#แป๊ะเจ๋ง [Mpreg]

ตอนที่ 11 : #10 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 300 ครั้ง
    31 ต.ค. 62






       7 เดือนผ่านไป


       “Happy Birthday to you.~”

       “สุขสันต์วันเกิดครับปลายฟ้า”

       “แอ้~ บาบาบู้ หม่ำๆ”

       “หิวอีกแล้วเหรอ หลานยายเป็นตัวกินเก่งหรือไงเนี่ย”

       ไม่น่าเชื่อว่าหนึ่งปีผ่านมาแล้ว เวลามันเร็วจนน่าใจหายเลยล่ะ ตอนนี้ปลายฟ้าอายุได้หนึ่งขวบแล้ว และลูกผมยืนได้แล้วนะ! เมื่อสามเดือนที่แล้วผมนั่งอยู่ไกลๆลูกและยื่นของเล่นออกมาหวังให้เจ้าเด็กแสบคลานมาเอา แต่ปลายฟ้าทำผมคิดผิดเพราะลูกค่อยๆเอามือดันพื้นแล้วก็ยืนขึ้น ผมถึงกับนั่งอึ้งไปสองวิแล้วก็พุ่งไปรับลูกที่โดนแรงโน้มถ่วงดึงดูดให้หงายหลังแทบไม่ทัน

       พอเจ้าเด็กแสบเริ่มยืนได้ทีนี้ล่ะงานช้างของผมเลย พอยืนได้ก็เริ่มเดินแต่เดินไปล้มไปมันใช่ไหมนั่น แถมเดินแบบไม่มีเซ็นเซอร์ตรวจจับสิ่งกีดขวาง เดินชนไปทั่วชนยันกำแพงอะบอกเลย

       “หลานลุงมันหล่อเอาเรื่อง เชื้อพ่อมันแรงนี่หว่า”

       “แต่นิสัยมันเหมือนแม่มันนะ555”

       “ไอ้ชาติไอ้บาส พวกมึงจะไร้สาระไปถึงไหน”

       “ถึงวันที่ดือ”

       มองเหล่าเพื่อนฝูงพี่แป๊ะทำตัวไร้สาระใส่กันแล้วตลก ไม่เคยมีงานไหนที่พวกพี่เขาไปแล้วจะกร่อยอะ ส่วนเพื่อนผมส่งมาให้แค่ของขวัญเพราะติดงานกันเป็นแถบ ก็นะวัยกำลังสร้างเนื้อสร้างตัวมีแค่ผมล่ะมั้งที่เดินตกถังข้าวสารเนี่ย

       “โฮะๆ หลานทวดมันน่ารักน่าชังจริงๆ”

       “น่ารักเหมือนใครเหรอครับคุณปู่”

       ผมถามคุณปู่ทันที เนื่องจากว่าผมกับคุณปู่ค่อนข้างสนิทกันผมเลยชอบคุยกับคุณปู่โดยเฉพาะ พอคุณปู่พูดชมปลายฟ้าแบบนี้ผมก็อดไม่ได้ที่จะถาม

       “เอ~ น่ารักเหมือน...เหมือนปู่ไง”

       สิ้นประโยคทุกคนก็หัวเราะออกมาลั่น โดยเฉพาะปลายฟ้าที่หัวเราะยิ้มร่าโชว์ฟันน้ำนมที่แทรกออกมาสองซี่เหมือนกระต่าย พาลทำเอาคนมองแทบหลงละลายไปกับความน่ารักที่ไร้เดียงสาของเจ้าตัว รวมถึงผมกับพี่แป๊ะด้วย ถ้าหากมีฟิลเตอร์หัวใจลอยฟุ้งรอบๆได้คงมีไปแล้ว

       “ไหนๆวันเกิดพี่ปลายฟ้าของไอ้ชาติก็มาแล้ว”

       “ลูกกูเป็นพี่มึงตอนไหน”

       “จิ๊! อย่างเพิ่งขัดสิปะป๊า”

       จากที่นั่งขำตอนแรก ตอนนี้ก็ต้องมานั่งลุ้นคำพูดจากปากพี่ชาติที่เปิดเรื่องมาให้ค้างคาใจ มาลองดูสักครั้งว่าพี่มันจะพูดอะไร แต่เกินครึ่งผมเดาว่าต้องไร้สาระแน่ๆ

       “เอาใหม่ๆ ไหนๆก็วันเกิดพี่ปลายฟ้าของไอ้ชาติคนนี้แล้ว...แล้วเมื่อไรจะเป็นวันเกิดน้องของพี่ปลายฟ้าล่ะครับปะป๊าหม่าม๊า”

       “เฉียบ!”

       “แอ้!”

       “น่าคิดอยู่นะ คุณว่าไหม”

       “ถ้าน้องจี๊ดไม่ว่าอะไรฉันก็ว่าน่าคิดอยู่นะคุณ”

       “โอ้ยพี่คะอยากอุ้มหลานคนที่สองแล้วค่ะ”

       “ปู่อยากเห็นเด็กๆวิ่งเต็มบ้านจังเลย”

       ความพยายามในการหนีพี่แป๊ะที่จ้องจะเขมือบอยู่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแทบสูญสิ้น มองสายตารอบๆแล้วรู้สึกร้อนๆหนาวๆโดยเฉพาะของคุณพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆผม วันนี้ก็ว่าอากาศมันไม่ค่อยร้อนนะแต่ทำไมผมเหงื่อออกได้เนี่ย

       “ปลายฟ้าครับอยากมีน้องไหม”

       “เอิ้กๆ อาวว บาบา”

       “อย่าไปฟังปะป๊าครับปลายฟ้า”

       คำถามของพี่แป๊ะทำเอาผมปิดหูปิดตาลูกแทบไม่ทัน คนอะไรไม่รู้ขี้มโนฉิบหาย ถามลูกได้ทั้งวันถ้าลูกร้องตอบก็จะคิดเองเออเองว่าเห็นด้วยกับพี่แก ล่าสุดถามลูกอยากได้รถไหมพอลูกตอบอ้อแอ้ก็ไปถอยรถหรูมาเพิ่มอีกคันหนึ่ง ผมถึงกับปวดหัวไปพักใหญ่ๆเลย

       “มะมะ”

       “ไม่มะมะสิ พูดใหม่ครับหม่าม๊า”

       ส่วนเจ้าตัวเล็กก็พูดได้แต่ หม่ำๆ ปะปะ มะมะ มันก็น่ารักดีแต่ผมกลัวลูกพัฒนาการช้าแล้วพอโตไปมันจะมีปัญหาเอาได้ ตอนนี้เลยพยายามให้ลูกพูดตามอยู่

       “มา~ม๊า”

       “หม่าม๊า กับปะป๊าลองพูดหน่อยครับ”

       “มะ มาม๊า! ปาป๊า”
 
       โง้ย~ ลูกใครวะมันน่ารักจัง

       ใช้เวลาสอนลูกแค่สองนาที เวลาที่เหลือคือไร้สาระกับนั่งมองความน่ารักของลูก ซึ่งไม่ใช่เป็นแค่ผมมันเป็นทุกคนเลยต่างหาก ขนาดพี่แป๊ะคนที่ชอบทำเก๊กต่อหน้าคนเยอะๆยังนั่งจ้องหน้าลูกตาไม่กระพริบเลย

       งานเลี้ยงขนาดย่อมถูกจัดขึ้นเป็นงานเล็กๆ นั่งฟังเพลงที่พวกพี่ๆขนลำโพงมาร้องคาราโอเกะกับปิ้งบาร์บีคิวกินเพลินๆ พวกพ่อแม่ก็ดูสนุกไปกับการถูกพี่ชาติเชิญลุกขึ้นไปร้องเพลง ปลายฟ้าก็นั่งจ้องตาโตเหมือนเปิดประสบการณ์ใหม่ๆ ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นอะไรที่ดีมากๆ

       “ต่อไปขอเชิญคุณแม่น้องปลายฟ้าครับผม!”

       “ผ่านๆ ให้ผมร้องบ้านบึ้มแน่พี่”

       “อ้าวคุณแม่ผ่านแล้วคุณพ่อล่ะครับ~”

       “ไม่”

       ทุกคนถึงกับหลุดขำเมื่อพี่แป๊ะตอบปฏิเสธแบบหน้านิ่งๆสไตล์เจ้าตัว แต่เชื่อได้เลยว่าพี่ชาติมันไม่หยุดแค่นี้หรอก ที่ไม่ตื้อผมเพราะพี่ชาติมันรู้ว่าคำว่าบ้านบึ้มของผมคืออะไร ร้องที่ลำโพงแทบพังอะ

        “เหย~ น่าเอาหน่อย เมียนั่งดูอยู่ทั้งที พ่อแม่ก็อยู่ใช้สกิลโชว์พราวให้สาวกรี๊ดสมัยประกวดเดือนหน่อยเร็วๆ”

       “ใช่ๆๆกูเห็นด้วยกับไอ้ชาติ ไอ้แป๊ะดูหน้าลูกสิ น้องปลายฟ้าของพี่ต้นต้องอยากฟังคุณพ่อร้องเพลงแน่ๆ”

       “พี่แป๊ะเพลงเดียวก็ยังดีน่า ผมเชื่อว่าบ้านไม่บึ้มเหมือนผมร้องแน่ๆ”

       “เห้อ”

       พี่แป๊ะไม่พูดอะไรนอกจากถอนหายใจแล้วเดินไปคว้าไมค์จากมือพี่ชาติแบบเนิบๆ พอพี่ชาติรู้ว่าพี่แป๊ะจะร้องเพลงก็กระโดดโลดเต้นเป็นเด็กสามขวบ อย่าว่าแต่ผมที่เหนื่อยใจกับพี่ชาติเลย พี่บาสกับพี่ต้นก็นั่งมองพี่ชาติด้วยสายตาปลงตก

       “มีกีตาร์ไหม ขี้เกียจขึ้นไปเอาในห้อง”

       “ได้ครับพ่อไอ้บาสเอามาเดี๋ยวไอ้ชาติคนนี้ไปเอาให้”

       ไม่นานกีตาร์โปร่งก็ถูกนำออกมา ปลายฟ้าดูตื่นเต้นนิดหน่อยตอนที่เห็นพี่ชาติแบกกระเป๋ากีตาร์เข้ามา พี่แป๊ะเงยหน้ามายิ้มให้ปลายฟ้าแล้วก็นั่งปรับสายกีตาร์อีกสักพักจนได้เสียงที่พอใจ

       “เอาล่ะเว้ยพ่อกูร้องสด ดนตรีไม่ต้องพ่อดีดเอง”

       “ไอ้ชาติพูดมาก! เดี๋ยวพ่อมึงได้มาดีดหน้ามึงแทน”

       “จะให้กูร้องหรือพวกมึงจะตีกันเอาสักเรื่อง”

       “พ่อร้องครับ!”

       ระหว่างที่พี่แป๊ะปรับสายพวกพ่อแม่ก็พากันลุกออกไปบอกว่าเหนื่อยแล้ว ปล่อยให้คนหนุ่มสาวเขาปาร์ตี้กันสบายๆแบบไม่ต้องเกรงใจพ่อแม่จะดีกว่า ตอนแรกผมก็ยื้อไว้นะแต่พวกเขายิ้มให้แล้วก็เดินออกไปเลย

       จะเหนื่อยก็ไม่แปลกเจอพี่ชาติเวอร์ชั่นม้าคึกเข้าไป ดีดได้ดีดดีจนพ่อแม่หมดแรงกันเลยทีเดียว คุณปู่ที่มันใจว่าตัวเองแข็งแรงยังโบกมือบอกไม่ไหวเลย

       “เงียบๆกันด้วยล่ะ”

       ...

       สิ้นคำทุกสรรพสิ่งในบริเวณรอบด้านก็เงียบสนิท เสียงกีตาร์โปร่งที่พี่แป๊ะเริ่มดีดดังคลอกับเสียงลมพัดใบไม้ปลิวเบาๆที่สวนหลังบ้าน ด้วยความที่ว่าผมไม่ค่อยจะฟังเพลงสักเท่าไรจึงไม่รู้ว่ามันคือเพลงอะไร แต่พวกพี่ๆตอนนี้ลงไปนอนเอามืออุดปากดีดดิ้นกับพื้นหญ้าเรียบร้อยแล้ว

       ‘เธอคือทุกสิ่ง ในความจริงในความฝัน
คือทุกอย่างเหมือนใจต้องการ
เธอเป็นนิทาน ที่ฉันอ่าน ก่อนหลับตาและนอนฝัน
       เธอคือหัวใจ ไม่ว่าใครไม่อาจเทียมเทียบเท่าเธอ
ช่างโชคดีที่เจอ ได้ตกหลุมรักเธอ
ได้มีเธอ เคียงข้างกัน’


       ดวงตาที่ผมเคยบอกว่ามันสวยเปลี่ยนจากมองคอร์ดบนกีตาร์มามองตาของผมแทน

       ‘คงจะมีเพียงเธอทำให้โลกนั้นหยุดหมุน เพียงเธอสบตาฉัน
       คงจะมีเพียงเธอที่หยุดหัวใจของฉันไว้ตรงนี้ ตรงที่เธอ...
       เธอเพียงคนเดียวและเพียงเธอที่ต้องการ
ฉันจะทำทุกๆ ทางด้วยวิญญาณและหัวใจ
นั่นคือฉันจะรักเธอไม่ว่าเป็นเมื่อไรสถานใด
ทั้งหัวใจฉันมีเธอเพียงคนเดียว’


       ไม่ได้มองแค่ตา แต่มองทุกๆอย่างที่เป็นผม ผมเหมือนโดนหยุดเวลาไว้ ไม่สามารถละสายตาจากที่ตรงนั้นได้

       ‘เธอคือรักจริง ฉันยอมทิ้งทุกๆ อย่างเพียงเพื่อเธอ
ดั่งฟ้าให้มาเจอ ให้เธอคู่กับฉัน 

ให้เราได้เดินเคียงข้างกันนับจากนี้’


       มองคนที่กำลังเดินเคียงข้างอยู่ด้วยกันในตอนนี้ คนที่ยอมทิ้งโอกาสในการเลือกคนอื่นๆอีกมากมายมาเลือกผมที่ไม่มีอะไรเลย มาเลือกผมที่ทำเรื่องผิดพลาดกับเขาทั้งๆที่ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้

       ‘คงจะมีเพียงเธอทำให้โลกนั้นหยุดหมุน เพียงเธอสบตาฉัน
       คงจะมีเพียงเธอที่หยุดหัวใจของฉันไว้ตรงนี้ ตรงที่เธอ
       เธอเพียงคนเดียวและเพียงเธอที่ต้องการ
ฉันจะทำทุกๆ ทางด้วยวิญญาณและหัวใจ
นั่นคือฉันจะรักเธอไม่ว่าเป็นเมื่อไรสถานใด
ทั้งหัวใจฉันมีเธอเพียง
       เธอเพียงคนเดียวและเพียงเธอที่เฝ้ารอ
ฉันจะขอภาวนา ต่อหน้าฟ้าอันแสนไกล
นั่นคือฉันจะรักเธอไม่ว่าเป็นเมื่อไรสถานใด
ทั้งหัวใจฉันมีเธอเพียงคนเดียว’


       ย้อนดูอดีตกลับไปผมก็รับรู้ได้ว่าไม่ใช่แต่ตอนนี้ที่พี่เขาดูแลผม เขาดูแลและคอยใส่ใจผมเป็นพิเศษมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

       ‘จะทุกข์หรือยามที่เธอนั้นสุขใจ
ยามป่วยไข้หรือสุขกายสบายดี
ฉันอยู่ตรงนี้และจะมีเพียงเธอทุกวินาที
จะอยู่ใกล้ไม่ห่างไกล จะเคียงชิดไม่ห่างไป ไม่ไปไหน
       เธอเพียงคนเดียวและเพียงเธอที่ต้องการ
ฉันจะทำทุกๆ ทางด้วยวิญญาณและหัวใจ
นั่นคือฉันจะรักเธอไม่ว่าเป็นเมื่อไรสถานใด
ทั้งหัวใจฉันมีเธอเพียง
       เธอเพียงคนเดียวและเพียงเธอ เพียงเธอที่รอ
ฉันขอภาวนาต่อหน้าฟ้าอันแสนไกล
นั่นคือฉันจะรักเธอไม่ว่าเป็นเมื่อไรสถานใด
เกิดชาติไหนฉันมีเธอ...’

       ไม่เคยไปไหนแม้ว่าผมจะไปกับใคร พี่เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้นมาตลอดตั้งแต่ตอนที่ผมยังมองไม่เห็นเขาจนถึงทุกวันนี้ วันที่ผมมองเห็นและได้เดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

       “มีเธอเพียง คนเดียว...”

       เข้าไปและไม่สามารถออกไปไหนได้อีกแล้ว จะอยู่ด้วยกันตลอดไปจวบจนนิรันดร์

       “เ-ดเข้ พ่อกู...พูดไม่ออกเลยสัด”

       “จะร้องเพลงจีบกันในงานวันเกิดลูกไม่ได้เว้ยคิดสิคิด”

       “ถ้าจะทำแบบนี้แต่งงานกันอีกรอบไหมห้ะ”

       “แอ้~”

       เสียงปรบมือเปาะแปะของปลายฟ้าเรียกสายตาเอ็นดูจากคนอื่นๆได้ดี เพื่อนทั้งสามได้แต่มองแล้วคิดในใจว่าปลายฟ้าจะรู้ไหมว่าพ่อของเจ้าตัวกำลังจีบแม่อยู่ พวกเขานั้นคิดผิดมหันต์ที่ตกลงมางานวันเกิดปลายฟ้า นี่มันงานวันเกิดหรืองานแต่ง!

       “ช่วงนี้เฮียต้นขอนำเสนอ!”

       “จะขายอะไรอีก”

       “อย่าขัดกูสิวะไอ้บาส”

       “จ้ะๆ”

       “อะแฮ่ม ช่วงนี้ขอนำเสนอ น้ำยาแก้ช้ำใจ ช้ำอะไรก็ไม่หายแก้ช้ำใจได้อย่าเดียว เหมาะสำหรับคนมีเพื่อนที่ไม่โสดและชอบมาอวดจนเบาหวานจะขึ้นตา”

       “กู...”

       “คุณชาติคุณจะซื้อใช่หรือไม่”

       “ซื้อก็เหี้ย! เอามาร้อยขวด”

       ท่ามกลางบรรยากาศช้ำรักของพวกพี่ๆและบรรยากาศสุดคิวท์ของลูกชาย มีเพียงผมกับพี่แป๊ะที่จ้องหน้ากันนิ่งงันไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงแววตาที่บ่งบอกคำพูดและความรู้สึกทั้งหมด

       ไม่ใช่เพิ่งรักแต่รักมานานแล้ว เมื่อก่อนเคยสงสัยว่าทำไมพอผมมีปัญหาพี่แป๊ะมักจะมาก่อนพี่ชาติเสมอ ทั้งๆที่ผมโทรบอกพี่ชาติก่อน แม้กระทั้งขาดเหลืออะไรก็เป็นพี่แป๊ะทั้งนั้นที่ช่วยเอามาให้ ผมไม่เคยฉุกคิดเพราะคิดว่านี่คือสิ่งที่พี่ชายคนสนิทจะทำให้ได้ แต่ตอนนี้ผมหายสงสัยและไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว ในเมื่อคำตอบออกมาจากการกระทำที่ผมไม่เคยสังเกตดีๆ

       “พี่...”

       “ไม่ต้องคิดมาก ที่ผ่านมาทุกอย่างกูทำเพื่อมึงเสมอ”

       คำพูดแบบเดิม การกระทำที่ใส่ใจมากกว่าเดิม มีเพียงความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ทำให้หยดน้ำใสๆในดวงตาร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้กัน ทำไมต้องทำเพื่อผมขนาดนี้ด้วย

       “มึงไม่รักกูมากเท่ากูรักมึงตอนนี้ก็ไม่เป็นไร”

       “...”

       “เพราะต่อๆไปกูจะทำให้มึงพูดคำว่ารักออกมาเอง”





       ช่วงเวลาเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ผมเหมือนคนวิญญาณไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่สามารถมูฟออนจากคำพูดพี่แป๊ะได้ ทุกวันนี้ผมยังเหมือนเดิมไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน ผมเลี้ยงลูกเพราะความรักอันนี้พูดได้เต็มปาก แต่ที่ใช้ชีวิตอยู่ในฐานะภรรยาของพี่แป๊ะผมจะคิดว่ามันคือหน้าที่มาตลอด ที่ผ่านมาผมคิดว่าผมคือคนที่ทำลายอนาคตเรื่องการใช้ชีวิตคู่ของพี่แป๊ะเพราะผมท้องนั่นคือความคิดของผม

       แต่วันนี้ผมได้รู้แล้วว่าถ้าหากผมไม่ท้องพี่แป๊ะก็จะอยู่แบบนี้กับผมเหมือนเดิม คอยมองผมเหมือนเดิม จนกว่าจะถึงวันที่พี่เขาต้องการจะบอกความรู้สึกที่มีกับผม

       และผมได้รู้แล้วว่าทั้งหมดที่ผมทำอยู่ไม่ใช่ทำเพราะหน้าที่ แต่ทำเพราะความรู้สึก

       “เจ๋ง”

       ...

       “เจ๋ง!”

       “ห้ะ! คะครับ ม๊ามีอะไรเหรอ”

       “จะมีอะไรล่ะ เราน่ะเป็นอะไรเหม่อทั้งวันเลยเจ้าแป๊ะมันทำอะไรให้หนูไม่สบายใจหรือเปล่า”

       “ไม่มีอะไรครับ แค่สับสนนิดหน่อยแฮะๆ”

       “เห้อจะไปสับสนมันทำไมล่ะลูก เจ๋งฟังม๊านะ ทุกๆคนต่างมีความคิดและความรู้สึกเป็นของตัวเอง เราอาจจะงงทำไมคนนั้นถึงทำแบบนั้นทั้งที่แบบนี้มันดีกว่า แต่ทางที่เราว่าดีอาจจะเป็นทางที่เขาทำแล้วมีความรู้สึกไม่สบายใจ”

       “ครับ”

       “ความคิดมักจะมาควบคู่กับความรู้สึก หากความคิดและความรู้สึกไม่ตรงกันหนูจะสับสนมันก็ไม่แปลก ม๊าอยากให้หนูเลือกสักทางระหว่างทำให้ความรู้สึกตรงกับความคิด หรือทำให้ความคิดตรงกับความรู้สึก”

        ...

       “ไม่ต้องไปเร่งรัดหรือบังคับอะไร ปล่อยให้ทุกอย่างมันลงล็อคด้วยตัวมันเองแล้วมันจะดีต่อทุกสิ่ง”

       ทำแล้วสบายใจ ทำแล้วดีสำหรับตัวเรา ทำให้ทุกอย่างมันตรงกัน คำพูดของม๊าทำให้ผมคิดได้และทำให้ผมมั่นใจในความรู้สึก ทำไมเรื่อง่ายๆแค่นี้ผมถึงไม่รู้กัน แค่ยอมรับความรู้สึกและคิดตามไปก็เท่านั้นเอง นี่ใช่ไหมที่เคยมีคนพูดว่า เรื่องของความรู้สึกไม่ใช่เรื่องง่ายแต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากถ้าเราเข้าใจ

       “คิดให้ดี โอ้ะ! ได้เวลานัดแล้วม๊าไปก่อนนะ”

       “อ่าครับ ขอบคุณครับ”

       ขอบคุณที่ให้คำปรึกษา ขอบคุณที่ทำให้คนอย่างพี่แป๊ะเกิดมาบนโลกนี้ ถ้าไม่มีพี่แป๊ะผมก็คงไม่อยู่รอดปลอดภัยมาถึงทุกวันนี้แน่ๆ

       ผมขอบคุณจริงๆ



Talk

ความจริงคือเจ๋งนั้นคิดว่าทุกอย่างเป็นหน้าที่คะทุกคน ยกเว้นแค่เรื่องลูกเท่านั้น แต่ความรู้สึกคืออีกเรื่องหนึ่งเท่านั้นเอง
ไม่มาม่าแน่นอนค่ะเพราะตอนนี้ไรท์เขียนเพื่ออธิบายเรื่องความรู้สึกของเจ๋งให้มันชัดเจนขึ้นมากกว่าเดิม ถ้าลองย้อนกลับไปอ่านเจ๋งไม่เคยบอกรักเลยมีแต่คนพี่ที่บอกรักเท่านั้น

ถ้าความคิดของเจ๋งตรงกับความรู้สึดเมื่อไรความหวานจนมดยังตายจะมาเยือนค่ะท่าน555

ตอนต่อไปอาจจะช้าหน่อยนะคะ ครูสั่งงานเหมือนหมั่นไส้ งานกลุ่มงานเดี่ยวมาหมดจะตายแล้ว โปรดรอไรท์ผู้งานท่วมหัวคนนี้ด้วย

รักนะเยิ้ฟๆ

Write:Aun
Twitter:Aun_kkcst
#แป๊ะเจ๋ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 300 ครั้ง

243 ความคิดเห็น

  1. #210 Taetaemnae (@0821101561) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 06:00
    คูมพ่อละมุนสุด ตลกพี่ชาติ 555
    #210
    0
  2. #159 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 02:40
    พี่เค้าหวานมากก แต่รอน้องหน่อยยยยนะ
    #159
    0
  3. #125 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 21:31
    ร้องเพลงจีบกันไปอีก
    #125
    0
  4. #86 ไอแนน (@imoonan061994) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 12:45
    ครอบครัวพี่แป๊ะคือน่ารักทุกคนอะ
    #86
    0
  5. #42 hamsterninja1997 (@hamsterninja1997) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 01:34
    ชอบมากกอ่า~รู้สึกละมุนกับพี่แป๊ะเหลือเกินน~~~
    #42
    0
  6. #37 Baekcos (@Baekcos) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 17:51
    มันไม่แจ้งอ่าา
    #37
    1
    • #37-1 Haa~ (@Kobkaew_) (จากตอนที่ 11)
      31 ตุลาคม 2562 / 22:07
      อ้าวไม่แจ้งเตือนเหรอคะ แงงง
      #37-1
  7. #36 5630b (@5630b) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 17:04
    ขอบคุณค่ะ

    สนุกมากกก รอค่ะ
    #36
    0