Justice League : GRAVITA

ตอนที่ 10 : EPISODE 2 : CHAPTER 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    20 พ.ย. 63

CHAPTER 9

 

ภารกิจที่เดเมี่ยน เวย์นพูดถึงคือภารกิจตรวจสอบการมาแลกเปลี่ยนอาวุธจาก ‘อะโพคาลิปส์’ ของพวกอาชญากรที่ใช้ชื่อทีมว่า ‘อินเตอร์แก๊งค์’

เจดจำชื่ออาชญากรกลุ่มนี้ได้ เดิมทีในจักรวาลดีซี พวกเขาเป็นศัตรูของซุปเปอร์แมน พื้นที่ทำงานใหญ่ๆ ของพวกเขาอยู่ที่เมโทรโปลิส จึงเป็นเรื่องน่าแปลกที่พวกเขามาป้วนเปี้ยนแถวๆ ก็อทแธม แถมยังมีสายรายงานว่าพวกเขาจะมาแลกเปลี่ยนอาวุธกันภายในงานเลี้ยงของบริษัทเวย์นด้วย

นั่นทำให้เจ้าของบริษัทอย่างบรูซ เวย์น ตัดสินใจเชิญซุปเปอร์ฮีโร่หลายรายจากลีกมาร่วมงานเลี้ยงที่บริษัทของเขาด้วย

 

“พวกเขาตัดสินใจให้เธอมีส่วนร่วมในภารกิจนี้ด้วยนะเจด” บรูซพูดกับเธอเท่านี้


 

แค่นี้เจดก็เข้าใจแล้วว่าลีกต้องการให้เธอทำให้พวกเขามั่นใจว่าเธออยู่ข้างพวกเขาจริงๆ

 

ได้เลย! ไม่ว่าจะอินเตอร์แก๊งค์หรือใครหน้าไหน แม่จะซัดให้หมอบเลย คอยดู!

 

เจดยิ้มขณะยกน้ำส้มขึ้นดื่มเมื่อบริกรเดินมาส่งให้เธอ

 

ขณะนี้เธอเข้ามาอยู่ภายในงานเลี้ยงของบริษัทเวย์นแล้ว ต้องขอบคุณอัลเฟรดที่อุตส่าห์หาเดรสและจับเธอแต่งตัวได้ทันเวลา

 

ชุดของเธอเป็นเดรสแขนกุดสีเทาเข้มเข้ารูป ชายกระโปรงของเธอยาวเลยเข่าลงมา ช่วงเอวของเธอคาดทับด้วยเข็มขัดเส้นเล็กสีครีมเข้ากับรองเท้าคัทชูส้นเตี้ยสีเดียวกัน ผมของเธอถูกเกล้าขึ้นไปไว้บนศีรษะเป็นมวยหลวมๆ ปล่อยให้ไรผมมาปรกตามกรอบหน้า ที่มวยผมประดับด้วยโลหะสีเงินที่ดัดเป็นรูปใบมะกอกแวววาว เธอแต่งหน้าอ่อนๆ และสวมหน้ากากสีเงินประดับพลอยทับครึ่งหน้าส่วนบน ริมฝีปากสีเชอร์รี่บิดเป็นรอยยิ้มเพื่อส่งให้ใครก็ตามที่มองมาที่เธอ

 

โอ้...เธอยังไม่ได้บอกใช่ไหมว่านี่เป็นงานเลี้ยงหน้ากาก

 

เหตุผลก็คือให้เหล่าฮีโร่ซ่อนตัวได้อย่างไม่ต้องกังวลน่ะสิ

 

เจดเก็บความรู้สุขฟินที่ได้สวมเสื้อผ้าสวยๆ ที่เธอจะไม่มีวันได้ใส่หากอยู่ที่โลกเก่าเอาไว้

 

“ชุดสวยดีนี่”

 

ไดอาน่า พรินซ์ เดินมาทักเด็กสาวด้วยรอยยิ้มงดงามดังราชินี

วันเดอร์วูเมนสวมเดรสยาวสีดำผ่าข้างและแหวกด้านหลังลึกมาถึงสะโพก อวดผิวสีน้ำผึ้งงดงาม เอวของเธอถูกคาดด้วยเข็มขัดสีทอง เน้นสะโพกกลมนั่นให้ดูดีขึ้นไปอีก เธอรวบผมตึงเป็นหางม้าสูง เผยให้เห็นหน้ากากสีดำฉลุลายทอง และเธอสวมรองเท้าทรงเวดจ์ (wedge) สีดำ จบด้วยการทาปากด้วยลิปสีกุหลาบ ขับออร่าเจ้าหญิงแห่งอะเมซอนออกมา ทำเอาหนุ่มๆในงานมองกันจนเหลียวหลัง

 

โอ้พระเจ้า...เธอสวยชะมัด

 

เจดเพิ่งรู้ตัวว่าเธอเขินไดอาน่าจนใบหน้าร้อนผ่าว

 

“คุณก็สวยมากค่ะไดอาน่า” เธอพูดออกไป “แบบว่า...สวยที่สุดในงานเลย”

 

“เธอก็พูดไป” ไดอาน่าหัวเราะเบาๆ ให้กับความไร้เดียงสาของเด็กสาว

 

เจดได้แต่ยิ้มแก้เก้อ เธอเขินจนไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

 

“สวัสดีครับ ไดอาน่า” อีกเสียงแทรกขึ้น

 

เจดหันไปและพบกับดิ๊กภายใต้สูทสีดำและเนกไทสีน้ำเงิน หน้ากากของเขาเป็นสีดำที่สลักลายปีกเอาไว้

 

ถามจริง ไม่มีใครคิดจะสงสัยหน่อยเหรอว่าคนคนนี้เป็นไนท์วิงน่ะ...

 

เจดได้แต่นึกสงสัยกับตัวเอง

 

“ไงจ๊ะ ดิ๊ก” ไดอาน่ายิ้มให้เขา

 

“คุณสวยมากครับ” ดิ๊กยกมือไดอาน่ามาจุมพิตเล็กน้อยเป็นการทักทายตามมารยาท

 

“เธอก็ดูดีมากเช่นกัน” เจ้าหญิงแห่งอะเมซอนยิ้มให้เขา

 

“ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมขอยืนตัวเจดสักครู่นะครับ” ดิ๊กหันมายิ้มให้เธอ

 

นับจากที่ทิมตื่นขึ้นมา ดิ๊กก็มองเธอเปลี่ยนไปทันที เขามองเด็กสาวคนนี้เป็นผู้ช่วยชีวิตน้องชายของเขา บวกกับความรู้สึกอยากได้น้องสาวมานานของพี่ชายที่มีแต่น้องชายถึกๆ ซนๆ ทำให้มองว่าเธอมีความสำคัญกับพวกเขาไปโดยปริยาย

 

“โอ้ เต็มที่เลยจ้ะ” ไดอาน่าดันเด็กสาวให้เขา “ฉันว่าจะแวะไปหาฮาลกับแบร์รี่สักหน่อยพอดี”

 

“ไว้เจอกันนะคะ” เจดโบกมือลาไดอาน่า เจ้าหญิงอะเมซอนส่งยิ้มงดงามให้เธอก่อนจะหายไปในฝูงชน

 

“เบบี้เจ เธอแน่ใจนะว่าจะไม่ให้พี่ชายคนนี้อุ้มน่ะ”

 

ดิ๊กเอ่ยถาม

 

ใช่...เขาเรียกเธอว่าเบบี้เจ...

 

นั่นอาจฟังดูดี...แต่ก็ยังแอบน่าขนลุกอยู่ดี...

 

“เจดเฉยๆ ก็ได้ค่ะ” เด็กสาวเก็บอาการขนลุกเอาไว้  “และหนูไม่เป็นไรค่ะ หนูสูงพอจะมองเห็นอยู่ค่ะ”

 

คงเป็นเพราะส่วนสูงที่แตกต่างกันมากแบบที่เธอสูงเพียงอกของเขา จึงทำให้ดิ๊กอยากจะอุ้มเด็กสาวขึ้นมาให้อยู่ในระดับเดียวกันล่ะมั้ง

 

ดิ๊กยู่หน้านิดหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้ขัดใจอะไรเธอ

 

หลังจากทักทายสาวๆ ที่เข้ามาหาดิ๊กอีกสองสามกลุ่ม ในที่สุดพี่ใหญ่ของบ้านก็พาเธอมาถึงจุดหมายของพวกเขา

 

โฮลี่โมลี่....

 

เจดข่มอารมณ์ติ่งลงไปให้ลึกที่สุด ข้างหน้าเธอคือแบทแฟมิลี่ที่มีทั้งดิ๊ก(มาเพราะบรูซขอให้มาคอยดูไม่ให้น้องๆ ตีกัน) เจสัน(มาเพราะโดนบังคับ) ทิม(ตื๊อจะมาให้ได้) เดเมี่ยน(มาเพราะสนุก) และบรูซยืนอยู่ พร้อมกับคริปโตเนี่ยนแฟมิลี่ที่มีคลาร์ก ลูอิส คอนเนอร์ และจอน (ส่วนคาร่าติดธุระอยู่ที่ไต้หวัน น่าเสียดายชะมัด)

 

ทั้งหมดอยู่ในชุดราตรีเต็มยศ

 

กรี๊ด!!! งานดีกันเหลือเกิน 

 

เจดยกมือกุมอกด้วยความปลื้มปริ่ม

 

“เจด!” จอนพุ่งเข้าหาเด็กสาวด้วยความคิดถึง เขาไม่ได้เจอเธอสองสัปดาห์เต็ม

 

เจดกอดเด็กหนุ่มตอบก่อนจะได้ยินเสียงกระแอมจากดิ๊กเบาๆ

 

จอนผละออกจากเธอพร้อมด้วยรอยยิ้มเขินๆ

 

“ชุดเธอน่ารักดี”

 

“นายก็เหมือนกัน”

 

เจดไม่ได้โกหก จอนกับสูทขาวเข้ากันดีอย่างลงตัว

 

เด็กหนุ่มลูบท้ายทอยแก้เก้อ

 

“ขอบคุณที่เชิญเรามาวันนี้นะบรูซ” คลาร์กหันไปบอกเพื่อนร่วมทีมใน “พวกเรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างมาก”

 

“ดีใจที่นายหายดีนะทิม” คอนเนอร์บอกเพื่อนของเขาด้วยรอยยิ้มโล่งใจ

 

“ต้องขอบคุณเจดน่ะนะ” ทิมโอบไหล่เด็กสาวที่สูงเท่าไหปลาร้าของเขา

 

“เธอน่ะเป็นผู้ชุบชีวิตตัวจริง”

 

“เห็นด้วยเลย” คลาร์กพยักหน้าพร้อมยิ้มอบอุ่น

 

เจดยิ้มให้ทั้งคู่แทนคำพูดว่าเธอยินดีอย่างยิ่ง

 

นั่นทำให้บรูซยิ้มออกเช่นกัน

 

“นายท่านบรูซ”

 

อัลเฟรดส่งเสียงเรียกนายท่านของเขาเมื่อใกล้ถึงเวลาเริ่มงาน

 

บรูซพยักหน้าให้เพื่อนร่วมทีมของเขาเป็นเชิงขอตัว ก่อนจะหิ้วลูกชายอีกสี่คนของเขาไปด้วย

 

“เบบี้เจ!” ดิ๊กเรียกเด็กสาวก่อนหันมาจับมือเธอ “ไปกันเถอะ”

 

“เอ๋ ไปไหนคะ” เจดอุทานด้วยความสงสัย

 

“ไปเปิดงานไง” ทิมที่สงบศึกกับเดเมี่ยนจนกอดคอกันได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้พูดต่อ

 

เอ๋...?

 

 

 

“ผมและลูกๆ รู้สึกเป็นเกียรติมากที่ทุกคนมาร่วมงานกันในวันนี้นะครับ” บรูซพูดใส่ไมค์ด้วยบุคลิกมหาเศรษฐีของเขา

 

เจดรู้สึกแปลกไปทันทีเมื่อบรูซใช้คำว่า ‘ลูกๆ’ โดยที่มีเธอมายืนอยู่ด้านหน้ากับเขาด้วย

 

คือถ้ามีแค่สี่หนุ่มบ้านค้างคาวก็คงไม่น่าเป็นอะไรเท่าไหร่ แต่การที่เขาแถมเธอมาด้วยนั้น...

 

มันเขินๆ ยังไงก็ไม่รู้แฮะ...

 

เจดแอบคิดว่าการที่บรูซทำแบบนี้เพื่อปกป้องตัวตนของเธอด้วยส่วนหนึ่ง การมาอยู่ในร่างของกราวิตี้นั้นไม่ง่ายเท่าไร่นัก แค่รับมือกับคนในลีกด้วยกันก็ยากสำหรับเธอแล้ว

 

บรูซถึงต้องดึงเธอมาไว้ใต้ปีกของเขาเพื่อแสดงจุดยืนให้เธอ

 

ซึ่งนั้นฟังดูมีความเป็นไปได้ค่อนข้างสูง

 

เจดรู้สึกขอบคุณเขาในใจ

 

เหตุผลอีกข้อที่เขาเอาเธอมายืนตรงนี้ก็เพื่อให้เธอสามารถตรวจจับการแผ่รังสีสนามแม่เหล็กที่เฉพาะตัวของอาวุธที่มาจากอะโพคาลิปส์ได้ง่ายขึ้นด้วย…

 

“เชิญทุกคนสนุกกับงานเลี้ยงได้”

 

สิ้นสุดเสียงบรูซก็มีเสียงปรบมือดังระงม เธอเห็นแบร์รี่ขยิบตาให้เธอ ฮาลที่ยืนอยู่ข้างกันก็ยกนิ้วโป้งส่งให้เธอเช่นกัน และอาเธอร์ที่ยืนข้างไดอาน่าก็พยักหน้าให้เธอพร้อมยิ้มน้อยๆ

 

เจดรู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยก็ยังมีคนที่ยังเชื่อใจเธออยู่บ้าง

 

จังหวะนั้นเองที่เด็กสาวหันไปเห็นร่างอีกสองร่างที่เดินเข้างานมา

 

นั่นมัน ‘อักลี่ แมนไฮม์’ กับ ‘วิสเปอร์ อะแดร์’ สองวายร้ายที่เป็นหัวโจกอินเตอร์แก๊งค์นี่นา

 

เจดกระตุกแขนเสื้อของดิ๊กที่จับมือเธอเบาๆ ก่อนบุ้ยใบให้เขามองไปที่หน้าประตู

 

พี่ชายคนโตของบ้านเข้าใจในทันที เขาพยักหน้าให้เธอ

 

เจดพยายามตรวจจับสนามแม่เหล็กด้วยพลังของเธอ เธอสัมผัสมันได้อ่อนๆ จากพวกเขา แต่ยังไม่รุนแรงพอที่จะยืนยันว่าเป็นอาวุธได้

 

หลังจากลงจากเวที พวกเธอก็เดินไปที่ห้องวีไอพี เจดจึงรีบบอกกับสมาชิกบ้านค้าวคาวคนอื่นๆในสิ่งที่เธอตรวจจับได้ทันที

 

“ยังไงก็ยังต้องจับตามองสองคนนั้นอยู่” บรูซเอ่ยข้อสรุป “ดิ๊ก เจสัน”

 

ดิ๊กพยักหน้ารับคำของบรูซเร็วๆ ในขณะที่เจสันกลอกตาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ก่อนทั้งคู่จะหายไปหลังประตู

 

“ทิม อยู่นี่คอยตรวจสอบวงจรปิด เข้าใจไหม” บรูซหันไปบอกเด็กหนุ่ม

 

“แต่-”

 

“เธอเพิ่งฟื้น” บรูซพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเท่าที่พ่อคนนึงจะมีให้ได้

 

“ครับ” ทิมถอนหายใจเบาๆ ก่อนคว้าแลปท็อปของเขาขึ้นมา

 

บรูซตบบ่าลูกชายคนที่สามของเขาเบาๆ

 

“เดเมี่ยน พาเจดไปตรวจสอบรอบๆ” เขาหันมาหาเธอกับลูกชายคนเล็กของเขา

 

“ถ้าเกิดอะไรขึ้น พยายามอย่าปะทะ เข้าใจไหม”

 

เดเมี่ยนและเจดพยักหน้าก่อนเดินออกมาจากห้องวีไอพี

 

 

 

“เจออะไรไหม” เดเมี่ยนที่ตัวติดกับเธอตั้งแต่พวกเขาเดินออกจากห้องวีไอพีมาถามขึ้น

 

เจดส่ายหน้า

 

นอกเหนือจากของสองคนนั้นแล้ว เจดก็ไม่สับรู้ถึงคลื่นพลังงานอื่นๆ เลย

 

นั่นทำให้เดเมี่ยนขมวดคิ้วมุ่น

 

พวกเธอเดินรอบฮอลล์มาสามรอบแล้ว แต่ยังไม่เจออะไรเลย

 

ฟังดูค่อนข้างน่าเป็นห่วง...

 

เจดพยายามใช้พลังของเธอต่อไปเรื่อยๆ

 

ต้องมีสิ...ที่ไหนสักแห่ง...

 

หรือว่า...

 

“เดเมี่ยน” เธอเรียกเด็กหนุ่มข้างตัว

 

“เป็นไปได้ไหมว่าแหล่งข่าวที่บอกว่าจะมีการแลกเปลี่ยนอาวุธที่นี่ให้ข้อมูลไม่ครบ”

 

เดเมี่ยนขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

 

“เป็นไปได้ไหมว่า...” เจดเอ่ย เธอพบความพรั่นพรึงในน้ำเสียงตัวเอง “พวกเขาอาจจะล่อให้ฮีโร่มาติดกับแล้วจัดการ แล้วก็ไปแลกเปลี่ยนกันที่อื่น”

 

เดเมี่ยนทำสีหน้าอึ้งเล็กน้อย เขาก้มหน้าคำนวณความเป็นไปได้ในหัว

 

“เราต้องรีบบอกท่านพ่อเรื่องนี้” เขาตัดสินใจ

 

เจดพยักหน้า

 

ในขณะที่เธอกำลังจะเดินตามเขาไป จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงคลื่นที่มองไม่เห็นจำนวนมากเข้ามาวุ่นวายในสมองของเธอ

 

เจดรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหึ่งๆ ในหูราวกับมียุงร้อยตัวมาบินรอบๆ หัวเธอ

 

“เดเมี่ยน!” เธอดึงแขนเสื้อของเขาเอาไว้

 

เด็กหนุ่มหันมาพยุงตัวเธอที่เซใกล้ล้ม สีหน้าและดวงตาภายใต้หน้ากากของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

 

“แบบที่คิดเลยเดเมี่ยน!” เจดยกมือขึ้นปิดหูและภาวนาให้เสียงเหล่านั้นหายไป “พวกเขาจะทำร้ายทุกคนในนี้!!”

 

ทันทีที่เจดจบประโยค เสียงกระจกแตกและเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ เดเมี่ยนรีบช้อนตัวเธอขึ้นและพาเธอกระโดดมาอยู่หลังบาร์ชงเครื่องดื่มทันที

 

สมาชิกอินเตอร์แก๊งค์หลายสิบคนปรากฏขึ้นทั่วทุกมุมของห้องพร้อมกับอาวุธจากอะโพคาลิปส์ บ้างตะโกนขู่ บ้างก็จับแขกในงานเป็นตัวประกัน

 

“เราคิดช้าไป” เดเมี่ยนกัดฟันแน่น

 

เจดหอบหายใจเมื่อเสียงนั้นค่อยๆ เบาลง

 

บ้าจริง...ทำไมเธอไม่คิดให้ได้ไวกว่านี้นะ

 

“ไม่สิ ฉันว่าเรายังมีโอกาสอยู่นะ”

 

เดเมี่ยนชี้ให้เธอดูตัวประกันสองคนจากหลายคนที่กำลังจะถูกจับโดยสามชิกอินเตอร์แก๊งค์

 

ไดอาน่ากับ....ใครน่ะ... จอนงั้นเหรอ...

 

เดเมี่ยนยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาหันมาหาเธอก่อนถีบช่องลมข้างตัวให้เปิดออกในช่วงชุลมุน

 

เจดรู้ความหมายจากดวงตาคู่นั้นทันที

 

‘เราต้องหาที่ที่พวกมันใช้แลกเปลี่ยนของเดี๋ยวนี้’

 

เจดพยักหน้า เธอรีบไต่ตามเดเมี่ยนไปในท่อลมของอาคาร

 

ตรงนี้มีคนรอจัดการเยอะแล้ว

 

ขอไว้อาลัยให้อินเตอร์แก๊งค์ล่วงหน้าละกันนะ...

 

 

 

“อย่างที่คิด”

ตอนนี้เดเมี่ยนกับเจดขึ้นมาถึงด้านบนดาดฟ้าของตึกเวย์น เอ็นเตอร์ไพร์สแล้ว และที่นี่มีกลุ่มคนมาแลกเปลี่ยนอาวุธอยู่จริงตามที่พวกเขาคาดไว้

 

เธอเห็นอักลี่กับวิสเปอร์ยืนยิ้มขณะแลกเปลี่ยนสินค้ากับหนึ่งในนักเลงกลุ่มหนึ่งในก็อทแธม

 

เดเมี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าของเขาแล้ว (ตอนไหนก็ไม่รู้) เขาส่งเสื้อสูทสีดำของเขาให้เจดใช้พรางตัวในความมืดมิดแทน เพราะเกรงว่ากระโปรงสีเทาของเธอจะเด่นเกินไป

 

“เราต้องหาทางจับพวกเขา” เดเมี่ยนยืนยัน

 

“ไหนบรูซบอกห้ามปะทะไง” เจดแย้งแบาๆ

 

“ท่านพ่อบอกให้พยายามไม่ปะทะ” เดเมี่ยนยิ้มในความมืด “เราก็พยายามแล้วไง แต่มันไม่ได้ผล”

 

เจดพ่นลมหายใจแรงๆ อย่างหมดคำจะพูด

 

“อยู่นี่นะ อย่าไปไหนเด็ดขาด” เขาหันมาบอกเธอ ก่อนร่างของโรบินจะหายไปในความมืดมิดยามราตรีของก็อทแธม

 

เจดไม่เห็นเขาแล้ว เด็กสาวนั่งหลบอยู่หลังประตูเงียบๆ พยายามไม่ส่งเสียงอะไร และรอดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ

 

เหมือนดีลจะปิดได้อย่างสมบูรณ์ดี วิสเปอร์กับอักลี่ส่งยิ้มชั่วร้ายให้กันและกัน

 

จังหวะนั้นเองที่ระเบิดควันถูกโยนออกไป ควันสีเทาโพยพุ่งไปรอบๆ สร้างความประหลาดใจให้กับกลุ่มผู้ค้าอาวุธเถื่อนเหล่านั้นได้โดยดี

 

“อะไรวะ!” เจดได้ยินเสียงของใครสักคนตะโกนขึ้น ก่อนจะเกิดเสียงปะทะกันดังลั่น จากทั้งกระบอง ปืน และอะไรนั่น... ดาบรึเปล่า?

 

ไม่นานนักเสียงการต่อสู้ก็จบลงภายในควันที่ค่อยๆ จาง

 

“แกมาทำอะไรที่นี่เนี่ย”

 

เป็นเรดฮู้ดที่ออกเสียงบ่นร่างผอมๆ อีกร่างในชุดเรดโรบิน

 

“ทิมมี่ นายควรพักผ่อนมากกว่าบู๊นะ” ไนท์วิงหันไปหาชายที่ถือกระบองยาว

 

“ให้ตายเถอะไนท์วิง” เรดโรบินถอนหายใจ “ฉันพักมาสี่เดือนแล้วนะ”

 

“พวกนายน่ารำคาญชะมัด” ปิดท้ายด้วยโรบินที่จิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์

 

“มาช่วยฉันมัดเจ้าพวกนี้ก่อนแล้วจะไปตีกันที่ไหนก็ไป”

 

แล้วเจดก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันแบบที่ฟังไม่ค่อยได้ศัพท์เท่าไหร่มาจากสี่พี่น้อง เป็นการเถียงกันที่ดูไม่ค่อยจริงจังมากนัก

 

นั่นมันดูน่ารักชะมัด!!

 

เจดหัวเราะคิกคักให้กับความคิดของตัวเองในความมืด ก่อนจะตัดสินใจลุกออกไปหานกน้อยทั้งสี่

 

ทันใดนั้นเอง

 

ตี๊ด...ตี๊ด...

 

เจดสัมผัสได้ถึงพลังงานที่คุ้นเคย

 

มาเธอร์บ็อกซ์!

 

“ระวัง!!!”

 

เด็กสาวตะโกนออกไปพร้อมกับกระโจนไปยังต้นเสียงในกล่องเหล็กของอักลี่

 

วัตถุเจ้าปัญหาระเบิดออกมาจากกล่อง เจดรีบสร้างเกราะของเธอขึ้นมากันพวกเขาทุกคนออกจากแรงระเบิด

 

มาเธอร์บ็อกซ์ขนาดจิ๋วกว่าปกติสูบเอากล่องเหล็กเข้าไปก่อนจะเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นประตูมิติอีกหน แต่แทนที่จะเป็นประตูสำหรับเดินทาง

 

มันกลับกลายเป็นหลุมดำแทนน่ะสิ!

 

ความกลัวเข้าพุ่งจับหัวใจของเจดทันที

 

ในความทรงจำของกราวิต้า เธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน...

 

“เราต้องหยุดมัน!!” ทิมตะโกนบอกเธอในขณะที่หลุมดำนั่นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น

 

ยังไงกันล่ะ!

 

“เราต้องดึงเจ้าพวกที่นอนอยู่นั่นออกมาก่อน!” ดิ๊กหันไปสั่งน้องทุกคนของเขา พวกเขาพยักหน้ารับตามคำพี่ใหญ่ทันที

 

“ไมเยอร์ หาวิธีปิดไอนั่นได้ไหม!” เดเมี่ยนตะโกนถาม

 

“จะลองดูนะ!” เจดตอบกลับเสียงสั่นเทา

 

นี่ไม่ใช่เวลามากลัวนะ! คิดสิสมอง คิดสิ!

 

“ฉันจะลองเปลี่ยนความถี่ของพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าดู!” เธอตะโกนบอกพวกเขา “แต่พวกนายต้องรีบไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!!”

 

“ไมเยอร์!!/เจด!!” เดเมี่ยนและทิมเรียกชื่อเธอพร้อมกันเมื่อได้ยินว่าเธอจะเสี่ยงอยู่ตรงนี้คนเดียว

 

“ไป!!!!!” เจดออกคำสั่ง

 

เธอได้ยินเสียงเจสันสบถก่อนเสียงวิ่งของพวกเขาจะค่อยๆ หายไป

 

เด็กสาวรวบรวมสมาธิ ตอนนี้หลุมดำข้างหน้าเธอใหญ่เท่าผลส้มแล้ว

 

โฟกัส...เจด...โฟกัส

 

หลุมดำไม่มีขนาดเล็กลงเลยแม้เธอจะใช้พลังไปมากแล้วก็ตาม

 

บ้าจริง......

 

เจดกัดริมฝีปากจนเลือดซิบ เธอพยายามตั้งสมาธิให้นิ่ง แต่แรงกระชากของหลุมดำรุนแรงเกินไป

 

เธอจะทำยังไงดี...

 

หลุมดำขนาดเท่าขานรองถ้วยชาหมุนวนอยู่ตรงหน้าเธอ สูบเอาอากาศออกไป

 

เจดเริ่มรู้สึกล้า หัวของเธอปวดหนึบ การใช้พลังมากๆ ไม่ดีต่อสภาพร่างกายเธอเสียแล้ว

 

…แต่เธอจะยอมแพ้ไม่ได้

 

เธอสัญญาแล้วว่าเธอจะพาพวกเขาออกจากเรื่องราวร้ายๆ นี่

 

เธอสัญญาที่จะแก้ไขทุกอย่างให้ดีขึ้น...

 

เธออยากปกป้องรอยยิ้มของพวกเขาเอาไว้แบบนี้...

 

แม้ว่ามันต้องแลกมาด้วยชีวิตเธอก็ตาม!!!!

 

เด็กสาวรวบรวมสมาธิอีกครั้ง

 

คราวนี้ แทนที่จะบังคับให้มันปิด เธอจะก่อกวนให้พลังงานของมันด้วยแรงโน้มถ่วงให้เกิดปฏิกิริยาย้อนกลับ

 

เธอจะทำให้มันกลับไปเป็นซุปเปอร์โนวา!

 

ถึงโอกาสที่เป็นไปได้ทั้งทางทฤษฎีและปฏิบัติจะแทบเท่ากับศูนย์

 

แต่ถ้าไม่ทดลอง แล้วใครจะรู้ล่ะ!

 

เจดควบคุมสมดุลแรงโน้มถ่วงใหม่ทั้งหมด 

 

หลุมดำขนาดเท่าจานด้านหน้าเธอบิดเบี้ยวผิดรูปร่าง มันส่งคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอย่างบ้าคลั่ง หลากหลายค่าจนทำให้เธอปวดหัว

 

แต่เธอจะไม่ยอมหยุด!

 

หลุมดำเจ้าปัญหาค่อยๆ บิดและยุบตัวลงเรื่อยๆ ก่อนจะดับลงในทันที

 

เยส!

 

แต่แล้วซุปเปอร์โนวาขนาดจิ๋วก็ระเปิดออกมาอย่างรุนแรง เจดมีเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นที่จะสร้างเกราะเพื่อลดแรงกระแทก มันอาจจะป้องกันเธอไม่ให้เละเป็นเยลลี่ได้ก็จริง แต่พลังงานมหาศาลก็ปะทะเข้ากับเกราะเธอจนแตก ส่งผลให้ร่างของเด็กสาวลอยละลิ่วออกนอกดาดฟ้าทันที

ร่างของเจดกำลังตกอย่างอิสระตามแรงโน้มถ่วงของโลก การใช้พลังหยุดหลุมดำส่งผลให้เธอไม่สามารถใช้พลังเปลี่ยนแปลงแรงโน้มถ่วงเพื่อให้ตัวทำเองลอยได้ได้อีกแล้ว

เจดเห็นรัศมีการทำลายล้างของซุปเปอร์โนวาขนาดจิ๋วที่ระเบิดเหนือดาดฟ้าของตึกเวย์นเอ็นเตอร์ไพร์ส พลังของมันคงทำให้ข้าวของที่อยู่บนนั้นแหลกเป็นจุณ

 

หวังว่าบรูซจะไม่โกรธเธอนะ...

 

ในขณะที่เจดกำลังยอมรับชะตากรรมของตัวเอง ร่างๆ หนึ่งก็พุ่งเข้ามารับเธอไว้พร้อมด้วยรอยยิ้มประจำตัว

 

“ไม่เป็นอะไรนะ” ซุปเปอร์บอยถามเธอที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา

 

“ขอบคุณพระเจ้า!” เจดกอดคอเขาด้วยความโล่งอก เธอนึกว่าเธอจะตกลงไปเละเป็นโจ๊กซะแล้ว

 

“จอน นายช่วยชีวิตฉันไว้” เจดบอกเขา น้ำตาแห่งความกลัวไหลทะลักออกมา

 

“และเธอช่วยชีวิตเรา” จอนมองกลับไปยังดาดฟ้าของตึกขณะค่อยๆ พาเธอบินลงมายังพื้นพลางปลอบเธอ

 

“เธอช่วยชีวิตพวกเราได้อีกครั้งแล้ว เจด”

 

 

✢ ✢ ✢

 

 

ไรท์มาแล้วครับ ขออภัยอย่างยิ่ง มาเลทสุดๆ เลย555

ตอนนี้มีฉากบู๊กันแล้วน่ะครับ แต่บู๊อันนี้คงไม่มันส์เท่าอีพีแรก (เพราะนี่มันเพิ่งเริ่มต้ยังไงล่ะ//หัวเราะชั่วร้าย)

เนื้อหาตอนนี้เอาจริงๆ แอบลักไก่มีแต่บทพูดซะเยอะด้วยซ้ำ บรรยายยาวๆ แค่ชุดน้องเจดกับความงามของไดอาน่าเท่านั้น55555

ตอนหน้าจะเป็นอย่างไร ติดตาม!!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #49 Yukisi! (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:28

    ขึ้นเรือไม่ถูกเลย....เขินทุกคน
    #49
    1
    • #49-1 KkAmT(จากตอนที่ 10)
      7 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:17
      😳😳😳😳😳😳
      #49-1
  2. #17 โซระ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 01:10
    ค้างแบบ หมูกระเพราไก่ปิ้ง;;-;;
    #17
    0
  3. #16 Whan3523 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 23:19

    ค้างอ่าแต่ก็ต้องรอ//รออ่านอยู่นะคะ
    #16
    0