[นิยายแปล] บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง (สนพ.กวีบุ๊ค)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,203,231 Views

  • 3,879 Comments

  • 8,240 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,087

    Overall
    1,203,231

ตอนที่ 22 : เล่มที่1 บทที่22 ดอกไม้ประหลาดบนยอดผา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1277 ครั้ง
    26 ก.ย. 61

        หลินลั่วหรานมองไปรอบๆยอดเขาด้วยความสงสัย สายลมที่พัดพาทำให้กลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่ว จนเธอไม่อาจจะหาต้นตอที่มาของมันได้

        นั่นเป็นกลิ่นหอมที่หลินลั่วหรานไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน มันเหมือนกับกลิ่นของดอกไม้ ผสมเข้ากับกลิ่นของผลไม้ แล้วก็ยังมีกลิ่นของสมุนไพรผสมอยู่ ดึงดูดให้คนอยากจะดอมดม ระหว่างการลงเขาและตามหาที่มาของกลิ่นหอม หลินลั่วหรานใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็ตัดสินใจได้

        หากตอนลงเขาเพิ่มความเร็วขึ้นเสียหน่อย ก็น่าจะยังกลับไปทันเวลาอยู่นะ?

        เธอคิดแบบนั้น พร้อมทั้งมองสำรวจไปทั่วจากยอดเขา

        กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ไม่มีใครเหมือน ยังคงถูกสายลมพัดพา จนทำให้ระบุตำแหน่งยาก แม้จะหาไปทั่วบริเวณพื้นที่บนยอดเขาไปจนหมดแล้ว แต่ก็ยังคงหาที่มาไม่พบ

        หลินลั่วหรานตัดสินใจละทิ้งสัมผัสการมองเห็นของเธอ ก่อนจะหลับตาลงเพื่อเพ่งความสนใจไปที่กลิ่นหอม

        กลิ่นหอมคละคลุ้งอยู่ที่ปลายจมูก ก่อนที่จะล่องลอยไปยังที่ห่างไกลออกไป จมูกของหลินลั่วหรานขยับสั่นไหว เพื่อที่จะตามหาเส้นทางของกลิ่นหอม

        สุดท้าย ลมที่พัดพาก็เบาลงไป กลิ่นหอมยังคงถูกส่งออกมา และไม่ได้กระจายอย่างก่อนแล้ว หลินลั่วหรานหลับตาสัมผัส ก่อนจะดีใจขึ้นมา เมื่อเธอหาที่มาของกลิ่นหอมนี่เจอแล้ว!

        ดวงตาทั้งสองของเธอเบิกโตขึ้น ความลังเลสงสัยที่เคยมีอยู่ก่อนหน้ามลายหายไปจนสิ้น หลินลั่วหรานก้าวเดินไปยังหน้าผาด้วยความมั่นใจ

        เธอมองลงไปยังหุบเขาด้านล่าง ก่อนจะพบหินขนาดราวๆ ฟุตยื่นออกมาในบริเวณที่ห่างจากยอดเขาประมาณ เมตร ไม่ลอยขึ้นแตะฟ้า ไม่ตกลงทับดิน แต่กลับลอยโดดเตะตาอยู่แบบนั้น

        ต้นไม้กิ่งก้านสีเขียวเข้ม ใบไม้เล็กยืนต้นเติบโตงดงามอยู่บนดินโคลนบนก้อนหิน

        ดอกไม้สีดำ มีกลีบเล็กๆ ปกคลุมอยู่สี่กลีบ มองดูไกลๆ แล้วดูคล้ายกับดอกโบวตั๋น ในเวลานี้มันยังคงโอบเกาะกัน เป็นดอกตูมที่ยังไม่ผลิบานอยู่ระหว่างกิ่งก้านสีเขียวเข้ม ดอกไม้เล็กสั่นไหวเล็กน้อยยามลมผัดผ่าน ปลดปล่อยกลิ่นหอมเย้ายวน

        หลินลั่วหรานตามหาที่มาของกลิ่นด้วยความลำบาก แต่ในเวลานี้เธอกลับรู้สึกลังเล

        อย่างแรกคือก้อนหินลอยคว้างอยู่ในอากาศ ติดกับหน้าผา หากต้องการจะลงไปเก็บแล้ว คงจะต้องใช้เวลาสักพัก อย่างที่สอง เธอไม่รู้จักเจ้าดอกไม้นี่เลยแม้แต่น้อย แม้แต่ได้ยินก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน ดอกไม้ที่สีสันประหลาดแบบนี้ ทำให้เธอนึกสงสัยว่าจะมีพิษหรือไม่

        แต่หลินลั่วหรานก็รู้สึกมั่นใจอยู่ว่า ดอกไม้ประหลาดสีดำนี่ จะต้องไม่ใช่ของที่พบได้ทั่วไปแน่นอน!

        เธอสามารถมองเห็นพลังของพืชได้ แต่ในตอนแรกของการค้นหา เธอกลับไม่พบอะไรที่ผิดแปลกในบริเวณหน้าผา หรือแม้แต่ตอนนี้ หลินลั่วหรานรวบรวมสมาธิมองตรงไปยังดอกไม้ แต่ดอกไม้ก็ยังคงเป็นดอกไม้ เธอไม่เห็นกลุ่มหมอกใดๆ เลยแม้แต่นิด นี่ต่างหากคือสิ่งที่น่าประหลาด

        หากว่าเจ้าดอกไม้นี่เป็นสิ่งไม่มีชีวิตแล้ว ก็คงจะสูญเสียพลังชีวิตไปตั้งแต่แรกแล้ว หรือว่า......มันจะรู้จักเก็บกลิ่นของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะเป็นสิ่งไร้ชีวิตที่มีกลิ่นแปลกประหลาด หรือดอกไม้ประหลาดที่รู้จักเก็บพลังของตัวเองเอาไว้ ต่างก็ทำให้หัวใจของหลินลั่วหรานเต้นถี่รัว

        สีดำ ไม่ใช่ว่าแสดงถึงความเป็นพิษหรอกนะ?

        นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่หลินลั่วหรานรวบรวมสมาธิ ก่อนจะพิจารณาบริเวณรอบๆ ในนิยายบอกว่าพวกดอกไม้ประหลาดจะมีสัตว์บางอย่างคอยปกป้อง แต่มองดูอยู่นาน ก็ยังคงเห็นเพียงก้อนหินโล่งๆ ไม่มีแม้แต่ขนสักเส้น

        แต่หลินลั่วหรานก็ยังคงไม่วางใจ เธอหยิบหินก้อนหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะขว้างไปยังบริเวณหินก้อนใหญ่ รอดูอยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของ “สัตว์พิทักษ์ดอกไม้” แต่อย่างใด เธอจึงได้แต่หัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ คิดว่ามันจะเป็นจริงอย่างในนิยายไปได้อย่างไร!

        ในส่วนของวิธีการที่จะลงไปนั้น เธอกวาดตาไปทั่ว ก่อนจะโน้มตัวลงบริเวณหน้าผาแล้วดึงเอาเถาวัลย์ขนาดราวๆ นิ้วมือออกมา ลองดึงดูก็จัดได้ว่าแข็งแรงพอตัว เธอจึงใช้มันมัดกับต้นไม้ใกล้หน้าผา ในมือก็จับปลายอีกด้านเอาไว้ ก่อนจะเล็งพิกัดให้ดี แล้วกระโดดลงไปอย่างสบายๆ

        ลมที่ตีเข้าหาในระหว่างลอยอยู่กลางอากาศ ทำให้เธอรู้สึกแสบร้อน แต่ก็เป็นระยะสั้นๆ เท่านั้น หลินลั่วหรานก็ลอยละล่องลงมายังก้อนหินใหญ่ราวกับใบไม้

        หินก้อนใหญ่ขนาดสามฟุตก้อนนี้ ดูเหมือนว่าจะเป็นส่วนหนึ่งที่โผล่ขึ้นมาจากตัวภูเขาเท่านั้น เมื่อหลินลั่วหรานลงไปยืน ก็ไม่ได้สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย ทำให้รู้ได้ว่าบริเวณที่เหลือคงเกาะอยู่ภายในตัวของภูเขา

        เมื่อเข้ามาใกล้ กลิ่นของดอกไม้ประหลาดก็ยิ่งรุนแรงขึ้น กลิ่นของมันฉุนจนทำให้รู้สึกคันขึ้นมาที่จมูก ราวกับกำลังยืนอยู่บนกองฝ้าย

        ในขณะนั้นหลินลั่วหรานก็รู้สึกได้ว่า ดอกไม้นี้เหมือนว่าจะมีฤทธิ์ในการสะกดใจคน จึงต้องรีบทำด้วยความรวดเร็ว เธอกลัวว่าจะมีพิษ จึงไม่กล้าใช้มือเก็บขึ้นมาโดยตรง เธอนำเถาวัลย์มาใช้แทนเชือก เถาวัลย์ถูกขว้างออกไปพร้อมกับลมแรง ก่อนจะไปตกกระทบอยู่บนก้อนหินจนเกิดเสียงราวกับกระทบโลหะขึ้น

        เดิมทีดอกไม้ต้นนั้นก็อาศัยดินที่อยู่บนก้อนหินเติบโตขึ้น จึงไม่อาจหยั่งรากลึก หลินลั่วหรานใช้แรงขยับหินอยู่ไม่นาน ดินโหลนเหล่านั้นก็ถูกแรงสั่นสะเทือนทำให้สั่นคลอน เธอใช้เถาวัลย์มัดเป็นวงกลม ก่อนจะขยับมือออกแรงขว้างออกไปบริเวณรากของต้นดอกไม้ เพียงเธอกระตุกมืออีกครั้ง ก็สามารถนำดอกไม้นั้นออกมาจากก้อนหินได้สำเร็จ

        หลินลั่วหรานใช้แรงดึงอีกครั้ง เถาวัลย์ก็กลับมายังอ้อมอกของเธอ พร้อมกับต้นพืชสีดำทีลอยตามมา เธอยังคงไม่กล้าเข้าไปเก็บ เธอนึกความปรารถนาขึ้นในใจ ก่อนที่เจ้าต้นพืชจะถูกเธอเก็บเข้าพื้นทีลึกลับไป

        หลินลั่วหรานถอนหายใจออกมา ความสามารถของเธอในตอนนี้ไม่ใช่พวกฝึกหัดอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นปรมาจารย์แล้วต่างหาก ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะกับการตรวจสอบดอกไม้ประหลาด หลินลั่วหรานนึกถึงเสียงกระทบของโลหะในตอนที่ขว้างเถาวัลย์ออกไปขึ้นมา ก็คิดว่าหินใหญ่ก้อนนี้คงจะมีบางอย่างที่ผิดแปลก จึงอยากจะเอากลับไปด้วย

        หลินลั่วหรานลองกระโดดอยู่บนก้อนหินใหญ่ แต่ไม่ว่าอย่างไรก้อนหินก็ไร้การขยับเขยื้อน คงเป็นเพราะบริเวณที่อยู่ด้านในของตัวภูเขาคงจะใหญ่มาก ในเวลานี้เธอก็ไม่มีเครื่องมืออะไร หากจะเอาออกมาคงยากเกินไป

        หลินลั่วหรานลังเลอยู่ชั่วครู่ เมื่อนึกถึงว่าผู้เป็นพ่อจะกังวลขึ้นมาหากไม่พบเธอในที่นัดหมาย จึงตัดสินใจว่าจะกลับมาจัดการหากมีโอกาสแทน

        เธอขว้างเถาวัลย์ออกไป ก่อนจะสูดลมหายใจ พร้อมกับกระโดดขึ้น ก่อนที่เธอจะกลับมาอยู่บนยอดเขาอีกครั้ง

        หลินลั่วหรานกลัวว่าพ่อจะกังวล ตอนลงเขาจึงต้องรีบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ผู้คนมักพูดต่อกันมาว่าขึ้นเขาย่อมง่ายกว่าลง แต่ด้วยความเป็นห่วงพ่อ เธอจึงพยายามกระโดดข้ามผ่านป่าเขาลงมาอย่างสุดความสามารถ เมื่อใกล้จะถึงบริเวณลาดเขา เธอก็หยุดลงเพื่อจัดการเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย ก่อนจะพบว่าตามเสื้อผ้าของตัวเอง ถูกกิ่งไม้ใบหญ้าเกี่ยวจนเป็นรูอยู่ไม่น้อย

        กลับไปแล้วแม่คงจะต้องบ่นแน่ๆ หลินลั่วหรานคิดขึ้น พร้อมกับส่งเสียงเรียกผู้เป็นพ่อ :

        “รอนานไหมพ่อ? พอดีเมื่อกี้เจอลิงในป่า ก็เลยเผลอวิ่งตามไปไกลเลย......” หลินลั่วหรานสร้างเรื่องโกหกขึ้นมา เพราะเธอคงไม่สามารถบอกพ่อออกไปได้ว่า ไปเก็บดอกไม้ที่หน้าผามา ใช่ไหมล่ะ? แบบนั้นคงทำให้พ่อเป็นห่วงตายเลย!

        ตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วงอากาศแห้ง ดังนั้นเรื่องไฟป่าจึงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น พ่อของหลินลั่วหรานดับบุหรี่ใบมือลงด้วยความตั้งใจ ก่อนจะหยิบอาหารกลางวันออกมา

        อาหารที่ผู้เป็นแม่จัดเตรียมมาให้ ประกอบไว้ด้วยเนื้อและอาหารบางอย่างที่เหลือจากเมื่อวาน หากเป็นตามปกติแล้ว ผู้เป็นพ่อก็จะกินทั้งเย็นๆ แบบนั้น แต่เพราะว่าตอนนี้หลินลั่วหรานอยู่ด้วย ผู้เป็นพ่อย่อมห่วงใยลูกเสมอ เขาจึงเก็บรวบรวบกิ่งไม้ใบไม้ เพื่อใช้ในการก่อไฟอุ่นอาหาร

        ปิกนิคเป็นเรื่องน่าสนุกก็จริง แต่ไม่รู้ว่าทำไม หลังจากเก็บดอกไม้ประหลาดที่ส่งกลิ่นหอมหวานออกมาแล้ว เธอก็รู้สึกว่าไม่สามารถมองข้ามเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ได้

        เพราะแบบนี้จึงรีบออกจากที่นี่ไปจะดีกว่า หลินลั่วหรานจึงบอกกับผู้เป็นพ่อว่าอยากจะสัมผัสประสบการณ์ชีวิตกับพ่อบ้าง จึงงอแงไม่ให้ผู้เป็นพ่ออุ่นอาหาร เห็นแบบนั้นผู้เป็นพ่อก็จะทำอะไรได้ จึงได้แต่นำข้าวแบ่งให้ผู้เป็นลูก ก่อนจะกินไปพร้อมก้าวเกินกลับบ้านไปด้วย

        ตลอดทาง นอกจากสมุนไพรหาได้ยากที่หลินลั่วหรานเก็บมา หรือจะเป็นสมุนไพรทั่วไปที่ช่วยพ่อเก็บมา ก็ถูกบรรจุอยู่เต็มลังไม้ไผ่บนหลังของทั้งคู่ หรือแม้แต่ถุงที่พ่อนำติดตัวมาด้วย

        .......

        หลังจากสองพ่อลูกลงจากเขามาเกือบชั่วโมง บริเวณพุ่มไม้ที่ทั้งสองเคยพักอยู่มาก่อนก็ส่งเสียงเบาๆ ออกมา ก่อนที่เรือนร่างหยาบกระด้างสีแดงจะโผล่ออกมาจากพุ่มไม้นั้น

        พุ่มไม้และกองหญ้าบดบังร่างของมันเอาไว้ แต่ส่วนที่โผล่ออกมาก็สามารถเห็นลวดลายสลับซับซ้อนบนร่างสีแดงได้ชัดเจน

        เมื่อเคลื่อนตัวมาจนถึงยอดเขา พุ่มไม้ที่มีเริ่มลดน้อยลง ส่วนหัวรูปทรงสามเหลี่ยมถึงได้ปรากฏออกมา---งูสีแดงขนาดเท่าขาของคนทั่วไป ขยับตัวเลื้อย ทิ้งกลิ่นคาวไว้บนใบไม้ หลังจากผ่านไปไม่กี่นาทีใบไม้เหล่านั้นก็เหี่ยวเฉาลง!

        ยิ่งเข้าใกล้ยอดเขามากเท่าไร งูยักษ์สีแดงก็ยิ่งดูไม่สงบใจ ก่อนจะค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ

        ไม่นานนัก งูยักษ์สีแดงก็เคลื่อนตัวมาถึงบริเวณหน้าผาที่หลินลั่วหรานเคยเหยียบย่ำ มันก้มลงมองไปยังด้านล่าง___

        ดินโคลนกระจายอยู่บนก้อนหินใหญ่ ดอกไม้ประหลาดที่ใช้ในการเพิ่มพลังหายไปอย่างไร้ร่องรอย

        เปลวไฟลุกโชนอยู่ในดวงตาของงูยักษ์สีแดง ไม่มีกลิ่นผิดแปลกใดๆ หลงเหลืออยู่ในอากาศ จนทำให้มันไม่อาจจะตามหาอะไรได้!

        งูยักษ์แลบลิ้นออกมา ก่อนจะยกหัวยกหางลื่นไหลไปบนก้อนหินใหญ่ หินแตกสลายกระจายเป็นผงปลิวว่อนไปทั่ว ต้นไม้ขนาดหนึ่งคนโอบถูกมันรัดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหักออกเป็นสองท่อน!

        ในเวลาเดียวกันนั้น หลินลั่วหรานที่ห่างออกจากภูเขาลูกนั้นไปไกล ก็รีบพาพ่อของตัวเองตรงดิ่งลงจากเขาด้วยความว่องไว

-------------------------------


อัพเดตนิยาย บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง


ก่อนใครได้ที่นี่เลยนะคะ ^_^





พิเศษ! หากมีผู้อ่านติดตามมากกว่า 2,000 คน

จะแจกฟรีวันละ 2 ตอน เป็นเวลา 3 วัน ให้อ่านกันอย่างจุใจไปเลยจ้า ^_^


อ่านเล่มที่ 6 เร็วกว่าใครและสนับสนุนผู้แปลได้ที่ลิงก์นี้

https://www.kawebook.com/story/view/469

120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ^^)

*เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอน เท่ากับ 1 เล่ม 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.277K ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #3251 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:50
    อ้าว ดอกของงู
    #3251
    0
  2. #2852 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:39
    ดีนะรีบพาพ่อกลับบ้าน
    #2852
    0
  3. #1579 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 21:13
    ดีนะที่ตอนเก็บดอกไม้ เจ้างูนั่นไม่อยู่ # อยากให้งูลงไปอาละวาดในหมู่บ้าน แล้วจัดการตระกูลลี่จัง 55
    #1579
    0
  4. #1548 ืีnuna (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 14:58

    ฮ่าๆๆ แม่นางหลินนี่จอมฉกจริงๆ

    #1548
    0
  5. #1201 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 19:34
    เคยดูหนังอนาคอนด้าที่กินดอกกล้วยไม้แปลกๆเข้าไปแล้วตัวใหญ่กว่าปกติหลายเท่า อืมอันนี้ให้อารมณ์คล้ายๆกัน
    #1201
    0
  6. #832 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 10:34
    งูนั่นน่ากลัว
    #832
    0
  7. #334 Lukke (@rouge) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 15:14
    โอว สัตว์ประหลาดโผล่มาแล้ว
    #334
    0
  8. #165 hanatsuki33 (@hanatsuki33) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:15
    อ้าว ดันเกบของต้องห้ามมาซะแล้ว ระวังพี่งูจะตามมาเอาคืนนะเนี่ย
    #165
    0
  9. #64 Hup (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 05:11

    สนุกมากค่ะ

    #64
    0