มาสักพักใหญ่เอ่ยขึ้นมา

 

“บรูซคงดีใจตายที่ลูกตัวเองตีกันเรื่องวาฟเฟิลชิ้นเดียว”

 

เจสันหันมาใช้ส้อมจิ้มวาฟเฟิลที่เจดหั่นไว้ในจานเธอเข้าปาก นั่นเรียกสายตาขุ่นๆ จากทั้งคู่ได้ดี

 

วันนี้บรูซกับลีกออกไปทำภารกิจปราบปรามพวกอินเตอร์แก๊งค์เช่นเคย

 

อ่า...อินเตอร์แก๊งค์

 

เจดก้มหน้าคิดกับตัวเอง

 

หลังจากเหตุการณ์กับพวกอินเตอร์แก๊งค์จบลง เหล่าผู้ก่อการร้ายก็ได้สารภาพว่าพวกเขาได้จ้างกลุ่มนักวิทยาศาตร์ให้พัฒนาเทคโนโลยีต่างดาวที่มีอยู่แล้วของพวกเขาให้มีความเหนือขั้นไปอีก แต่พวกเขาไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นหลุมดำได้แบบนี้

 

นั่นถือเป็นเรื่องดีที่อย่างน้อยอาวุธของพวกเขาก็เกิดจากการดัดแปลงอาวุธเก่าๆ เฉยๆ

 

ดีแค่ไหนที่ไม่ได้มาจากดาร์กไซต์...

 

แต่เรื่องแย่ก็คือนี่เป็นเหมือนสัญญาณเตือน

 

สัญญาณที่บอกเธอว่าเธอต้องรีบกลับไปแก้ไขอดีตได้แล้ว

 

“ฮัลโหล เบบี้เจ ยังอยู่ไหม?”

 

ดิ๊กที่เห็นเธอเงียบไปนานถามขึ้น

 

“อ...อ้อ” เจดหันไปหาเขา “ยังอยู่ค่ะ ดิ๊ก”

 

“พี่ดิ๊ก” ชายตัวโตบีบจมูกเธอเบาๆ พร้อมกับเอ่ยแก้ “ไม่เอาน่าเบบี้เจ เราคุยกันแล้วนะ”

 

เจดยิ้มเขินๆ เธอพบว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าว

 

“ลองเรียกพวกเราว่าพี่มั่งสิ เจด” ทิมที่เลิกทะเลาะกับเดเมี่ยนแล้วหันหน้ามายิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

 

พี่งั้นเหรอ...

 

“หนูยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่น่ะค่ะ” เจดบอกปัด ทำเอาทั้งคู่หง็อยลงไปในทันที

 

“แต่หนูจะพยายามนะคะ”

 

เธอให้กำลังใจพวกเขา

 

สาเหตุที่เธอไม่อยากเรียกพวกเขาว่าพี่ไม่ใช่เพราะเธอไม่ชิน เธอแค่ไม่อยากต้องต่อสู้หาข้ออ้างไม่ให้ตัวเองกลับไปอดีตอีกแล้ว...

 

เจดนั่งทบทวนเหตุการณ์นั้นมาทั้งเดือน เธอตัดสินใจแล้วว่าวันนี้เธอต้องกลับไปยังอดีตให้ได้

 

เธอต้องไปคุยกับลีก...

 

เธอต้องช่วยพวกเขา...แม้ว่ามันต้องแลกด้วยชีวิตเธอก็ตาม..

 

 

 

“ไม่”

 

แบทแมนเอ่ยคำขาดออกมา

 

“แต่ว่า-”

 

“ไม่ก็คือไม่ เจด”

 

บุรุษรัตติกาลมองเธอ หน้ากากสีดำกับหูค้างคาวของเขาทำให้บรรยากาศในฮอลล์ออฟจัสติสเย็นลงอีกเท่าตัว

 

สมาชิกลีกคนอื่นเองก็ไม่เห็นด้วยกับการส่งเธอไปในเวลานี้

 

“เจ้าเพิ่งใช้พลังมหาศาลหยุดหายนะเมื่อเดือนที่แล้วเองนะเจด” เป็นอาเธอร์ที่พยายามจะอธิบายเหตุผลกับเธอ “พวกเราเสี่ยงให้เจ้าย้อนเวลากลับไปทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าเจ้าดีขึ้นแคนี้แบบนี้ไม่ได้”

 

“จริงๆ ตอนนี้ทุกอย่างมันก็โอเคแล้วนะเจด” บิลลี่ในร่างขาแซมพยายามยิ้มให้เธอ

 

“งั้นเหรอ บิลลี่ แล้วอีกหลายล้านชีวิตที่ถูกฉันฆ่าไปล่ะ?” เจดหันไปพูดกับเขา บิลลี่ได้แต่อ้าปากอย่างเถียงไม่ออก

 

“อย่างน้อยก็รออีกสักพักเถอะ” ไดอาน่าช่วยเพื่อนของเธอเกลี้ยกล่อมเด็กสาว

 

“รอเหรอคะ?” เจดตอบกลับด้วยความโมโห “จะให้หนูรอดูดาร์กไซด์กลับมาทำลายพวกคุณอีกงั้นเหรอคะ”

 

นั่นทำให้ทั้งลีกเงียบลงอีกครั้ง

 

“หนูเข้าใจและขอบคุณพวกคุณทุกคนมากๆ ที่เป็นห่วงหนู” เธอพยายามกล่อมพวกเขา “แต่ตอนนี้พลังหนูกลับมาแล้ว ระดับความเครียดของหนูก็ลดลงแล้ว หนูได้นอนเต็มตื่นแล้วด้วย”

 

แฟลชหันไปหาไซบอร์กเพื่อตรวจสอบ มนุษย์ครึ่งหุ่นยนต์ทำเพียงพยักหน้ายืนยันคำพูดของเด็กสาว

 

“หนูว่ามันถึงเวลาแล้ว” เจดอ้อนวอน “ขอร้องล่ะค่ะ ให้หนูได้กลับไปแก้ไขทุกอย่างด้วยเถอะค่ะ”

 

เธอหันไปมองสมาชิกลีกรุ่นก่อตั้งทีละคน...ก่อนมาจบที่แบทแมน

 

“หนูทำไม่ได้ถ้าหากคุณไม่ร่วมมือกับหนู”

 

สายตาในลีกมองหน้ากันไปมา ก่อนหันไปหาคลาร์ก ซุปเปอร์แมนถอนหายใจยาวๆ ก่อนหันไปยังบุรุษรัตติกาล

 

“บางทีมันอาจจะถึงเวลาแล้วก็ได้บรูซ” บุรุษเหล็กพูดออกมา

 

ทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง ความหนาวเหน็บเข้าเกาะกุมหัวใจของเธอ

 

ขอร้องล่ะ บรูซ...

 

แบทแมนถอนหายใจยาวๆ ออกมา เขาเงยหน้ามองเธอ

 

“แผนว่ายังไง”

 

 

 

“ขอสรุปอีกทีนะ” แฟลชหันมาหาเด็กสาว ดวงตาสีฟ้าใต้หน้ากากเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

 

ตอนนี้พวกเธอยืนอยู่กลางไร่ข้าวโพดในสมอลวิลล์ ใต้แสงจันทร์เวลาสามทุ่มกว่าๆ

 

“เธอจะให้ฉันกับวอลลี่วิ่งให้เร็วที่สุดเพื่อหลอกสปีดฟอร์ซให้สร้างพลังงานขึ้นมา ซึ่งพลังงานนี้จะถูกส่งไปที่กระแสเวลาที่มีคลื่นความถี่ตรงกับเธอ แล้วเธอจะให้บิลลี่ชาร์จพลังสายฟ้าเข้าใส่เธอตอนเปิดรูหนอนใช่ไหม”

 

“ชาร์จใส่ประตูมิติค่ะ” เจดแก้นิดหน่อย “แต่คุณเข้าใจถูกแล้วล่ะแบร์รี่”

 

“รู้ไหม ถึงฉันจะเร็วแค่ไหน แต่ฉันก็ตามความคิดเธอไม่เคยทันเลยนะ เจด” แบร์รี่พูดติดตลกเล็กน้อย

 

“หนูถือว่าเป็นคำชมนะคะ” เธอยิ้มให้เขา

 

แบร์รี่ถอนหายใจเบาๆ ในขณะที่คิดแฟลชหรือวอลลี่ เวสต์ ญาติของแบร์รี่มองเธอด้วยความสนเท่ห์

 

ก่อนหน้านี้แบร์รี่ได้อธิบายสถานการณ์ของเธอให้วอลลี่ฟังเรียบร้อยแล้ว ซึ่งญาติที่เป็นสปีดสเตอร์และลูกศิษย์ของเขาก็ไม่ได้โกรธเลียดเธออะไรมากมาย เขารู้สึกของคุณเธอด้วยซ้ำที่ทำให้เขาหายเร็วขึ้น

 

“นั่นฟังดูเป็นไปได้ยากนะ” เขาลูบคางอย่างใช้ความคิด

 

“แต่ก็มีโอกาสเป็นไปได้ใช่ไหมล่ะ” เจดยืนยันกับเขา “เหมือนเรื่องหลุมดำเมื่อวาน”

 

วอลลี่ทำเพียงยักไหล่ เธอดีใจที่เขาเป็นพวกเนิร์ดวิทยาศาสตร์ เขาช่วยให้เธอตัดสินใจอะไรได้ดีขึ้นมากเลย

 

“มันจะได้ผลใช่ไหม” จอนที่มาส่งเธอด้วยถามด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ

 

“ได้แน่จอน” เธอยืนยันกับเขา พยายามทำเสียงให้ฟังดูมั่นใจ

 

“ฉันรู้สึกกดดันชะมัด” บิลลี่ในร่างชาแซมหัวเราะแห้งๆ

 

“นายทำได้บิลลี่” เธอยิ้ม “ฉันเชื่อแบบนั้น”

 

เธอหันไปมองสมาชิกลีกและครอบครัวค้างคาวคนอื่นที่มาส่งเธอ พวดเขามีสีหน้าที่ค่อนข้างหนักใจ

 

“พวกเราเชื่อมั่นในตัวเจ้าเสมอ เจด...” ไดอาน่ามอบอ้อมกอดของเธอให้เด็กสาว นั่นอบอุ่นและช่วยสร้างพลังให้เธอ

 

คลาร์กส่งยิ้มให้เธอ

 

“ขอบคุณนะเจด” เขาลูบหัวเด็กสาว “สำหรับทุกอย่าง”

 

“อย่าพูดเหมือนเราจะจากกันแบบนั้นสิคะ” เจดหัวเราะเบาๆ “เดี๋ยวพวกคุณก็ได้เจอหนูอีก”

 

อ่า...คำโกหกคำโต

 

“สัญญาแล้วนะเบบี้เจ” เป็นดิ๊กที่โผเข้ากอดเด็กสาว อ้อมกอดอบอุ่นของพี่ชายบ้านค้างคาวทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะร้องไห้

 

“แน่นอนค่ะ..พี่ดิ๊ก” เธอกอดเขาตอบ นี่สินะ...ความรู้สึกของการมีพี่ชาย

 

ขอโทษที่ต้องโกหกพี่นะคะ...

 

“ชอบจังเวลาเบบี้เจเรียกฉันว่าพี่แบบนี้น่ะ” ดิ๊กถอนอ้อมกอดจากเธอพลางปาดน้ำตาหยดนึงที่ไหลลงมาข้างแก้มของเด็กสาว

 

“ฉันยังไม่ได้ตอบแทนเธอเลย” ทิมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายพลางลูบศีรษะเธอ

 

“กลับมาแล้วหนูจะขอให้พี่เลี้ยงไอติมหนูละกันนะ” เธอขยิบตาให้เขา ทิมพยักหน้า

 

ขอโทษจริงๆ...

 

“ห้ามตาย” เจสันพูดสั้นๆ ก่อนหันหน้าไปทางอื่น

 

“ค่ะ” เธอยิ้มรับ พยายามปกปิดความรู้สึกแย่ทั้งหมดลงไป

 

“ตัวฉันในอดีตออกจะ...เป็นตัวปัญหานิดหน่อย” เดเมี่ยนบีบไหล่เธอ “แต่ฉันมั่นใจว่าเธอจะจัดการได้”

 

“อื้ม!” เธอโผกอดเด็กหนุ่ม โรบินสะดุ้งเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

 

ขอเธอซึมซับช่วงเวลานี้ไว้อีกแค่แป๊บเดียว...แค่แป๊บเดียวพอ...

 

หลังจากถอนอ้อมกอดออก เจดก็หันไปหาแบทแมน

 

บรูซถอดหน้ากากของเขาออก เขาก้าวเท้ามาหาเด็กสาวก่อนยื่นซองจดหมายเล็กๆ ให้เธอ

 

“เก็บให้ดีๆ นี่เป็นสิ่งที่จะช่วยให้พวกเราในอดีตช่วยเธอได้” เขาวางลงบนมือของเด็กสาว 

 

“เอาไปให้พวกเราทุกคนนะเจด” ดิ๊กกล่าวเสริม

 

“เธอคือความหวังเดียวของพวกเรานะ...เจด ไมเยอร์” เขากอดเธอ “ดูแลตัวเองด้วย”

 

“ค่ะ บรูซ” เจดกอดเขา เธอพยายามซึมซับอ้อมกอดนี้ให้นานที่สุด...

 

ก่อนจะไม่มีโอกาสอีก...

 

บ้าจริง...ตอนนี้พวกเขาเริ่มทำให้เธอไม่อยากจะไปจริงๆแล้วนะ

 

“โอเค พร้อมนะ..” แบร์รี่เอ่ย เขาหันมามองเด็กสาว

 

“ค่ะ” เจดกระชับแว่นอินฟราเรดที่ใหญ่ราวแว่นตาดำน้ำของเธอ

 

“เอาล่ะ พร้อมกันนะวอลลี่” แฟลชเตรียมตัวออกวิ่ง

 

“สาม...สอง...หนึ่ง....”

 

“ไป!”

 

สายฟ้าสีแดงและเหลืองทั้งสองสายออกวิ่งขนานกันไปตามทางยาวในขณะที่เด็กสาวใช้พลังของเธอแล้ว

 

อย่างที่เจดคิด การหลอกให้สปีดฟอร์ซสร้างพลังงานมาให้เธอยืมใช้ด้วยนี่ทำให้เธอเปิดประตูมิติได้ง่ายขึ้นหลายเท่าตัว

 

อากาศข้างหน้าเธอแหวกตัวออกจากกัน ประตูพลังงานด้สนหน้าเด็กสาวเผยออกเป็นรอยเล็กๆ

 

“ตอนนี้แหละบิลลี่!”

 

“ชาแซม!”

 

สายฟ้าลำใหญ่ฟาดแหวกอากาศลงมายังประตูมิติของเด็กสาว ส่งแสงแสบตาไปทั่วบริเวณ

 

แล้วประตูมิติลึกลับก็ขยายตัวใหญ่พอให้คนคนนึงผ่านไปได้ในเวลาไม่กี่วินาที

 

ไว้เจอกันนะคะ...

 

เจดคิดในในก่อนกระโดดเข้าไป

 

เมื่อแสงแสบตาหมดลง ร่างที่ยืนอยู่รอบๆก็ลืมตาขึ้นดูผลลัพะ์ของการวางแผนทั้งหมดของเด็กสาว

 

“เธอทำได้ไหม?” แฟลชและคิดแฟลชปรากฏตัวขึ้นเมื่่อพวกเขาวิ่งกลับมา แววตาของทั้งสองเต็มไปด้วยความหวัง

 

“เธอ...หายไปแล้ว...” ฮาลเอ่ยอย่างทึ่งๆ

 

“เธอทำได้” บรูซตอบคำถามของแฟลชก่อนเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าอันมืดมิด

 

กลับมาเร็วๆ นะ เจด...

 

 

 

เจดทำได้แล้ว!

 

เธอก้าวออกมาจาประตูมิติที่เริ่มไม่เสถียรได้ทันเวลาก่อนที่มันจะปิดลง

 

ตอนนี้เจดอยู่ในไชน่าทาวน์แห่งหนึ่งในเมืองก็อทแธม...สามปีก่อนดาร์กไซด์บุกโลก

 

เจดก้มหน้ามองพื้ที่เธอยืน รอยยิ้มของเธอหุบลงอย่างรวดเร็ว เธอนึกถึงใบหน้าของกลุ่มคนที่เพิ่งส่งเธอมาจากช่วงเวลาที่แล้ว

 

มีเรื่องที่เธอโกหกพวกเขาอยู่เรื่องนึง...

 

ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เธอแก้ไขเรื่องทุกอย่าง...

 

....ตัวเธอจะหายไป

 

เจดไม่อยากให้พวกเขากังวล...

 

แต่เธอคำนวณไว้แล้วว่าตัวเธอจะยังไม่หายไปเร็วขนาดนั้น เธอยังมีเวลาพอที่จะส่งสาส์นให้ลีก ให้พวกเขาได้ตามหาแผนลับดาร์กไซด์และทำลายมันลงซะ

 

หวังว่าพวกเขาจะทำได้ถ้าไม่มีเธอ...

 

พวกเขาต้องทำได้สิ!

 

เจดส่ายหัวไล่ความเศร้าในใจออกไป

 

สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือ เธอต้องตามหากราวิต้าที่นี่ และเธอต้องมีสมาธิกับมันให้ถึงที่สุด

 

ตอนนี้เด็กคนนั้นน่าจะอายุสักสิบเอ็ดปีได้มั้ง

 

เรื่องราวต้นกำเนิดของกราวิต้าช่างน่าเศร้า

 

ในคืนนี้ เด็กสาวคนหนึ่งที่อยู่กับแม่ของเธอเพียงสองคนจะถูกคนร้ายปล้นฆ่ากลุ่มหนึ่งทำให้เสียชีวิต และก่อนลมหายใจจะหมด เด็กสาวคนนั้นยังคิดว่าจะมีซุปเปอร์ฮีโร่มาช่วยเธอ แต่อนิจจา...ในคืนนั้นเกิดเหตุการณ์ที่เหล่าวายร้ายแหกคุกที่เบลเรฟฟ์พอดี ทำให้ฮีโร่ทั้งหมดอยู่ที่นั่น ทำให้เด็กคนนั้นตายไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง.... และตกเป็นเป้าหมายของดาร์กไซด์ ดาร์กไซด์ล้างสมองเธอและให้พลังกับเด็กสาว ส่งเธอกลับมายังโลกเพื่อให้เธอค่อยๆ บ่อนทำลายโลกใบนี้

 

และก็เป็นอย่างที่เห็น...

 

ฉะนั้นภารกิจของเธอก็คือการช่วยเหลือเด็กสาวคนนั้นให้รอดจากโจรปล้นฆ่าคนนั้น

 

เจดกระโดดผ่านหลังคาบ้านเรือนแล้วเรือนเล่าเพื่อตามหาสถานที่ที่เธอคุนเคยในความทรงจำแถวนี้

 

นี่ไม่ใช่...นั่นก็ไม่ใช่...

 

ไม่ใช่ ไม่ใช่ นั่นไม่ใช้ โน่นก็ไม่ใช่

 

โถ่เว้ย! เจดยีหัวตัวเองอย่างหัวเสีย

 

ทำไมไม่เจอเลยล่ะ!

 

“เจด!”

 

เด็กสาวสะดุ้งเมื่อมีคนเรียกชื่อเธอ

 

แต่ปรากฏว่าผู้เรียกนั้นไม่ได้เรียกหาเธอ

 

“ไปแล้วค่ะคุณแม่!”

 

เด็กสาววัยสิบเอ็ดร้องตอบคุณแม่ของเธออย่างแข็งขัง ในมือของเธอหิ้วตะกร้าใส่ผักเอาไว้

 

เจด เอริก้า ไมเยอร์ ทำไมเธอถึงฉลาดน้อยแบบนี้นะ!

 

ตัวตนที่แท้จริงของ กราวิต้าในโลกนี้ก็คือ เจด เอริก้า ไมเยอร์!

 

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่โลกนี้ในร่างของกราวิต้า...

 

เพราะกราวิต้าก็คือเธอในจักรวาลนี้ยังไงล่ะ!

 

เจดไล่ตามเด็กสาวและแม่ของเธอไปเงียบๆ จนกระทั่งพวกเขาเข้าไปในบ้าน

 

จนตอนนี้เธอก็ยังไม่เห็นโจรปล้นฆ่าคนนั้น

 

ในความทรงจำของกราวิต้า หน้าตาของอาชญากรใจทรามกลุ่มนั้นไม่ได้ถูกบันทึกไว้ อาจเป็นเพราะเด็กสาวตัวเล็กในตอนนั้นคงจะปิดกั้นตัวเองจากความรู้สึกแย่ๆ สินะ สมองของเธอจึงได้ลืมใบหน้าของฆาตรกรไปหมดแล้ว

 

น่าสงสารชะมัด...

 

ทันใดนั้นเอง เจดก็เห็นคนกลุ่มหนึ่ง ประมาณหกคนมายืนด้อมๆ มองๆ อยู่บริเวณหลืบข้างตัวบ้านของเด็กสาว

 

คงจะเป็นโจรพวกนั้นสินะ...

 

เจดใช้พลังบังคับให้ตัวเองลอยไปหน้าโจรพวกนั้น ก่อนยกยิ้มให้พวกเขา

 

เด็กสาววัยสิบสี่ระเบิดพลังใส่พวกเขา ทำเอาร่างโจรใจทรามกระเด็นกระแทกผนังปูนจนสลบเหมือดไปสองรายถ้วน 

 

คนที่ลุกขึ้นมาได้พยายามเข้าโจมตีเด็กสาวด้วยมีด แต่ด้วยทักษะที่เธอร่ำเรียนมาจากไนท์วิง ทำให้เธอสามารถหลบมีดสั้นพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย ก่อนต่อยเข้าไปที่ท้องของคนนึง และถีบอีกคนนึงจนสลบ

 

เหลืออีกหนึ่ง

 

เจดกระโดดหลบการโจมตีของโจรใจร้ายก่อนขยับหินก้อนหนึ่งด้วยการเปลี่ยนแปลงแรงโน้มถ่วง ก่อนปล่อยมันใส่หัวชายคนสุดท้ายทันที

 

เจดรวบรวมร่างที่หมดสติของชายทั้งห้ามากองรวมกันไว้ก่อนโทรหาตำรวจด้วยตู้โทรศัพท์สาธารณะใกล้ๆ...

 

‘จีซีพีดีค่ะ’ เสียงยานคางปลายสายตอบกลับเมื่อเธอโทรติด

 

“มีโจรห้าคนจะบุกปล้นแถวนี้ค่ะ” เจดตอบกลับ

 

เดี๋ยวนะ ห้างั้นเหรอ...

 

แต่ตอนแรกเธอนับได้หกนี่...

 

“กรี๊ด!!!!”เสียงเด็กหญิงคนนึงร้องขึ้นในความมืดมิด

 

‘ไม่ทราบว่า-’

 

“ไชน่าทาวน์ ก็อทแธม!” เจดตะโกนสั่ง “เดี๋ยวนี้!!!”

 

ก่อนเธอจะใช้พลังของเธอลอยขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน

 

ตรงนั้นเธอเห็นชายคนที่หกกำลังถือมีดจ่อแม่ลูกทั้งสองอยู่

 

“ไม่!!!!” เจดร้องลั่น

 

เธอบังคับแรงโน้มถ่วงของเธอให้ไปยังโจรคนนั้น ก่อนส่งลูกถีบสวยๆ ให้ประทับหน้าของชายฉกรรจ์ตัวล่ำ ส่งผลให้เขาสลบเหมือดทันที

 

เจดยืนหอบหายใจด้านหน้าสองแม่ลูกที่มองเธอด้วยใบหน้าอึ้งๆ

 

“ตำรวจคงมากันแล้วล่ะค่ะ” เธอหันไปบอกทั้งสองเมื่อได้ยินเสียงไซเรน “ไม่ต้องกลัวแล้วนะ”

 

ทันใดนั้นเอง เจดก็รู้สึกเหมือนความทรงจำใหม่อีกแบบผุดขึ้นมา เป็นความทรงจำที่เธอ...เจด ไมเยอร์ในโลกนี้เติบโตอย่างมีความสุขในฐานะเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

 

เธอทำสำเร็จแล้วสินะ...

 

เจดยกยิ้มให้ตัวเอง 

 

และเธอคงจะหายไปเร็วๆ นี้...

 

เธอต้องรีบตามหาลีกเดี๋ยวนี้!

 

เด็กสาววัยสิบเอ็ดมองเธอด้วยความชื่นชมขณะตำรวจกำลังวิ่งขึ้นมาบนบ้านของทั้งคู่

 

ตำรวจที่เปิดประตูเข้ามาทำสีหน้าอึ้งน้อยๆ

 

“เธอจัดการทั้งหมดนี่เลยเหรอ”

 

เจดหันไปยิ้มให้พวกเขาภายใต้แสงจันทร์

 

“เธอเป็นใครกัน...”

 

“กราวิต้า!” เด็กสาววัยสิบเอ็ดตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น “พี่สาวคนนี้ใช้กราวิต้าได้!”

 

เจดสะดุ้งเล็กน้อย เด็กสาวตัวเล็กตรงนี้คงจะจำคำว่า ‘กราวิตี้ (gravity)’ ผิดเป็น ‘กราวิต้า (gravita)’ สินะ

 

“กราวิต้างั้นเหรอ....” นายตำรวจอีกคนพูด

 

เจดคิดในใจ...

 

กราวิต้างั้นเหรอ??

 

ฮะ...ฮะ

 

“ไม่หรอกค่ะ” เธอหันไปหาตำรวจที่ยืนอยู่ตรงนั้น

 

“ฉันเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นแหละ” เธอเอ่ยก่อนจะกระโดดออกจากหน้าต่างไป สร้าความงุนงงให้กับคนในห้องเป็นอย่างดี

 

เธอเห็นพวกตำรวจออกมาตามหาเธอตรงบานหน้าต่างนั้นในขณะที่ตัวเธอเองกำลังยืนอยู่บนหลังคาบ้านอีกหลัง

 

เจดชื่นชมฝีมือของตัวเองพลางนึกถึงหน้าพวกคนในลีกว่าหากพวกเขาได้ฟังเรื่องนี้ พวกเขาจะคิดยังไงกันบ้าง...

 

ดิ๊กต้องภูมิใจในตัวเธอแน่ๆ

 

เจดคิดพลางหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง

 

ถ้าเขาได้ฟังเรื่องนี้น่ะนะ...

 

เด็กสาวยกยิ้มเศร้า

 

“แหมๆ นกน้อยอีกตัวงั้นเหรอเนี่ย”

 

น้ำเสียงน่าขนลุกดังขึ้นในความมืดมิด

 

เจดหันหลังทันที ดวงตาของเธอเบิกโพลงด้วยความตกใจ

 

“เธอทำร้ายคนของฉันนะสาวน้อย”

 

ร่างในเงามืดๆ ค่อยๆ ก้าวออกมาสู้แสงสว่าง

 

โอ้...ไม่นะ...

 

นี่มันตัวร้ายตลอดกาลของแบทแมน...

 

โจ๊กเกอร์!

 

“นกน้อยจอมซนหนีเที่ยว” โจ๊กเกอร์แสยยะยิ้มน่าขนลุก ทำเอาเจดตัวแข็งด้วยความหวาดหวั่น

 

“แบบนี้ต้องลงโทษ”

 

กรดจากดอกไม้พุ่งตรงมายังเด็กสาว เธอพยายามจะกระโดดหลบมันก่อนพยายามใช้พลังกับตัวตลกน่าขนลุกตรงหน้า

 

แต่แล้วเธอก็เซ...

 

ความทรงจำใหม่ปรากฏขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง

 

เธอเห็นภาพเด็กสาวผมดำคนหนึ่งในชุดสีดำกำลังนั่งร้องไห้ในงานศพของผู้เป็นแม่อย่าทรมาณหัวใจ ก่อนเธอจะลุกขึ้นมา กล่าวอำลามารดาที่รักที่เสียชีวิตจากโรคมะเร็ง หันหลังไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังตก

 

เจดรู้สึกว่าเธอตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง เจดรับรู้ได้ว่าเด็กคนนี้อยากจะพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อที่จะทำให้คนอืื่นพ้นจากชะตากรรมเดียวกับแม่ของเธอ...

 

แต่แล้วโชคก็ไม่เข้าข้างเธอเท่าไหร่นัก

 

ภาพถูกตัดมาเป็นร่างของเด็กสาววัยสิบสี่ที่วิ่งออกไปกลางถนนเพื่อช่วยเหลือเด็กอีกคนที่กำลังจะถูกรถคันใหญ่ชน เด็กสาวผมสีดำผลักเด็กคนนั้นออกไปจนพ้นทางแล้ว แต่เธอกลับไม่สามารถหลบรัศมีของรถคันนั้นได้ แรงกระแทกส่งเธอกลิ้งไปไกลหลายสิบเมตร เธอถูกนำตัวไปโรงพยาบาลและเสียชีวิตในเวลาถัดมา

 

เจด ไมเยอร์ของโลกใบนี้เสียชีวิตลงอย่างกล้าหาญ...เธอช่วยเด็กอีกคนหนึ่งไว้...

 

และวิญญาณของเจด ไมเยอร์วัยสิบเจ็ดจากอีกโลกก็ได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้..

 

เด็กสาวระลึกได้ในทันใด...

 

แสดงว่าเธอจะไม่มีวันหายไปจากโลกใบนี้น่ะเหรอ?

 

เธอได้รับโอกาสให้มาอยู่ในร่างของเด็กสาวคนนี้ตั้งแต่แรกงั้นเหรอ?

 

ภาพอีกภาพหนึ่งปรากฏขึ้น

 

เป็นภาพรอยยิ้มของเจด ไมเยอร์อายุสิบสี่ เด็กสาวของโลกนี้ยิ้มให้เธอ

 

“ขอให้เธอทำภารกิจที่เหลือสำเร็จนะ” รอยยิ้มสดใสส่งให้เธอ

 

“ฝากด้วยนะ”

 

แล้วภาพก็เลือนหายไป

 

วินาทีนั้นเอง เจดได้สัญญากับตัวเองแล้วว่าเธอจะต้องทำภารกิจต่อให้ดีที่สุด

 

เธอจะไม่ทำให้โลกใบนี้ผิดหวังอีก

 

ทามไลน์ถูกเปลี่ยนแล้ว...

 

แต่แล้วปืนไฟฟ้าจากไหนไม่รู้ก็ช็อตเด็กสาว ไฟฟ้าแรงสูงพุ่งตรงเข้าหาเธอทันที เจดรู้สึกตัวชาก่อนร่างของเธอจะหล่นลงบนพื้น

 

เด็กสาวได้ยินเสียงหัวเราะน่าขนลุกก่อนที่ดวงตาจะปิดลง

 

แย่แล้วไง....

 

 

✢ ✢ ✢

 

 

สวัสดีอีกครั้งครับบ

คอนนี้น้องเจดของพวกเราก็ได้เดินทางกลับไปยังอดีตแล้ว อ่านแล้วงงไหมครับ?

คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นทางทฤษฎีที่น้องเจดวางไว้มันควรเป็นอย่างงี้ครับ :

น้องเจดกลับมาอดีต ถ้าช่วยเจดในช่วงเวลานี้ได้ ทามไลน์ข้างหน้าจะเปลี่ยนไปเพราะน้องเจดในทามไลน์นี้จะเติบโตอย่างแข็งแกร่ง ทำให้ไม่มีเจดในร่างของกราวิต้า โลกจะไม่ถูกบุก เจดจะมีเวลาแป๊บนึงไปเตือนลีกเรื่องดาร์กไซด์จะบุกโลกก่อนตัวเองจะหายไป

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ :

เจดช่วยน้องเจดทามไลน์นี้ได้ก็จริง และความทรงจำของร่างจริงในทามไลน์นี้ก็กลับมาให้เจดเห็น เลยได้รู้ว่าถึงแม้จะช่วยน้องได้ ยังไงน้องก็ตายอยู่ดี และเจดคนปัจจุบันซึ่งมาจากโลกอื่นก็ได้มาอยู่ในร่างเจดที่จักรวาลนี้แทนตั้งแต่ตอนนั้น ทำให้ตัวน้องไม่หายไป และตอนนี้ก็เหมือนตัวน้องย้อนกลับมายังโลกอดีตเฉยๆ ครับ

งงมะ5555555

เขียนอาจจะงงๆ หน่อยนึงนะครับ สัญญาว่าจะตั้งใจฝึกเขียนให้ดีขึ้นตรับ!!!

ตอนหน้าจะเป็นอย่างไร โปรดติดตาม!!!!!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #21 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 14:15
    งงนะ แต่ชอบสนุกมาก อยากอ่านต่อปน่ว!
    #21
    0
  2. #20 INERZIA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 02:50

    แล้วทำไมดาร์กไซต์ต้องจงใจเลือกเด็กคนนี้มาเป็นสมุนทำงานให้นะ? ทั้งที่ถ้าอยากจะเลือกเด็กที่มีชะตาชีวิตต้องตายอย่างน่าอดสู แล้วมีจิตใจที่เริ่มเข้าด้านมืดสักคน คาดว่าบนโลกน่าจะมีอีกเป็นหมื่นๆคน จำเป็นต้องเป็นเจดด้วยรึ

    #20
    1
    • #20-1 KookKaii_AmT(จากตอนที่ 11)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 10:05
      นั่นสิน้า ทำไมนะครับ
      #20-1
  3. #19 โซระ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 18:50
    ถามว่างงไหม งงสิ จะเหลือหรอ นี่รีดต้องอ่าน2-3รอบถึบจะหายงง ของแถมจากตอนนี้คือ ค้างหนักค่ะ ค้างคา แต่ก็รอได๊
    #19
    1
    • #19-1 KookKaii_AmT(จากตอนที่ 11)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 10:04
      แหะๆๆ ขอโทษที่เขียนงงๆ นะครับ รอเลยคร้าบบ
      #19-1
  4. #18 Whan3523 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 18:43

    มาทำให้ค้างแล้วจากไป///รอตอนต่อไปค่า
    #18
    1
    • #18-1 KookKaii_AmT(จากตอนที่ 11)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 10:04
      อุอิ รอเลยคร้าบบบ
      #18-1