พรหมลิขิต (My Destiny)

ตอนที่ 3 : ถี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

วันต่อมาเมื่อแปลนเลิกเรียนก็เห็นคนกลุ่มเดิมมาที่ร้านและกลับเวลาเดิมอีก สีหน้าของแม่ก็ดูเครียดอย่างที่แปลนอยากจะถามแต่ไม่กล้า มือเรียวที่หยิบส่วนผสมของทาร์ตเมอแรงค์ที่ลูกค้าสั่งไว้จัดเบรคประชุมวันพรุ่งนี้ 500 ชิ้นอย่างชำนาญ พิลาไลมองดูหน้าลูกชายในยามที่ทำขนมแบบนี้ดูมีความสุข และเธอก็ต้องการให้เป็นแบบนั้น

“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย”  พิลาไลพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแบบไม่อยากให้ลูกชายได้ยิน

“แม่ครับพรุ่งนี้แปลนไม่มีเรียนเช้า เดี๋ยวแปลนจัดการเองแม่กับน้าจิ๋วไปพักเลยนะครับ แค่นี้เองสบายมาก” พิลาไลเดินมาลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู แปลนไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้เธอตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยได้ไปเที่ยวกับเพื่อนทั้งๆที่เธอก็อนุญาตแต่ก็ดื้อที่จะอยู่ช่วยแม่

“ถ้าดึกมากก็หยุดนะเดี๋ยวแม่มาทำต่อตอนเช้ามืดเอง”

“สบายมากครับ”

แปลนลงมืออบขนมต่อ จนกระทั่งหกทุ่ม

“มึงนอนยัง” เสียงต้นกล้าทักทายมาตามสายแปลนเปิดโฟนเพื่อฟังเพื่อนและทำขนมไปด้วย

“เหมือนเดิม น่าจะสว่างเลยมั้งเนี่ยได้ครึ่งทางเองมึง” เสียงเจื้อยแจ้วของแปลนที่ยังไม่แสดงความเหน็ดเหนื่อยให้อีกฝั่งได้สัมผัสตามนิสัยคนที่มีมานะ

“งั้นมึงมาเปิดประตูที กูจะช่วยเอง”  แปลนมองออกไปนอกร้านก็เจอรถคันคุ้นเคยจอดอยู่หน้าร้านจริงๆ

“มึงจะมาทำไมนอนอยู่บ้านสบายๆไม่ชอบ” แปลนก็บ่นไปอย่างนั้นแต่ในใจรู้สึกดีใจเพราะจะได้มีเพื่อนคุย

“มึงเอาสตอเบอรี่จัดแบบนี้แล้วกันเดี๋ยวกูเตรียมแป้งต่ออีกเซทก็เสร็จละ”  แปลนร่อนแป้งอย่างคล่องแคล่วต้นกล้ามองภาพนั้นอย่างเพลิดเพลิน ในยามที่อีกคนกำลังขยับตระแกรงแสงไฟที่ส่องผ่านหน้าแฉล้มนั้นทำให้ดูมีเสน่ห์มากขึ้น ต้นกล้ามองเพลินจนฉีกยิ้มออกมา

“ไอ้ต้นกล้าใส่เยอะไปมึง”  ต้นกล้าสะดุ้งเล็กน้อยเพราะตื่นจากภวังค์ แปลนขยับมาใกล้พร้อมกับหยิบสตอเบอรี่ที่ต้นกล้าใส่เกินออกไปใส่ขนมชิ้นอื่น

“นี่มึงจะมาช่วย หรือมาเป็นภาระกูว้าไอ้ต้นกล้า” ต้นกล้ายื่มมือเรียวขาวมาเช็ดแป้งที่เปื้อนหน้าแปลนออกจนคนที่ถูกสัมผัสแก้มชะงักเล็กน้อย ตาต่อตาประสานกันแปลนจึงแก้เหตุการณ์ด้วยการเอาแป้งมาแปะหน้าต้นกล้า ทั้งสองแกล้งกันไปมาจนแป้งเลอะทั่วหน้าของทั้งคู่  

“เหวยๆๆไอ้ต้นกล้า” แปลนลื่นแป้งที่หกอยู่ที่พื้นทันใดนั้นต้นกล้าคว้าเอวบางเอาไว้ได้ในอ้อมแขนที่แข็งแรง ทุกอย่างชะงักอยู่ครู่หนึ่งจนแปลนผละออกแล้วทำขนมต่อ ส่วนต้นกล้าก็ขยับออกจัดการหน้าที่ของตัวเองต่อ ทุกอย่างเสร็จตอนตี 3   แปลนล้มตัวลงนอนที่โซฟาอย่างอ่อนแรง

“ขอบใจนะไอ้ต้นกล้ามึงช่วยกูได้เยอะเลย มึงไม่น่ามาลำบากกับกูเลย” แปลนพูดทั้งๆที่ตาปิดสนิท และเสียงยานเหมือนคนจะเข้าสู่นิทรารมย์

“ถ้าเป็นมึงกูยอมเหนื่อย” แปลนหลับไปแล้วต้นกล้าจึงนั่งลงข้างโซฟามองหน้าแปลนที่เลอะแป้งแต่หลับไปแล้วด้วยความเพลีย มือเรียวปัดแป้งนั้นออกค่อยๆจนหมดทั่วหน้าและโน้มไปขโมยหอมแก้มคนที่นอนหลับสนิททีหนึ่ง แล้วก็หลับตาม

 

===================

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

154 ความคิดเห็น