พรหมลิขิต (My Destiny)

ตอนที่ 6 : เผชิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

วันรุ่งขึ้นก็มีรถคันหรูมารับแปลนที่หน้าร้าน แปลนฝากฝังร้านกับจิ๋วไว้แล้วก็ก้าวขึ้นรถด้วยสายตามุ่งมั่น อาทิตย์ยิ้มทักทายอีกคนที่ตอนนี้มือเย็นเฉียบเพราะไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง จนรถเลี้ยวเข้ามาที่สำนักทนายแห่งหนึ่ง

“อ้าวคุณอาทิตย์ไม่ได้พาไปที่นั่นหรอกเหรอครับ”

“ยังครับ คุณหนูต้องเตรียมตัวก่อนสองวัน เราต้องไปแบบเตรียมพร้อมกับ” เมื่อรถจอดแปลนก้าวลงรถพร้อมกับเดินตามอาทิตย์เข้าไปในสำนักงาน

“ผมจะให้คุณหนูเรียนรู้ข้อมูลเบื้องต้นของที่นั่น คุณหนูพร้อมนะครับ” แปลนผงกหัวในยามที่อาทิตย์กำลังเปิดห้องห้องหนึ่งเพื่อให้เขาเดินเข้าไป พอก้าวเข้าไปก้าวแรกแปลนก็ยืนตัวแข็งทื่อเพราะในนั้นมีคนอยู่สิบกว่าคน ทุกคนแต่งตัวภูมิฐานรอแปลนอยู่

“ทีมงานของผมจะเทรนคุณหนูเอง ไม่ต้องห่วง” แล้วอาทิตย์ก็แนะนำทีละคนๆจนครบ เสียงประตูเปิดแกร๊กหนึ่งทุกคนหันไปตามเสียงนั้นพบชายหนุ่มหน้าตาดี สูงโปร่ง ผิวขาว เดินเข้ามาอีกคน

“และนั่น “มีน” ลูกชายของผมเอง คนนี้จะสอนคุณหนูได้หลายอย่างเลยครับ” แปลนยิ้มให้มีนพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ แต่อีกคนเมินหน้าไปอีกทาง แปลนอ้าปากเหวอเพราะไหว้เก้อแล้วก็เป่าลมเข้าแก้มจนตุงดับอารมณ์โมโหไว้

“ตาลายเลย” แปลนเดินเข้าห้องน้ำพร้อมกับหลับตาเพื่อพักสายตา

“ไม่ไหวก็กลับไป” เสียงอีกคนดังมาจากด้านหลัง แปลนมองเห็นเจ้าของเสียงจากกระจกหน้าอ่างล้างมือ จึงเดินเลี่ยงออกไปเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำด้วย แปลนเก็บคำและท่าทีดูถูกนั้นไว้แล้วมาตั้งใจศึกษาข้อมูลที่อยู่ตรงหน้าต่อ

แปลนกลับมาที่ร้านตอนค่ำก็ล้มตัวลงนอนที่โซฟาอย่างหมดแรง แกร๊ก!!เสียงประตูดังขึ้นแปลนเหยอตัวขึ้นค่อยๆไฟไม่ได้เปิดแม้สักด้วงทำให้เห็นแสงไฟฉายที่ส่องไปมาเหมือนจะหาอะไร แปลนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นพร้อมๆกับขยับตัวลงโซฟาอย่างช้าๆ ทันใดนั้นเองปากของแปลนก็ถูกปิดด้วยอุ้งมือแข็งแรง

“อย่าเสียงดัง” แปลนเหลือบตาขึ้นมองคนที่กำลังกอดเขาจากด้านหลังพร้อมกับปิดปากเขาไม่ให้ส่งเสียงดัง จากนั้นทั้งสองก็ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปหลบที่ห้องเก็บของใต้บันใด แปลนแทบไม่หายใจด้วยความกลัวแสงไฟฉายสาดไปมาประมาณ 3 กระบอก นานประมาณ 20 นาที แสงไฟฉายก็ดับลง ประตูห้องเก็บของค่อยๆเปิดออกทีละน้อยและสอดส่องโดยทั่วเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีผู้บุกรุกอยู่แล้ว ทั้งสองกำลังจะออกจากห้องนั้นอยู่แล้วอยู่ๆก็มีประกายไฟพรึบอยู่ด้านห้องครัว ไฟเริ่มลุกลามขึ้นทีละน้อยจนกระทั่งแรงขึ้น

“แคกๆๆ” แปลนสำลักควัน มีนจึงค่อยๆดึงตัวอีกคนเพื่อจะออกทางประตูหลัง แปลนสะบัดตัวหนีวิ่งขึ้นไปชั้นบนมีนคว้าตัวเอาไว้ได้ทัน

“อยากตายหรือไง รีบออกไปจากที่นี่ไฟกำลังลาม”

“ปล่อยฉัน” แปลนสะบัดตัวออกได้และวิ่งขึ้นชั้นสองรื้อของในลิ้นชักอย่างรีบเร่งและคว้าสิ่งหนึ่งออกมาได้ จากนั้นทั้งสองจึงวิ่งลงมาด้านล่าง เพลิงเริ่มใหม้ทั่วร้านแปลนมองดูประกายไฟพร้อมทั้งร้องไห้ออกมา

“ไม่นะ ร้านนี้เป็นของแม่ เป็นสิ่งเดียวที่เป็นตัวแทนแม่ มันต้องไม่เป็นแบบนี้ ไม่เป็นแบบนี้” แปลนร้องสุดเสียงมีนพยายามดึงอีกคนให้ออกไป แต่แปลนยังดื้อจนสุดท้ายมีนต้องแบกแปลนไว้ที่บ่าแล้วรีบถีบประตูด้านหลังออกไปทันที

 

====================

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #19 raneennureena (@raneennureena) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 08:49

    ชอบมากอะ ยากรุ้อะว่ามีนกับแปลนจะเป็นยังงัยต่อ รัก??’???’?

    #19
    0
  2. #18 pukpik03 (@pukpik03) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 05:19
    มีนดป็นพระเอกที่เท่ย์จัง
    #18
    0
  3. #17 premva (@premva) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 23:21
    พระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยแล้ว
    #17
    0
  4. #16 luna1994 (@luna1994) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 22:23
    ได้อ่านก่อนนอน ชื่นใจล่ะ
    #16
    0
  5. #15 8284037 (@8284037) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 22:12
    แบกกันไป...
    #15
    0
  6. #14 Pumpui1984 (@Pumpui1984) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 21:45
    มีนมาแล้ว
    #14
    0
  7. #13 nujaa-1 (@nujaa-1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 21:42
    สวสารแปลนนน
    #13
    0
  8. #11 0869760885 (@0869760885) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 21:29
    สงสารแปลนจังเลย
    #11
    0