พรหมลิขิต (My Destiny)

ตอนที่ 53 : คิดถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    1 ก.ค. 62

“พ่อหนุ่มตื่น”

แปลนลืมตาขึ้นเห็นชายผ้าเหลืองจึงนึกออกว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แสงอาทิตย์กำลังส่องสว่างที่ปลายขอบฟ้าแปลนมองดูอย่างตั้งใจ

“ชีวิตคนเรามันก็เหมือนกับดวงอาทิตย์นั่นแหละพ่อหนุ่ม มีขึ้น มีลง อยู่ที่กรรมดีและกรรมชั่วของแต่ละคน ไม่นานกรรมของพ่อหนุ่มก็จะหมดไปมันมีทางของมัน”

แปลนกราบลงแทบเท้าของหลวงพ่อสำนึกในบุญคุณที่ให้ที่หลับนอนและให้คำสอน

“หลวงพ่อจะไปบิณฑบาตรใช่มั้ยครับ ผมขอไปด้วยนะครับ” ท่านพยักหน้าอย่างใจดีแปลนเดินถือย่ามตามหลวงพ่อและพระลูกวัดอีก 2 องค์ไปตามทางลูกรังแปลนมองดูเท้าของท่านที่ไม่มีแม้แต่รองเท้าเหยียบย่ำลงหินลูกรังอย่างไม่สะทกสะท้าน ทำให้เขาคิดว่าคนเราก็แค่นี้ทำไมต้องแก่งแย่งแข่งขันกันเพื่อ “เงิน” แค่ตัวเดียว เดินออกไปประมาณหนึ่งกิโลก็เห็นหมู่บ้าน แปลนมองไปรอบๆที่นี่มีไม่ถึง 30 หลังคาเรือน ลูกเล็กเด็กแดงตื่นเร็วมากมานั่งเรียงรายรอใส่บาตรกันเป็นแถว เจ้าด่างเดินตามแปลนต้อยๆอย่างเชื่อง

“เออแนะไอ้ด่างท่ามันจะชอบพ่อหนุ่มนะ ปกติมันมาด้วยซะที่ไหนมันกลัวหมาในหมู่บ้านไล่มันจะตาย” แปลนหันหลังไปลูบหัวไอ้ด่างตัวสีดำขนาดกำลังโต มันก็เป็นอีกตัวที่ช่วยชีวิตเขา  หลวงพ่อนำทางเดินวนเป็นวงกลมจนถึงที่วัดเกือบๆจะเจ็ดโมงเช้าแปลนเดินหอบแฮกๆแต่หลวงพ่อและพระลูกวัดไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

เมื่อกินข้าวอิ่มแล้วแปลนจะไปลาหลวงตา แต่ทว่าท่านทักไว้

“อยู่นี่อีก 2 วัน ให้พ้นวันเกิดเจ้าไปก่อนแล้วเจ้าค่อยไปวันมะรืนนะพ่อหนุ่ม” แปลนตกใจมากที่ท่านล่วงรู้ถึงวันเกิดของเขาในวันพรุ่งนี้

“แต่ว่าหลวงพ่อครับ”

“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะ ทุกอย่างรอเจ้าอยู่” ท่านยิ้มให้เย็นๆก่อนที่จะเข้าไปทำวัดเช้า แปลนจึงลงมานั่งที่บริเวณลานวัดตาก็เหม่อลอยสักพักก็รู้สึกว่ามีอะไรแฉะๆมาเลียที่ใบหน้า

“อ้าวไอ้ด่างแกเองหรอกเหรอ ฉันคิดถึงคนทางโน้นว่ะไอ้ด่างไม่รู้เป็นยังไง แล้วพี่จิ๋วจะเป็นยังไง”

โฮ่งๆๆๆ ไอ้ด่างเห่าเหมือนรู้เรื่องที่แปลนพูด แปลนจึงดึงมันมากอดด้วยความเหงาและอ้างว้าง

ณ กลางกรุง

วันนี้วันเกิดแปลนยิ่งทำให้มีนปวดร้าว มีนหยิบแหวนวงหนึ่งขึ้นมาเขาซื้อให้แปลนเพื่อขอแต่งงานในวันเกิดปีนี้ของแปลน  แต่ตอนนี้ได้แค่นั่งเหม่อลอยที่ห้องรับแขกโดยมีทั้งอรและอาทิตย์นั่งดูลูกชายถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน

“มีนใจเย็นๆนะรอผลพิสูจน์นะลูก”

“แม่ครับจะมีใครถ้าไม่ใช่” พูดได้แค่นั้นอีกคนก็น้ำตาเอ่อ

“ทางนั้นเขาก็นัดเราให้ประกาศผู้สืบทอดมรดกใหม่ทั้งๆที่ผลชันสูตรยังไม่ออกด้วยซ้ำ” อาทิตย์กล่าวขึ้นเมื่อได้รับสายจากปกรณ์

“หึ คงจะได้อยู่หรอกเราก็เอาเอกสารรอผลคัดค้านไว้สิคุณ ยื้อไว้เลยเหลือเวลาอีก 3 วันเราหาหลักฐานมามัดตัว 2 ผัวเมียนั่นไว้อาจจะทันนะคะ” พอสิ้นคำเสียงโทรศัพท์อาทิตย์ก็ดังขึ้น อรชะเง้อดูที่หน้าเจอ “ศจี” โทรเข้ามาเธอจึงเบือนหน้าหนีทันที

“ครับคุณศจี ห๊ะว่าไงนะครับแต่ทางการบอกว่ารอผล 7 วันนี่ครับ แล้ววันนี้แค่วันที่ 4 เอง เอ่อได้ครับ โอเคครับ”

อาทิตย์ค่อยๆดึงโทรศัพท์ลงมาพร้อมกับมองหน้ามีนที่ตอนนี้จ้องหน้าผู้เป็นพ่ออย่างไม่กระพริบตา

 

=====================

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

154 ความคิดเห็น