[นิยายแปล] บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง (สนพ.กวีบุ๊ค)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,202,951 Views

  • 3,878 Comments

  • 8,260 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,807

    Overall
    1,202,951

ตอนที่ 26 : เล่มที่1 บทที่26 เด็กชายที่สูญเสียสติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1231 ครั้ง
    26 ก.ย. 61

        หลินลั่วหรานไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังตามหาเธอจนแทบบ้า ในขณะเดียวกันคนที่กำลังจะบ้าอย่างมู่เทียนหนานก็ไม่ได้รู้เลยเช่นกัน ว่าเขาได้พบกับคนที่พยายามตามหาอยู่ และได้ผ่านเลยกันไปแล้วอีกครั้ง

        ร้านขายอัญมณีไม่ได้มีระบบทำงานแปดชั่วโมงอะไรแบบนั้น ในขณะที่หลินลั่วหรานเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ดวงไฟบนถนนใหญ่ต่างก็พากันส่องสว่างเจิดจ้า

        “นี่ เธอยังมีก้อนแร่อยู่ที่ฉันก้อนนึงนี่ ไม่กลัวฉันจะยักยอกไปบ้างหรือไง?” เป่าเจียขับรถออกไปพร้อมเอ่ยถามหลินลั่วหราน

        ยืนมาตลอดทั้งวัน ต่อให้มีร่างกายแบบหลินลั่วหรานก็ยังรู้สึกเหนื่อยล้า เธอหลับตาลงรวมสติอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ : “ยังไงก็ต้องรอให้ฉันย้ายบ้านเสร็จก่อน ถึงจะเอากลับมาได้ ที่ที่พักอยู่ตอนนี้ ไม่ค่อยปลอดภัยแล้วล่ะ”

        เรื่องที่ลี่อันผิงแอบเข้ามาในห้องของเธอนั้น เป่าเจียรู้ดี แต่อย่างไรผู้ชายคนนั้นก็เคยคบกับหลินลั่วหราน หลินลั่วหรานสามารถคิดว่าอย่างไรก็ได้ แต่เธอที่เป็นเพียงเพื่อนของหลินลั่วหรานเท่านั้น ไม่รู้ว่าจะออกความเห็นออกมาแบบไหนดี

        “งั้นเราไปดูห้องกันให้ไวหน่อยไหม หลังจากย้ายแล้ว ก็อยู่ให้ห่างๆ พวกเขาเอาไว้หน่อย จะได้ไม่ต้องวุ่นวาย”

        หลินลั่วหรานพยักหน้าตกลง ทั้งสองตกลงกันว่าจะไปดูตึกในวันหยุดของพวกเธอ จะได้รีบๆ ย้าย แต่เธอก็กังวลถึงพ่อและแม่ที่ยังอาศัยอยู่ในหมู่บ้านลี่เช่นกัน

        ตอนแรกเป่าเจียบอกว่าอยากจะไปกินหม้อไฟ แต่หลินลั่วหรานที่ก้าวเท้าเข้าสู่เส้นทางธรรมไปแล้วกว่าครึ่ง ช่วงนี้ไม่ค่อยอยากจะกินของพวกนั้นสักเท่าไร อีกทั้งยังรู้สึกว่าผักในพื้นที่ลึกลับของตัวเองนั้นอร่อยกว่า เมื่อคิดไปคิดมาแล้ว จึงตัดสินใจจะไปร้านอาหารญี่ปุ่นกันแทน

        ลูกค้ามากมาย แน่ว่ารสชาติไม่อาจจะดั้งเดิมได้ การทำอาหารที่ดีที่สุดจริงๆ ต่างก็ถูกซ่อนเอาไว้เป็นความลับ ผู้คนธรรมดาต่อให้มีเงินมากมาย ก็ยังไม่อาจจะหาทางได้เจอ

        หลินลั่วหรานรู้สึกไม่ดีกับอาหารจานเล็กเหล่านี้นัก แม้แต่คนที่ชอบอาหารญี่ปุ่นอย่างเป่าเจีย ก็ยังรู้สึกว่าเนื้อปลาแซลม่อนไม่ได้สดใหม่เหมือนแต่ก่อน แม้ว่าซาชิมิที่เธอสั่งมา จะถือได้ว่าค่อนข้างสดใหม่ แต่เมื่อกินเข้าไปแล้ว เธอกลับรู้สึกว่าสัมผัสไม่เหมือนเดิม

        “เธอทำให้ฉันกลายเป็นคนกินยากแล้วล่ะ ชดใช้ฉันด้วยการส่งผักให้ตลอดชีวิตด้วยนะ” เป่าเจียมองซ้ายมองขวา ก่อนจะตามหาเหตุผลที่ทำให้วันนี้ปลาแซลม่อนไม่อร่อยเหมือนอย่างเคยได้เจอ

        ดวงตาของหลินลั่วหรานขยับเบาๆ ก่อนจะเช็ดปากให้เรียบร้อย “ฉันว่าเรากลับไปหาไรกินกันต่อเถอะ ไปบ้านเธอ หรือบ้านฉัน?”

        เป่าเจียวางตะเกียบลงย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะพ่นคำพูดสองคำออกมาจากปาก :

        “บ้านเธอ!

        ......

        ทั้งสองจ่ายเงินให้เรียบร้อย ก่อนจะกลับบ้านไปด้วยกัน

        ถนนแถวบ้านของหลินลั่วหราน เป็นถนนขนาดเลนเดียว หากเจอรถสวนมาจะลำบากมาก อีกทั้งแสงไฟก็มืด เป่าเจียจึงต้องขับรถอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ

        แต่ว่าวันนี้บนท้องถนนกลับดูไม่เหมือนอย่างปกติ หลินลั่วหรานที่หูไวตาไว กำลังได้ยินเสียงว่าด่าดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ

        “เด็กน้อย ไม่ต้องมาแกล้งตาย ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงหยาบๆ ถูกส่งออกมา ฟังดูแล้วเหมือนกับชายวัยกลางคน

        รออยู่สักพัก เสียงที่ตอบกลับน้ำเสียงดุดันนั้น กลับเป็นเพียงเสียงเล็กๆ

        ในบริเวณที่เป็นมุมอับของเมือง ย่อมเป็นที่เหมาะแก่การกระทำอะไรผิดๆ เมือง เป็นเพียงเมืองรองในประเทศ ดังนั้นก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ รถยังคงขับผ่านไป หลินลั่วหรานคิดว่าเป็นเพียงการทะเลาะกันทั่วไป จึงไม่คิดจะสนใจเรื่องไร้สาระมากนัก

        “ลูกพี่ เหมือนเขาจะตายแล้ว......”

        เมื่อได้ยินคำว่า “ตาย” ชีวิตของคนหนึ่งชีวิต ดวงตาเหนื่อยล้าของหลินลั่วหรานก็ขยับขึ้น ก่อนจะบอกให้เป่าเจียกลับรถกลับไปอย่างช่วยไม่ได้

        ไฟรถสีขาวสว่าง สาดส่องไปยังท้องถนนแคบ ร่างสูงต่ำต่างกันไปต่างพากันใช้มือบังแสงไฟด้วยความตกใจ

        คนนำคือชายวัยกลางคนที่มีรอยบากบนใบหน้า ขาวๆ อ้วนๆ รอยบากที่ดูคล้ายกับตะขาบทำให้ใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดน่ากลัว นอกจากนั้นคนอื่น ที่มีหน้าตาน่ากลัวเหล่านั้น กลับเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นอายุราวสิบกว่าปีเท่านั้น!

        คนที่ “จะตาย” ที่พวกเขาพูดถึงนั้น ตอนนี้นอนกลิ้งอยู่บริเวณมุมกำแพง เป็นก้อนกลม เท้าของชายผู้มีรอยบากบนหน้าเหยียบย่ำอยู่บนตัวของเขา โดยไม่ขยับเขยื้อน สถานการณ์ท่าจะไม่ดีเท่าไร

        เมื่อเห็นดังนั้นเป่าเจียก็เอื้อมมือไปจับเข้าที่แขนของหลินลั่วหราน กลัวว่าเพื่อนรักจะไม่เข้าใจสถานการณ์มากนัก แล้วอยากจะลงไปช่วยเหลือ

        หลินลั่วหรานแสดงท่าทางออกมาเป็นเชิงว่า เธอไม่ได้จะลงไปจากรถ และบอกไม่ให้เป่าเจียส่งเสียง ทั้งสองจ้องตากัน ก่อนที่อยู่ๆ เป่าเจียจะกดแตรรถลง!

        “ปรี้นนนน......”

        ไฟรถฉายสว่าง รวมเข้ากับเสียงแตรแสบหู ชายหน้าบากจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคนในรถต้องการเรียกให้คนมา เขาหันมาถ่มน้ำลายลงบนพื้น ก่อนจะพากลุ่มเด็กวัยรุ่นหมุนตัวเดินหนีไป

        เสียงแตรแสบหูเรียกให้ตำรวจเข้ามา เห็นดังนั้นเป่าเจียถึงได้ยอมปล่อยมือของหลินลั่วหราน ทั้งสองลงจากรถมาด้วยกัน หลินลั่วหรานอยากจพูดเหลือเกิน ว่าตัวเธอในตอนนี้นอกจากบินไม่ได้แล้ว พละกำลังก็เหมือนกับซุปเปอร์วูแมน___แต่ถ้าพูดไป คงจะโดนเป่าเจียหัวเราะตาย อีกทั้งถ้าเป่าเจียอยู่บนรถ ก็กลัวว่าอาจจะโดนดักทำร้าย กลายเป็นตกหลุมพรางเข้า กี่ปีมานี้ มีเรื่องแบบนี้มีออกข่าวอยู่ไม่น้อย จึงสงบนิ่งอยู่บนรถ

        “เกิดอะไรขึ้น?” ตำรวจตรวจตราพบร่างที่นอนกลิ้งอยู่บนพื้นแล้ว รู้สึกผิดปกติ เมื่อเห็นว่าคนที่ลงรถมาเป็นหญิงสาวสองคน จึงพูดจาสุภาพนุ่มนวลขึ้น

        หลินลั่วหรานส่ายหัว “พวกเราเห็นว่ามีคนทำร้ายกัน ก็เลยบีบแตรรถ ทำให้คนพวกนั้นตกใจหนีไปแล้ว แต่เกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้เหมือนกัน”

        ตำรวจรู้สึกแปลกใจ สงสัยว่าคำพูดของหลินลั่วหรานเป็นความจริงหรือไม่ แต่เขาก็ขยับตัวเดินเข้าไปพลิกตัวของร่างที่นอนกลิ้งอยู่กลับมา

        เมื่อเห็นร่างที่นอนกลิ้งบนพื้นได้ชัดแล้ว ทั้งสามต่างพากันตกใจ___นั่นคือเด็กชายที่น่าจะมีอายุราวๆ เจ็ดแปดขวบเท่านั้น

        ตกใจอยู่เพียงไม่กี่วินาที ก็ต่างเปลี่ยนเป็นความโมโห!

        ร่างที่ปรากฏอยู่ภายหน้าหลินลั่วหราน คือเด็กชายอายุเจ็ดแปดขวบ เนื้อตัวถูกปกคลุมไปด้วยผ้าฝ้ายขาดๆ สีซีด ถูกไฟรถฉายจนเห็นรอยคราบสกปรกได้ชัด ช่างไม่เหมาะกับการแต่งกายในฤดูแบบนี้เอาเสียเลย

        และที่สำคัญ เด็กชายคนนี้ผอมแห้งจนมีเพียงเนื้อติดกระดูก บนใบหน้ายังมีรอยแผลทับซ้อนกัน มีทั้งที่เป็นรอยแผลเป็น ทั้งที่เป็นรอยแดง เห็นได้ชัดเจนว่าไม่ใช่สิ่งที่จะทำขึ้นมาได้ในวันเดียว......หลินลั่วหรานและเป่าเจียหันหน้าสบตากัน พระเจ้า นี่มันทารุณกรรมเด็กเหรอ?!

        ตำรวจตรวจตราเองก็ยังเด็ก เมื่อเจอเหตุการ์ดแบบนี้ก็สับสนอยู่สักพัก ก่อนจะกดโทรหา 130 พร้อมทั้งตัดความน่าจะเป็นเรื่องโดนสองสาวที่ขับรถ BMW มาชนออกไป รอยแผลทับซ้อนกันเหล่านี้ และสีหน้าที่ดูไม่เหมือนปกติทั่วไป มองอย่างไรก็ไม่เหมือนโดนรถชน

        เด็กชายลูบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแดง ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทั้งสาม ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คนรู้จัก ถ้าไม่รู้จัก ก็น่าจะไม่ใช่พวกคนเลวพวกนั้นใช่ไหม? เดิมทีเขาก็เป็นเพียงแค่เด็กอายุน้อยคนหนึ่ง ยิ่งในเวลานี้สติของเขากำลังพร่าเลือน ปากก็เอาแต่พร่ำบอกบางอย่าง

        ด้วยความสามารถทางการได้ยินของหลินลั่วหราน ได้ยินทั้งสองคำที่ถูกพูดออกมาซ้ำๆ อย่างชัดเจน

        “ช่วยผม......ช่วยผม......” เสียงเบาสั่นไหว ทำให้ผู้คนทั้งรู้สึกสงสารและเจ็บปวดใจ

        ดวงตาของเป่าเจียแดงก่ำ ก่อนที่หลินลั่วหรานจะย่อตัวนั่งลง จับมือเล็กของเขาขึ้นมา พร้อมบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ไม่ต้องกลัวนะ เธอได้รับการช่วยเหลือแล้ว!

        แผ่นหลังของหลินลั่วหรานถูกสาดส่องด้วยแสงไฟ เมื่อมองจากมุมมองของเด็กชาย กลับมองเห็นเป็นเพียงโครงพร่ามัวเท่านั้น เขารู้ว่าคนที่จับมือเขาอยู่ คือผู้หญิงคนหนึ่ง แต่กลับมองเห็นไม่ชัดว่าหน้าตาเป็นอย่างไร เพียงแต่รู้สึกว่า ดวงตาที่ส่องประกายของเธอนั้น ช่างดูเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า......ช่างเหมือนกับ คุณแม่ในความทรงจำ 

-------------------------------


อัพเดตนิยาย บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง


ก่อนใครได้ที่นี่เลยนะคะ ^_^





พิเศษ! หากมีผู้อ่านติดตามมากกว่า 2,000 คน

จะแจกฟรีวันละ 2 ตอน เป็นเวลา 3 วัน ให้อ่านกันอย่างจุใจไปเลยจ้า ^_^


อ่านเล่มที่ 6 เร็วกว่าใครและสนับสนุนผู้แปลได้ที่ลิงก์นี้

https://www.kawebook.com/story/view/469

120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ^^)

*เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอน เท่ากับ 1 เล่ม 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.231K ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #3256 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 15:04
    อ้าวๆๆๆๆ
    #3256
    0
  2. #3190 47011010510 (@47011010510) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 22:43

    เอิ่มไม่เลี้ยงต้อยนะคะ 55555

    #3190
    0
  3. #2857 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 21:06
    ได้ลูกเลยมั้ยยังไง
    #2857
    0
  4. #2699 thedarksun1986 (@thedarksun1986) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 21:41
    ทำไมนิยายจีนถึงชอบมีฉากเจอเด็กโดนทำร้ายแล้วรับมาเลี้ยงเป็นลูกตลอดเลยนะ//อย่าว่ากันนะแค่นึกถึงเฉยๆ =₩=
    #2699
    0
  5. #1203 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:14
    เอาจริงๆเรายกให้ไข่มุกเป็นพระเอกไปแล้ว 55555
    #1203
    6
    • #1203-5 Monolary (@NamwanSaowarach) (จากตอนที่ 26)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 15:58
      555+ ใช่มั้ยๆ ทีแรกเราคิดว่าไข่มุกจะแปลงกายเป็นคนได้ 555
      #1203-5
    • #1203-6 ยูววว (@sakura_k) (จากตอนที่ 26)
      26 พฤศจิกายน 2561 / 14:09
      หนักกว่าเราอีก5555555555
      #1203-6
  6. #964 fairy (@game_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:51

    โอ๊ยยย สงสารร
    #964
    0
  7. #600 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 19:44
    ฮือออ น่าสงสาร
    #600
    0
  8. #343 Lukke (@rouge) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 15:43
    พระเอกท่าทางไม่ได้เรื่องเลย คู่กับเป่าเจียไปเลยดีไหม 555
    #343
    0
  9. #302 Kungbible (@Kungbible) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 00:35
    ตามหาอะไรกัน ออกมาเที่ยวสำราญกับสาวๆแท้ๆ
    #302
    0
  10. #169 hanatsuki33 (@hanatsuki33) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:42
    พระเอกกำลังจะโตใช่ไหมคะ555
    #169
    0
  11. #88 N nana (@psysic) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 16:34
    มู่เทียนหนานเป็นพระเอกรึป่าวค่ะ
    #88
    0
  12. #67 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 05:58
    ขอบคุณ
    #67
    0