#แป๊ะเจ๋ง [Mpreg]

ตอนที่ 8 : #07 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 684 ครั้ง
    22 ต.ค. 62






       ผ่านมาสามวันหลังจากที่เจ้าลูกชายของผมได้ออกมาดูโลก ตอนนี้ผมได้กลับบ้านแล้วแผลก็ไม่ได้เจ็บมากสักเท่าไร พี่แป๊ะเห่อและหวงลูกหนักมาก หวงขนาดที่ว่าถ้ามีคนมาชมก็มองแรงแล้วอะ แล้วมันก็ลำบากผมที่ต้องคอยสะกิดให้ลดความหวงอยู่ตลอด


       "น้องปลายฟ้าครับ ไหนอาขอจับพุงหน่อย"


       "ระวังพี่แป๊ะกินหัวนะวา"


       "อุ้ยตาย จับนิดหน่อยน่า"


       ผมยิ้มขำ หันไปมองพี่แป๊ะก็เห็นเจ้าตัวนั่งดูทีวีทำเมินบทสนทนาของผมกับวาแต่หูนี่ตั้งใจฟังแบบสุดๆ ก็พี่แป๊ะหวงลูกเกินจนผมเผลอบ่นออกไปทีเดียวพี่แป๊ะก็งอนเป็นเด็กสามขวบเลย ก็ดูดินั่งเก๊กหน้านิ่งดูทีวีทั้งที่กำลังเปิดช่องการ์ตูนอยู่ มันเข้ากันไหมล่ะนั่น


       ผมกลับมาสนใจลูกต่อ จะบอกว่าปลายฟ้าน่ารักมากไม่ซนเลยอะ คือในท้องดิ้นเหมือนปลาขาดน้ำแต่ทำไมออกมาเรียบร้อยมาก แต่ปลายฟ้าก็เป็นเด็กร่าเริงคนหนึ่งยิ้มทั้งวัน ไม่ค่อยร้องไห้แล้วก็ชอบนอนจ้องหน้าคนอื่นนิ่งๆมากกว่า ต่างกับเด็กทั่วไปที่ผมเคยเจอมามากเลย


       ปุ้ง...


       "แอ้~ เอิ้กๆ"


       "อะไรกันเนี่ย ปุ้งใส่หน้าอาได้ไงคะ"


       ผมหลุดขำพรืดเมื่อวาก้มลงเอาหน้าฟัดตรงพุงปลายฟ้าแต่ดันโดนระเบิดสังหารพิเศษของลูกผมปุ้งอัดหน้าซะได้ ผมขยับเข้าไปใกล้ๆแล้วค่อยๆช้อนตัวลูกขึ้นมา สังเกตุสีหน้าก็พบว่าไม่ได้ทำหน้ามุ่ยอยู่แสดงว่าแค่ตดเฉยๆ ไม่ทำหน้ามุ่ยแถมยิ้มร่าโชว์เหงือกแดงๆด้วย


       น่ารักแบบโง้ย~


      ผมมองมือเล็กๆที่ยื่นขึ้นมาแปะอยู่ที่ข้างแก้มผม ขยับแปะที่หน้าสักสองสามครั้งก็เอาลงแล้วเปลี่ยนเป็นขยำเสื้อผมเล่นแทน


       "โอ้ยคุณแม่ ฉันหลงลูกคุณแม่เข้าแล้ว น่ารักอะ ขอถ่ายรูปส่งไปอวดไอ้พวกทำงานหน่อยสิ"


       แล้ววาก็ถ่ายไปหลายรูปแต่จังหวะที่กำลังจะส่งพี่แป๊ะก็เดินมาจ้องรูปภาพในมือถือวาเหมือนกำลังประเมินอะไรสักอย่าง ซึ่งผมคิดว่าอาการหวงลูกครอบงำอีกแล้วแน่ๆ


      "น่ารักไปไม่เอา"


       ซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้บ้างวะ


       แต่ปลายฟ้ามีเรื่องแปลกอยู่เรื่องหนึ่งคือเชื่อฟังพี่แป๊ะมากๆ เพิ่งเกิดสามวันฟังยังไม่รู้เรื่องแต่เข้าใจพี่แป๊ะเฉย ผมได้แต่นั่งมึนมองพ่อลูกคุยกันไปเรื่อยเป็นเรื่องเป็นราว จะขำก็เกรงใจหน้าโหดๆที่อัพระดับความโหดตั้งแต่มีลูก ทำหน้าขรึมเหมือนไปโกรธใครมาคงจะมีแต่ปลายฟ้าที่ยิ้มให้หน้านิ่งๆของพี่แป๊ะไม่หดหัวหนีเหมือนคนอื่นอะนะ


       "เจ๋งขอลูกหน่อย"


       "ดีๆนะพี่ระวังตก"


       ผมปล่อยให้พี่แป๊ะอุ้มลูกต่อรอดูว่าจะทำอะไร


       "ปลายฟ้าครับ ไหนทำหน้าแบบป๊าซิ"


       ...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพ่อลูกกัน หน้าแม่งเหมือนกันอย่างกับก็อปกันมา พอพี่แป๊ะบอกให้ทำหน้าเหมือนตัวเขาเองปลายฟ้าก็หุบยิ้มทำหน้านิ่งทันที วามองภาพตรงหน้าอึ้งๆเหมือนเห็นเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ก็เหมือนผมตอนเห็นครั้งแรกอะแหละอึ้งแบบนี้เลย


       "ถ่ายได้แล้ว"


       เดี๋ยวนะ...ให้ลูกทำหน้าเข้มเพื่อไม่ให้มองลูกน่ารักเหรอ ผมควรร้องไห้หรือขำดีอะ แบบนี้ไม่ใช่ว่าคนอื่นยิ่งมองว่าน่าเอ็นดูเลยหรือไง ก็ดูสิพ่อทำหน้าแบบไหนลูกก็ทำหน้าแบบนั้น แล้วจับมาอยู่ด้วยกันเหมือนอยากประกาศให้โลกรู้ว่านี่ลูกตัวเอง ต่อให้คิดช้าขนาดไหนเห็นคู่นี้รอบเดียวก็รู้แล้วอะว่าเป็นพ่อลูกกัน


       คงจะมีแค่สีผมกับดวงตาแหละมั้งที่เหมือนผม นอกนั้นไม่เหมือนสักอย่าง


       วารีบถ่ายรูปอย่างรวดเร็วแล้วหันโทรศัพท์ให้พี่แป๊ะดูรูปก่อนที่จะส่งเข้ากลุ่ม หลังส่งไปไม่นานโทรศัพท์ผมก็สั่นรัวๆเพราะข้อความของเพื่อนๆที่หลังไหลเข้ามาอย่างกับน้ำ หลายคนบอกเอ็นดูทั้งพ่อทั้งลูกและอีกหลายคนที่ส่งข้อความด่าผมฉิบหายเลยเพราะผมไม่ได้บอกพวกมันว่าคลอดแล้ว


       แล้วผมที่กำลังทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่ก็ต้องหันไปสนใจพี่แป๊ะที่นั่งงอนผมอยู่เมื่อสักครูนี้ แต่ตอนนี้กลับส่งลูกให้ผมอุ้มต่อแล้วตัวเองมานั่งซ้อนหลังเอาหน้าซุกที่บ่า เป็นท่าที่น่าหวาดเสียวอยู่พอตัว ส่วนวาที่เห็นการกระทำแบบไม่สนโลกของพี่แป๊ะได้ลงไปดีดดิ้นอยู่กับพื้นเรียบร้อย


       "เป็นอะไรของพี่"


       "แอ้ๆ~"


       เอ้าอยู่เฉยไม่ได้อีกมือก็แหย่ลูกเลนหัวก็ยุกยิกๆอยู่ตรงบ่านี่แหละ รู้บ้างไหมว่าผมตัวเองมันมาโดนคอผมเนี่ยจั๊กจี้ฉิบหาย ปลายฟ้าก็เล่นนิ้วพ่อเพลินไม่สนหม่าม๊าแล้วครับฮึ


       "เปล่า"


       "แล้วมานัวเนียทำไมเนี่ยย"


       "หมั่นเขี้ยวอยากฟัดหนูให้ช้ำเลย"


       ...


       "ปลายฟ้าครับป๊ากอดหม่าม๊าได้ไหม"


       "แอ้!"


       ปวดหัว!!








       หลายวันมานี้หลังจากที่วามันบอกเพื่อนไปในกลุ่มก็มีบรรดาเพื่อนที่คุ้นเคยกันมาหาบ่อยมาก บ่อยขนาดที่ว่าพี่แป๊ะแทบปิดบ้านหนีกันเลยทีเดียว ถ้าป๊าไม่เดินมาเห็นแล้วชิงห้ามก่อนคงไม่มีใครได้เข้ามาหาปลายฟ้าอีกแล้ว ตอนนี้ผมควรรู้สึกยังไงดีเนี่ย


       "ปลายฟ้าครับไหนย่าขออุ้มหน่อยซิ"


       "แอ้! เอิ้กๆ"


       "อารมณ์ดีเชียวนะ"


       "วันนี้มีคนเล่นด้วยหลายคนมั้งครับเลยอารมณ์ดี"


       วันนี้ป๊ากับม๊าอยู่บ้านด้วย ปกติจะมีแค่ผมพี่แป๊ะแล้วก็คุณปู่แค่สามคน วันนี้มีสี่คนขาดคุณปู่เพราะท่านออกไปไหนไม่รู้แต่ก็คงจะชอบเขาอีกล่ะสิ ผมนั่งเช็ดขวดนมไปมองดูคุณปู่คุณย่าของปลายฟ้าเลี้ยงหลานไปอย่าอารมณ์ดี พี่แป๊ะก็นั่งจัดของเล่นให้เป็นที่เป็นทางอยู่


       ตอนนี้ในห้องของปลายฟ้ากองเต็มไปด้วยของเล่นมากมายที่บรรดาเพื่อนๆของผมและพี่แป๊ะซื้อมาให้ แค่ของที่พ่อกับแม่ของผมกับพี่แป๊ะซื้อมาก็แทบล้นห้อง มาเจอของเพื่อนๆอีกทีเดียวนี่ล้นของจริงเลย


       ผมเห็นแล้วเป็นเครียด ลูกผมยังไม่ทันจะสามเดือนด้วยซ้ำ แต่ของเล่นเด็กตั้งแต่สามเดือนยันเก้าเดือนนี่กองอยู่เต็มห้องไปหมด ประเด็นคือปลายฟ้าดันชอบเอามากๆซะด้วยสิ


       ผมมองปลายฟ้าที่โดนคุณย่าของเจ้าตัวจับแต่งตัวแล้วอดเอ็นดูไม่ได้ ก็ตอนแรกไม่รู้เพศก็เลยซื้อชุดมาทั้งหญิงและชาย พอออกมาเป็นชายทีเดียวก็เลยโดนจับแต่งหญิงทุกวันเลยทีนี้ ถ้าลูกชายกลายเป็นลูกสาวพี่แป๊ะคงได้ปิดบ้านของจริงล่ะคราวนี้


       หวงยิ่งกว่าจงอางหวงไข่อีก


       หวังว่าถ้าลูกโตคงจะลดความหวงลงหน่อยนะ


       "ป๊าม๊าเอาของว่างไหมครับ"


       มองผู้หลักผู้ใหญ่ที่เล่นอยู่กับลูกชายแล้วรู้สึกว่าควรเอาของว่างมานั่งกินด้วยคงจะดี ผมไม่รอช้าที่จะถามออกไปทันทีว่าต้องการของว่างไหม


       "สักหน่อยก็ดีนะคะ"


       "เดี๋ยวผมไปเตรียมมาให้ครับ"


       แล้วผมก็ลุกเดินออกจากห้องของปลายฟ้า จุดมุ่งหมายคือห้องครัวที่มีแม่บ้านนั่งอยู่สองคนคือพี่สากับป้าจิต ผมทักทายทั้งสองคนเล็กน้องก่อนที่จะไปเตรียมของ ไม่ลืมที่จะถามทั้งสองคนที่นั่งอยู่ว่าต้องการของว่างไหมเพราะผมจะได้ทำเผื่อ แต่ก็ได้คำปฏิเสธกลับมาพร้อมสายตาเอ็นดูแทน


       "ป้าจิตครับยังพอมีลูกหม่อนอยู่ไหมครับ"


       "เอ...ป้าไม่แน่ใจค่ะ เดี๋ยวป้าไปดูที่สวนหลังบ้านให้นะคะ"


       "ขอบคุณครับ ถ้ามีป้าช่วยเก็บกลับมาให้ผมสักนิดหนึ่งนะครับ"


       "ค่ะคุณเจ๋ง"


       อากาศร้อนๆของประเทศไทยผมว่าควรกินอะไรที่มันเย็นๆสักหน่อย ผมเลยคิดได้ว่าทำน้ำหม่อนมะนาวโซดาดีกว่า ผมเคยทำสมัยวิชาเลือกตอนอยู่มัธยมปลาย บอกเลยวิชาคหกรรมเป็นวิชาที่บันเทิงมาก ครัวแทบระเบิดกันเลยทีเดียว


       ผมหยิบพายผลไม้ที่ทำเก็บไว้มาจัดใส่จานและนำลูกหม่อนที่ขอให้ป้าจิตไปเก็บให้เมื่อสักครู่มาทำเป็นน้ำเชื่อม เทใส่แก้วผสมโซดาน้ำมะนาวน้ำแข็งลงไปเป็นอันเสร็จเรียบร้อย ในจังหวะที่หันหน้ากลับไปทำเอาผมสะดุ้งจานแทบตก


       ไอ้พี่แป๊ะมายืนทำบ้าอะไรอยู่ข้างหลังผมก็ไม่รู้


       "พี่มึงยืนทำอะไรของพี่ตรงนี้เนี่ยตกใจหมด"


       "พูดคำหยาบ"


       "พี่ครับหยาบกว่านี้ก็พูดมาแล้วครับ"


       "พี่บอกแล้วไงว่าห้ามพูดเดี๋ยวหนูหลุดพูดต่อหน้าลูกมันไม่ดี"


       "ครับคุณพ่อ"


       "หนูอย่ากวน แล้วเอาของในมือมาพี่ช่วยถือ"


       ยกของขึ้นไปถึงคุณลูกสุดที่รักก็เพลียจนหลับไปแล้ว ถึงเวลานอนกลางวันของเจ้าตัวพอดีด้วย เมื่อเด็กน้อยหลับก็ถึงเวลาพักของผู้ใหญ่ ป๊ากับม๊าขยับมาพักทานของว่างด้วยกัน พี่แป๊ะมองหน้าผมแบบอึ้งๆทันทีที่ชิมน้ำหม่อนของผม งงล่ะสิว่าผมทำเป็นได้ไง


       "เปรี้ยวอะ"


       "พี่แป๊ะ! ก็มันใส่มะนาวไหม"


       "ม๊าว่ามันสดชื่นดีนะ ใครสอนมาเหรอคะ"


       "เคยทำในวิชาเลือกตอนสมัยมัธยมปลายอะครับ"


       "ป๊าเดาว่าเราหวังกินมากกว่าทำใช่ไหม"


       "แหะๆ"


       แล้วทุกคนก็หลุดขำออกมา ถึงผมจะหวังกินจริงๆแต่ส่วนตัวผมก็ชอบทำอาหารหรอกน่า เพื่อนสนิทส่วนมากก็เลือกวิชานี้ด้วย ผมผู้ที่ไม่ชอบอะไรยุ่งยากเลยเข้าวิชานี้แบบไม่ต้องคิดเลย


       ทานไปได้สักพักก็มีแม่บ้านขึ้นมาบอกว่ามีคนมาหาป๊ากับม๊าจึงต้องลงไปรับแขก ทำให้ตอนนี้เหลือแค่ผมกับพี่แป๊ะที่กำลังสวาปามพายผลไม้อย่างหิวโหย ช่วยไม่ได้นะก็คนมันหิวนี่หว่า


       ก๊อกๆๆ


       "ขออนุญาตค่ะ คุณท่านบอกว่าให้คุณแป๊ะกับคุณเจ๋งลงไปที่ห้องนั่งเล่นค่ะ"


       "อ้าว แล้วใครจะดูปลายฟ้าล่ะครับ"


       "เอาลงไปด้วยเลย"


       "ลูกหลับอยู่นะพี่"


       "ตื่นตั้งแต่ได้กลิ่นพายแล้ว นิสัยเหมือนใครก็ไม่รู้"


       ผมหันขวับคอแทบหักไปมองคอกเด็กทันที มองเข้าไปก็เห็นปลายฟ้านอนลืมตาใสแจ๋วมองมาทางนี้อยู่ทำเอาผมแทบละลายไปกับความน่ารัก


       มันต้องอย่างนี้สิลูกผม!


       "ไหนหม่าม๊าหอมพุงเด็กชอบกินหน่อยซิ ฟอด~"


       "แอ้ะๆแอ้~"


       "โง้ยย น่ารักจังเลย ตื่นแบบนี้ไม่นอนแล้วใช่ไหมเนี่ยงั้นลงไปหาคุณปู่คุณย่ากันครับเด็กดี"


       ผมค่อยๆอุ้มลูกขึ้นมาจากคอกกั้น พี่แป๊ะเอาผ้าอ้อมพากบ่าแล้วก็ถือขวดนมลงไปกันลูกหิวด้วย เราสองคนเดินไปด้วยกันจนถึงห้องนั่งเล่น ผมยิ้มให้คุณป้าคนหนึ่งกับครอบครัวของเขาที่นั่งอยู่พร้อมค้อมหัวลงเพราะอุ้มลูกอยู่ไหว้ไม่ได้ ส่วนพี่แป๊ะยกมือไหว้ทักทายโดยมีขวดนมอยู่ในมือ


       หมดมาดนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงไปเลย555


       "อ้าวลงมากันแล้ว เจ้าแป๊ะจำคุณป้ากับคุณลุงได้ไหม"


       "อ่า...จำได้ครับ"


       มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าจำไม่ได้


       "โอ้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว คนไหนภรรยาพ่อแป๊ะละคุณน้อง"


       "คนที่อุ้มน้องปลายฟ้าอยู่ค่ะ ชื่อเจ๋งภรรยาของเจ้าแป๊ะมัน ยอมลงมานี่น้องก็ตกใจแล้วค่ะปกติไม่ค่อยให้ใครเจอลูกเจอภรรยาสักเท่าไรเขาขี้หวง"


       "ม๊า...เกินไปแล้ว"


       "หึ แล้วใครที่จะปิดประตูบ้านซ่อนลูกซ่อนเมียกันล่ะ"


       "โถ่ป๊า ผ่านมาเดือนหนึ่งแล้วนะ"


       ผมยิ้มขำให้กับบทสนทนานี้ พี่แป๊ะขี้หวงเกินไปจริงๆนั่นแหละแต่ก็นะสีสันชีวิต พี่แป๊ะสะกิดให้ผมไปนั่งลงบนโซฟาข้างๆกัน ผมนั่งลงโดยไม่อิดออด ฟังผู้ใหญ่เขาคุยกันไปเรื่อยจนบทสนทนามันเริ่มแปลกๆจนผมรู้สึกได้


       "หลานคนนี้นี่อุ้มบุญเหรอครับ หรือว่ารับเด็กมาเลี้ยง"


       โหยแทบลุกขึ้นเลยผม จะลุกไปเปิดแผลผ่าคลอดให้ดูไม่ใช่อะไร555


       "อ่อภรรยาเจ้าแป๊ะเขาท้องเองค่ะ"


       "เขาไม่ใช่ผู้หญิงนี่จะท้องได้ยังไงคะ"


       ผู้หญิงที่นั่งระหว่างคุณป้าและคุณลุงคาดว่าจะเป็นลูกสาวพูดออกมาน้ำเสียงดูตกใจปนเหยียดๆนิดหน่อย หรือผมจะคิดมากไป แต่ก็ช่างเถอะ เหยียดได้ก็เหยียดไปผมไม่สนอยู่แล้วไม่ได้สำคัญสักหน่อย


       ก็แค่งงว่าแขกสามารถแสดงกิริยาแบบนี้ได้ด้วยเหรอ


       "หนูฝันขี้สงสัยจังนะคะ"


       "นิดหน่อยค่ะคุณป้า ฝันไม่เคยเจออะค่ะ"


      โอ้ แรงอยู่นะคุณหนูว่าผมประหลาดเลยเถอะแบบนี้ แต่ความคิดคุณหนูคนนี้น่าจะประหลาดกว่านะผมว่า เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเห็นอย่างกับนิสัยคุณหนูในละครหลังข่าว สงสัยคุณฝันคนนี้คงจะดูหนังมากไป แต่ก็นะผู้ชายท้องได้มีซะที่ไหนเผลอๆมีผมคนเดียวบนโลกด้วยซ้ำถ้าเธอจะสงสัยก็ไม่แปลก แต่ถ้าสงสัยแล้วแซะแบบนี้มันเสียมารยาท!


       "งั้นก็ได้เจอแล้วนะคะ ลูกสะใภ้น้าท้องได้ค่ะ"


       "อ่อค่ะ แต่น้องปลายฟ้าน่ารักดีนะคะ หล่อเหมือนพี่แป๊ะเลย"


       ขอบคุณที่ชมสามีผมหล่อนะครับ แต่ทางที่ดีไม่ต้องชมจะดีกว่านะครับ มันรู้สึกกระตุกตั้งแต่มือยันเท้าอะครับคุณฝัน


       "น่ารักเหมือนภรรยาผมมากกว่าครับคุณฝัน"


       ควรเขินไหม...


       แต่คุณฝันควรเก็บเศษหน้าหน่อยนะ โดนพี่แป๊ะสวนกลับพร้อมอวยเมียเบาๆยังไม่พอไหนจะคำเรียกแบบไม่สนิทนั่นอีก ควรสงสารเธอดีไหมเนี่ย


       "เอ่อ...งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะคะคุณน้อง เดี๋ยวไว้จะมาเยี่ยมใหม่นะคะ"


       "ไว้มาใหม่นะคะ คราวหน้าอาจจะได้เจอหลานสาวนะคะคุณพี่"


       เย้ย! ไหงมาลงเอยแบบนี้อะ พูดแบบนี้ไม่ใช่ว่ามัดมือชกให้ผมท้องอีกคนรึไงเนี่ย ผมหันไปมองพี่แป๊ะแบบหวั่นๆ หันไปก็เจอสายตาเหมือนมองเหยื่อทำเอาผมขนลุกซู่เลย อย่าทำแบบนี้กับผมเลยบ้าเอ้ย


       ลูกผมเพิ่งเดือนกว่าๆนะ!


       หลังจากครอบครัวของคุณป้าออกไปม๊าก็เลิกเก๊กทันที และคำพูดของม๊าทำเอาผมถึงกับนั่งเอ๋อเลยทีเดียว


       "หนอยยัยเด็กนั่นช่างกล้าแซะลูกสะใภ้ม๊าได้ คุณดูสิลูกสาวดีอย่างนู้นอย่างนี้ ดีตายล่ะลูกสะใภ้ฉันดีกว่าเยอะฮึ"


       "ใจเย็นๆสิคุณ"


       "เย็นได้ที่ไหนล่ะ เจ้าแป๊ะหนูเจ๋ง...อย่าให้เขาหยามได้นะ ม๊าขอหลานอีกคนหนึ่งพอเลย"


       เดี๊ยวววว!!!


       "ครับม๊า เชื่อผมได้เลยทีเดียวติด"


       "พี่แป๊ะ!!"


       "หึๆ แบบนี้สิไอ้ลูกชาย"


       ใครก็ได้ช่วยผมที จะเป็นลมแล้ว


       "แอ้ๆ เอิ้กๆๆ"


       ปลายฟ้าครับ~หนูขำอะไรลูกมันสนุกตรงไหนกันเนี่ยหม่าม๊าไม่เข้าใจเลยครับ ได้แต่ร้องไห้อยู่ในใจแต่ทำอะไรไม่ได้


       ขอสวดภาวนาให้ตัวเองรอดไปได้จนลูกสองขวบ


       ถึงเปอร์เซ็นต์จะน้อยนิดก็ตามที







Talk


มาแล้วค่าา พบคนหวงลูกหวงเมียหนึ่งอัตรา

และพบคนที่มีคนจ้องจะจับกินหนึ่งอัตรา


จะรอดถึงสองปีไหมเนี่ยหนูเจ๋ง555


Write:Aun

Twitter:Aun_kkcst

#แป๊ะเจ๋ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 684 ครั้ง

341 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 มกราคม 2563 / 16:30
    5555 ลูกคนที่สองต้องมาแล้วล่ะ
    #277
    0
  2. #206 Taetaemnae (@0821101561) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 03:33
    หวงลูกเมียเก่ง
    #206
    0
  3. #156 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 01:42
    ต้องแบบนี้ ตอกกลับให้กลับบ้านไม่ทันเลยยย 55555555
    #156
    0
  4. #136 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 23:47
    งงค่ะ เป็นแขกมาบ้านเขาแท้ๆกลับมาจิกมาแซะสะใภ้เขา ลืมพกมารยาทมาด้วยเหรอคะ
    #136
    0
  5. #122 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 21:08
    คนอวยเมีย
    #122
    0
  6. #80 ไอแนน (@imoonan061994) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 09:53
    ฝ่านสามเดือนให้ได้นะเจ๋ง 555
    #80
    0
  7. #57 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 11:46
    ทำแฝดเลยค่ะคุณพ่อ คุณพ่อเก่งอยู่แล้ว
    #57
    0
  8. #23 ChaiwanRtnn (@ChaiwanRtnn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 11:08

    รอลูกสาวคนเล็กเลยคะ
    #23
    1
    • #23-1 Haa~ (@Kobkaew_) (จากตอนที่ 8)
      23 ตุลาคม 2562 / 17:59
      รอคูมแม่พักก่อนอิอิ
      #23-1