[นิยายแปล] บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง (สนพ.กวีบุ๊ค)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,202,983 Views

  • 3,878 Comments

  • 8,260 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,839

    Overall
    1,202,983

ตอนที่ 23 : เล่มที่1 บทที่23 ปลูกถ่าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1226 ครั้ง
    26 ก.ย. 61

        เวลาประมาณห้า-หกโมงเย็น ทั้งสองคนพ่อลูกก็เดินทางกลับมาถึงบ้าน

        น้าและอาลี่เอ้อร์ต่างกำลังพูดคุยกันสนุกสนานอยู่กับแม่ของหลินลั่วหรานในห้อง บรรยากาศเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย เมื่อเห็นหลินลั่วหรานกลับมา ผู้เป็นแม่ดูนิ่งไปเล็กน้อย___วันนี้เธอเข้าเมืองไปกดเงิน แต่เพราะใช้ตู้ ATM ไม่เป็นจึงต้องไปเบิกเงินที่เคาน์เตอร์ เมื่อพนักงานธนาคารเห็นบัตรของเธอ ก็มีผู้จัดการลูกค้ามาต้อนรับนำเธอเข้าไปในช่องที่กว้างและสงบกว่า

        แม่ของหลินลั่วหรานเบิกเงินแสนห้าออกมาพร้อมการบริการที่ระมัดระวังของพนักงาน ด้วยมึนงงและไม่เข้าใจว่า “ลูกค้าบัตรทอง” คืออะไร ผู้เป็นแม่กกอดซองสีน้ำตาลเอาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะเอ่ยถามจำนวนเงินภายในบัตร

        พนักงานธนาคารไม่ได้มีความเย็นชาอย่างปกติเวลาเจอกับสาวชาวบ้านธรรมดา เผยรอยยิ้มออกมาพร้อมบอกตัวเลขจำนวนเงินออกมาเบาๆ

        เมื่อเดินออกมายังโถงใหญ่ของธนาคาร ผู้เป็นแม่ยังคงอยู่ในอาการมึนงงตัวเลขตัวหน้านั้น เธอจำไม่ได้ชัดนัก แต่กลับจำได้อย่างชัดเจนว่า ด้านหลังมีตัวเลข “0” อยู่ ตัวพระเจ้า แบบนั้นผู้สาวของตัวเองก็มีเงินมากกว่าเศรษฐีร้อยล้านในหมู่บ้านเสียอีกน่ะสิ?

        แม่ของหลินลั่วหรานพยายามควบคุมสติของตัวเองเอาไว้ โอบกอดซองสีน้ำตาลและบัตรเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น ก่อนจะซ้อนมอเตอร์ไซค์ของอาลี่เอ้อร์กลับบ้านไป แต่ทั้งวันจิตใจของเธอก็ไม่ได้สงบลง เพราะเอาแต่กังวลว่าจะมีคนมาแย่งชิงมันไป

        หลินลั่วหรานเข้าใจแม่ของตัวเองเป็นอย่างดี เมื่อเห็นท่าทางของแม่ตัวเองแล้ว ก็เดาได้ว่าคงถูกจำนวนของเงินในบัตรทำให้ตกใจเข้า ในบ้านมีคนนอกอยู่ หลินลั่วหรานจึงยังไม่ค่อยอยากจะพูดอะไรเท่าไร ไม่อย่างนั้น ก็คงดูเป็นการโอ้อวดมากเกินไป และนั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่เธออยากจะทำนัก

        หลังจากหลินลั่วหรานนำของขวัญที่เตรียมมาให้น้าอาลี่เอ้อร์ไปแล้ว ก็ได้รับคำชมมากมาย ใบหน้าของผู้เป็นพ่อต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

        ผู้เป็นแม่อยากจะให้หลินลั่วหรานนอนค้างอีกสักคืน แต่เมื่อหลินลั่วหรานนึกขึ้นมาได้ว่า ตกลงกันไว้แล้วว่าจะเริ่มทำงานในวันจันทร์ ถ้าจะสายตั้งแต่วันแรกคงไม่ดีนัก จึงเอาเงินแสนห้าไปให้ผู้ใหญ่ลี่ที่บ้าน และกำชับพ่อกับแม่ให้กินผักจากพื้นที่ลึกลับ ก่อนจะรีบเดินทางกลับไปยัง R

        เมื่อเธอเคลื่อนรถออกมา ไม่ว่าจะขับออกมาไกลแล้วก็ตาม เธอก็ยังคงสามารถเห็นพ่อกับแม่ที่ยืนส่งเธออยู่นอกรั้วไม้ไผ่

        ในใจของหลินลั่วหรานเศร้าขึ้นมา ก่อนจะตัดสินใจโทรหาเพื่อนสนิทอย่างเป่าเจีย :

        “ไว้ถ้าว่าง เราไปดูตึกที่เธอพูดถึงเมื่อวันนั้นกันนะ!
 “ทำไมอยู่ๆ ก็เปลี่ยนใจล่ะ?” เป่าเจียกำลังใช้แตงกวาที่หลินลั่วหรานให้มาในการมาส์กหน้า ความเย็นสบายที่ได้รับทำให้เธอรู้สึกอยากจะฮัมเพลงออกมา

        หลินลั่วหรานกดเสียงลง ก่อนจะจัดการเล่าเรื่องทั้งหมดให้เป่าเจียฟัง หลังจากฟังจบ เสียงแหลมแสบหูของเป่าเจียก็ดังขึ้นจนทำเอาใบหูของเธอสั่นสะท้าน___ “พระเจ้า เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

        ในใจของหลินลั่วหรานอุ่นวาบขึ้นมา  นี่แหละ เป่าเจีย เพื่อนสุดที่รักของเธอ เธอไม่กังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น ขอเพียงแค่ไม่เป็นอะไรนั่นก็พอใจแล้ว

        หลินลั่วหรานบอกว่าจ่ายไปแสนห้า แต่เป่าเจียกลับแสดงท่าทางไม่ได้ใส่ใจอะไร “ใช้เงินได้ดีนี่ เสี่ยวหราน ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าช่วงเธอดูเปิดโลกกว้างขึ้นนะ?”

        “ก็เป็นเรื่องดีใช่ไหมล่ะ?!” เมื่อได้คุยกับเป่าเจีย หลินลั่วหรานมักจะรู้สึกราวกับได้ปลดปล่อยอยู่เสมอ “ใช่แล้ว ผักพวกนั้นกินหมดแล้วหรือยัง? จะได้เอาไปให้อีก”

        แม้จะยังไม่ได้เห็นผลลัพธ์ชัดเจนนัก แต่ผักที่หลินลั่วหรานให้มารสชาติดีมากเกินไปแล้ว เป่าเจียจึงหัวเราะออกมา “เตรียมไว้เยอะหน่อยก็ดี เตรียมให้คุณพ่อด้วยสักหน่อยนะ!

        หลินลั่วหรานรู้ว่าพ่อกับแม่ของเป่าเจียเสียไปตั้งแต่เธอเด็กๆ คนที่เธอเรียกว่า “คุณพ่อ” ก็คือตาที่เลี้ยงเธอมานั่นเอง ได้ยินว่าเป็นทหารเก่าคนหนึ่ง หน้าที่การงานหลินลั่วหรานไม่ได้รู้แน่ชัดนัก

        “ได้เลย พ่อของเธอก็เหมือนพ่อของฉัน ฉันนี่นะ ยังจะต้องให้เธอมาเตือนอีก!” หลินลั่วหรานลืมตาของเป่าเจียไปเสียสนิท จึงรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร

        “โอเค เธอขับรถไปเถอะ อย่าลืมนะ ว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน ไว้ถึงตอนนั้นเราค่อยคุยกันอีกที!” ในครัวของเป่าเจียต้มซุปที่ใส่ผักของหลินลั่วหรานเอาไว้ ตอนนี้กำลังส่งกลิ่นหอมออกมาเย้ายวน เธอจึงรีบวางสายจากหลินลั่วหรานไป

        เวลาดีๆ มักจะผ่านไปไวเสมอ เพียงชั่วพริบตา ก็เข้ามาถึงในตัวเมือง เมื่อถนนลู่ทางกว้างขึ้น หลินลั่วหรานก็ไม่ต้องกังวลอะไรมากแล้ว

        เมื่อนึกถึงดอกไม้ประหลาดสีดำที่ถูกทิ้งไว้ในพื้นที่ลึกลับขึ้นมา ในใจของเธอรู้สึกไม่ค่อยสงบเท่าไร จนได้แต่ปลอบใจตัวเอง ถึงรอบนี้จะเสียเงินไปแสนห้า แต่ก็ยังได้รับอะไรตอบกลับมาใช่ไหมล่ะ

        แต่ว่า ดอกไม้นี่ มันมีประโยชน์อะไรกันนะ?

        ......

        หลังจากจอดรถเรียบร้อย หลินลั่วหรานขี้เกียจจะไปสนใจคำพูดของเหล่าคนแก่พวกนั้น จึงรีบจ้ำเท้าขึ้นตึกไป ก่อนจะเรียกคนมาเปลี่ยนกลอนประตูด้วยความว่องไว แล้วจึงปิดประตูลงด้วยความระมัดระวัง หาอะไรต้มกินสักหน่อย แล้วจึงรีบเข้าไปยังพื้นที่ลึกลับ

        ผักต่างพากันสุกงอมแล้ว ต้นหญ้าก็สูงขึ้นมาเท่าเดิม หลินลั่วหรานขี้เกียจเกินกว่าจะไปจัดการ เพราะตอนนี้สิ่งที่เธอสนใจคือการปลูกสมุนไพร

        ต้นไม้สีเขียวที่เติบโตอยู่ข้างบ่อน้ำ หลังจากที่หลินลั่วหรานกินผลของมันเข้าไปแล้ว ก็ยังคงสงบนิ่งอยู่อย่างเคย แม้เวลาที่เติบโตอยู่ในพื้นที่ลึกลับจะยาวนานกว่าต้นอื่น อย่าพูดถึงดอกเลย แม้แต่ดอกตูมก็ยังไม่เห็น แต่ก็สมกับเป็นสมบัติจากฟ้าจริงๆ นั่นแหละ

        ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีทางได้เก็บผลที่สองของมันในเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน

        ใบของต้นห่อสิ่วโอวเริ่มแตกออก เถาของมันไม่ได้โตขึ้นสูงนัก แต่กลุ่มหมอกสีเขียวที่บริเวณรากกลับหนาแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นับๆ เวลาดูแล้ว สิ่งที่หลินลั่วหรานปลูก มันคือสิ่งที่อยู่ในที่แห่งนี้มาเป็นเวลานานที่สุด สิบกว่าวันที่ผ่านมาก็มีฤทธิ์ยาเท่ากับสิบปีแล้ว การที่จะมีพลังขึ้นก็คงเป็นเรื่องปกติ

        ต้นโสมทั้งเจ็ดเติบโตขึ้นอย่างดี อายุอาจจะเทียบไม่ได้กับต้นห่อสิ่วโอว แต่ว่าเพราะเป็นสายพันธุ์ที่แปลกไปจากปกติ เดิมที่ก็ดีอยู่แล้ว ตอนนี้กลุ่มหมอกสีเขียวจึงมีมากกว่าต้นห่อสิ่วโอวอยู่เยอะทีเดียว

        ส่วนสมุนไพรที่หลินลั่วหรานเก็บมาจากป่าเขาในวันนี้ มีพลังอยู่พอสมควร พวกที่หลินลั่วหรานไม่รู้จัก ก็ถูกปลูกสุ่มๆ ไว้ตามช่องว่างระหว่างแปลงผักและสวนสมุนไพร หลังจากถูกรดน้ำแร่ลงไปแล้ว ก็เติบโตขึ้นมาอย่าน่าตกใจ ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเธอเพิ่งจะลงมือปลูกลงไป

        แต่สิ่งที่หลินลั่วหรานกำลังให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ก็คือดอกโบวตั๋นสีดำที่เก็บมาจากหน้าผา

        เธอใช้พลาสติกพันไว้หลายชั้น ถึงได้กล้าจับมันปลูกลงไป มันไม่ได้ทำให้ต้นไม้รอบข้างตายอย่างที่เธอคิด แต่กลับส่งกลิ่นไปทั่วพื้นที่ ดอกโบวตั๋นสีดำยังคงดูเฉื่อยชาเช่นเคย นอกจากกลิ่นของดอกไม้ที่คละคลุ้งไปทั่ว มันก็ยังคงดูเหมือนกับสิ่งไร้ชีวิตไม่มีผิด!

        หลินลั่วหรานถือแก้วน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำแร่ไว้ในมือ เธอลังเลอยู่เล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าควรจะรดน้ำให้กับเจ้าไม้นี่ดีไหม แต่เมื่อคิดดูแล้ว เธอก็รู้สึกว่าเจ้าดอกโบวตั๋นนี่ไม่ได้ต่างจากต้นไม้สีขาวที่อยู่ข้างบ่อน้ำแร่เท่าไร___ครั้งก่อนที่รดน้ำให้ไปก็ได้รับผลไม้สุกงอมสีแดงนั่นมา หากครั้งนี้รดน้ำให้ดอกโบวตั๋นสีดำบานออก อยากจะรู้จริงๆ  ว่าเราจะได้อะไรกลับมากันนะ?

        หลินลั่วหรานหวังว่าดอกโบวตั๋นสีดำนี่ จะสามารถผลิตผลไม้สีดำที่มีประโยชน์ออกมาให้เธอได้สักลูก ตามทฤษฎีของที่นี่ตามที่เธอค้นคว้ามา พื้นที่ลึกลับสามารถร่นเวลาให้สั้นลงได้ น้ำแร่ก็เป็นขั้นตอนที่ช่วยสร้างจุดสำคัญให้

        หรือพวกที่มีฤทธิ์ยา ก็ต้องรอให้โตจนถึงเวลาที่เหมาะสม หลังจากตัวต้นเริ่มออกดอกมาแล้ว น้ำแร่ก็จะสามารถทำให้มันออกผล หลังจากออกผลแล้ว น้ำแร่ก็จะทำให้มันสุกงอม “ออกผล” จนถึง “ผลไม้สุกงอม” ช่วงนี้เวลา ต้องใช้น้ำแร่ปริมาณเท่าไร หลินลั่วหรานไม่สามารถจะคำนวณออกมาได้

        ถ้ามันมีพิษล่ะก็ ก็ต้องรอให้กินผลเข้าไปก่อนถึงจะตายใช่ไหมนะ? หลินลั่วหรานคิดคำนวณในใจ ดูแล้วยังคงห่างจากช่วงออกผลอีกไกล เมื่อคิดได้อย่างนี้ เธอก็สบายใจขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ รดน้ำแร่ลงบริเวณรากของต้นโบวตั๋นสีดำ

        แน่นอน หลังจากนั้นนานแสนนาน หลินลั่วหรานไม่ใช่เด็กฝึกหัดอีกต่อไปแล้ว เมื่อคิดกลับไปถึงความคิดของตัวเองในตอนนี้ ก็รู้สึกอับอายขึ้นมา.......พืชสมุนไพรบางประเภท สิ่งที่มีประโยชน์ ก็ใช่ว่าจะเป็นผลเสมอไปเสียหน่อย!

-------------------------------


อัพเดตนิยาย บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง


ก่อนใครได้ที่นี่เลยนะคะ ^_^





พิเศษ! หากมีผู้อ่านติดตามมากกว่า 2,000 คน

จะแจกฟรีวันละ 2 ตอน เป็นเวลา 3 วัน ให้อ่านกันอย่างจุใจไปเลยจ้า ^_^


อ่านเล่มที่ 6 เร็วกว่าใครและสนับสนุนผู้แปลได้ที่ลิงก์นี้

https://www.kawebook.com/story/view/469

120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ^^)

*เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอน เท่ากับ 1 เล่ม 

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.226K ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #3252 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:54
    ไหนตอนแรกมีเลข 0 7 ตัว ทำไมตอนนี้มี0 8 ตัว
    #3252
    0
  2. #2853 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:48
    คุณตาของเป่าเจียจะเกี่ยวข้องอะไรกะคุณปู่กัวที่กะลังป่วยของผจก.มู่มั้ยนะ
    #2853
    0
  3. #2222 oomironhorse (@oomironhorse) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 20:33
    ตกลงแสนห้าหรือห้าแสนกันแน่ ผมละงงงง +-+
    #2222
    0
  4. #713 RainbowintheSky (@RainbowintheSky) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 17:03
    เมื่อตอนแร่หยกยัง30ล้านอยู่เลย ทำไมตอนนี้เลข0แปดตัว เป็นหลักร้อยล้าน หรือเราพลาดตรงไหนคะ ฮืออ
    #713
    3
    • 9 ตุลาคม 2561 / 10:14
      มีเลข 0 แปดตัว แปลว่ายังต้องมีเลขตัวหน้า เลข 0 แปดตัวก็เท่ากับหลักสิบล้านแล้ว แต่มันยังต้องมีเลขตัวหน้าจะเท่ากับร้อยล้าน จริงๆมันต้องมีเลข 0 เจ็ดตัว
      #713-2
    • #713-3 May_conan (@May_conan) (จากตอนที่ 23)
      10 ตุลาคม 2561 / 17:07
      ใช่เลยค่ะ
      #713-3
  5. #245 YukiKiyu (@YukiKiyu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 06:41
    ชอบเวลาส่วนตัวที่เธอสนุกกับการปลูกสิ่งต่างๆ แต่รำคาญในตอนที่มีตระกูลนั่นตระกูลนี่ มาให้วุ่นวาย
    #245
    0
  6. #166 hanatsuki33 (@hanatsuki33) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:21
    ยังคงเปนปริศนาต่อไป
    #166
    0