[นิยายแปล] บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง (สนพ.กวีบุ๊ค)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,202,940 Views

  • 3,878 Comments

  • 8,260 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,796

    Overall
    1,202,940

ตอนที่ 18 : เล่มที่1 บทที่18 ผู้หญิงปากร้ายปรากฏตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1186 ครั้ง
    26 ก.ย. 61

        หลินลั่วหรานรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ที่แท้แม่ของลี่อันผิงก็ไปพูดอะไรมั่วๆ ไว้นี่เอง ไม่รู้ว่าปรับแต่งอะไรอย่างไรไปบ้าง ถึงได้ทำให้แม่ของตัวเองต้องเป็นกังวลมากขนาดนี้!

        “แม่ ลูกสาวที่แม่เลี้ยงมากับมือคนนี้ จะไปทำอะไรแบบนั้นได้ยังไง ไม่เชื่อลูกตัวเอง แต่ดันไปเชื่อคำพูดคนอื่นเนี่ยนะเงินของหนู หนูก็ต้องหามาได้ด้วยตัวเองสิแม่ แล้วช่องทางที่ได้มาก็สุจริตด้วย เดี๋ยวกินแล้วเสร็จแล้วจะเล่าให้ฟังแบบละเอียดๆ เลย ตกลงไหม?”

        แม่ก็เพียงแค่กังวล หลินลั่วหรานไม่ได้โมโหอะไร เพียงแต่อยากจะอธิบายให้สบายใจเอาไว้ก่อน

        เห็นแบบนั้นแล้ว คนเป็นแม่ยังจะพูดอะไรได้อีก พ่อของหลินลั่วหรานพูดขึ้นอย่างเหนื่อยหน่ายในขณะที่กำลังขนถุงเนื้อวัวถุงสุดท้ายเข้ามา “ลูกขับรถกลับมาบ้านตั้งไกล ไม่เหนื่อยเหรอ มีเรื่องอะไรไว้คุยกันหลังกินข้าวก็ได้!

        ไม่ว่าอย่างไรผู้เป็นพ่อก็มีอำนาจที่สุดภายในบ้าน แม่ของหลินลั่วหรานจึงไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยกันทำกับข้าว สามคนพ่อแม่ลูก แม่หั่นผัก พ่อผัดข้าว ส่วนหลินลั่วหรานก็คอยดูไฟ แบ่งกับทำหน้าที่เหมือนอย่างแต่ก่อนเคยทำไม่มีผิด

        พ่อของหลินลั่วหรานมีความคิดที่ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ สักเท่าไร เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องงานบ้านทั้งหลายเป็นงานที่ผู้เป็นภรรยาจะต้องรับผิดชอบแต่อย่างใด บางทีข้าวผัดของพ่อ ออกจะมีรสชาติดีกว่าฝีมือแม่ด้วยซ้ำไป

        เมื่อเห็นผักที่หลินลั่วหรานขนกลับมา ผู้เป็นแม่จึงพูดขึ้นไปเรื่อยเปื่อย “ที่บ้านผักอะไรก็มีทั้งนั้น ยังจะไปเสียเงินซื้อมาอีก”

        ผักเหล่านั้นต่างเป็นผักจากพื้นที่ลึกลับทั้งนั้น แต่จะให้พูดอธิบายเรื่องพื้นที่ลึกลับในตอนนี้ คงไม่ดีนัก หลินลั่วหรานจึงคิดหาวิธีเบี่ยงเบนประเด็นไป “แม่ อันนี้เป็นพันธุ์ใหม่เลยนะ หาซื้อกันไม่ได้ง่ายๆ นะ!

        ได้ยินดังนั้น ผู้เป็นพ่อจึงหยิบขึ้นช่ายบางส่วนขึ้นมา ก่อนจะคว้าเข้าปากไป ความกรอบของผักสด ทำให้รู้สึกดีแปลกๆ จนต้องพยักหน้าตาม “ผักที่ลูกเอากลับมาพวกนี้ ดีกว่าที่บ้านเราปลูกเสียอีก ยังไงก็เป็นความตั้งใจของลูก ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย จะบ่นไปทำไมกัน”

        ผู้เป็นพ่อหันมาขยิบตาให้หลินลั่วหราน เหมือนกับสมัยเด็กๆ ไม่มีผิดเพี้ยน สองพ่อลูกมักจะร่วมทีมกัน “รับมือ” กับผู้เป็นแม่อยู่เสมอ แม้ในสายตาของคนอื่น พ่อของหลินลั่วหรานจะเป็นคนซื่อๆ ที่พูดไม่ค่อยเก่งนัก แต่ในเวลาที่อยู่ต่อหน้าเธอ พ่อก็ยังคงเป็นพ่อที่ชาญฉลาดอยู่เสมอ

        เมื่อมองไปยังริ้วรอยบนใบหน้า และผมหงอกสีขาวที่แซมอยู่ตามไรผมของพ่อ ดวงตาของหลินลั่วหรานก็แดงขึ้นมา พ่อเพิ่งจะอายุแค่ห้าสิบกว่าเท่านั้นเอง แต่กลับถูกโลกที่โหดร้ายกระทำจนเป็นแบบนี้ ต่อจากนี้ไป เธอจะไม่ยอมให้พวกท่านต้องลำบากอีกต่อไปแล้ว

        หลินหลั่วหรานก้มหน้าดูไฟต่อไป ก่อนจะยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำตาที่ชื้นขึ้นมาทิ้ง พร้อมทั้งตัดสินใจว่า เธอจะไม่ยอมให้พ่อแม่ต้องทนทำงานลำบากเหน็ดเหนื่อยแบบนี้อีก!

        ผู้เป็นพ่อเทน้ำมันลงในหม้อ พร้อมทั้งรับผักขึ้นช่ายที่ถูกหั่นไว้เรียบร้อยแล้วมาจากผู้เป็นแม่ ในระหว่างที่กำลังจะลงมือทำ “เนื้อผัดขึ้นช่าย” เสียงโหวกเหวกจากภายนอกตัวบ้าน ก็ทำให้ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกต้องหยุดการกระทำลงก่อน

        บ้านของหลินลั่วหรานเป็นบ้านเดี่ยวเล็กๆ บริเวณรอบบ้านถูกล้อมเอาไว้ด้วยรั้วไม้ไผ่ ดังนั้นเมื่อเกิดอะไรขึ้น ก็สามารถมองเห็นได้อย่างเด่นชัด

        เพียงแค่ในเวลาทำกับข้าวของทั้งสามคน ก็มีผู้คนมากมายมาเยี่ยมเยือนถึงในบ้าน

        ลี่ปาพาลูกทั้งสองของตัวเอง อีกทั้งยังมีเด็กคนอื่นๆ ในหมู่บ้านอีกกว่าเจ็ดแปดคน เข้ามาล้อมรอบดูรถคันสวยของหลินลั่วหราน

        แถมยังมีผู้คนอีกนับไม่ถ้วนที่พากันยืนอยู่ตามรั้วไม้ไผ่ โดยที่ไม่รู้ว่ามาทำอะไรกัน

        หญิงแก่ตัวเตี้ยที่ยืนอยู่บริเวณหน้าตัวบ้าน คือแม่แท้ๆ ของลี่อันผิง!

        แม่ของลี่อันผิงพาลูกสาวทั้งสอง ลูกเขยอีกหนึ่ง รวมทั้งหลานชายอีกจำนวนหนึ่ง มายืนขวางอยู่หน้าบ้าน หลินลั่วหรานเห็นแบบนั้นก็ได้แต่เหยียดยิ้มออกมา นี่คือการเอาเปรียบบ้านที่เป็นตระกูลนอกอย่างเธอ จะฟ้องอะไรไปก็คงไม่ได้สินะ!

        “ที่รัก นี่มาทำอะไรกัน เข้าไปคุยกันด้านในก่อนไหม” เมื่อเห็นคนมากมาย แม่ของหลินลั่วหรานก็กลัวตระกูลลี่จะทำให้เรื่องดังไปไกล จึงอยากจะให้คุยกันดีๆ

        สาวแก่ตระกูลลี่ส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะถ่มเสลดออกมา : “ใครเป็นญาติกับบ้านเธอ? ตระกูลลี่ของฉันไม่มีลูกสะใภ้น่าขายขี้หน้าแบบนั้นหรอกมีเงินก็ไม่ส่งเสียดูแลคนในบ้าน ไม่รู้ว่าไปเกาะแกะ มีอะไรจะพูดก็พูดมา ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ายัยเด็กคนนี้มันไปหาเงินมาจากไหน? ลองไปถามลูกสาวตัวเองดูเถอะ ไม่ใช่ว่าไปมีความสัมพันธ์อะไรกับเจ้านายถึงได้เขี่ยอันผิงของฉันทิ้ง แม้แต่สร้อยข้อมือที่ใช้หมั้นกันก็ยังมาเอากลับไป!

        คำพูดที่ฟังดูน่าสับสนของแม่ของลี่อันผิง เรียกเสียงจากผู้คนที่อยู่ในบริเวณโดยรอบให้ดังขึ้น

        แม่ของลี่อันผิงพูดออกมาด้วยความยโสโอหัง “เจ้าพวกคนตระกูลหลิน เมื่อก่อนก็หนีวิกฤตข้าวยากหมากแพงมาถึงหมู่บ้านลี่แห่งนี้ ใครจะรู้ว่าจะสามารถเลี้ยงลูกสาวแบบนี้ออกมาได้ ที่แท้มันก็โตมาตามแบบแม่มันนั่นแหละ!

        แม่ของหลินลั่วหรานไม่รู้จะพูดว่าอย่างไร ก่อนจะมองไปยังตัวเธอด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

        อยู่ๆ ความคิดบางอย่างก็ปรากฏเข้ามาในหัว ดูผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าเธอในตอนนี้สิ มีลูกตั้งกี่คน แต่มีเพียงลี่อันผิงคนเดียวเท่านั้น ที่ได้ออกไปเรียนหนังสือ ลูกคนอื่นต่างก็เป็นลูกสาวทั้งนั้น เธอจึงมอบโอกาสทั้งหมดที่มีให้กับลี่อันผิงเพียงคนเดียว

        ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นคนที่ดีคนหนึ่ง เธอพูดต่อหน้าหลินลั่วหรานเอาไว้ “อันผิงเรียนก็เหมือนหนูได้เรียนแล้วนั่นแหละ ลูกสาวของฉันวางใจเถอะ ถ้าหลังจากนี้เขาทำอะไรไม่ดีใส่หนู แม่จะจัดการให้เอง”

        ตอนนี้เหรอ หลินลั่วหรานยังคงจำตอนที่เธอเลิกกับลี่อันผิงได้ดี เพียงแค่เธอโทรหาปลายสาย พร้อมกับเอ่ยเรียก “คุณแม่” แม่ของลี่อันผิงก็กดเสียงแหลมตอบกลับมาในทันที “ใครเป็นแม่เธอ? อย่ามานับความสัมพันธ์มั่วๆ นะ ฉันจะบอกเธอให้นะยัยเด็กโง่ เธอไม่ต้องคิดจะมาเกาะลูกชายฉันอีก ลูกของเป็นนักศึกษาปริญญาโทเชียวนะ ดูตัวเองซะบ้าง!

        หลินลั่วหรานจำไม่ได้แล้วว่าในตอนที่วางสายไปตอนนั้น เธอกำลังรู้สึกแบบไหนอยู่ เธอรู้เพียงแค่ตอนนี้ เธอรู้สึก...อืม...ความรู้สึกแบบนั้น คงจะเรียกว่า...โกรธมาก

        โกรธมาก โกรธที่ตัวเองไม่ได้รู้เรื่องอะไรเอาเสียเลย โกรธที่ตัวเองใจอ่อน โกรธที่ทำให้พ่อแม่ของตัวเองโดนคนอื่นใช้ “กฎเกณฑ์” มาเหน็บแหนม โกรธที่ผู้หญิงตรงหน้าของเธอ เป็นพวกสองหน้า โกรธลี่อันผิงที่เปลี่ยนไป......แต่ที่โกรธที่สุด ก็คือตัวเองที่ดูคนไม่ออก จนทำให้พ่อแม่ของตัวเองต้องมาทนรับคำด่าทอในวันนี้!

        หลินลั่วหรานยกมือขึ้นขวางพ่อแม่ของเธอเอาไว้ เป็นการบอกว่าเรื่องนี้เธอจะจัดการเอง ก่อนจะมองไปยังผู้หญิงสาวตรงหน้าของตัวเอง “คุณจะเอายังไงคะ?”

        เมื่อเห็นว่าท่าทางของหลินลั่วหรานดูสุภาพ จึงรู้สึกว่าสุดท้ายตระกูลหลินก็อ่อนแออยู่ร่ำไป แม่ของลี่อันผิงไม่ได้พูดอะไร พี่สาวคนโตของตระกูลลี่ก็ก้าวมาด้านหน้า “จะเอายังไง? เอาสร้อยข้อมือเส้นนั้นคืนมา หมั้นกันไว้แล้ว จะเปลี่ยนใจยังไงก็เรื่องของเธอ แต่สร้อยข้อมือเส้นนั้นเป็นของบ้านฉันแล้ว!

        พี่สาวคนโตของลี่อันผิงไม่ได้เพิ่งอยากได้สร้อยข้อมือเส้นนั้นมาเพียงวันสองวัน เพียงแต่เธอได้แต่อดทนเอาไว้ เพราะไม่กล้าจะลงมือแย่งของจากมือน้องชายมา ยิ่งครั้งนี้ได้ยินมาว่าสร้อยข้อมือเส้นนั้น มีราคาไม่ต่ำว่าแสนห้า เธอก็ยิ่งอยากได้มากขึ้นไปอีก!

        เมื่อพูดจบเธอก็ยืนมองหลินลั่วหรานด้วยความหยิ่งยโส ก่อนจะโดนแม่ของตัวเองกระชากตัวเข้าไปจนเกือบล้ม

        “สร้อยข้อมือก็อีกอย่าง หมั้นกันมาตั้งกี่ปี อยากจะยกเลิกงานแต่งก็ยกเลิก เธอคิดว่าตระกูลลี่ของฉันเป็นยังไงกัน? คิดว่าคนทั้งหมู่บ้านลี่เป็นยังไง? ได้ยินว่ามาช่วงนี้ได้เงินมานี่ ชดใช้มาซะ เธอต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับพวกเรา!

        นี่คือความคิดของหญิงแก่ตระกูลลี่ ตั้งแต่ที่ได้รับสายจากลูกชายของตนเองว่าหลินลั่วหรานได้เงินก้อนโตมา เธอก็รู้สึกว่าเธอจะปล่อยหลินลั่วหรานไปง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด จะต้องหาทางเอาเงินจากเธอมาให้ได้สักก้อนเสียก่อน”

        เธอคิดวางแผนมาดีแล้ว ตระกูลหลินไม่ได้มีรากฐานอะไรในหมู่บ้านลี่แห่งนี้ เพราะแบบนั้นจึงไม่มีใครคิดจะแสดงตัวออกมาช่วย อีกอย่างยัยเด็กโง่ตระกูลหลินคนนี้ก็เป็นผู้หญิง หน้าบาง มีเหรอจะทนความอับอายได้?

        ผู้คนที่อยู่นอกบริเวณรั้วไม้ไผ่ต่างพากันจับจ้องด้วยความสนใจ มีเพียงน้าลี่เอ้อร์ที่แสดงความกังวลออกมาทางสีหน้า เหล่าหลานชายและลูกเขยของตระกูลลี่ต่างพากันจับจ้องด้วยความอยากได้ หลินลั่วหรานกวาดตามองด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะยกยิ้มขึ้นด้วยความโมโห :

        “ใครบอกว่าฉันจะยกเลิกงานแต่งเหรอคะ?”

-------------------------------


อัพเดตนิยาย บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง


ก่อนใครได้ที่นี่เลยนะคะ ^_^





พิเศษ! หากมีผู้อ่านติดตามมากกว่า 2,000 คน

จะแจกฟรีวันละ 2 ตอน เป็นเวลา 3 วัน ให้อ่านกันอย่างจุใจไปเลยจ้า ^_^


อ่านเล่มที่ 6 เร็วกว่าใครและสนับสนุนผู้แปลได้ที่ลิงก์นี้

https://www.kawebook.com/story/view/469

120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ^^)

*เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอน เท่ากับ 1 เล่ม 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.186K ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #3246 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:35
    เอ่อ อิแม่นี่
    #3246
    0
  2. #2526 Baby_Shark (@Baby_Shark) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 21:36
    eสัตว์นรกกกก
    #2526
    0
  3. #1571 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 20:51
    เลวทั้งตระกูล
    #1571
    0
  4. #829 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 10:05
    ตระกูลลี่เลวทั้งตระกูลจริงๆ
    #829
    0
  5. #354 Pandanus23233 (@Pandanus23233) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 16:47
    ขึ้นมาากกกกก
    #354
    0
  6. #160 hanatsuki33 (@hanatsuki33) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 19:49
    นางจะแก้ยังไงนะ
    #160
    0
  7. #58 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 23:09
    ขอบคุณ
    #58
    0