พรหมลิขิต (My Destiny)

ตอนที่ 43 : สงสาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงแปลนวิ่งตามหาศศิเกือบถึงหน้าปากซอย พลันได้ยินเสียงเสียงหนึ่งดังมาจากข้างทาง

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย” แปลนและต้นกล้ารีบวิ่งตามเสียงนั้นไปในพงหญ้าข้างทางนั้น

“ศศิ”

แปลนวิ่งเข้าไปอย่างเร็วโดนหญ้าแฝกที่ขึ้นหนาเตอะตรงนั้นบาดเข้าไปหลายแผลแต่ด้วยความที่ห่วงศศิทำให้เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น พอเข้าถึงตัวศศิเท่านั้นแปลนแทบทรุด ส่วนต้นกล้านิ่งอึ้ง

“พี่แปลน ฮึกๆๆๆช่วยศศิด้วย” เพียงเท่านั้นศศิก็หมดสติไปทันที แปลนรีบถอดเสื้อสวมให้ญาติผู้น้องที่ตอนนี้มีแผลตามตัวเพราะถูกทั้งหญ้าและหนามบาดเต็มไปหมด และเสื้อผ้าไม่เหลือสักชิ้นเดียว สภาพแบบนี้ไม่มีใครไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับศศิ ต้นกล้าชาไปจนถึงปลายเท้าขณะที่แปลนอุ้มศศิออกมาจากตรงนั้น แต่ด้วยความที่แปลนตัวเล็กใกล้เคียงกับศศิทำให้เขาอุ้มศศิไปอย่างทุลักทุเล

“แปลนกูอุ้มเอง” ต้นกล้าที่แข็งแรงกว่าจึงช้อนเอาร่างไร้สติของศศิเข้ามาแนบอกน้ำที่หยดออกมาจากตาต้นกล้าผสมกับน้ำฝนสั่นจนสะท้านออกมาจนเห็นได้ชัด มีนวิ่งเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดีและเดาออกทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับศศิ แปลนรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดมีนทั้งๆที่ไม่ได้ใส่เสื้อและมีแผลเต็มตัว

“พี่มีน ฮึกๆๆศศิ”

“แปลนใจเย็นๆนะ มาเดี๋ยวฉันอุ้มเอง” มีนช้อนตัวศศิจากต้นกล้าพอถึงบ้านมีนจึงเรียกคนเป็นแม่มาสำรวจร่างกายของศศิ

“ทุกคนออกไปก่อนนะ” อรมองร่างเปล่าเปลือยของศศิด้วยความสังเวชใจ

“เวรกรรมทำไมมาตกที่คนเป็นลูก” ตามเนื้อตัวของศศิมีทั้งรอยกัดและรอยบุหรี่ที่จี้เข้าไป มีเลือดไหลออกที่หว่างขา อรกำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดให้ศศิ จึงทำให้อีกคนเริ่มรู้สึกตัว

“กรี้ดดดดดดดดดด ฮือๆๆ กลัวแล้วอย่าเข้ามา อย่าเข้ามา” พอฟื้นขึ้นมาศศิที่ยังไม่ได้มองอะไรทั้งสิ้นก็ดันตัวเองเข้ามุมห้องเอาหน้าซบลงเข่าร้องไห้อย่างน่าสงสาร ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ

“อย่า อย่าเข้ามา ฉันกลัว กลัวแล้ว” อรพยายามเข้าใกล้ศศิแต่เธอไม่ฟังได้แต่ปัดป้องมือเพื่อป้องกันตัวเอง แปลนที่ได้ยินเสียงศศิร้องไห้อย่างน่าสงสารจึงขออรเข้าไป

“ศศิ ศศิพี่เอง พี่แปลนไง” ศศิค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองเมื่อได้ยินเสียงของแปลน

“พี่แปลน พี่แปลน ฮือๆๆ” ศศิกระโดดเข้ากอดแปลนไว้แน่นเหมือนจะหาหลักยึด

“พี่อยู่นี่แล้วไม่ต้องกลัวนะ” แปลนกอดศศิไว้พร้อมลูบหัวอย่างเวทนา น้ำตาแปลนไหลออกมาอย่างกลั้นไม่ได้ ทุกคนที่มองอยู่ไม่ห่างนักก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้เหมือนกัน โดยเฉพาะต้นกล้า

“เราต้องพาศศิไปโรงพยาบาลนะแปลน”

“ไม่ศศิไม่ไปไหนทั้งนั้น ศศิจะอยู่กับพี่แปลน ไม่แจ้งตำรวจศศิอาย อาย”

“ให้เวลาเธอก่อนครับป้าอร” มีนที่ยืนมองดูเหตุการณ์ก็สลดใจไม่แพ้กับแปลน เขารู้สึกดีกับศศิตั้งแต่ที่โรงพยาบาลแล้ว และรู้ว่าศศิไม่เคยคิดทำร้ายแปลน ส่วนอีกคนที่เสียใจไม่แพ้กันคือต้นกล้าที่ตอนนี้หายไปโดยที่ไม่มีใครสังเกตเช่นกัน

 

================

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #122 0869760885 (@0869760885) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 07:00
    สงสารนางจัง
    #122
    0
  2. #120 pukpik03 (@pukpik03) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 23:32
    สงสารศศิจัง
    #120
    0